အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

အခန်း (၁၅၇) မြွေအသစ်များ၊ အရောင်းလမ်းကြောင်းသစ်များ

မိုးလင်းလာသည်နှင့် လဲ့ချန်က အိပ်ရာမှ ထလိုက်၏။ သူက နံနက်စာကို အလောတကြီး နှစ်လုတ်သုံးလုတ်ခန့် စားလိုက်ပြီး သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ချန်ဇီ... အစောကြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ...”

အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ အဒေါ်ဝမ်က စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ရွာထဲသွားပြီး ပစ္စည်းတချို့ သွားကောက်မလို့ပါ...”

လဲ့ချန်က ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က တစ်အိမ်တက်ဆင်း လိုက်လံမေးမြန်းရာ ရွာသားအတော်များများ၏ အိမ်များတွင် မြွေဥများ ရှိနေကြသည်။ ထိုခေတ်အခါက လူတိုင်း ဆင်းရဲကြပြီး စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသော မိသားစုအများအပြားမှာ တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ ကံစမ်းရန် စဉ်းစားလေ့ရှိကြ၏။ တောမှိုများကို တွေ့ပါက ခူးယူ၍ အိမ်သို့ ယူကာ ချက်စားနိုင်ကြသည်။ အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောယုန် သို့မဟုတ် တောဝက် တစ်ကောင်ကောင်ကို ဖမ်းမိပါက တစ်မိသားစုလုံး အသားဟင်းကို မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးနိုင်ကြပေမည်။

“သူတို့က တွေ့သမျှကို တကယ် ကောက်လာကြတာပဲ...”

လဲ့အားကော်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

“သူတို့က ငတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာ... တခြားကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်နိုင်မှာလဲ...”

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ရွာသားအများစုက ဒါတွေဟာ ဘယ်လို မြွေဥတွေလဲ ဆိုတာကို မခွဲခြားတတ်ကြဘူး... တောင်ပေါ်ကနေ ကောက်လာတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိကြတယ်...”

သူတို့ နှစ်ယောက်က စုဆောင်းရရှိထားသော မြွေဥများကို အမျိုးအစား ခွဲခြားနေကြရာ ရွာသား အများအပြား၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွား၏။

“ချန်ဇီ... မင်းက အဲ့တာကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုတာလဲ...”

ရွာသားတစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... မင်းရဲ့ မိသားစုက အဲ့လောက် ချမ်းသာနေတာကို... မြွေဥ နည်းနည်းပါးပါးကို စားဖို့ တကယ်လိုအပ်လို့လား...”

ရွာသားအများစုက မြွေဥများမှာ စားသုံး၍ ရနိုင်ကြောင်းကိုသာ သိထားကြပြီး ၎င်းတို့ထံမှ ငွေမည်သို့ ရှာရမည်ကို လုံးဝ မသိကြချေ။ လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ... မြွေပေါက်လေးတွေ အကောင်ပေါက်လာနိုင်ပြီး အဲဒါတွေကို ရောင်းရင် ပိုက်ဆံရတယ်...”

“ဘာ... မြွေတွေကို ရောင်းရင် ပိုက်ဆံ ရတယ်ဟုတ်လား...”

ရွာသားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ကျွန်မကတော့ အဲ့ဟာကို အမြဲတမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ...”

အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မသိမသာ ဖိပုတ်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ငါက သူတို့ကို မြင်တိုင်း ရိုက်သတ်ပစ်တာပဲ... ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းလို့ရမယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး...”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွာသားများအားလုံးက လဲ့ချန်၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူ၏ အိတ်ထဲမှ မြွေဥများကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ လဲ့ချန်က သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ် ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ၏ ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ကြည့်... ဒီမြွေပဲ... သူ့ရဲ့ ဥတွေကနေ မြွေပေါက်လေးတွေ အကောင်ပေါက်လာနိုင်တယ်... တစ်ကတ္တီကို ယွမ်အတော်များများနဲ့ ရောင်းလို့ရတယ်...”

“ဝိုး... အဲ့ဟာက အဲ့လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိတာလား...”

“ဒါဆို မင်း ဒီနေရာမှာ ခဏစောင့်ဦး... ငါ့အိမ်မှာ ကျန်သေးလား သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

ကျန်းအာဝါးမှာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေပြီး အိမ်သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားလေ၏။

“ဟေး... ငါလည်း သွားဦးမယ်... ငါ့ယောက်ျား လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကမှ တောင်ပေါ်တက်သွားတာ...”

လူတိုင်းက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ အိမ်မှာရှိတာ အကုန်လုံး ယူလာခဲ့ကြ... ကျွန်တော် တစ်လုံးကို ပြားခြောက်ဆယ်နဲ့ ဝယ်မယ်...”

ငွေရနိုင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာသားများမှာ ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာကြပြီး အိမ်သို့ ပြေးကာ မြွေဥများကို ရှာဖွေရန် အံဆွဲများနှင့် ဗီရိုများကို မွှေနှောက်ရှာဖွေကြလေသည်။

လဲ့ချန်က ရွာသားများ ယူဆောင်လာသော မြွေဥများကို စာအုပ်ထဲရှိ ပုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်၏။ အချို့မှာ ကြွက်စားမြွေ၏ ဥများဖြစ်ပြီး အချို့မှာ မြွေပွေး၏ ဥများဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူ မည်သည့်အမျိုးအစားမှန်း မသိရသော အခြားမြွေများ၏ ဥများဖြစ်ကြသည်။

“မြွေဥ အတော်များများ ရှိပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေရဲ့ ဥတွေ သိပ်မပါဘူး...”

လဲ့ချန်က အိတ်ထဲမှ ဥများကို ပြန်ထုတ်၍ တစ်ဖန် သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ မျိုးစိတ်မှာ လူနည်းစုမျှသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူသည် အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေဥ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုပမာဏက လုံလောက်မှုနှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းလှ၏။

“ငါ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကံစမ်းကြည့်ရမယ့်ပုံပဲ...”

လဲ့ချန်က သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

သူက အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး လဲ့အားကော်ကို ခေါ်လိုက်၏။ ထိုကောင်လေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက တောင်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကလည်း သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်နေခဲ့သဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။

“အားကော်... ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်လိုက်ခဲ့ပြီး မြွေဥတချို့ ကူရှာပေးစမ်းပါ...”

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာသည်။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို မြွေအသစ်တွေ မွေးတော့မလို့လား... ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လိုအမျိုးအစားကို မွေးမှာလဲ...”

“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါတို့ရောင်းခဲ့တဲ့ ခြေငါးလှမ်းမြွေ အများစုက သေသွားကြတယ်...”

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ဒီတစ်ခေါက် ငါက အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေတွေကို မွေးချင်တယ်... သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့ လွယ်ကူတယ်လေ...”

“အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ ဟုတ်လား... အဲဒါတွေကလည်း အဆိပ်ရှိတာပဲ... သတိထားနော်...”

လဲ့အားကော်က သတိပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါ သေချာလေ့လာပြီးပြီ... အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေက သိပ်ပြီး အဆိပ်မပြင်းဘူး... ဒါ့အပြင် မင်းက ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို မယုံကြည်ဘူးလား...”

သူတို့ နှစ်ယောက်က ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ လဲ့အားကော်က မြွေသိုက် အတော်များများကို အလျင်အမြန် ရှာတွေ့သွား၏။

“အစ်ကိုချန်... ကြည့်... အဲ့မှာ မြွေသိုက် တစ်ခုရှိတယ်...”

လဲ့အားကော်က သစ်ပင်အခေါင်းပေါက် တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။ လဲ့ချန်က သတိကြီးစွာဖြင့် အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် ထိုနေရာ၌ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေတစ်ကောင် ရစ်ခွေနေပြီး မြွေဥဆယ်ဂဏန်းခန့်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဘုရားရေ... ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီပဲ...”

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အစောကြီး အရမ်းမပျော်နေနဲ့ဦး... သားသမီးကို ကာကွယ်နေတဲ့ အဲ့အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေက သွားစလို့ရတဲ့ကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူး...”

လဲ့ချန်က သူ့အား သတိပေးလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့မှာ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်...”

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကန့်မှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ မြွေသိုက်ပတ်လည်တွင် ဖြူးချလိုက်သည်။ ကန့်မှုန့် အနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေမှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားလေ၏။

“ဟီးဟီး... ဒီနည်းလမ်းက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ...”

လဲ့ချန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ ယူဆောင်လာသော အဝတ်အိတ်ထဲသို့ မြွေဥများကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ လဲ့အားကော်၏ အဝတ်အိတ်မှာလည်း မြွေဥများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ငန်းဥကြီး အတော်များများကို သယ်လာရသကဲ့သို့ လေးလံနေ၏။

“အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ချမ်းသာပြီပဲ... မြွေဥတွေ ဒီလောက်တောင် များတာ... အကောင်ပေါက်လာတဲ့ မြွေပေါက်လေးတွေက အနည်းဆုံး ယွမ်ရာဂဏန်းလောက်တော့ ရမှာပဲ...”

“မြွေဥတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတော့ အကောင်ပေါက်လာရင် မြွေရာပေါင်းများစွာ ဖြစ်လာမှာပဲ...”

လဲ့အားကော်က ငွေများ သူ့ထံသို့ လာရန် လက်ယပ်ခေါ်နေသည်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရာပေါင်းများစွာ ဟုတ်လား... မင်း မျှော်လင့်ချက် ကြီးလွန်းတယ်... ထက်ဝက်လောက် အကောင်ပေါက်လာရင်တောင် ကောင်းလှပြီ...”

“ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လဲ့အားကော်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဒီမြွေဥတွေက တောထဲမှာ လေဒဏ် မိုးဒဏ် နေဒဏ်ကို ခံထားရတာလေ... တစ်ဥမကျန် အကောင်ပေါက်လာမယ်လို့ မင်း အာမခံနိုင်လို့လား...”

“ဒါ့အပြင် မြွေပေါက်လေးတွေ အကောင်ပေါက်လာပြီးရင်လည်း ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ လိုသေးတယ်... သတိမထားရင် သူတို့ သေသွားကြလိမ့်မယ်...”

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က မြွေဥများကို သူ ပြင်ဆင်ထားသော သားဖောက်သေတ္တာထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး စိုစွတ်သော သဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်သော ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က နေ့ဝက်ခန့် အလုပ်လုပ်ကြပြီး သားဖောက်သေတ္တာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြွေခြံသို့ သယ်ဆောင်သွားကြ၏။

“ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ငါက မြွေခြံထဲက အပူချိန် ထိန်းချုပ်ရေး ကိရိယာတွေကို ကြိုပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ထားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေတွေက အသက်ရှင်ဖို့ လွယ်ကူတယ်ဆိုတော့ သူတို့ အများစုက သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ...”

လဲ့ချန်က ဝန်များကို ရွှေ့ပြောင်းနေရင်းနှင့် အားကော် နားလည်စေရန် ထပ်မံရှင်းပြလိုက်သည်။ အလုပ်အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိ၍ တစ်ရှိုက်ပြင်းပြင်း ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆေးလိပ်ငွေ့ကွင်းတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အားကော်... ဒီတစ်ခေါက် မြွေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါက ဘက်ပေါင်းစုံချဉ်းကပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... အဲဒါ ဘာသဘောလဲ... အစ်ကို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြောပြပါဦး...”

လဲ့ချန်က သူ၏ စီးကရက်ပြာများကို ခါချလိုက်၏။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါတို့က နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လို့မရဘူး... အသက်ရှင်နေတဲ့ မြွေတွေကို ရောင်းဖို့ သူတို့ကို လိုအပ်သေးတယ်...”

“ဟုတ်တယ်... အဲဒါက အမှန်ပဲ...”

လဲ့အားကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို ရောင်းတာက နည်းနည်း အရှုံးပေါ်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား...”

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“သေချာတာပေါ့... လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ...”

“ငါ သေချာလေ့လာပြီးပြီ... အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေက သိပ်ပြီး အဆိပ်မပြင်းပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဆိပ်ကို ဖြေဆေးထုတ်ယူဖို့ အသုံးပြုလို့ရတယ်... အဲဒါက သုတေသနအင်စတီကျုတွေမှာ အရမ်းကို အရောင်းသွက်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ...”

“ဟုတ်သားပဲ...”

လဲ့အားကော်က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်၏။

“အဲဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မစဉ်းစားမိလိုက်တာလဲ... အဲ့ဟာက အဈေးကောင်း ရနိုင်တာပဲ...”

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ဒီအနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုနှုန်းသာ မြင့်မားမယ်ဆိုရင် သူတို့ ကြီးလာတဲ့အခါ နေလှန်းအခြောက်ခံပြီး ဆေးအရက်စိမ်ဖို့ အသုံးပြုလို့ရတယ်... အဲဒါကလည်း ငွေရှာဖို့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ...”

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ...”

လဲ့အားကော်မှာ လဲ့ချန်အား ဦးချရိုသေလောက်သည်အထိ အထင်ကြီးလေးစားသွား၏။

“ကျွန်တော် သိတာက အရူးတစ်ယောက်လို အမဲလိုက်ဖို့ပဲ သိတယ်... ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိတဲ့ အစ်ကိုနဲ့ကတော့ တခြားစီပဲ...”

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အဲ့ဟာတွေ အားလုံးကို စာအုပ်တွေထဲကနေ သင်ယူလို့ရပါတယ်... စာအုပ်တွေ ပိုဖတ်ရင် မင်းလည်း အဲ့တာတွေကို နားလည်လာမှာပါ...”

“ဟာဗျာ... အစ်ကိုချန်ကလည်း.. ကျွန်တော်က စာအုပ်ကို မြင်တာနဲ့တင် ခေါင်းကိုက်လာတာ...”

လဲ့အားကော်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အစ်ကို့နောက်မှာပဲ တစ်ကောက်ကောက် လိုက်နေတော့မယ်... အစ်ကိုက အသားစားပြီး ကျွန်တော်က ဟင်းရည်လေး သောက်ရရုံနဲ့တင် ကျေနပ်ပါပြီ...”

“မြှောက်ပင့်ပြောမနေနဲ့တော့... အလုပ်သာ ဆက်လုပ်စမ်းပါ...”

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၁၅၈)မြွေဥများ စုဆောင်းရန် အလွန်ခက်ခဲခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လဲ့ချန်က ခေါင်းလောင်းမှအပ နေရာအနှံ့ အသံမြည်နေသော ထိုခေတ်ဟောင်း စက်ဘီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“အားကော်... သွားကြမယ်...”

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်မှာ စက်ဘီးအပိုမရှိဘူး... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...”

အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ရာ လဲ့ချန်က စက်ဘီး၏ နောက်ခုံကို ပုတ်ပြလိုက်၏။

“တက်ခဲ့... မြန်မြန်လုပ်...”

အခြားစက်ဘီးတစ်စီးရှာရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် အားကော်မှာ နောက်ခုံမှ သက်တောင့်သက်သာ မရှိမှုကို လျစ်လျူရှုကာ အံကြိတ်၍ ထိုင်လိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားပြီး စုဆောင်းကြမလဲ...”

လဲ့ချန်က စက်ဘီးနင်းတံကို နင်း၍ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်သွား၏။

“မနေ့က ငါတို့ရွာထဲမှာ လိုက်မေးကြည့်ပေမဲ့ သိပ်မရခဲ့ဘူး... ဒီနေ့တော့ လဲ့ကျားရွာကို သွားမလို့...”

ဤကာလများ၌ မြွေများကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးမြူသူ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။ လူအများစုက မတော်တဆ အကိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုအရာများကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ကြဉ်ကြ၏။

သူ ရွာထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ရွာထိပ်ရှိ ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်၌ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သည့် အဘိုးအဘွားတစ်စုကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အဲ့ဒါက အသင့်သုံးလို့ရတဲ့ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရေး စင်တာပဲ မဟုတ်လား...”

လဲ့ချန်က စက်ဘီးကို ကမန်းကတန်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အားလုံးကို ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“နံနက်ခင်းပါ အဘိုးတို့ အဘွားတို့...”

“ဟယ်... ဒါ လဲ့ချန် မဟုတ်လား... ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ ငါတို့ရွာကို ရောက်လာတာလဲ...”

ဆံပင်ဖြူနေသော အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မြွေဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ အရပ်တကာသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ့ကို လူတိုင်း သိနေကြပြီဖြစ်၏။

“ကျွန်တော်က မြွေဥတချို့ စုဆောင်းချင်လို့ပါ...”

လဲ့ချန်က သူတို့နှင့် ပိုမို ရင်းနှီးမှုရစေရန် မျှော်လင့်လျက် စီးကရက်များကို ထုတ်ကာ ထိုနေရာရှိ အဘိုးကြီးများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မြွေဥဟုတ်လား... အဲဒါတွေကို မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ... စားလို့ရောရလို့လား...”

အခြားအဘိုးကြီးတစ်ဦးက စီးကရက်ကို လှမ်းယူရင်း နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“စားလို့လည်း ရတယ်... ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းလို့လည်း ရတယ်ဗျ...”

လဲ့ချန်က မီးခြစ်ထုတ်၍ သူ့အတွက် မီးညှိပေးလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“အဘိုး... မြွေမွေးတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ သိလားဗျ...”

“မြွေမွေးတယ် ဟုတ်လား... ငါတို့ရွာထဲမှာ အရက်စိမ်ချင်လို့ဆိုပြီး နည်းနည်းပါးပါး မွေးထားတာဆိုလို့ အဘိုးကြီးဝမ်ပဲရှိတယ်...”

ထိုအဘိုးကြီးက ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အုတ်ကြွပ်မိုးအိမ် တစ်လုံးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... အဘိုးတို့ ဆက်ထိုင်ကြပါဦး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ...”

ထို့နောက် သူက အဘိုးဝမ်၏ အိမ်ဆီသို့ စက်ဘီးကို တန်းတန်းမတ်မတ် နင်းသွားလိုက်၏။

အဘိုးဝမ်အိမ်၏ တံခါးမှာ ဟနေသည်။ လဲ့ချန်က တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အရက်နံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။

ဖုတ်သရဲဆံပင်ကေနှင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦးက ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်၍ အရက်အိုးထဲမှ အရက်ကို ကိုယ်တိုင်ငဲ့သောက်နေ၏။

“ဦးလေးဝမ်... အိမ်မှာ ရှိလားဗျ...”

ဗီရိုပေါ်ရှိ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးသော မြွေများဖြင့် ပြည့်နေသည့် အရက်အိုးများကို လဲ့ချန် ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ မြွေအရက်များပင် ဖြစ်ရပေမည်။

သူက ပြုံး၍ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အဘိုးဝမ်က လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်၍ မျက်စိမှေးကာ မေးလိုက်၏။

“မင်းက ဘယ်သူတုန်း...”

“ကျွန်တော်က လဲ့ချန်ပါ... ဦးလေးဆီမှာ မြွေမွေးတယ် ကြားလို့ မြွေဥတချို့ လာဝယ်ချင်လို့ပါ...”

“မြွေဥ ဟုတ်လား...”

အဘိုးဝမ်က အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

“မြွေဥတွေကို ငါကိုယ်တိုင် အရက်စိမ်ဖို့ မွေးထားတာ... မရောင်းဘူး...”

“ဦးလေးဝမ်... ကျွန်တော် စျေးကောင်းပေးပါ့မယ်... မြွေဥတစ်လုံးကို ခြောက်ပြားဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ...”

ဤခေတ်ကာလတွင် လူတိုင်းက ငွေပိုရှာချင်ကြသည်။ အိမ်တွင် ပစ္စည်းကောင်းများ ရှိပါလျက်နှင့် မရောင်းဘူးဆိုလျှင် သင်ပေးသော စျေးက မလုံလောက်သေးခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးဝမ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

“ခြောက်ပြား ဟုတ်လား... မင်းက တော်တော် ငွေသုံးရဲတဲ့ ကောင်လေးပဲ...”

“ကောင်းပြီ... ကျန်သေးလား သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

အဘိုးဝမ်က အိမ်ထဲသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ဝင်သွားပြီး မကြာမီ အဝတ်အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးကိုကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာ၏။

“ငါးလုံးပဲ ကျန်တော့တယ်... ယူမယ်ဆိုလည်း ယူသွားတော့...”

လဲ့ချန်က အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး အရွယ်အစား အတော်လေး ကြီးမားသည့် မြွေဥငါးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ ဦးလေးဝမ်… ဒီမှာ ငွေပါ... ယူထားလိုက်ပါ...”

အဘိုးဝမ်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လဲ့ချန်က အနီးအနားရှိ ရွာအချို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်များက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

အချို့သော ရွာသားများမှာ မြွေမွေးမြူခြင်းကိုပင် မကြားဖူးကြချေ။ အချို့ကမူ ကိုယ်တိုင် စားသုံးရန်အတွက် အနည်းငယ်သာ မွေးမြူထားကြပြီး ပိုလျှံသော မြွေဥများ မရှိကြပေ။

နံနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်ပြီးနောက် လဲ့ချန်မှာ ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြွေဥ ငါးလုံးသာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့၏။

သူက လမ်းဘေးတွင် ထိုင်၍ ရေဘူးကို ထုတ်ကာ ရေအနည်းငယ်ကို မော့သောက်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မြွေဥတွေ စုဆောင်းရတာ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ပုံပဲ...”

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ချွေးများကို သုတ်၍ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ နံနက်ခင်း တစ်လျှောက်လုံး ပြေးလွှားနေခဲ့ရာ ခြေထောက်များပင် ကျိုးလုမတတ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြွေဥ ငါးလုံးသာ ရရှိခဲ့၏။ ဤသည်က သူ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် များစွာ ဝေးကွာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်... ဆက်သွားနေရင် ကျွန်တော့် တင်ပါးတော့ ပြောင်သွားတော့မယ်...”

အားကော်က စက်ဘီးနောက်ခုံမှ ဆင်းလာရင်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ သူ၏ သနားစရာ တင်ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်ကလည်း ဆက်သွားနေ၍ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ဟု တွက်ဆလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို လှည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ရတာမှ မဟုတ်တာ... ပြန်ကြစို့...”

သူတို့ နှစ်ယောက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စက်ဘီးများကို နင်း၍ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် စက်ဘီးများ၏ ဂျွတ်ဂျွတ်မြည်သံနှင့် သူတို့၏ သက်ပြင်းချသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

သူတို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချီလန်က ညစာကို အသင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ မွှေးကြိုင်သော ပြောင်းဖူးမုန့်ပေါင်းများ၊ တောဟင်းရွက်ဟင်းချို တစ်ခွက်နှင့် လန်းဆန်းစေသော အရံဟင်းလျာ အနည်းငယ်တို့ ရှိနေ၏။

ရိုးရှင်းသော်လည်း လူများကို အတိုင်းမသိ နွေးထွေးသွားစေသည်။

“အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုအားကော်တို့ ပြန်လာကြပြီလား... လက်ဆေးပြီး ထမင်းစားကြရအောင်...”

လဲ့ချင်းက သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကမန်းကတန်း ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ညစာစားချိန် အငွေ့အသက်မှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေ၏။ ချီလန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲ၍ မေးလိုက်သည်။

“ချန်ဇီ... မြွေသွားဖမ်းရတာ အဆင်မပြေဘူးလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က တူများကို ချ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဒီခေတ်ကြီးမှာ မြွေမွေးတဲ့သူ နည်းတယ်... မြွေဥတချို့ ရှိရင်တောင် ရွာသားတွေက တောကောင်အဖြစ် စားပစ်ကြတော့ ပိုတောင် နည်းသွားသေးတယ်...”

“ချန်ဇီ... သိပ်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့... နည်းလမ်းတော့ ရှိလာမှာပါ...”

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို ဟင်းချိုပူပူ

တစ်ခွက် ခပ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ မြွေမွေးတာကို ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်... အရမ်း ခက်လွန်းတယ်...”

အားကော်က အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ပြောင်းဖူးမုန့်ပေါင်းကို စားရင်း ပွစိပွစိ ရေရွတ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ဒီလောက် ခရီးတိုလေးသွားရုံနဲ့ လက်လျှော့နေပြီလား...”

“ဒါပေမဲ့ မြွေဥတွေက စုဆောင်းရတာ အရမ်းခက်တာပဲ... ကျွန်တော်တို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဒီအတိုင်း ဆက်ရှာနေလို့မှ မရတာ...”

အားကော်က အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် မတရားခံရသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အားကော် ပြောတာလည်း မှန်တယ်... ခုအတိုင်း ဆက်သွားနေလို့ မရတော့ဘူး... အရင်က အားကော်နဲ့ ငါ တောင်ပေါ်တက်တုန်းက အများကြီး ရခဲ့ပေမဲ့ အခုထိ မလုံလောက်သေးဘူး...”

“အဆုံးစွန်ပြောရရင် အရင်က အမဲလိုက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက ထိရောက်မှု သိပ်မရှိဘူး... ငါတို့ အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်...”

“ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ...”

လဲ့ချင်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွာက ရင်းမြစ်တွေက အချိုးအစား အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ... ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး သွားရှာဖို့ လိုသေးတယ်...”

“တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဖမ်းမယ်ဟုတ်လား... အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်...”

ချီလန်က သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပထမဆုံး ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်၏။ လဲ့ချန်မှာ သိုင်းပညာ အလွန်တော်သော်လည်း တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ရာ သူမက မစွန့်စားရဲပေ။

“ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာ အဆိပ်ရှိတဲ့ အင်းဆက်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ရှင်ကံကောင်းခဲ့လို့... ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်း ရှင့်ကို အန္တရာယ်ထဲ အရောက်မခံနိုင်ဘူး...”

“စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းမရယ်... ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်...”

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

“ဒါ့အပြင် ငါ မလုပ်ခင်မှာ သေချာ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ...”

“မင်း စိတ်ပူနေသေးရင်လည်း ကူညီပေးဖို့ အားကော် ရှိသေးတာပဲ...”

“မရီး... စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်ကိုချန်ကို ဘေးကင်းအောင် ထားပါ့မယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်...”

လဲ့ချန်က သူ့ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ အားကော်က ထမင်းပန်းကန်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ကတိပေးရန် သူ့ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်း ပုတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့တောင်ပေါ်သို့ မြွေသွားဖမ်းမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြ၏။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုတော့ သေချာလေး အစီအစဉ် ဆွဲကြရအောင်...”

လဲ့ချန်က အပြုံးကို ရုပ်သိမ်း၍ တည်ကြည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အနီရောင်ကွင်းဆက်မြွေ အနည်းဆုံး ရှစ်ကောင်ထပ်ဖမ်းဖို့ပဲ... ပိုပြီး စိတ်ချရအောင် ဆယ်ကောင်ထက် ပိုဖမ်းနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ...”

“ဆယ်ကောင် ဟုတ်လား...”

အားကော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား... မြွေဆယ်ကောင်ဆိုရင် အကုန်ဖမ်းဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကြာလိုက်မလဲ...”

“ဒါကြောင့် ငါတို့ မြွေဖမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ လိုတယ်...”

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“မြွေ လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတဲ့ နည်းလမ်းဟောင်းက ထိရောက်မှု သိပ်မရှိဘူး... ငါတို့ဘက်က အစပြုဖို့ လိုတယ်...”

“ဘယ်လိုမျိုး အစပြုရမှာလဲ...”

အားကော်က လုံးဝ နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး... ငါ့မှာ ပြောင်မြောက်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်...”