အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

အပိုင်း(၂၁၉)

တစ်ချိန်က တောင်ကြားထဲသို့ စီးဝင်လာတတ်သော အေးမြသည့် ဆောင်းလေပြေများသည် ပူနွေးလာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အစားအစာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှာဖွေစုဆောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဆီပြန်နေပြီး သဲတရှပ်ရှပ်မြည်နေသော ဂဏန်းသားများကို အတင်းမြိုချကြသည်။ ထို့နောက် ကျင့်ကြံရန်အတွက် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဂူများဆီသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြလေသည်။

လင်းတုန်းသည် ညတိုင်း မဟူရာ မီးတောက် ကို နှစ်နာရီကြာအောင် ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်လေသည်။ သူသည် အပူနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း အော်ရာ များကို အဆုံးမရှိ လည်ပတ်ကြိတ်ချေနေသော သူ၏ ကျောက်စက်ဘီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းယူလိုက်၏။

ထိုအော်ရာ များသည် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လင်းတုန်းက ၎င်းကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပို၍ ပို၍ လိုချင်တပ်မက်နေသော တောက်လောင်နေသည့် တွန်းအားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ထိုအရာများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအားများကြောင့် စမ်းသပ်မှုကို သွားများဖြင့် ကိုက်ဖြဲပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

နဂါးသည် ရှေ့သို့ ချီတက်၏။ ၎င်းသည် ကာကွယ်သူ ကျောက်စာချပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသော စာသားဖြစ်သည်။ ထိုစကားလုံးများသည် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ၏ ကိုယ်ပိုင် အသံနှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့တွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးထွက်ချင်နေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့ လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် မည်မျှ ကောင်းလိုက်မည်နည်း။

ကပ်ပါး လက်စွပ် သည် သူ၏ ဝိညာဉ် ကို လေးလံစေခဲ့သည်။ ရေရှည်တွင် ၎င်းသည် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ကို သူ သိထားသည်။ သို့သော် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူသည် ၎င်းကို ရေကန်ထဲသို့ လွှင့်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သန့်စင်ခြင်း စက်ဝန်း ကြောင့် သူ၏ အသက်ရှူသံများသည် အလွန်လေးလံပြီး ရှည်လျားလာကာ အဆုတ်များကိုပင် ပူလောင်လာစေသည်။ မာဒြာ လှည့်ပတ်မှုတိုင်းသည် အလွန် နှေးကွေးလွန်းလှရာ ကြွက်သားများ ညောင်းညာကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ သူ၏ ဝိညာဉ် မှာလည်း နာကျင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနည်းစနစ်မှ လွတ်ကင်းပြီး ပုံမှန် အသက်ရှူခွင့်ရသည့် အချိန်တိုင်း သက်သာရာရကာ ရှိုက်ကြီးတငင်ပင် ငိုချင်လာမိသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ သည် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများကို တဖြည်းဖြည်း စားသုံးနေပြီး ဝိညာဉ် ထဲတွင် မှိုင်းတိုက်ထားသကဲ့သို့ အမည်းရောင် အကြွင်းအကျန်များကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ၎င်းတို့ကို မသန့်စင်ပါက သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် ဒဏ်ရာများနှင့် ပိတ်ဆို့မှုများ ကျန်ရစ်နေမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အနာဂတ် တိုးတက်မှုကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။ မဟူရာ မီးတောက် ကို လွန်ကဲစွာ အသုံးပြုပြီးနောက် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများကို သန့်စင်ရန်အတွက် သန့်စင်သော မာဒြာ များကို နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် လှည့်ပတ်နေရသည်။ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ခုလုံး ထိုင်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ် ကို သန့်စင်နေရခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းနေသကဲ့သို့ မခံစားရစေရန် ကြိုးစားရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

အစစ်အမှန် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ်လိုက်သူများတွင် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ့အတွက် မေးမြန်းစရာ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ အော်သိုသည် သူတို့နှင့် ခပ်ခွာခွာတွင် နေထိုင်ကာ တောင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေတတ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်ရာ နေရာများသို့ မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လင်းတုန်းသည် အဝေးဆီမှ အော်သို၏ ဝိညာဉ် အရူးအမူး လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို အာရုံခံမိတတ်သည်။ အခြားအချိန်များတွင်မူ သူသည် ငြိမ်းလုဆဲ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေတတ်၏။ အခြေအနေ နှစ်ခုစလုံးတွင် အော်သို သည် သူတို့နှင့် အလှမ်းဝေးရာတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။

ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ သည် ပုံစံပြောင်းလဲသွားပြီးကတည်းက အစာစားချင်စိတ် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ လင်းတုန်း သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ် ကို တစ်ကြိမ်ပင် မနည်းလှည့်ပတ်နေရချိန်တွင်ပင် သူမက သန့်စင်သော မာဒြာ များကို တောင်းရမ်းနေတတ်သည်။

မီးတောက် ခြုံလွှာကို သဘာဝကျကျ အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် လင်းတုန်းသည် ရက်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။ ထိုသိုင်းကွက်မှ ပေးစွမ်းသော ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် အင်အားများနှင့် အရှိန်အဟုန်များကြောင့် သူသည် အရာအားလုံးကို အစကနေ ပြန်လည်သင်ယူခဲ့ရသည်။ သစ်ပင်များကို ဝင်မတိုက်မိစေဘဲ ပြေးလွှားတတ်ရန်၊ ကိုယ့်တံတောင်ဆစ် ပြန်မကျိုးသွားစေဘဲ လက်သီးထိုးတတ်ရန်၊ မိမိ၏ လက်ချောင်းများကို မဖြတ်မိစေဘဲ အစားအစာများကို လှီးဖြတ်တတ်ရန် စသဖြင့် အသစ်ပြန်လည် သင်ယူရလေသည်။ မီးတောက် ခြုံလွှာ ကို မပြယ်သွားစေဘဲ၊ ကျောက်ခဲများကို မြေပေါ်မကျစေဘဲ၊ သို့မဟုတ် တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ မရောက်သွားစေဘဲ လေထဲတွင် ကျောက်ခဲသုံးလုံးကို တပြိုင်နက် ပစ်မြှောက်ဖမ်းဆီးနိုင်သည်အထိ ယီရင်က သူ့ကို လေ့ကျင့်ခန်းများ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ တိကျသေချာမှုများကို ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် လေ့ကျင့်နေရသော နေ့ရက်တိုင်းသည် အချိန်များ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထိုနေ့ရက်များသည် စမ်းသပ်မှုကို စိန်ခေါ်နိုင်သည့် အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကပင် သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေလေသည်။ သူ ဒဏ်ရာရတိုင်း အမြုတေ ထဲမှ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွန်အားမဲ့ကာ ခွေခွေလေး ကျန်ရစ်နေခဲ့ရသည်။ သွေးရည်ကျို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြောင့်သာ သူတို့သည် စမ်းသပ်မှုများကို မကြာခဏ စိန်ခေါ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးတိုင်းတွင် ထိုခန္ဓာကိုယ်ကပင် သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်သွားစေရန် ပြုလုပ်နေပြန်သည်။

ဤအရာများအားလုံး၏ အထက်တွင် ကျင်းလုံ သည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုသည် သူ့ကို အနိုင်ယူရန်အတွက် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းဖြစ်သင့်သော်လည်း လင်းတုန်းသည် ပထမဆုံး လှေကားထစ်တွင်ပင် ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျနေခဲ့လေပြီ။

နေ့ရက်တိုင်းသည် နာကျင်စရာကောင်းနေသော်လည်း၊ စိုစွတ်နေသော ဂူထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ငိုကြွေးနေရသည့် ညများတွင် သူ မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ဟု ခံစားရစေကာမူ၊ ထွက်ပေါ်လာသော ရလဒ်များကိုမူ သူ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် သူ၏ မီးတောက် ခြုံလွှာ သည် အနီနှင့် အမည်းရောင် မီးတောက်များဖြင့် အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။ မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို မခုတ်ရှမိပါက (သူ၏ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်မဝင်စေသရွေ့) သူသည် ၎င်းကို မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အထိ အသက်ဝင်နေအောင် ထိန်းထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စစ်သည်ရုပ်တု တစ်ကောင်ကို သူ၏ လက်သီးဖြင့် ဖောက်ထွက်သွားအောင် ထိုးနှက်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က ရေပုံးများကဲ့သို့ သေးငယ်ခဲ့သော သူ၏ အမြုတေ များသည် ယခုအခါ ရေကန်ကြီး နှစ်ကန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကြီးမားလာပုံ မပေါ်သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သန့်စင်ခြင်း စက်ဝန်း က အောက်ခြေအထိ နက်ရှိုင်းစွာ တူးဖော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားကြောင်း ခံစားရ၏။ ယခုအခါ စမ်းသပ်မှု တစ်ကြိမ်အတွက် သူ အသုံးပြုလိုက်ရသော မာဒြာ ပမာဏသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူ၏ ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးတွင် ပါဝင်သော ပမာဏထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုတိုးတက်မှုများကပင် သူ့ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းတိုင်း ဂူထဲမှ ထွက်လာစေရန် အားဖြစ်စေခဲ့သည်။ အသက်ရှူခြင်း နည်းစနစ်ကို ထောင်ချောက်တစ်ခုဟု ယူဆကာ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှ တားဆီးပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကို ပွေ့ဖက်ရခြင်းကပင် ပို၍ သက်သာမည်ဟု ခံစားရသော်လည်း... စမ်းသပ်မှုကို အသက်သွင်းသည့် သလင်းကျောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကောက်ယူစေရန်လည်း လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့လေသည်။

ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခြင်း ဆိုသည်မှာ ရှေ့သို့ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လက်မြှောက်အရှုံးပေးခြင်း ဆိုသည်မှာ ကျင်းလုံ ၏ လှံချက်အောက်တွင် သေဆုံးရမည်ကို လက်ခံခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ နှစ်ဦးပေါင်း၍ တစ်ခေါက်လျှင် စစ်သည်ရုပ်တု ဆယ့်ငါးကောင် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်ကောင်ခန့်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်မှု၏ အဆုံးသတ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ တစ်ခါမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။

သူ တွေးတောနိုင်သမျှ အဖြေအားလုံးကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သလင်းကျောက်ကို ပစ်ပေါက်ခြင်း၊ အစီအရင် ကို ပျက်စီးစေရန် တူးဆွခြင်း၊ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော စစ်သည်ရုပ်တုများမှ ရိုးရှင်းသော မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကျောက်တိုင်များကြားထဲသို့ မရပ်မနားဘဲ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်ခြင်း၊ စမ်းသပ်မှုကို အလုပ်လုပ်စေသော အစီအရင် ကို ပြောင်းလဲခြင်း စသည်ဖြင့် အကုန်စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကမျှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဤစမ်းသပ်မှုကို တည်ဆောက်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ များသည် အရာအားလုံးကို တွေးတောစီစဉ်ထားခဲ့ပုံ ရလေသည်။

အချိန်များသည် မှုန်ဝါးကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နေ့နှင့်ည အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေမှုသာလျှင် အရေးပါတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စမ်းသပ်မှုသည် နေ့ဘက်တွင်သာ အလုပ်လုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကြေးစည်သံကို ကြားရသည်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်သည်ရုပ်တုများက သူ့ကို ဖမ်းမိသွားသည့်အခါ သို့မဟုတ် သူ၏ မီးတောက် ခြုံလွှာ အားနည်းသွားသည့်အခါ သူသည် အသာတကြည်ပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အီသန်သည် တောင်ထိပ်ရှိ ဘုရားကျောင်းကို ပထမဆုံး ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ လေးလကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကပ်ဆီးယပ်စ် မှာလည်း သူ၏ တာဝန်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယီရင်နှင့် လင်းတုန်းတို့သည် စမ်းသပ်မှု တစ်ကြိမ်နှင့် တစ်ကြိမ်ကြားတွင် နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့် အနားယူရန် လိုအပ်သောကြောင့် သူသည် မိမိ၏ အလုပ်များကို ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် စားပွဲတစ်လုံးကို ဤတောင်ထိပ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်အပေါ် သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက် တစ်ဝက်ကို ဖြန့်ကျက်ထားရင်း စာများရေးခြင်း၊ အစီရင်ခံစာများ ဖတ်ရှုခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ဆယ့်ခြောက်ပတ် အကြာတွင် ဤလျှို့ဝှက်ဘုရားကျောင်းသည် သူ၏ အစစ်အမှန် ရုံးခန်းထက်ပင် ရုံးခန်းတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူလာခဲ့လေသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ်သည် အချိန်အများစုကို စာရွက်စာတမ်း အလုပ်များ သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လေ့ကျင့်မှုများဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ထိုသို့နေရခြင်းကို သူ သဘောကျမိကြောင်း တွေ့ရှိလာခဲ့၏။ အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ၏ ကိစ္စရပ် အများစုကို အီသန် အား ကိုင်တွယ်ခွင့် ပြုလိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် အဆင်ပြေစေခဲ့သည်။ သူသည် အနားယူရန် လိုအပ်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ဘဝ၏ အဖိစီးဆုံးသော အတွေ့အကြုံများကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းနေကြရလေသည်။

သူသည် အစီအရင် ရေးဆွဲထားသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နံနက်ခင်း၌ ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်နေကြသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့သည်။ သူတို့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်တော့ပေ။ ဤအချိန်အထိ အရှုံးမပေးသေးလျှင် နောင်လည်း ဘယ်တော့မှ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်နက်ချမည့်အစား စမ်းသပ်မှုများအတွင်း မတော်တဆမှု တစ်ခုခုဖြင့် သေဆုံးသွားမည့် လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ကြပေလိမ့်မည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် ထိုအလားအလာကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့်ပင် လက်ခံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လေးလဆိုသော အချိန်ကာလအတွင်း၌ လူတစ်ယောက်သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ကျင့်သားရသွားနိုင်ပေသည်။

သူ၏ စိတ်တစ်ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ ယနေ့သည် အီသန် ဤစီမံကိန်းကို ငြီးငွေ့လာပြီး သူ့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားမည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျင်းလုံ နှင့် တိုက်ခိုက်ရမည့် အချိန်သတ်မှတ်ချက်၏ တစ်ဝက်ခန့်သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးကြောင်းကို မျက်မမြင် ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်ပင် သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော်လည်း... သေချာသည်မှာ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း သူ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်သည် ဤမျှမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်ကြောင်းကို ကပ်ဆီးယပ်စ် ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့၏။ ယီရင် သည် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ရုန်းကန်နေရပြီး သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် တိုးတက်မှု နှစ်ခုစလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်း သည် မီးတောက် ခြုံလွှာ ကို အသက်သွင်းထားပါက အသက်ရှူကြိမ် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်ခန့်မျှ တိုက်ပွဲတွင် သူမနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကပင် ဂုဏ်ယူထိုက်သော စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် ကျင်းလုံ ကို အနိုင်ယူရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယီရင်သာ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းမည့် နောက်ဆုံး အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့လျှင် ကျင်း မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခံရသူနှင့် သူမကိုသာ အစားထိုး တိုက်ခိုက်ခိုင်းရန် ကပ်ဆီးယပ်စ်က အီသန် ကို အကြံပြုလိုစိတ် ရှိလေသည်။ သူမသည် တိုးတက်မှုအဆင့်အရ သူ၏နောက်တွင် တစ်ဆင့် ကျန်နေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အရေးပါမည်လား ဆိုသည်ကို ကပ်ဆီးယပ်စ် သေချာမသိခဲ့ပေ။

သူသည် ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့တိုင်အောင် လွန်ခဲ့သော လများအတွင်း မဟူရာ မီးတောက် များ ချန်ရစ်ခဲ့သော ကျောက်စာချပ်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် အရာများမှလွဲ၍ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မည်သည့် သင်ကြားပြသမှုမျှ မရရှိခဲ့ကြပေ။

တိုက်ပွဲအတွက် အီသန် မည်သည့်ရက်အား စိတ်ကူးထားသည်ကို ကပ်ဆီးယပ်စ် အတိအကျ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် လင်းတုန်း တွင် အများဆုံး အချိန် ခုနစ်လသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ကပ်ဆီးယပ်စ် တွေးတော၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ဆရာတစ်ယောက်မျှ မရှိပါက လင်းတုန်း သည် သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

***

အပိုင်း(၂၂၀)

ကပ်ဆီးယပ်စ်သည် လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲနှင့် ပတ်သက်၍ အီသန်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများကို ထိန်းချုပ်ပေးရန် သူသည် ဌာနခွဲ ခေါင်းဆောင်များထံ အသနားခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်အတွက်နှင့် သူတို့သည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကို ဆန့်ကျင်ရဲမည်လား ဆိုသည်ကို သူ သံသယဖြစ်မိ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်အတွင်း ထိုကလေးများ ရုန်းကန်နေရသည်ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ကြည့်မနေခဲ့ရလျှင် ကပ်ဆီးယပ်စ် ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ပင် တွေးတောမိမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ မည်မျှပင် မဖြစ်နိုင်သယောင် ရှိနေစေကာမူ သူတို့ အောင်မြင်ရန်အတွက် သူ မအောင့်နိုင်ဘဲ ဆုတောင်းပေးနေမိလေပြီ။

ယီရင် နှင့် လင်းတုန်း တို့ နှစ်ယောက် နံနက်စာ စားခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်ခြင်း အပိုင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ယခု စမ်းသပ်မှုကို စိန်ခေါ်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်ရမည့် နေ့များတွင် အမြဲလုပ်လေ့ရှိသကဲ့သို့ မုခ်ဦး ပေါက်မှတစ်ဆင့် လေးလံစွာ လျှောက်သွားမည့်အစား လင်းတုန်း သည် တစ်ခုခုကို မေ့ကျန်ခဲ့သည့်အလား သူ၏ ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာပြီး ယီရင် ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဂူထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ချဲ့ထွင်လိုက်ပြီး ဂူထဲသို့ လှမ်း၍ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

လင်းတုန်း သည် ယီရင် ကို ဂူထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထိုအရာလေးသည် သူ၏ အိပ်ရာလိပ်နှင့် တွေ့သမျှ ကျောက်ခဲများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လိုက်လံစစ်ဆေးရင်း ဂူထဲတွင် ပြေးလွှားနေလေသည်။

"သူ အပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာတာလား..."

ယီရင် က မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါ... ဟို... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လင်းတုန်း သည် သူကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှင်းပြနေမည့်အစား မဟူရာ မီးတောက် ကို သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ထဲသို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

သို့သော်... ၎င်းကို ထိန်းချုပ်လမ်းညွှန်မည့်အစား သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် သောင်းကျန်းခွင့် ပြုလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ငှက်တစ်ကောင်က နားအနီး၌ စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေစဉ် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ နီရဲနေသော သံပူတစ်ချောင်းဖြင့် ဖိကပ်ထားသကဲ့သို့ မသက်မသာဖြစ်စေသော ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

၎င်းသည် မာဒြာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ သည် နေရာအတော်များများတွင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ဥမင်လှိုင်ခေါင်း တစ်ခုအတွင်း ကျောက်စရစ်ခဲများ စုပုံနေသကဲ့သို့ အမည်းရောင် ဒြပ်ဝတ္ထုများလည်း စုပုံလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မဟူရာ မီးတောက်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် နေ့စဉ် သူ၏ ဝိညာဉ် ကို သန့်စင်သော မာဒြာ ဖြင့် သန့်စင်ပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

မာဒြာ ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါက ပိတ်ဆို့မှုများသည် ထိုမျှ လျင်မြန်စွာ စုပုံလာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနည်းငယ် အမှားအယွင်း ရှိသွားပါက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ယီရင်သည် သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဆုပ်ထဲမှ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"နင် ရူးသွားပြီလား... အခု နင် အဲဒီမှာ ထိုင်ပြီး နင့် ဝိညာဉ် ကို သန့်စင်ဖို့ ကျင့်ကြံနေတဲ့ အချိန်တွေကို ငါ ထိုင်စောင့်နေရတော့မှာပေါ့..."

လင်းတုန်းက ဆယ်လ်ဗန် ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကစားပွဲ တစ်ခု ကစားနေသကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်လျက် မြစ်မျိုးစေ့ လေးသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူမ၏ လက်ဝါးလေးဖြင့် သူ၏ လက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ အပြာရောင် စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

ထိုအပြာရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ စီးဆင်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မဟူရာ မီးတောက် ၏ တိုက်စားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ပင်လျှင် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့နေသော စွမ်းအားများကြောင့် တစ်ခါမျှ မီးလောင်ကျွမ်းမခံခဲ့ရသကဲ့သို့ လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ဝိညာဉ် လေးသည် နွေရာသီ ကောင်းကင် အရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီး ဟန်ချက်ညီစေရန် လင်းတုန်း ၏ ခြေသလုံးကို မှီထားရလေသည်။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဟထားသော သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သန့်စင်သည့် မာဒြာပြား တစ်ဆုပ်ကို သူမအား ကျွေးလိုက်လေသည်။

စွမ်းအားများကို အသုံးပြုပြီးနောက် သူမသည် ဖြူရော်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့ပြီး မာဒြာပြား များကို ထပ်မံ တောင်းဆိုလေသည်။ သူမ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်မရောက်မီ သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ ထဲရှိ စွမ်းအင်အားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက်တွင်ပင် ထပ်၍ တောင်းရမ်းနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယီရင် သည် ဒေါသထွက်နေရာမှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ထိုအချက်က လင်းတုန်း ကို အနည်းငယ်မျှမကသော ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့၏။

မနေ့ညက သူ အစာကျွေးနေစဉ် ဆယ်လ်ဗန် က အပေါ်သို့ လှမ်းတက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ် ကို သန့်စင်ပေးလိုက်သောအခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြလွန်း၍ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတစ်ယောက်တည်း အံ့သြနေရသည် မဟုတ်တော့သဖြင့် ပို၍ နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယီရင်သည် မြစ်မျိုးစေ့ ထံသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ လက်ဗလာဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ် လေးသည် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်သွားပြီး လင်းတုန်း ၏ ခြေထောက်နောက်သို့ ဝင်ပုန်းနေလေသည်။ ထို့နောက် ယီရင် ကို ခြိမ်းခြောက်သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် သွားများ ဖြဲပြလိုက်၏။

ယီရင် ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့၏။

"သူ ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးလား..."

လင်းတုန်း မှာလည်း သူမကဲ့သို့ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ မြင်ဖူးသလောက် ဆယ်လ်ဗန် သည် သူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူနှင့်မျှ ဆက်ဆံပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် အမြဲတမ်း တက်ကြွပြီး စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိပုံပေါ်သည်။ သူမ၏ သေတ္တာမှန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ယီရင် ကို မြင်တွေ့ရသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူမသည် လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်လေ့ ရှိသည်။

သူသည် ဆယ်လ်ဗန် ထံသို့ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ချဲ့ထွင်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သည် ဤသို့ စစ်ဆေးခံရခြင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်ဆွဲခံရသကဲ့သို့ ခံစားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက သူမကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေပုံပေါ်သည်။ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် သူမသည် အားနည်းနေသော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားရန်အတွက် လုံလောက်သော မာဒြာ ရှိနေသေးသည်။

"ယီရင် ဆီကို သွားလိုက်..."

သူက လက်ဟန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားလေ... ငါ့ကို လုပ်ပေးသလို သူ့ကိုလည်း လုပ်ပေးလိုက်ပါဦး..."

မြစ်မျိုးစေ့ လေးသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရွှေ့သွားသော်လည်း ပခုံးကိုကျော်ကာ လင်းတုန်း ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ..."

ဆယ်လ်ဗန် သည် ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ မျက်စိမခွာဘဲ ယီရင် ထံသို့ တရွတ်တိုက် သွားလေသည်။ ယီရင် က လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလိုက်သောအခါ ဝိညာဉ် လေးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် လင်းတုန်း ထံသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်ထိုင်နေလေသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ဖြူရော်သွားပြီး မူးဝေနေသကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးနေ၏။

"သူ သေတ္တာထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးလို့ပါ..."

လင်းတုန်း က တောင်းပန်သည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ငါ အခုအချိန် နည်းနည်းလောက်တော့ နာကျင်နေသင့်တယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

ယီရင် က ဆယ်လ်ဗန် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်... မှန်ကန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်..."

ယီရင်၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ် ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ပိတ်ဆို့မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မဟူရာ မီးတောက် အော်ရာ သမုဒ္ဒရာကြီးထဲတွင် ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်ခြင်း၏ အန္တရာယ်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လင်းတုန်း ၏ အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမျှမဟုတ်သော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို ဖယ်ရှားရန် အချိန်ပို၍ ယူရလေသည်။

လင်းတုန်း သည် ဆယ်လ်ဗန် ၏ ခေါင်းကို လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း သူသည် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ ကို အလွန်အမင်း သတိထားပြီး ထိန်းချုပ်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ကို သန့်စင်ရန် သန့်စင်သော မာဒြာ များကို လှည့်ပတ်နေစရာ မလိုဘဲ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု တစ်ကြိမ်ကို ချက်ချင်း ဆက်လက် ကြိုးစားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မူလက သူ့ထံတွင် စမ်းသပ်မှု နှစ်ကြိမ်အတွက် မဆိုထားနှင့်၊ တစ်ကြိမ်အတွက်ပင် လုံလောက်သော မာဒြာ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် လပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သန့်စင်ခြင်း စက်ဝန်း ကို ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် စမ်းသပ်မှု နှစ်ကြိမ်အတွက် မာဒြာ အလုံအလောက် ရှိလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အနည်းငယ် အားညှစ်လိုက်မည် ဆိုပါက သုံးကြိမ်အထိပင် ရနိုင်ပေသည်။ ယခုအခါ အဓိက အတားအဆီးမှာ မဟူရာ မီးတောက်ကြောင့် ဝန်ပိပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသော သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် အချိန်မည်မျှ ယူရမည်နည်း ဆိုသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့ထံတွင် ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အချိန်လုံးဝ ယူစရာ မလိုတော့ပေ။

"ငါတို့သာ အရမ်းကြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

သူက စတင်ပြောလိုက်သော်လည်း ယီရင် က ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တိုင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရဘူးဆိုရင်... နင် အဲဒီလို ပြောချင်တာ မဟုတ်လား... အဲဒါ အမှန်ပဲ... အရမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မရှမိသရွေ့ ပထမတစ်ကြိမ် ပြီးတာနဲ့ အသက်ရှူ နှစ်ကြိမ်လောက် အကြာမှာပဲ ဒုတိယအကြိမ်အတွက် ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်နေမှာပဲ... နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ် ကို နင် ယုယနေတာကို ငါတို့ စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုရင် အခုကစပြီး တကယ့် အလုပ်တွေကို စလုပ်လို့ ရပြီပေါ့..."

စကားအဆုံးတွင် သူမသည် ပြုံးရွှင်နေသော်လည်း လင်းတုန်း ကမူ မိမိကိုယ်ကို အားတင်းထားလိုက်သည်။ နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ကြိုးစားရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ မုခ်ဦး ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

***