အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အခန်း (၁၅၁) မြွေကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လဲ့ချန်က အလွန်တရာ အလုပ်များနေခဲ့၏။

သူသည် သူ၏ မြွေခြံအတွင်းရှိ အဖိုးတန် မြွေများ၏ ကျန်းမာရေးကို အမြဲတစေ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခင် အပူထိန်းစနစ်က အလွန်ထိရောက်မှုရှိခဲ့၏။ မြွေများက အစာစားချင်စိတ် ကောင်းမွန်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော အရွယ်အစားသို့ ကြီးထွားလာကြသည်။

ဤကောင်လေးများကို ပိုမို သန်စွမ်းလာစေရန် သူက လဲ့ချင်းထံမှ နာမည်ကြီး “သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်” ကို ငှားရမ်းခဲ့၏။

သူက စာအုပ်ကို လှန်လှော ဖတ်ရှုကြည့်ရာ မြွေမျိုးစိတ်များ ပိုမိုတိုးပွားလာစေခြင်းက မြွေအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာစေနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်က တောရိုင်းမြွေအချို့ကို ဖမ်းဆီး၍ အတူတကွ မွေးမြူသင့်ကြောင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်၏။ သို့မှသာ သူက ပိုမိုများပြားသော မျိုးစိတ်များကို မွေးမြူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“လဲ့အားကော်...”

လဲ့ချန်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ အစ်ကိုချန်...”

လဲ့အားကော်က မကြာသေးမီက သူ၏ တပည့်များကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးနေသည့်အပြင် မြွေမွေးမြူရေးခြံကိုပါ စောင့်ရှောက်ပေးနေရသည်။ သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူ၏ တပည့်များကလည်း သူ့ကို ကူညီရန် မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိကြ၏။

သို့တိုင် သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စပ်စုချင်စိတ်များ အပြည့်ရှိနေကြသည်။

“ခဏနေကျရင် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကြမယ်... ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ဖို့လိုတယ်... ငါ တောမြွေအချို့ ထပ်ဖမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားသည်။ သူ တောင်ပေါ်သို့ မသွားရသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး သွားချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေခဲ့၏။

မပြီးပြတ်သေးသော ထင်းခုတ်ခြင်းကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကိုချန်နဲ့ အတူ တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက် ထွက်ရတော့မယ်... ကျွန်တော် မကြာသေးမီက အရမ်းကို ပျင်းနေခဲ့တာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ထွက်ကြမလဲ...”

“အခုပဲ သွားပြီး ပြင်ဆင်လိုက်တော့... မင်းရဲ့ ထောင်ချောက် ကိရိယာတွေနဲ့ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုပါ ယူခဲ့...”

လဲ့ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“ဟုတ်...”

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုလူနှစ်ယောက်က သူတို့၏ ကိရိယာများကို သယ်ဆောင်ကာ တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့အားကော်က စကားများ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေပြီး ဟာသများ ပြောခြင်း၊ ရွာအကြောင်း အတင်းပြောခြင်းတို့ ပြုလုပ်နေသဖြင့် လဲ့ချန်မှာ သဘောကျနေခဲ့၏။

“အစ်ကိုချန်... ဒီတောင်ပေါ်က မြွေတွေက ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို လာဖမ်းမယ်ဆိုတာကို သိကြမယ်လို့ ထင်သလား...”

လဲ့အားကော်က မြွေကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“မလောပါနဲ့... မြွေတွေက အဲဒီလောက် မရှားပါဘူး...”

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားမှုတစ်ခုက ကိန်းအောင်းနေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်၌ ချုံပုတ်များထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကြ၏။

ရုတ်တရက် ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင်က တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဟဖြဲထားကာ ထက်မြက်သော အစွယ်များကို ဖော်ပြနေသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီမြွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက် ကြီးရတာလဲ...”

လဲ့အားကော်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ လဲ့ချန်လည်း လန့်ဖြန့်သွားခဲ့၏။ ဤမြွေက အနည်းဆုံး နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျား၏။

“တောင်ပေါ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမား အကောင်တွေ ရှိနေမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး...”

သို့သော်လည်း သူက အလျင်အမြန်ပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

“မကြောက်နဲ့... ငါတို့ဆီမှာ အမဲလိုက်သေနတ်တွေနဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ရှိတယ်... ငါ ဒင်းကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကိုသာ ကြည့်နေ...”

စကားပြောနေရင်းနှင့် သူက သတိကြီးစွာဖြင့် ငုံ့လိုက်ပြီး မြွေကြီးထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော်လည်း မြွေကြီးက ထူးခြားစွာ သတိဝီရိယ ရှိနေသည်။ လဲ့ချန်က အနည်းငယ် နီးကပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လျှာကိုထုတ်ကာ သူတို့ းနှစ်ယောက်ထံ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာ၏။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က ကမန်းကတန်း ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသော်လည်း မြွေကြီးက လွန်စွာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသည်။ ၎င်းက လမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ အားကော်ထံသို့ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပြေးဝင်သွား၏။

အားကော်က ပါးနပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သစ်သားတိုင်တစ်တိုင်နှင့် ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပစ်မှတ် လွဲချော်သွားကြောင်း မြင်သောအခါ မြွေကြီးက လှည့်လာပြီး လဲ့ချန်ကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

“အားကော်... ကြိုးကို ဖမ်းထား...”

အားကော်က ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က ကြိုး၏ တစ်ဖက်စွန်းကို အားကော်ထံ အလျင်အမြန် ပစ်ပေးလိုက်ရာ အားကော်က တိကျစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က ပြီးပြည့်စုံသော ညီညွတ်မှုဖြင့် လူခွဲလိုက်ကြ၏။

မြွေကြီးက လဲ့ချန်ကို အလျှော့မပေးဘဲ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေပြီး လဲ့ချန်က အားကော်အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန် ၎င်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

အားကော်က ပိုက်ကွန်ကို အလျင်အမြန် ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်ထံ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... သူ့ကို ဒီဘက်ကို ခေါ်လာခဲ့...”

လဲ့ချန်က အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် မြွေကြီးကို ထပ်မံ ရှောင်တိမ်းကာ ထောင်ချောက်ရှိရာသို့ ပြေးသွားသည်။ သို့သော် သူက ထောင်ချောက်၏ အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် အရှိန်သတ်လိုက်ပြီး ငုံ့လိုက်ရာ မြွေကြီးမှာ ပစ်မှတ်နှင့် ထပ်မံ လွဲချော်သွားပြန်၏။

မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယန္တရားများကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့က အထက်သို့ ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး မြွေကြီးကို အလယ်တွင် ပိတ်လှောင် ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟား... မင်း အခု ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့...”

လဲ့ချန်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ်တော်တယ် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ မြွေကြီးကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်...”

သူတို့ နှစ်ယောက်က မြွေကြီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် မလိုက်ကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။

“လာ... အားကော်... အိမ်ပြန်ပြီး အောင်ပွဲခံကြမယ်...”

လဲ့ချန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က ရွာဘက်သို့ ယှဉ်တွဲ လျှောက်သွားကြ၏။

“ဘုရားရေ... လဲ့ချန်... အားကော်ဇီ... မင်းတို့ ဘာကြီးဖမ်းလာတာလဲ...”

ဖြတ်သွားသော ရွာသားတစ်ယောက်က မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ဖမ်းမိထားသော မြွေကြီးကို လက်ညှိုးထိုး၍ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူ၏ တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မြွေကြီးကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လာရ၏။

“ဟီးဟီး... အံ့သြစရာ မကောင်းဘူးလား... အစ်ကိုချန်နဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို တောင်ပေါ်မှာ ဖမ်းမိခဲ့တာ... သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ပါဦး... သေချာပေါက် ဈေးကောင်း ရမှာပဲ...”

“ဘုရားရေ... အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ မြွေကြီးကို မင်းတို့ ဘယ်လိုများ ဖမ်းခဲ့တာလဲ...”

အခြား ရွာသားတစ်ယောက်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အဲ့ဒါက အစ်ကိုချန်ရဲ့ မြွေဖမ်းကျွမ်းကျင်မှုတွေကြောင့်ပါ...”

အားကော်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

ရွာသားများက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြ၏။ အချို့က လဲ့အားကော်၏ သတ္တိကို ချီးကျူးကြပြီး အချို့က လဲ့ချန်၏ ကံကောင်းမှုကို မနာလို ဖြစ်နေကြကာ အခြားသူများက မြွေကြီး၏ အရွယ်အစားကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။

“လဲ့ချန်... မင်းက တကယ် တော်တာပဲ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မြွေကြီးကို မင်း ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်...”

“ဒီမြွေကြီးက ပိုက်ဆံ အများကြီးတန်မှာပဲ... မဟုတ်ဘူးလား...”

“လဲ့ချန်... ဒီတစ်ကြိမ်လည်း မင်း ချမ်းသာသွားပြန်ပြီ...”

ရွာသားများက ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာ၏။ လဲ့ချန်က ဤလူကို ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေသည်။ သူက ဘေးရွာမှ ကျောက်ဖူကျွင်းဖြစ်၏။ သူက လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က ရွာမှ ထွက်ခွာ၍ မြို့တွင် သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ကျောက်က အထည်အလိပ် စီးပွားရေးဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝလာပြီး ယခုအခါ ကိုယ်ပိုင် အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ရုံ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူ ကြားခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့က အလုပ်သမားများ စုဆောင်းရန်အတွက် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

“လူငယ်လေး... ဒီမြွေကြီးက ဘယ်လောက်လဲ...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက မြွေကြီးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရိပ်တစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွား၏။

လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်စလိုမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီမြွေကို မရောင်းပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာ အသုံးပြုစရာရှိတယ်...”

“ဖြစ်ပါ့မလား... ငါ မင်းကို ဈေးကောင်း ပေးပါ့မယ်... မင်း ဒါကို ရောင်းပြီး နောက်တစ်ကောင် သွားဖမ်းလို့ ရတာပဲ...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက စကားပြောနေရင်းနှင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လဲ့ချန်၏ ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွာသားများက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုလာကြသည်။ လူတိုင်းက ဓနနတ်မင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသော လဲ့ချန်ကို မနာလို ဖြစ်နေကြ၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေး... ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိပေမယ့် ဒီမြွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းအဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို တန်းရောင်းဖို့ သက်သက် ဖမ်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မလိုလားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ ဈေးကို ခေါ်လိုက်... မင်း ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းချင်သလဲ...”

“ဘယ်ဈေးနဲ့မှ ကျွန်တော် မရောင်းဘူး...”

လဲ့ချန်က မျက်တောင် တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ငြင်းဆန်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖူကျွင်းက ငွေစက္ကူ နောက်ထပ်တစ်ထပ်ကို ထပ်မံ ထည့်ပေးလိုက်၏။

“ဒီပိုက်ဆံက ဒီလိုမြွေမျိုး အကောင်ရေ အများကြီး ဝယ်ဖို့အတွက် လုံလောက်တယ်...”

လဲ့ချန်က မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ငွေများကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီမြွေကို မရောင်းဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ငွေဘယ်လောက်ပဲ ပေးပေး ကျွန်တော် မရောင်းနိုင်ပါဘူး...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းက တင်းခံနေမှတော့ ငါ မင်းပစ္စည်းကို အတင်းမယူတော့ပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ လူငယ်လေး... မင်း ဒီကိစ္စကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်... ဒါက မင်း တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အံ့အားသင့်မှုများနှင့် နောင်တတရားများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က ကျောက်ဖူကျွင်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် နောင်တမျိုးကိုမျှ ခံစားနေရခြင်း မရှိချေ။ ကျောက်ဖူကျွင်းက ငွေအများကြီး ပေးခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤမြွေများက ရှားပါးလှပြီး လဲ့ချန်က မြွေခြံအတွက် ပိုမိုများပြားသော မျိုးစိတ်များကို မွေးမြူနိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

အခန်း (၁၅၂) မြွေရေခွံစကတ်

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က မြွေကြီးကို ထမ်း၍ ရွာထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ရွာသားများမှာ ဤမျှကြီးမားသော မြွေကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး အားလုံးက သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ဖက်သို့ ရှောင်ဖယ်ကာ ရပ်နေကြ၏။ သူတို့မှာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသော်လည်း အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

ဤသတင်းက ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွာသားများမှာ တီးတိုး ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြသည်။

ရွာထိပ်၌ ရပ်နေသော အဘွားဝမ်က အနီးရှိ အမျိုးသမီးအချို့ကို အတင်းပြောလိုသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဟဲ့... နင်တို့ ကြားပြီးကြပြီလား... လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကလေးက မြွေကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းမိလာတယ်တဲ့...”

အဒေါ်လျိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လား... ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲ...”

“အကြီးကြီးပဲလေ... သူ့ကိုယ်လုံးက ရေပုံးလောက် တုတ်ပြီး အရှည်ကြီးပဲလို့ ကြားတာပဲ...”

အဒေါ်ဝမ်က သူမကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသည့်အလား မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးနှင့် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြောပြလေသည်။

အဘွားကျန်းက အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်လိုက်၏။

“ဘုရားရေ... အဲဒါ မြွေဘုရင်များလား... လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတော့ ထီပေါက်တာပဲ...”

လဲ့ချန် ရွာထိပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရန် အချိန်တိုလေး ယူလိုက်ရသည့် အတွင်းမှာပင် တစ်ရွာလုံး၌ လဲ့ချန်က မြွေဘုရင်ကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းမိလာသည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

အမျိုးသားများက စုရုံးကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း လဲ့ချန်၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များ အကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသည်။

“လဲ့ချန်က ပုံမှန်ဆို တိတ်တိတ်နေတတ်တာ... သူ့မှာ အဲ့လိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

“ဟုတ်တယ်... အဲ့မြွေကြီးက အတော်လေး အစွမ်းထက်တယ်လို့ ကြားတယ်... လဲ့ချန်က တကယ်ပဲ အရည်အချင်း ရှိတာကိုး...”

အမျိုးသမီးများက ဖိနပ်အောက်ခံများ ချုပ်ရင်း အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြကာ ရံဖန်ရံခါ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

“ဟဲ့... နင်တို့ သိကြလား... လဲ့ချန် ဖမ်းလာတဲ့ မြွေကြီးက မြွေဘုရင်ဖြစ်နိုင်တယ်နော်...”

“မြွေဘုရင်... အတော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ... အရင်က သူ သတ္တိကြောင်တယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ အခုတော့ မြွေတောင် ဖမ်းရဲနေပြီလား...”

“အိုကွယ်... အဲ့အကြောင်းတွေက အတိတ်က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပြက္ခဒိန်တွေပါ... အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ ကြာလှပြီလေ...”

ကောလာဟလများက ရွာထဲတွင် လေပြင်းတိုက်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း လဲ့ချင်းအပေါ်သို့ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့ချေ။

သူမက သူမ၏ အိမ်လေးထဲတွင် နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ကာ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းများ ဆွဲနေပြီး ထမင်းစားချိန်မှသာ အပြင်သို့ ထွက်လာတတ်သည်။

နောက်ပိုင်း အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်နေချိန်တွင် ချီလန်က သူမ၏ အခန်းထဲသို့ပင် ထမင်း တိုက်ရိုက် လာပို့ပေးရသည်။

……

ညစာ စားနေချိန်တွင် လဲ့ချင်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲမှ စကတ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသလိုက်၏။

“အစ်ကို... ညီမ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

ထိုစကတ်က အစိမ်းရင့်ရောင်ကို အဓိကထားပြီး အောက်နားစွန်းတွင် ငွေရောင် အလှဆင်ပြားလေးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

လဲ့ချန်က ထိုစကတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းကို ဖော်ပြရန် တစ်ခုတည်းသော စကားလုံးမှာ “ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်” ဟုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဒီစကတ်ကို ချီးမွမ်းဖို့ ပိုလှပတဲ့ စကားလုံး စဉ်းစားလို့ မရလောက်အောင် အစ်ကို့မှာ ဗဟုသုတ နည်းပါးနေတာကိုပဲ နောင်တရမိတယ်... အစ်ကို့ ညီမလေးက အရမ်းတော်တယ်...”

လဲ့ချင်းကလည်း ထိုစကတ်ကို အလွန် သဘောကျနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုက... အရမ်းပုံကြီးချဲ့လွန်းနေပြီ...”

၎င်းတွင် သူမ၏ ရဲရင့်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ အားလုံး ပါဝင်နေပြီး အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များမှာ သူမ တစ်ခါမှ မပြုလုပ်ဖူးသော ဒီဇိုင်းများပင်ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင်...

မြို့တော်၏ လက်မှုပညာ ပြပွဲနေ့သို့ အဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

လဲ့ချင်း၏ စကတ်က သူမ ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း ပြပွဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို သတိမပြုမိနိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာ၌ ချထားခံရသည်။

သို့သော်လည်း ရွှေဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း တောက်ပနေတတ်စမြဲဖြစ်ပြီး ဤစကတ်က ကြည့်ရှုသူများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဝါး... ဒီစကတ်‌လေးက အရမ်းလှတာပဲ...”

အနီး၌ ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီး တစ်ဦးကလည်း အထင်တကြီး ချီးကျူးလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... မြွေရေခွံဒီဇိုင်းက အရမ်းကို သေသပ်လှပတာပဲ... တကယ့်ကို လက်ရာမြောက်ပဲ...”

လူအုပ်ကြီးထံမှ ချီးကျူးသံများမှာ အလွန်တရာ ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် ပြပွဲ ဝန်ထမ်းများပင် သိချင်စိတ်ဖြင့် လာရောက် စုရုံးကြည့်ရှုသည်ကို မအောင့်အည်းနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဘုရားရေ... ဒီဒီဇိုင်းက တကယ့်ကို ရဲရင့်လွန်းတယ်...”

“ဒီလောက်စတိုင်ကျတဲ့ ဒီဇိုင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ... ဒီဇိုင်နာက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်...”

ထိုအခိုက်၌ ကျောက်ဖူကျွင်း လျှောက်လာ၏။ အထည်ချုပ်စက်ရုံပိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူက ထိုသို့သော ပြပွဲမျိုးကို သဘာဝကျကျပင် လက်လွတ်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျောက်ဖူကျွင်းက မြွေရေခွံစကတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ် ဒီစကတ်ကို လိုချင်တယ်...”

ဝန်ထမ်းများက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်၍ ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်း... ဒီစကတ်က ရောင်းဖို့မဟုတ်ပါဘူး... ပြသဖို့ သက်သက်ပါ...”

“ဈေးဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ... ကျုပ် ဝယ်မယ်...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ပြီးတော့... ဒီစကတ်ရဲ့ ဒီဇိုင်နာနဲ့ ဆက်သွယ်ပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး... သူမကို ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဒီဇိုင်နာအဖြစ် ငှားရမ်းချင်လို့ပါ...”

ဝန်ထမ်းများမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အစောပိုင်းက အရေးမစိုက် ခံခဲ့ရသော ဤစကတ်က ထိုမျှလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့က ဒီဇိုင်နာ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ပြခန်းရှိ စာရွက်စာတမ်းများ အားလုံးကို ရှာဖွေပြီးသောအခါ ဒီဇိုင်နာက လိပ်စာ တစ်စုံတစ်ရာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထိုအခိုက်တွင် သူစိမ်းအမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လာသည်။ သူမက ခေါင်းကို မော့ထားပြီး သူမ၏ အမူအရာက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သူမခြေအောက်တွင် ထားရှိထားသကဲ့သို့ မောက်မာ ဝင့်ကြွားနေ၏။

သူမက ပြသထားသော ခုံပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့စကတ်ကို ကျွန်မ ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာပါ...”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက ထိုအမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များတွင် ကွဲပြားခြားနားသော ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက အရပ်ရှည်ပြီး လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် မောက်မာမှု အရိပ်အယောင်များ ယိုဖိတ်နေ၏။

သူမက အောက်နားစွန်းတွင် အရသာခံမရှိသော ပန်းနီကြီး အနည်းငယ် ထိုးထားသည့် ရိုးရိုးစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ပြသထားသော ခုံပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများနှင့် ကြည့်ရသည်မှာ နေရာမှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“အိုး... မင်းလား...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက ပထမဦးစွာ ထိုအမျိုးသမီးကို သိမ်မွေ့စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကတ်ကို အထူး ဂရုပြု ကြည့်လိုက်၏။

“ဒါဆို... မင်းနာမည်ကို ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား...”

“ကျွန်မ နာမည်က ချန်ဖန်းပါ...”

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ အာရုံစိုက်ခံရပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ပါ...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ဝန်ထမ်းများကို လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အထူကြီးဖြစ်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူဆောင်လာသည်။ ကျောက်ဖူကျွင်းက စာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်၏။

“မစ္စချန်ဖန်း... ဒီစကတ်ကရော မင်း ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာပဲလား...”

လူတိုင်းက ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး ထိုစကတ်မှာ ဒီဇိုင်းပိုင်း၌ မှတ်သားလောက်ဖွယ် မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ လည်ပင်းပေါက်၊ လက်ကဖျား၊ သို့မဟုတ် အထည်အသားတို့တွင် ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ထူးခြားသည်ဆိုလျှင် အောက်နားစွန်းတွင် နေရာအကျယ်ကြီးယူ၍ ပန်းထိုးထားခြင်းသာဖြစ်သည်။

၎င်းက ပြသထားသော အဝတ်အစားများနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှ၏။

လူအုပ်ကြီးက ပြဿနာကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပြုမိသွားကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုလာကြသည်။

“ဒီဇိုင်းပိုင်းမှာ အဲ့လောက် ကွာခြားနေတာကို... ဘယ်လိုလုပ် လူတစ်ယောက်တည်းက ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

“ဒီကိစ္စက တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်...”

“ခိုးချထားတာများ ဖြစ်မလား...”

ချန်ဖန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း အရုပ်ဆိုးသွားပြီး စကားကို ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါက... ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစောပိုင်း လက်ရာပါ... ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိ လက်ရာနဲ့ ယှဉ်လို့ မရတာတော့ သေချာတာပေါ့...”

“ဟုတ်လား...”

ကျောက်ဖူကျွင်းက သူမကို မဲ့ပြုံး တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ သိထားသလောက်က... ပြပွဲကို တင်သွင်းတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက မကြာသေးမီက အသစ်ဆွဲထားတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေဖြစ်ဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တောင်းဆိုထားပြီး ခိုးချတာကိုလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ထားတယ်လေ... ဘာလို့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဒီဇိုင်းကို ပြပွဲမှာ လာပြရတာလဲ...”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ချန်ဖန်း၏ မျက်နှာက သေသူတစ်ယောက်လို ဖြူလျော့သွားလေသည်။

သူမက ကျောက်ဖူကျွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမနားကိုပင် သူမ မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လူများက ဤကိစ္စကို စတင် ဆွေးနွေးလာကြပြီး စွပ်စွဲသံများက ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟမ့်... လူလိမ်...”

“အရှက်မရှိလိုက်တာ... သူများ ဒီဇိုင်းကိုတောင် အတုအယောင် လုပ်ရဲတယ်...”

လူအုပ်ကြီး၏ စွပ်စွဲမှုများအောက်တွင် ချန်ဖန်းမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေလေ၏။ အဆုံးတွင် သူမက ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ဝန်ခံပါတယ်... ဒီစကတ်ကို ကျွန်မ ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး...”

သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ညကျောင်းက အပ်ချုပ်သင်တန်းမှာ အပ်ထားတဲ့ သင်တန်းသူ လဲ့ချင်းဟာပါ.. ကျွန်မက.. လှတယ်လို့ ထင်လို့... ကျွန်မဟာလို့ ပြောလိုက်မိတာပါ...”