အခန်း (၁၇၀-၁၇၁)

အခန်း ၁၇၀ ။ စိုက်ပျိုးရေး၏ အနာဂတ်

ချင်းရှန်းရွာတွင် အလွန်လျှို့ဝှက်သော နေရာနှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ လင်းယန်၏ အိမ်ဝင်းအသစ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ဝူယင်း၏ ဓာတ်ခွဲခန်းဖြစ်သည်။

လင်းယန်၏ အိမ်ဝင်းထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော အရာများသည် အလွန်အရေးကြီးသကဲ့သို့ ဝူယင်း၏ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲရှိ စက်ကိရိယာများသည်လည်း အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ ၎င်းတို့၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် အစားထိုးရန်အတွက် ဘီလီယံနှင့်ချီသော ငွေများ ကုန်ကျနိုင်သည်။ အဓိကပြဿနာမှာ ထိုစက်ကိရိယာများကို ပြည်ပမှ မှာယူရခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ဤဓာတ်ခွဲခန်းရှိ ကိရိယာများသည် နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အားနည်းခြင်း မရှိပေ။

"ဒီစက်ကိရိယာတွေက တကယ်တော့ ရှင့်အတွက် ချပေးထားတာပါ" ဝူယင်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် လူမရှိဘဲ ဝူယင်းတစ်ယောက်တည်းသာ လိုက်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပြတင်းပေါက်များ မရှိသဖြင့် အလွန်ပင် လုံခြုံလှသည်။

"ရှင်က အောင်မြင်မှုတွေ ရထားတော့ အထက်က အကောင်းဆုံး စက်ကိရိယာတွေကို ရှင့်ဆီ ပို့ပေးလိုက်တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မပဲ အမြတ်ထွက်သွားတာပေါ့"

လင်းယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် နည်းပညာပိုင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သော်လည်း ဤစက်ကိရိယာများကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာမူ လေ့လာရန် လိုအပ်သေးသည်။ ထို့ပြင် ထိုအလုပ်မှာ အချိန်များစွာ ပေးရသဖြင့် သူ မလုပ်နိုင်ပေ။ ဝူယင်းကသာ ထိုလမ်းကြောင်းနှင့် ပို၍ သင့်တော်သည်။

"ရှင်သာမရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ အဆက်အသွယ်ရှိရှိ ဒီလောက် အရင်းအမြစ်တွေ ရမှာ မဟုတ်သလို ပြည်ပက အဆင့်မြင့် နည်းပညာတွေကိုလည်း လေ့လာခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" သူမက လင်းယန်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူယင်းသည် သုတေသနကို ရူးသွပ်သူဖြစ်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်လိုသူ ဖြစ်သည်။ သူမကို ကျော်တက်နိုင်သူမှာ ဝါရင့်ပညာရှင်များမှလွဲ၍ လင်းယန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ လင်းယန်သည် သူမ အမှန်တကယ် လေးစားရသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လင်းယန်နှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်ကူးယဉ်မှုများစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဥပမာ... သူတို့နှစ်ဦး ဤဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် အတူတူ သုတေသန လုပ်ကြမည်၊ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးကြမည်၊ ရံဖန်ရံခါ အငြင်းပွားကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်သွားကြမည် စသည်ဖြင့်ပေါ့။

သို့သော်... သူမ အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ယခုမှာမူ သူ ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းယန်မှာမူ ထိုစက်ကိရိယာများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ဝူယင်းကိုသာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း အပူချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဝူယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နုံးချိသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ ထူးခြားသော 'စမ်းသပ်မှု' တစ်ခု စတင်ခဲ့လေပြီ။ ဤ 'လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်း' မှာ အချိန်အတော်ကြာ မြင့်ခဲ့သည်။ ဝူယင်းသည် ဓာတ်ခွဲခန်းရှိ ကုတင်လေးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ တစ်ညလုံး သုတေသန လုပ်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းသွားပုံရသည်။

လင်းယန်မှာမူ တက်ကြွ လန်းဆန်းနေပြီး စက်ကိရိယာများကို သေသေချာချာ လေ့လာနေသည်။ "တကယ့်ကို တိကျသေချာတာပဲ၊ ဆက်ကြောင်းတွေကိုတောင် မမြင်ရဘူး။ စက်တွေကလည်း အသစ်စက်စက်တွေပဲ။ ဒီဓာတ်ခွဲခန်းက ဧကနှစ်ဧကလောက် ကျယ်မယ်ထင်တယ်၊ ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဓာတ်ခွဲခန်း ဖြစ်လောက်တယ်"

ဝူယင်းက သူ့ထံမှ အခွင့်အရေး ယူသွားခြင်းအပေါ် လင်းယန် ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤစက်ကိရိယာများမှာ တန်ဖိုးကြီးလှပြီး ပြည်ပနည်းပညာများမှာလည်း ကောင်းမွန်လှသော်လည်း စူပါစိုက်ပျိုးရေးစနစ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော လင်းယန်အတွက်မူ ထူးခြားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဝူယင်း သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များ အောင်မြင်ကာ ရာထူးတိုးလာခြင်းကိုမူ သူ ဝမ်းသာမိသည်။ သူတို့ကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မြဲနေပြီ မဟုတ်လား။

နောက်ဆုံးတွင် ဝူယင်းကို စောင်သေသေချာချာ ခြုံပေးကာ တံခါးကို အပြင်မှ ခတ်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာသွားသော်လည်း ကျောင်းသားများ သတိမထားမိကြပေ။

"အလုပ်ကိစ္စ မေ့တော့မလို့ပဲ" သူသည် အင်္ကျီကို အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး ထူးခြားသော အနံ့ မရှိတော့မှသာ ရှေးဟောင်း နန်းတော်ကြီးနှင့် တူသော စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဤစာသင်ခန်းမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ရှေးဟောင်းစတိုင်ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ သိပ္ပံနည်းကျ ခေတ်မီလှသည်။ ဤနေရာရှိ စက်ကိရိယာများအတွက် လင်းယန် ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ (နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းက ကျခံပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လစဉ် ကုန်ကျစရိတ်မှာ သန်းနှင့်ချီ ရှိနေသေးသည်)

ဤနေရာသည် အနာဂတ်၏ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာများ ကိန်းအောင်းရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။ လင်းယန်သည် နည်းပညာဌာနသို့ သွားရောက်ကာ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် ပရော်ဖက်ဆာများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ ဆရာအများစုမှာ အိုင်တီကုမ္ပဏီကြီးများမှ ဖိတ်ခေါ်ထားသော ပရိုဂရမ်မာများ ဖြစ်ကြသည်။

"ပရိုဂရမ် ရေးဆွဲခြင်းဆိုတာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းတွေကို အလိုအလျောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးတာပါ" စာသင်နေသော ဆရာမှာ လင်းယန်ကို မြင်သည်နှင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင်း... ကျောင်းသားတွေကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပေးပါဦးလား" မျက်မှန်တပ်ထားသော ထိုဆရာ၏ အမည်မှာ 'ရွှီကျန်း' ဖြစ်ပြီး ဒရုန်းကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ နှစ်စဉ်လစာ သန်းနှင့်ချီ ရရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လင်းယန်၏ ပရိသတ်ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်မှထွက်ကာ ဤနေရာသို့ လာရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လင်းယန် ပေးအပ်သော အလိုအလျောက် စနစ်ဆိုင်ရာ ပရိုဂရမ်အချက်အလက်များကို အလွန်အံ့ဩမိသည်။ ထိုနည်းပညာမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

လင်းယန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မင်း ဆက်သင်ပါ၊ ငါ နားထောင်ရုံပဲ နားထောင်ပါ့မယ်" သူသည် ပရော်ဖက်ဆာ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စာသင်ကြားခြင်းတွင်မူ မကျွမ်းကျင်ပေ။ သို့သော် ရွှီကျန်းမှာ ကျောင်းသားများကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာခိုင်းကာ လင်းယန်နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။

"နန်ရှန်း... ခင်ဗျားဆီကရတဲ့ ပရိုဂရမ်တွေကို အကုန် ရေးပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ စက်မှုဌာနဘက်က အရှိန်နည်းနေတယ်၊ အဓိကကတော့ အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ခံနိုင်ရည်မရှိတာပဲ"

လင်းယန် ဤမေဂျာအသစ်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားအတွက်လည်း ပါဝင်သည်။ ဒရုန်းကုမ္ပဏီများကို ဝယ်ယူရန်မှာ ငွေကုန်လွန်းလှသဖြင့် လူတော်များကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေစေသည်။ ကျောင်း၏ အရှိန်အဝါဖြင့် လူတော်များစွာကိုလည်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အနာဂတ် စိုက်ပျိုးရေး စက်ကိရိယာ ပုံစံထုတ်လုပ်မှုကို အပိုင်းလိုက် ခွဲဝေကာ သုတေသန လုပ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပစ္စည်းရဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို ခဏထားဦး၊ နမူနာစက် ဘယ်တော့ ထွက်မလဲ" လင်းယန်မှာ အတန်ငယ် လောနေမိသည်။

ရွှီကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဒီစိတ်ကူးက ခေတ်ကို ကျော်လွန်နေတယ်!" ဟု ဆိုသည်။

"လောလောဆယ်တော့ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ကြိုးမဲ့လျှပ်စစ်လွှတ်တာဝါကို စမ်းသပ်လို့ အောင်မြင်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လွှတ်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက မီတာ ၂၀၀၀ ပတ်လည်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကြိုးမဲ့အားသွင်းစနစ်လည်း အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက စိုက်ပျိုးရေးစက်ရုပ်တွေက အရမ်းသိမ်မွေ့လွန်းတော့ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ပွတ်တိုက်မှုတွေကြောင့် ပျက်စီးလွယ်နေတယ်။ အနည်းဆုံး လေးငါးလလောက် ကြာမှပဲ ပထမဆုံး ရလဒ် ထွက်လာနိုင်မယ်"

လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သုတေသန လုပ်ငန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ ပုံစံထုတ်ထားသော်လည်း လက်တွေ့ ဖန်တီးရန်မှာ အခက်အခဲများစွာ ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာလည်း အချိန်ယူရမည့် ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ ဤမေဂျာသည် မျိုးစေ့တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မျိုးစေ့ချပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အနှေးနှင့်အမြန် အသီးအပွင့်များ ရရှိလာမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သူသည် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်သူဖြစ်သဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရသည်ကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီကျန်းက ဆက်ပြောသည်။ "နန်ရှန်း... ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး မူပိုင်ခွင့် လျှောက်ထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီအလိုအလျောက် စိုက်ပျိုးရေးစက်ရုပ်က စိုက်ပျိုးရေးတင်မကဘဲ တခြား စက်မှုလုပ်ငန်းတွေမှာလည်း အသုံးဝင်နိုင်တယ်"

လင်းယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အဆင့်မြင့် ထုတ်ကုန်များမှာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံနှင့် ဆက်စပ်နေသည် မဟုတ်လား။ ဤစက်ရုပ်များ အောင်မြင်သွားပါက အိမ်တွင်းသုံး စက်ရုပ်များအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းတို့ အကောင်းဆုံး လုပ်ကြပါ၊ ငွေလိုရင် ငါ့ကို ပြောပါ" ကျောင်း၏ ရန်ပုံငွေဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းက ငွေကုန်အသက်သာဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ဟစ်အော် အားပေးသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အောင်မြင်ပြီ!"

"နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ!"

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 171

အခန်း ၁၇၁ ။ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ စိတ်ကူး

'လန်ဟန့်ဟန့်' မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူမသည် မိမိ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်နှင့် နီးစပ်ခွင့် ရရှိတော့မည် မဟုတ်လား။ သူမ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်မှာ လင်းယန်၏မြေပဲရိုးများကို စားပြီးနောက် နာမည်ကြီးသွားသည့် အချိန်မှစ၍ လင်းယန်ကို သူမ တွေ့ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းတွင် သူမသည် ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုခဲ့သည်။

လင်းယန်ကို တွေ့ခွင့်ရရန် သူမ မည်မျှ ကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ ချင်းရှန်းရွာရှိ အခွဲကျောင်းသို့ လာခွင့်ရရန်မှာလည်း တင်းကျပ်လှသော စစ်ဆေးမှုများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ ရွေးချယ်လိုက်သော ဘာသာရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါ အစက ကျောင်းတက်ချင်ရုံပဲ ရှိတာ၊ ဘာလို့ စက်မှုအင်ဂျင်နီယာ ဘာသာရပ်ကို ရွေးလိုက်မိလဲ မသိဘူး" လန်ဟန့်ဟန့် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ ထိုမေဂျာကို လင်းယန်ကိုယ်တိုင် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကြားသဖြင့် သူမ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ... သူမကဲ့သို့ ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ သံတုံး သံခဲများကြားတွင် အချိန်ကုန်နေရလေပြီ။

ထူးဆန်းသည်မှာ ဤမေဂျာတွင် ကျောင်းသား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ မိန်းကလေးများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကြောင်းမှာ လင်းယန်ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက လင်းယန်နှင့် တွေ့ရမည့် အခွင့်အရေးကို မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ နန်ရှန်းကို တစ်ခါမှ မတွေ့ရသေးဘူး။ နေ့တိုင်း စက်ပစ္စည်းတွေကြားမှာပဲ နေနေရတော့ ငါလည်း မလှတော့ဘူး ထင်တယ်" သူမသည် ပါးလေးကို ဖောင်းလိုက်ရင်း စိတ်ပျက်နေမိသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင်လည်း စက်ဆီ အမဲကွက်များ ပေကျံနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဒီမေဂျာမှာ ငါက အမှတ်အကောင်းဆုံးဖြစ်နေတာပဲ!" သူမ ဤသတင်းကို ကြားရသည့်အခါ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု အမြဲ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် စက်မှုပိုင်း၌ ပါရမီပါနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤသုတေသနမှာ စာသင်ခန်းထဲတွင်သာဖြစ်သဖြင့် အတန်ငယ် သက်သာလှသည်။ သူမသည် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်သဖြင့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တွေ့ခွင့်ရရန် ပိုမို နီးစပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏မိသားစုမှာ သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း လင်းယန်ကြောင့် သူမသည် အွန်လိုင်းတွင် နာမည်ကြီးကာ ဝင်ငွေလည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စက်မှုအင်ဂျင်နီယာ ဘာသာရပ်ကို ကျကျနန လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော Lolita အဝတ်အစားတွင် စက်ဆီများ ပေကျံနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ "ဒီလို အလုပ်မျိုးကို ဒီအဝတ်အစားနဲ့ မလုပ်သင့်ဘူးပဲ" သူမတွင် ရှိသမျှ အဝတ်အစားများမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော အဝတ်အစားများသာ ဖြစ်သည်။ ချင်းရှန်းရွာမှာ အဆက်ပြတ်နေသဖြင့် အခြား အဝတ်အစားများ ဝယ်ရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။ ပါရမီပါသော ကျောင်းသားဖြစ်သဖြင့် သူမ ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ခြင်းကို ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများက ဘာမှ မပြောကြပေ။ သူမကို 'Lolita ကျောင်းကွင်းသူ' ဟုပင် ခေါ်ဆိုကြသည်။

ယခု သူမ စိတ်အညစ်ဆုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က လင်းယန် ကျောင်းသို့ ရောက်လာသော်လည်း သူမ တွေ့ခွင့်မရလိုက်ခြင်းပင်။ "ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်လဲဆိုတာ ငါပဲ သိတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ခဏခဏ တွေ့နေရတာ" သူမ ပါးလေးများ နီမြန်းသွားရသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လင်းယန်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ သူမ လိမ္မာကြောင်း ချီးမွမ်းလေ့ရှိသည်။

လန်ဟန့်ဟန့်တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကူးယဉ်နေရင်း လက်ထဲမှ စက်ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တပ်ဆင်နေသည်။ သူမသည် နူးညံ့သော လက်မှုပစ္စည်းများကို ပြုလုပ်ရသည်မှာ ဝါသနာပါသဖြင့် ဤစက်ပစ္စည်းများကိုလည်း သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

"ဒီစက်ရုပ်ကို နန်ရှန်းက ဖန်တီးချင်နေတာဆိုတော့ ငါ အကောင်းဆုံး လုပ်ရမယ်" သူမသည် အလုပ်ကို မနားတမ်း လုပ်နေတော့သည်။ သူမသည် စိုက်ပျိုးရေး စက်ရုပ်၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော 'စက်ရုပ်လက်တံ' ကို တာဝန်ယူထားရခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

"ဒီစက်ရုပ်လက်တံမှာ ပန်းရောင် ဖဲကြိုးလေးပတ်ထားရင် ပိုလှမှာပဲ" သူမသည် မိမိ၏လက်မှ ဖဲကြိုးလေးကို ချွတ်ကာ စက်ရုပ်လက်တံတွင် ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စတင် စမ်းသပ်လိုက်သည့်အခါ...

ယခင်က အမြဲတမ်း တောင့်တင်းနေပြီး ချို့ယွင်းချက်များ ရှိနေသော စက်ရုပ်လက်တံမှာ ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် နူးညံ့ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ မြန်ဆန်ရုံသာမက သဘာဝအတိုင်းလည်း ကျနေသည်။

"အောင်မြင်ပြီ!"

"အောင်မြင်သွားပြီ!"

သူမသည် ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက် ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ အခြားသော ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာများမှာလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤအဆင့်တွင် စက်ရုပ်လက်တံကို ဤမျှအထိ ပြည့်စုံအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

လင်းယန်နှင့် ရွှီကျန်းတို့မှာ ထိုအော်သံကို ကြားသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ လင်းယန်သည် ပန်းရောင် ဖဲကြိုးပတ်ထားသော စက်ရုပ်လက်တံနှင့် ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်နေသော Lolita ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နန်ရှန်း!"

"ပရော်ဖက်ဆာလင်း!"

ကျောင်းသားများမှာ လင်းယန်ကို မြင်သည်နှင့် အားတက်သရော အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။ လန်ဟန့်ဟန့်မှာ ကြောင်သွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ အိပ်မက်ထဲမှ လူသားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မင်သက်ကာ ရပ်နေမိတော့သည်။

"နန်... နန်..." "နန်ရှန်း"

***