အခန်း (၁၈၇-၂၈၈)

အခန်း။ ၂၈၇

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

အဆုံးစွန်ထိ ထက်မြက်လှသော နိဗ္ဗာနအဆင့် ဓားချီစွမ်းအင်များသည် ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်က ပြန်လည် နာလန်ထူလာတိုင်း ဓားချီစွမ်းအင်များက ထပ်မံ ချေဖျက်ပစ်လိုက်ပြန်ရာ သူ၏ နိဗ္ဗာနစွမ်းအားများကို အသုံးချခွင့် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို ထုတ်ဖော်ခွင့် လုံးဝ မရရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လွှမ်းမိုးထားသော သေခြင်းအရှိန်အဝါများက အဘိုးအို၏ အသက်

ဓာတ်နှင့် သက်တမ်းကို အဆက်မပြတ် ဝါးမြိုနေခဲ့သည်။

ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ပုပ်ပွဆွေးမြည့်နေသော ဆုတ်ယုတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မူလကပင် အိုမင်းနေသော အဘိုးအိုသည် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိုမို အိုမင်းရင့်ရော်ကာ ယိုင်နဲ့လာခဲ့သည်။

ဝတ်စုံများက ညစ်ပတ်ပေရေလာကာ ဦးခေါင်းကလည်း မောဟိုက်၍ နွမ်းလျလာ၏။

ဂျိုင်းကြားများမှ ချွေးများ စီးကျလာသလို ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

စိတ်နှလုံးအတွင်း၌လည်း မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုမျှ မကျန်တော့ပေ။

ထိုအရာက နတ်ဘုရားတို့၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ဘေးငါးပါးဆိုက်ရောက်လာခြင်း၏ မလွဲဧကန် အတိတ်နိမိတ်များပင်။

ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုသည် အသားအရေများ ခမ်းခြောက်ကာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ အသက်ဝိညာဉ် အဆီအနှစ်အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အိုမင်းခြင်း အစအနများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ယခင်က ပိန်ရုံသာ ပိန်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ပါးပြင်များ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ပါးရိုးများနှင့် မျက်ခုံးရိုးများမှာ ထောင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူတို့၏ ထူးခြားသော စန္ဒကူးရနံ့များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ သာမန်လူအိုကြီးများ၏ နံစော်သော အနံ့အသက်များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုသည် အသက်ဇီဝ မီးလျှံ ငြိမ်းလုနီးပါးဖြစ်နေသော သေခါနီး လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း လမ်းစဉ်၏ အစွမ်းပင်။

ဤကျင့်စဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒဏ်ရာမရစေဘဲ သက်တမ်းနှင့် အသက်ဓာတ်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ယူပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်ပရှိ မသေမျိုးတောင်ကုန်း တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။

"ဒါက... ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်း လမ်းစဉ်လား"

"အို... ဘုရားရေ ဒါ ဘယ်လို ကျင့်စဉ်မျိုးလဲ တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ယူလို့ ရတာလား"

"တတိယသခင်လေးက တကယ်ပဲ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိသူကို သတ်နိုင်တဲ့ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်လာတော့မှာလား"

"ဒါက တကယ်ကို... တုန်လှုပ်စရာပဲ"

ထိုခဏ၌ တောင်ပိုင်းပင်လယ် အရပ်ရပ်မှ ကျင့်ကြံသူ အပေါင်းနှင့် ကဏ္ဍအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် ကြည့်မှန်ပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပြီး စက္ကန့်ပိုင်းမျှ လွတ်သွားမည်ကိုပင် စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကို လွှမ်းမိုးထားသော ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ဧရာမ သင်္ဘောကြီးပေါ်တွင်မူ တွေဝေငေးမောနေသော ပိလော့ အပါအဝင် ချန်မိသားစုမှ အကြီးအကဲများအားလုံးမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားများ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်မတတ် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် တစ်ချက်မျှပင် အသံမထွက်ဝံ့ကြပေ။

ချန်တောက်ယန်သည်လည်း ဖြူဖွေးသော ဆံနွယ်တို့ ဖရိုဖရဲ ကျနေသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။

မြင်တွေ့နေရသော အခြေအနေကြောင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ တင်းမာနေဆဲပင်။

သူ၏ လက်သီးများကိုလည်း မည်သည့်အချိန်ကတည်းက တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည် မသိပေ။

...

...

ရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ် အတွင်း၌...

"ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်။ လူတွေက အသက်ကြီးလာလေ သေရမှာကို ပိုကြောက်လာကြပြီး သေခြင်းတရားကို မြင်ဖူးလေလေ ပိုပြီး ထိတ်လန့်လာကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ မင်းကော အဲဒီလိုပဲ ခံစားနေရလား"

ချန်ကျီရှင်းက မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေသော ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုကို ငုံ့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက... လူအိုကြီးတစ်ယောက်က သေရမှာကြောက်လို့ တောင်းပန်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

အဘိုးအိုက ချန်ကျီရှင်း၏ အကြည့်ကို ဆုံရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် တိုးဝှေ့နေသော လေတိုးသံကဲ့သို့ အက်ကွဲနေ၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အသက်ဓာတ်များ လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးနေပြီး အသက်မီးလျှံမှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူသည် ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။

ဝေဝါးနေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြန်လည် နာလန်ထူလာသော သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို အားယူကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

"ငါတို့ နိဗ္ဗာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းရဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတွေကြားက ထွက်ပေါ်လာကြတာ။ ဒါတွေကို ငါတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်ပြီးသား"

"လာစမ်း... မင်းက ငါ့အသက်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် မင်းအသက်နဲ့ လဲလှယ်လိုက်စမ်း"

ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သူ၏ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ စကားလေးလုံးကို ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"ဓမ္မပုံရိပ်..."

"ကူးပြောင်းစေ"

ဗုန်း

ခဏချင်းမှာပင် အတိုင်းအဆမရှိသော သေခြင်းအရှိန်အဝါတို့သည် အဘိုးအို၏ လက်ဝါးကြီးမှတစ်ဆင့် ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်သွားတော့သည်။

ဤသေခြင်းအရှိန်အဝါတို့သည် ချန်ကျီရှင်းက အဘိုးအို၏ သက်တမ်းကို ဝါးမြိုခဲ့သကဲ့သို့ပင် ချန်ကျီရှင်း၏ အသက်ဓာတ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ဝါးမြိုနေကာ တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အဘိုးအို၏ ဓမ္မပုံရိပ်စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤစွမ်းရည်သည် သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသော မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုကိုမဆို တစ်ပါးသူထံသို့ပါ ခွဲဝေသက်ရောက်စေခြင်းပင်။

"လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း... တခြားသူရဲ့ အသက်ဓာတ်နဲ့ သက်တမ်းကို လုယူတာက မင်းကိုယ်မင်း ပြန်သတ်နေတာပဲကွ"

ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လေထဲ၌ လူးလွန့်နေပြီး မကြာမီ ငြိမ်းတော့မည့် ဖယောင်းတိုင်မီးအလား ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ရောယှက်နေသည့် ဖျားနာနေသော သာယာမှုမျိုး ထင်ဟပ်နေ၏။

"တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ဓမ္မပုံရိပ်စွမ်းရည်ပဲ"

ချန်ကျီရှင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်

သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသောအခါတွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ သွေးဆာနေသည့် အမူအရာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့ အသက်ချင်းလဲမယ်ကွာ"

ဝုန်း

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်နေသော သေခြင်းအရှိန်အဝါတို့သည် အဆမတန် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

အိုမင်းဆွေးမြည့်နေပြီဖြစ်သော ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုသည် ထူထပ်လှသော သေခြင်းအရှိန်အဝါတို့အောက်တွင် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ အသားအရေများမှာ ဖယောင်းကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျလာတော့သည်။

နတ်ဘုရားတေးသံတို့ ဆိတ်သုဉ်းသွားကာ နတ်ဘုရားအလင်းတို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေနွေးပူဖြင့် လောင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့သွားရကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံး ချုပ်ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုအရာက နတ်ဘုရားတို့၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ဘေးငါးပါးထဲမှ ငယ်သော ဘေးငါးပါးတို့ပါ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာခြင်းပင်။ ယခုအခါ ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုအပေါ်၌ ဆုတ်ယုတ်

ခြင်း ဘေးကြီး၊ ဘေးငယ်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖိစီး၍ နှိပ်စက်နေတော့သည်။

သူ၏ လက်များမှာ အားအင်ကင်းမဲ့စွာ လျောကျသွားကာ နားလည်းမကြားရတော့သလို မျက်စိများပင် ကွယ်သွားရကာ အာရုံငါးပါးလုံးမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်းမှာမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်လောင်နေသော အသက်ဓာတ် မီးလျှံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်တို့မှာလည်း အဖျားမှစ၍ မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ညှိုးနွမ်းလာ၏။ မျက်တောင်ထောင့်များတွင်လည်း အရေးအကြောင်း အသေးလေးများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ပြောင်းပြန်လှန်စမ်း"

ချန်ကျီရှင်းသည် အဝေးရှိ စိမ်းစိုနေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်

သကဲ့သို့ပင်။

ဗုန်း

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အဝေးရှိ တောင်တန်းကြီးနှင့်အတူ မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ၊ အဆမတန်များပြားလှသော ပန်းမန်များနှင့် မြက်ပင်များမှာ လျင်မြန်စွာပင် ညှိုးနွမ်းကာ ခြောက်သွေ့သွားကြတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုတောင်ကြီးမှာ အပင်မဲ့သော တောင်ကတုံးဖြစ်သွားရ၏။

သို့သော်လည်း ထိုတောင်တန်းကြီး ညှိုးနွမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ အတိုင်းအဆမရှိသော အသက်ဓာတ် ဒီရေလုံးကြီးသည် အဝေးမှ တိုးထွက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာတွင် ဆုတ်ယုတ်ခြင်း လက္ခဏာများ ပြသနေသော ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ အသက်ဓာတ် မီးလျှံကြီးမှာ ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တောက်လောင်နေသော မီးတောင်ကြီးတစ်ခုအလား ပြန်လည် အားကောင်းလာတော့သည်။

"မနေ့ကမှ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်က နှင်းစက်တွေနဲ့အတူ လန်းဆန်းနေတဲ့ နံနက်ခင်းရဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို သက်တမ်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါ့မလား"

ချန်ကျီရှင်း၏ ကျဉ်းမြောင်းကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။

"မင်းက တကယ့်ကို လူမိုက်ပဲ"

ဝုန်း

သေခြင်းအရှိန်အဝါတို့သည် ထပ်မံ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာပြန်သည်။

နားကန်းသွားပြီး မျက်စိကွယ်ကာ အသံပင် မထွက်နိုင်တော့သော ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုသည် ချန်ကျီရှင်း၏ အသက်ဓာတ် မီးလျှံကြီးမှာ ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အိုမင်းခြောက်ကပ်နေသည့် လက်ကြီးမှာ အားအင်ကင်းမဲ့စွာ လျောကျသွားတော့သည်။

အသက်ရှူအကြိမ် တစ်ရာခန့် ကုန်ဆုံးပြီးနောက်...

ဝုန်း

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ရွှေရောင်နေမင်းကြီးတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပြိုလဲ၍ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး မဟာလမ်းစဉ်ကြီးက ငိုကြွေးကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကလည်း အတူတကွ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြ၏။

ထိုအရာက နိဗ္ဗာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ကွယ်လွန်ခြင်း၏ နိမိတ်ပင်။

ဤသည်မှာ ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း ဘေးဒုက္ခကြီးများကို ကျော်လွှားကာ အလင်းရရှိခဲ့ဖူးသော နိဗ္ဗာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုံးဝ ဥဿုံ သေဆုံးသွားခြင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။

ဖတ်

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရက်စက်သောအကြည့်တို့ဖြင့် ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အားအင်ကို အသုံးပြုကာ လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်သည်။

ရှပ်

အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအို၏ အလောင်းကောင်ကို ထိမှန်သွား၏။

ဗုန်း

အဘိုးအို၏ အလောင်းမှာ ခဏချင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအလား လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ ခြေထောက်များမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘဲ အားပျော့စွာ လဲကျသွားရတော့သည်။

မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပြောင်းလဲသွားသည် မသိသော်လည်း မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော သူ၏ ဆံနွယ်နက်များကြားတွင် မီးခိုးရောင် ဆံခြည်မျှင်အချို့ ယှက်နွယ်နေခဲ့သည်။

အခန်း။ ၂၈၈

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မသေမျိုးတောင်ကုန်း၏ အတွင်းနှင့် အပြင် တစ်ခွင်လုံး၌ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

မသေမျိုးတောင်ခြေသို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူအပေါင်းတို့သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ကြည့်မှန်ပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အလျက် မှင်တက်နေကြတော့သည်။

ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းမိသားစုများမှ ဘိုးဘေးများနှင့် ရှေးဟောင်းသန့်စင်နယ်မြေများမှ အရှင်သခင်များပင်လျှင် ထပ်တူထပ်မျှပင် အံ့အားသင့်နေကြရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေ၏။

သေသွားပြီလား။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီး သွေးတစ်စက်ရှိရုံနဲ့ ပြန်ရှင်နိုင်တယ်လို့ ကျော်ကြားတဲ့ သေမျိုးမဟုတ်တဲ့ နိဗ္ဗာနအဆင့် အင်အားကြီးသူတစ်ယောက်က အခုတော့ တကယ်ပဲ အသက်ပျောက်သွားပြီလား"

"ဒါကလည်း တခြားသူမဟုတ်ဘဲ သက်တမ်း တစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတဲ့ ဇီဝေချန်

မိသားစုက ချန်ကျီရှင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ သေသွားတာလား။

ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

လူတိုင်းသည် မြင်တွေ့နေရသမျှမှာ အိမ်မက်တစ်ခု၊ ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်နေမည်စိုး၍ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေမိကြသည်။

သို့သော်လည်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီ၌ ရွှေရောင်နေမင်းကြီး ပြိုလဲကျဆင်းသွားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် နိမိတ်လက္ခဏာကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည့်တိုင်အောင်ပင်။

ဝုန်း

မသေမျိုးတောင်ကုန်း၏ အပြင်ဘက် နယ်မြေတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။ အံ့ဩခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူတို့၏ နှလုံးသားအတွင်း ခံစားနေရသော ရိုက်ခတ်မှုကို မည်သည့်စကားလုံး၊ မည်သည့်ခံစားချက်နှင့်မျှ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"သေသွားပြီ နိဗ္ဗာနအဆင့် အင်အားကြီးသူတစ်ဦးက တကယ်ပဲ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေး ချန်ကျီရှင်းလက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ"

"ဒါက အရင်ကလည်း မရှိခဲ့ဖူးသလို နောက်နောင်မှာလည်း ရှိလာတော့မှာမဟုတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်ပဲ"

"ရှေးဟောင်းသမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘယ်သူကမှ ဒီလိုဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်မျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဖူးဘူး"

"စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နိဗ္ဗာနအဆင့်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်တာက ရှေးခေတ်နဲ့ အခုခေတ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီစံချိန်အားလုံးကို ချိုးဖျက်ရုံတင်မကဘဲ ဒဏ္ဍာရီအသစ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးလိုက်တာပဲ"

"အို... ဘုရားရေ ဒါက တကယ်ပဲ အိမ်မက်မဟုတ်ဘူးလား။ အချိန်နဲ့ နှစ်ကာလတွေကလွဲရင် ဘယ်အရာကိုမှ မကြောက်ဘူးလို့ ကျော်ကြားတဲ့ နိဗ္ဗာနအဆင့် အင်အားကြီးသူတစ်ဦးကို ချန်ကျီရှင်းက ဒီနေရာတင် အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်တာလား"

"ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ် ဒါက တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပဲ"

ရှေးခေတ်နှင့် ယခုခေတ်၏ ဒဏ္ဍာရီအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသူပင်။

ချန်ကျီရှင်းကို ယခုခေတ်၏ ဒဏ္ဍာရီဟုပင် တညီတညွတ်တည်း ခေါ်ဝေါ်သမုတ်နိုင်ပေတော့မည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်တို့မှာ ဆူပွက်နေကြ၏။ ကျင့်ကြံသူအပေါင်းတို့သည် ကြည့်မှန်ပြင်ပေါ်ရှိ ချန်ကျီရှင်းကို ငေးကြည့်ရင်း မရပ်မနား အော်ဟစ်နေကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ဟိန်းဟောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေကြတော့သည်။

ဤသို့ပြုလုပ်မှသာလျှင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ ခံစားနေရသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည်ဟု ထင်နေကြပုံပင်။

မသေမျိုးတောင်ကုန်း၏ အပြင်ဘက် ပဉ္စမဓာတ် မိုးကြိုးဂိုဏ်း တည်ရှိရာ နယ်မြေ၌...

"ဘာ..."

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် ရောက်ရှိနေသော လီဟွာထျန်သည် နေရာမှ ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်မိပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေ၏။ အစဉ်အမြဲ တည်ငြိမ်နေသော အောင်ပွဲမှာ သူ၏လက်ဝါးထဲ၌သာ ရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခုအခါ၌မူ ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုတို့ လွှမ်းမိုးနေသည်။

သူ့ထက် များစွာသာလွန်သော ထိုညစ်ပတ်နေသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးအိုပင်လျှင် ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထဲ၌ သေဆုံးခဲ့ရလျှင် အကယ်၍ ချန်ကျီရှင်းသာ နောင်တွင် ကလဲ့စားပြန်ချေလိုပါက သူ့ကိုသတ်ရန်မှာ ထိုအဘိုးအိုကို သတ်ရသည်ထက်ပင် ပိုမိုလွယ်ကူနေပေလိမ့်မည်။

ကျယ်ပြောလှသော ချန်လန်မြစ်၏ အထက်တွင်မူ နတ်ဘုရားလှိုင်းတံပိုး သန့်စင်နယ်မြေ၏ အရှင်သခင် ချင်ထျန်းကျုံးမှာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ဆွဲကိုင်လျက် ကြည့်မှန်ပြင်ကို ဆွံ့အစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ဆွဲဖြတ်လိုက်မိသောအခါမှသာ ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

"ဒီကောင်လေးကတော့..."

ချင်ထျန်းကျုံးသည် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ရင်း ဦးရေပြားများပင် ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ခံစားနေရသည်။

စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်နှင့် နိဗ္ဗာနကို အာခံသတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမျိုးမှာ သူတို့မျိုးဆက်တွင် မမြင်ဖူးရုံတင်မကဘဲ ရှေးဟောင်းသမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်ပင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ချင်ထျန်းကျုံးသည် ရွှေရောင်ရထားလုံးဆီသို့ သူ၏အကြည့်ကို မသိမသာ လွှဲလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တို့ ထင်ဟပ်သွားသည်။

သူ့အတွက်မူ ချန်ကျီရှင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော မဟာမိတ်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း စီကုန်းမိသားစုအတွက်မူ ချန်ကျီရှင်းမှာ သူတို့၏ အကြောက်ရွံ့ဆုံးသော ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ဧရာမ သင်္ဘောပျံကြီးပေါ်တွင်မူ အခန်းအတွင်း၌ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ လွှမ်းမိုးနေတော့သည်။

ချန်မိသားစုမှ အကြီးအကဲများသည် ကြည့်မှန်ပြင်ကို မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော စကားများကိုပင် ဗလုံးဗထွေး ပြောဆိုနေကြ၏။

"တတိယသခင်လေး... နိုင်သွားပြီ"

မဟူရာ အကြီးအကဲများသည် အစအဆုံး တင်းမာနေခဲ့သော ချန်တောက်ယန်၏ နောက်၌ ရပ်နေရင်း သူ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ကြသည်။

"ငါ သိပါတယ်"

ချန်တောက်ယန်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ အခြားသူများ၏ ပျော်ရွှင်အော်ဟစ်သံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားနေတော့သည်။

သူသည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း တင်းမာနေသည့် သူ၏ ခန့်ညားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြေလျော့သွားချိန်တွင်မှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည့် သူ၏ လက်သီးများမှာလည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်မနေလျှင်ပင် အလိုလို ခန့်ညားရိုသေရသည့် သူ၏ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးနုနုတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ကျီရှင်းက... ငါ သူ့အရွယ်တုန်းကထက် အများကြီး ပိုသန်မာတာပဲ"

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းရာ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတို့ ကိန်းအောင်းနေတော့သည်။

...

...

ကောင်းကင်သန့်စင်နန်းတော်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မသေမျိုးဂိုဏ်း၌...

"အဘွား... ကျွန်မပြောသားပဲ။ ဒီမောင်လေးကို တာအိုအဖွဲ့က ပြန်ပြီး အကဲဖြတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်လို့"

မိုချင်းယွဲ့က နောက်ပြောင်ကျီစယ်သော အမူအရာဖြင့် တဟီးဟီး ရယ်မောနေသည်။

ဆံပင်ဖြူနှင့် အဘွားအိုမှာမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မှော်မှန်ပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်တွင် အောက်ကမ္ဘာကို ပြိုင်ဘက်ကင်း လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် ပါရမီရှင်များ ကောင်းကင်သန့်စင်နန်းတော်တွင် များစွာ ရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် နတ်ဘုရားမဆိုလျှင် ဤအောက်ကမ္ဘာ၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်မှုကို အလွယ်တကူ ပြသနိုင်သည်။

သို့သော် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်နှင့် နိဗ္ဗာနအဆင့်ကို အာခံ၍ သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာမူ လက်ရှိ မသေမျိုး တာအို နယ်ပယ်တွင်သာမက ရှေးဟောင်းသမိုင်းတစ်လျှောက် ရှာဖွေလျှင်ပင် ထိုကဲ့သို့သောသူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ် ပထမအဆင့်နှင့် နိဗ္ဗာန ပထမအဆင့်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အဆင့်တစ်ခုသာ ကွာခြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ကျော်လွှားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည့် ချောက်ကမ္ဘာကြီးအလား အလွန်အမင်း ကွာခြားသည်။

စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်မှာ ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ကျောရိုးပင်မ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်းနိဗ္ဗာန ပထမအဆင့်မှာမူ ရှေးဟောင်းသန့်စင်နယ်မြေတစ်ခု၏ အရှင်သခင် သို့မဟုတ် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းမိသားစုတစ်ခု၏ ဘိုးဘေးအဖြစ် တာဝန်ယူနိုင်သည့် အဆင့်ဖြစ်၏။ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

"အဘွား"

မိုချင်းယွဲ့က ရှေ့မှ ဆံပင်ဖြူနှင့် အဘွားအိုကို အသာအယာ တို့လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ အဘွားအိုမှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသူအလား သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တော့၏။

"အမြန်သွား ချင်းယွဲ့... သန့်စင်နယ်မြေကို အမြန်ပြန်ပြီး နန်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် ကြွလာဖို့ တောင်းဆိုလိုက်စမ်း"

"ဒီချန်ကျီရှင်းကို ငါတို့ ကောင်းကင်သန့်စင်နန်းတော်ထဲ သွတ်သွင်းနိုင်ဖို့အတွက် ငါတို့မှာရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး စိတ်ရင်းစေတနာတွေအားလုံးကို ထုတ်သုံးရမယ်"

အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

...

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်းဂိုဏ်း၏ နောက်ကွယ်၌ ဝတ်ရုံလက်စများ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေပြီး လောကုတ္တရာ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသည့် ထိုအဘိုးအိုမှာ အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်မှန်ပြင်ပေါ်ရှိ ချန်ကျီရှင်းကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

ချန်ကျီရှင်းကဲ့သို့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် ပါရမီရှင်မျိုးကို သူ၏ မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်းဂိုဏ်းထဲသို့ သိမ်းသွင်းလိုသည်မှာ သဘာဝပင်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤကောင်လေးမှာ သူတို့ဂိုဏ်းအတွက် နောက်ထပ် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအဆင့်တစ်ဦး တိုးလာစေမည့် မျှော်လင့်ချက်ပင်။

သို့သော်လည်း မုယွဲ့မေအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ဘဲ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင်မူ ထိုအဘိုးအိုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။

"မုယွဲ့မေ... မင်းတော့ တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ရထားတာပဲ"

မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ ထိုအဘိုးအိုသည် မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်းဂိုဏ်းသို့ တိုက်ရိုက် သတင်းပို့လိုက်သည်။ သတင်းစကားမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ဖြစ်၏။

[မသေမျိုးအရှင်သခင်... စီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်အားလုံးကို ရပ်ဆိုင်းပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ]

...

...

တာလျိုတာအိုနယ်မြေ၏ နောက်ကွယ်၌မူ ကောင်းကင်သန့်စင်နန်းတော်နှင့် မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်းဂိုဏ်းတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာ၏ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌မူ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ လွှမ်းမိုးနေသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ကြင်ယာတော်လုံ၏ မျက်နှာထက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ နေရာတွင် ဆွံ့အကာ ငေးမောနေသည့် အမူအရာနှင့် ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာတို့က အစားထိုး၍ ဝင်ရောက်လာ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူကို ဆောင်းထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် ကြည့်မှန်ပြင်ပေါ်ရှိ ချန်ကျီရှင်းကို စူးစိုက်ကြည့်

နေသည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်လွန်းလှ၏။ ခေတ်တစ်ခေတ်၏ အင်အားကြီးသူတစ်ဦး၊ တာလျိုတာအိုနယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူပင်လျှင် ချန်ကျီရှင်းမှာ နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိသူ၏ လုပ်ကြံမှုကို လွတ်မြောက်ရုံတင်မကဘဲ ရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်အတွင်း၌ ထိုသူကို ပြန်လည်သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

ကြင်ယာတော်လုံက ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို အမြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပျာယာခတ်နေသော အမူအရာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ချန်ကျီရှင်း၏ စွမ်းဆောင်ချက်က သူမ၏ အတွေးအာရုံအားလုံးကို အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများကိုပါ ပြိုလဲသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဟုတ်လား"

ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူနှင့် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော အကြည့်တို့နှင့်အတူ ကြင်ယာတော်လုံ၏ လည်ပင်းကို ကျပ်ထုတ်နေအောင် ညှစ်ထားလိုက်တော့သည်။