အခန်း (၂၂၃-၂၂၄)

အပိုင်း(၂၂၃)

ကပ်ဆီးယပ်စ်သည် အမောတကောဖြင့် ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ မာဒြာ များကို အလွန်လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ် ပင် ထုံကျဉ်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ခြေလက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

လေးလပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှုသည် သီတင်းပတ် အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်သင့်ပေသည်။ သို့သော် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက သူတို့ ကျရှုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုရန် ကပ်ဆီးယပ်စ်အတွက် ခက်ခဲနေမည် ဖြစ်သည်။

မဟူရာ မီးတောက် မိသားစု ကျဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် နာရူ တို့သည် ဤစမ်းသပ်မှုလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ တပည့်များကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အဖွဲ့လိုက်များကိုသာ လေ့ကျင့်ပေးလေ့ရှိသည်။

ဤစမ်းသပ်မှုသည် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ကို လိုက်သော တပည့်တစ်ဦးတည်းအား ၎င်း၏ အရင်းနှီးဆုံး အစောင့်အရှောက် လေးဦးနှင့်အတူ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်စေရန် စမ်းသပ်တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝင်သူ မည်သူမျှ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ထက် ပို၍ မမြင့်မားရပေ။ သို့သော် ထိုငါးဦးစလုံးသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်ရန် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသူများ ဖြစ်ကြပေမည်။

မဟူရာ မီးတောက် ကျင့်ကြံသူသည် စမ်းသပ်မှု တစ်လျှောက်လုံးတွင် မိမိ၏ ကာကွယ်သူ သိုင်းကွက်ကိုသာ အာရုံစိုက် ထိန်းထားနိုင်ရန် ကိုယ်ရံတော်များက စစ်သည်ရုပ်တုများကို အနားမကပ်နိုင်အောင် တစ်သားတည်း တိုက်ခိုက်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသိုင်းကွက်ကို လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့က မီးတောက် ခြုံလွှာ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် မဟူရာ မီးတောက် ကျင့်ကြံသူသည် တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ ၎င်းသည် အသင်းအဖွဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို စစ်ဆေးသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှုကို တစ်နေ့တည်းတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မစိန်ခေါ်ရဟူသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု သတ်မှတ်ရန် မည်သူကမျှ တွေးတောခဲ့ဖူးမည် မဟုတ်ပေ။ သီအိုရီအရ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မီးတောက် ခြုံလွှာ သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းထားရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဝန်ပိမှု အလွန်များပြားလှသည်။ မဟူရာ မီးတောက် မိသားစု ပင်လျှင် စမ်းသပ်မှု တစ်ကြိမ် ပြီးတိုင်း သူတို့၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ကို ပြန်လည်သန့်စင်ရလေသည်။ စမ်းသပ်မှုအတွင်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ မလွဲမသွေ ရရှိလာမည့် ဒဏ်ရာများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်မည်ဆိုပါက တစ်နေ့လျှင် စမ်းသပ်မှု တစ်ကြိမ် ပြီးမြောက်နိုင်သော လူငါးယောက်ပါ အဖွဲ့မျိုးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

'နဂါးသည် ရှေ့သို့ ချီတက်၏' ဆိုသည်မှာ စမ်းသပ်မှုကို ဝင်ရောက်သူတိုင်းအတွက် အကြံပြုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နဂါးဟု တင်စားထားသော မဟူရာ မီးတောက် ကျင့်ကြံသူ ကို အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်နိုင်အောင် သူတို့က လုပ်ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အရှိန်နှေးသွားပါက တိုက်ပွဲထဲတွင် မလွဲမသွေ နစ်မြုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မီးတောက် ခြုံလွှာ အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကိုလည်း ဆုံးရှုံးသွားကြမည် ဖြစ်လေသည်။

လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့သည် ထိုအကြံပြုချက်ကို ကွဲပြားစွာ အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူခဲ့ကြသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူတို့သည် စမ်းသပ်မှုကြီး သူတို့ရှေ့မှောက်တွင် ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်အထိ မရပ်မနားဘဲ ရှေ့သို့ ချီတက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သည့် မဟူရာ မီးတောက် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် မဆို ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိမည်မှာ သေချာပေသည်။ ကလန် အတွင်းရှိ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် အများစုလည်း ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေမည်။ သို့သော် သူတို့အထဲမှ မည်သူမျှ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ပထမဆုံး အကြိမ်မှာပင် စမ်းသပ်မှုကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်သည့်အခါ ခံနိုင်ရည် ဆိုသည်မှာ အရေးပါတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့သည် စမ်းသပ်မှု ကိုယ်တိုင်က အရှုံးပေးလိုက်ရသည်အထိ စိန်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ ယီရင်သည် သူတော်စင် ၏ တပည့် တစ်ဦးဖြစ်ရာ သူမထံမှ အံ့ဖွယ်အမှုများကို မျှော်လင့်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်းကရော။ သွေးရည်ကျို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် နှင့် မီးတောက် ခြုံလွှာ နှစ်ခုစလုံးကို အားဖြည့်ပေးရန် သူ၌ မာဒြာ ပမာဏ မည်သို့ ရှိနေခဲ့သနည်း။ သလင်းကျောက်ကို သယ်ဆောင်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းကို လက်ခံလိုက်လျှင်ပင် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ ကြောင့် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ အပေါ် ကျရောက်မည့် ပျက်စီးမှုများကို သူ မည်သို့ သန့်စင်ခဲ့သနည်း။

အီသန်သည် သူ့ကို မည်သည့်အရာများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သနည်း။

ကပ်ဆီးယပ်စ်၏ အတွေးများက အီသန် ထံသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့သည်။ သူသည် အီသန် ထံသို့ ဤသတင်းကို ယူဆောင်သွားရန် လုံးဝ မလိုလားခဲ့ပေ။

ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် ထို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် တကယ့်ကို သည်းခံနိုင်စရာ ကောင်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး သွေးများ ယိုစီးနေကြသည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်သူ စမ်းသပ်မှု သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှု ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး စစ်သည်ရုပ်တုများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ ကျောက်တိုင်များကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းသည် ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်လာသည့်အခါ သူ လုပ်နိုင်ကြောင်းကို သက်သေပြရန်အတွက်သာ ဗလာဖြစ်နေသော ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှု ထဲတွင် တစ်နာရီခန့် အချိန်ဖြုန်းကာ လမ်းလျှောက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

တိုက်ခိုက်သူ စမ်းသပ်မှု ကိုယ်တိုင်ကမူ အဝေးတစ်နေရာတွင် နောက်ထပ် အနီရောင် မုခ်ဦးတစ်ခု ပါရှိပြီး မီးလောင်ကျွမ်းကာ ပျက်စီးနေသော မြေပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ အဝင်ဝအနီးတွင် နောက်ထပ် ကျောက်စာချပ်တစ်ခုနှင့် ခုံတိုင်တစ်ခုက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ လင်းတုန်းသည် သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲသွားပြီး တိုက်ခိုက်သူ သိုင်းကွက် ၏ နိဒါန်းကို စတင်ဖတ်ရှုချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယီရင်သည် သူတို့၏ ဂူများဆီသို့ ခြေဆိုင်းကာ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လင်းတုန်းကလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ပေါင်မှ ဒဏ်ရာ ကျက်သွားချိန်တွင်လည်း ထိုကျောက်စာချပ်ကြီးက ထိုနေရာ၌ ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ လင်းတုန်းသည် ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှု ကို နောက်ထပ် ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် စိန်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အလွယ်တကူပင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြလေပြီ။

မဟူရာ မီးတောက် ဖြင့် ကင်ထားသော ဂဏန်းသားများနှင့် ပူစပ်သော ဘယ်ရီသီးများသည် ယခင်က ဤမျှလောက် အရသာ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

“သူတို့က ငါ့ကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ ဖိပြီး မြေမြှုပ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်..."

ယီရင်က တုတ်တစ်ချောင်းကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖျံကို အဖြူရောင် ပတ်တီးများဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်မျက်လုံး တစ်ခုလုံးနှင့် ညာဘက်ခြေထောက်ကိုလည်း ထိုနည်းတူ စည်းနှောင်ထားလေသည်။ သို့သော် ထိုအရာများက တုတ်ကို ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားနေသော သူမ၏ ဟန်ပန်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

“ငါ အတင်းရုန်းကန်ပြီး ဖောက်ထွက်ခဲ့ရတယ်... အဆုံးသတ်နားရောက်တော့ ငါ့လက်တစ်ဖက်မှာ ဆရာ့ရဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်မှာ စစ်သည်ရုပ်တုရဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားရတယ်... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား ကလည်း ငါ လုပ်နိုင်သမျှ သိုင်းကွက်တွေ အကုန်လုံးကို ထုတ်သုံးနေခဲ့တာ... ငါ့ရဲ့ မာဒြာ တွေက မြစ်တစ်စင်းလို စီးထွက်သွားပြီး ငါ သေချာတောင် မမြင်ရတော့ဘူး... ငါ့ကို သူတို့ ထပ်ပြီး အလဲထိုးတော့မယ်လို့ ငါ သေချာပေါက် ထင်ခဲ့တာ..."

သူမသည် တုတ်ကို မီးပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့ထဲက နှစ်ကောင်က တစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး လှည့်သွားကြတယ်... ပြီးတော့ မြှားတွေလိုမျိုး ထွက်သွားကြတာပဲ... အဲဒါက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားစေတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... ငါ ကျန်တဲ့ကောင်တွေကို ခုတ်ထစ်ပြီး နင့်ကို လိုက်ရှာရင်း ထွက်လာခဲ့တယ်... နင် ကျောက်တိုင်ကို အမှီပြုပြီး ရုပ်တုတစ်ကောင်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ခွဲနေတာကို အချိန်မီ တွေ့လိုက်ရတယ်... ဒါက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး ပြောပြစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲတော့ ငါလည်း မသိတော့ဘူး..."

လင်းတုန်း၏ ဂုဏ်ယူမှုက သူ၏ ပေါင်နှင့် ပခုံးမှ တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေမှုများကို အာရုံလွှဲသွားစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။

“နင်သာ နင့်တာဝန်ထက် ပိုပြီး မလုပ်ပေးခဲ့ရင် ငါ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမသည် ဖုန်မှုန့်များကို သူ့ထံသို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ကန်ထည့်လိုက်သည်။

“အဲဒီလိုတွေ ပြောစရာ မလိုပါဘူး... ဒါ နင့် တစ်ယောက်တည်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုမှ မဟုတ်တာ... အဲဒီအချိန်က ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား က ငါလိုချင်တဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် နဲ့ ဒီလောက်လေးပဲ လိုတော့တာ... ငါ သိတယ်... ငါ့ဆရာ့ကို ဖွင့်ထုတ်တာမျိုးတွေ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုခဲ့ဘူး..."

မီးပုံထဲသို့ မိုးပေါက်တစ်ပေါက် ကျလာပြီး တရှဲရှဲ မြည်သွားသည်။ နောက်ထပ် မိုးပေါက်တစ်ပေါက်က အနီးအနားသို့ ကျလာရာ ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထသွားလေသည်။ သို့သော် သူသည် ဂူကို ကျောမှီ၍ ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်သို့ ထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုက သူ့ကို မိုးမစိုအောင် ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။

လင်းတုန်းသည် ကျန်ရှိနေသော မီးတောက်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အတွေးများ လေးလံလာခဲ့သည်။ ယီရင်သည် မိုးရေကို စမ်းသပ်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့်အတူ ထိုင်ရန် မီးပုံ၏ သူရှိရာဘက်သို့ ကူးလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူနှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်ခန့် ထိုင်နေပြီးနောက် စကားစပြောလိုက်သည်။

“မျှဝေခံစားလိုက်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက တစ်ဝက် လျော့ကျသွားတတ်တယ်..."

တစ်ဝက် လျော့ကျသွားမည် ဆိုလျှင်တောင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြည့်ရန် လုံလောက်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ သူ့ထံတွင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

“အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကို ရောက်ဖို့က အများကြီး လိုသေးတယ်..."

သူက ခြောက်ကပ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ ဘာကျန်သေးလို့လဲ... ခြောက်လပဲ ကျန်တော့တာမလား..."

“ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း ခြောက်လအတွင်း အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကို ရောက်မယ်လို့ ပြောခဲ့ရင် ငါ ရူးနေလို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ယီရင်က သဘောတူလိုက်သည်။

“အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကနေ စရမယ်ဆိုရင်ပေါ့... ပွဲစဉ်စမယ့်နေ့မှာ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတည်းအတွက် နင့်ကို စွမ်းအားတွေ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲက ဘယ်နည်းလမ်းကမှ နင့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် မတည်ငြိမ်ဘူး..."

“ဒါဆိုရင်... ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

သူမသည် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူနှင့်အတူ မီးပုံကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မိုးက ပိုသည်းလာပြီး စခန်းချမီးပုံကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်ပစ်နေသည်။ အမည်းရောင် ဆီပြန်နေသော မီးတောက်များကို မီးခိုးငွေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။

“အိမ်မှာသာဆိုရင် အခုလောက်ဆို ငါ့ကို ကလန် ရဲ့ ဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြလောက်ပြီ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် မတိုင်ခင်မှာ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကို ရောက်ခဲ့တာလေ... ငါ့ကို ပါရမီရှင် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားသူလို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါ အသက်ရှင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမက သူမ၏ ပခုံးကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီလိုက်သည်။

“နင့်အိမ်မှာက ကျောက်စရစ်ခဲလေးတွေကို စုပုံပြီး တောင်ကြီးတွေလို့ ခေါ်ကြတာလေ... နင် ထွက်လာခဲ့တုန်းက ထောင်ချောက်တစ်ခုထဲကနေ ရုန်းထွက်လာခဲ့တာပဲ... သေရမှာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့..."

သူမက အသံမထွက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါက နင် တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပြဿနာမှ မဟုတ်တာ... နင့်ကို မီးပေါ်မှာ တွဲလောင်းချိတ်ထားခဲ့တဲ့ အီသန် ကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာ... နင့်ကို ပြန်ဆွဲတင်ပေးဖို့ သူ့တာဝန်ကိုလည်း သူ လုပ်ရမှာပေါ့..."

ယီရင်က သူမ၏ လက်များကို လင်းတုန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ရင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် နူးညံ့ မနေခဲ့။ ကြမ်းတမ်းပြီး အသားမာများ တက်နေလေသည်။

“ငါလည်း ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်... ငါ နင့်ကို မြေမြှုပ်မခံစေချင်သေးဘူး..."

လင်းတုန်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မာဒြာ စီးဆင်းမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်ရလေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်ကတည်းက သူသည် ဤတောင်ကြားထဲတွင် ယီရင်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ကြားရှိ အဆက်အသွယ်များသည် ကျင့်ကြံခြင်း နှင့်သာ လုံးဝနီးပါး သက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း သူ့ကို အကြံဉာဏ်များ ပေးမည်၊ သို့မဟုတ် ထိုနေ့၏ စမ်းသပ်မှု အကြောင်းကို ဆွေးနွေးမည်၊ သို့မဟုတ် အစားအစာ ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးမည် စသည်တို့သာ ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်ရန် လွှတ်ပေးထားသော စွန်ရဲတစ်စုံကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စမ်းသပ်မှုဆီသို့သာ အာရုံစိုက် ဦးတည်နေခဲ့ကြသည်။

ယခုမူ ဤရိုးရှင်းသော အထိအတွေ့လေးသည် နှင်းထဲတွင် တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် နွေးထွေးသော ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူမ၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း မှီတွယ်နေစဉ် သူမကလည်း သူမ၏ လက်ကို ထိုအတိုင်းပင် ထားရှိထားလေသည်။

သူတို့သည် အတူတကွ ထိုင်ရင်း မိုးရွာနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည် အထိ...။

***

အပိုင်း(၂၂၄)

အော်သံတစ်ခု...

၎င်းသည် အဝေးမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ ယီရင်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ထဲတွင် လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ငွေရောင် ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား သည်လည်း အသင့်အနေအထားဖြင့် ကွေးညွှတ်နေလေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ကို အားပြုလျက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် မီးတောက် ခြုံလွှာ ကို ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်ရန်အတွက် လုံလောက်သော မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များကို သူ ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ တိုက်ခိုက်သူ စမ်းသပ်မှု၏ မမျှော်လင့်ထားသော အစပြုမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ရာ သူ အဆင်သင့် ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဘုတ်...

နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် အီသန် သည် မြေကြီးပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်လျက် ပြုတ်ကျလာခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့် တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ထစေခဲ့လေသည်။

လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ချောင်းဆိုးကာ ဖုန်မှုန့်များကို ယပ်ခတ်ရင်း နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်သွားသောအခါ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် လက်ခြေကားယားဖြင့် လဲကျနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ စိမ်းပြာနှင့် ရွှေရောင် ဝတ်ရုံများသည် ဖုန်မှုန့်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ၏ အဝါရောင် ဆံပင်များမှာလည်း သူ၏ ပတ်လည်တွင် ရှုပ်ပွနေလေသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ထံမှ အသက်ရှူကျပ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မတ်တတ် ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် သူသည် အရသာကို မနှစ်မြို့စွာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် မြေကြီးပေါ်သို့ ရွှံ့တစ်လုတ်စာကို ဟပ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“အဲဒါက ငါ ရည်ရွယ်ထားတာထက် အာ... ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆင်းသက်မိသွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့..."

အီသန်က သူ၏ လက်ဖဝါးရင်းဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

တောင်ကမ်းပါး၏ ထိပ်တိုက်ကြီးသည် ကောင်းကင်ကို ပွတ်တိုက်လုမတတ် သူတို့၏ အထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ရှိနေလေသည်။ ထိုထက်မကလျှင်တောင် သူသည် ပေတစ်ရာကျော် အမြင့်မှ ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

“အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်... ခင်ဗျား... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လင်းတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုကု်၏။

ယီရင်ကတော့ လက်သာ ပိုက်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်နဲ့တော့ ရှင် အထိနာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား အီသန်..."

အီသန် က မြေကြီးပေါ်သို့ ရွှံ့အချို့ကို ထပ်မံ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း သိပ်တော့ မသေချာဘူး... ငါတော့ အထိမနာလောက်ပေမယ့် ငါရဲ့ နံရိုးတွေကတော့ နောက်ရက် မနက်ခင်း တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်အထိ အတော်လေး ညည်းညူနေရဦးမယ်..."

သူသည် လက်ဝါးကို ပါးစပ်သို့ အုပ်ကာ အသံကျယ်လောင်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖဝါးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက် အချိန်တွေ ကြာပြီးမှ ခင်ဗျားကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားလို့ ရောက်လာတာလား..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်၏။

"မင်းဆိုလိုတာက ခုနက ငါ ဘာလို့ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ မျက်နှာနဲ့ ပြုတ်ကျလာတာလဲ ဆိုတာကို မေးတာလား..."

အီသန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ပညာသားပါတဲ့ မေးခွန်းပဲ... ငါ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်... အခု မင်းတို့ ကာကွယ်သူ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ငါ လာတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... အဲဒီလို မင်းတို့ဆီကို လာနေတုန်း ငါ..."

သူက နောက်တစ်ကြိမ် ရုပ်တည်ဖြင့် ချောင်းဆိုးလိုက်၏။

“ချော်လဲသွားတာပါ..."

ယီရင်သည် သူ့ကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တွေက နေ့တိုင်း ကျောက်တုံးတွေပေါ်ကနေ ချော်ကျနေကြတာလား..."

"ငါက အဲဒီလို အကျင့်လုပ်မထားပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အတော်လေး မတ်စောက်တဲ့ အဆင်းလမ်း ဖြစ်နေလို့ပါ..."

သူသည် တည့်မတ်နေသော နံရံတစ်ခုနီးပါး မတ်စောက်လှသည့် ကမ်းပါးယံကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ငါတောင်မှ တစ်ခါတလေ အမှားလုပ်မိတတ်တာပဲလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အသင့်တော်ဆုံး အချိန်မှာ ဝင်လာဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ... ပြီးတော့... အင်း... မိုးရွာနေခဲ့တယ်လေ..."

သူက လက်တစ်ဖက်ကို ကမ်းလိုက်၏။

"အခုတော့ ကောင်းကင်လည်း ရှင်းသွားပြီဆိုတော့ အချိန်ကိုက်ပါပဲ..."

သူ၏ အပြုံးက အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လင်းတုန်းက သူ၏ ဝင်ရောက်လာမှုနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးနိုင်မီ သူက ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။

"မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ခြောက်လ အချိန်ကျန်သေးတယ်လေ... ဒါကြောင့် ငါ လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့တယ်..."

သူက ယီရင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ညီမလေး... မင်းအတွက်တော့ အလွန်ရှားပါးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ငါ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတယ်... အဲဒါက ဝိညာဉ် ထင်ရှားပြသခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံးပဲ..."

ယီရင်သည် သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို ဝမ်းသာလွန်းလို့ ကခုန်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာဆိုရင်တော့..."

"ဝိညာဉ် ထင်ရှားပြသခြင်း ဆေးလုံးဆိုတာ အရမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဈေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ... တိုက်ကြီးပေါ်က တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ သွေးအဆီအနှစ်တချို့ကို ပေါင်းစပ်ဖော်စပ်ထားတာ... ဒါကို ပြီးမြောက်ဖို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရတယ်... ဆေးလုံး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းကို ဆေးဖော်စပ်သူရဲ့ လက်ရာမြောက် အနုပညာတစ်ခုလို့တောင် သတ်မှတ်နိုင်တယ်..."

ယီရင်က သိပ်အထင်ကြီးပုံ မရသော်လည်း လင်းတုန်းကတော့ မျက်လုံးပြူးကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာခဲ့သည်။

ယီရင်၏ လက်ဆောင်သည် ထိုမျှ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးနေပါက သူ့အတွက် မည်သည့်အရာ ရောက်လာမည်ကို မှန်းဆကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဆေးလုံးတိုင်းကို စားသုံးမယ့်သူ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားတာ..."

အီသန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအခြေအနေမှာဆိုရင် အဲဒီဆေးက မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်သူဆီက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို နည်းနည်းလေးမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ဓား မာဒြာ တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မယ်..."

ထိုအခါ ယီရင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်သည် ခါးတွင် ပတ်ထားသော အနီရောင်ကြိုးဆီသို့ ရွေ့လျားသွား၏။ လင်းတုန်းသည် ထိုခါးပတ်ကို မကြည့်မိအောင် အမြဲတမ်း ရှောင်လွှဲလေ့ရှိသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ မျက်စိထောင့်တွင် တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းတွင်လည်း ထိုကြိုးသည် သွေးများ စိုရွှဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

"အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီပေါ့... ဟုတ်တယ်... မင်း အဲဒီက မယဉ်ကျေးတဲ့ အိမ်ငှားရဲ့ အရှေ့ကနေ ကြိုတင် တားဆီးထားနိုင်မယ်... ပြီးတော့ မင်းဆရာရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုလည်း မင်း ကြိုက်သလောက် အချိန်အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်... ဟဟ..."

ယီရင်သည် အိပ်မက်ယောင်နေသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

"ရှင် အဲဒီဆေးလုံးကို ဝှက်ထားတာလား... မဟုတ်သေးပါဘူး... ရှင် ကွယ်ဝှက်ထားတာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ သိမှာပေါ့... အဲဒီဆေးလုံးကို ဘယ်မှာ ထားခဲ့တာလဲ..."

သူမသည် သူ့ကို ကော်လာမှ ဆွဲကိုင်ကာ လှုပ်ခါတော့မည့် ပုံပေါ်နေလေသည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တားလိုက်၏။

"တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြီးနေတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ရဖို့အတွက် ငါ လပေါင်းများစွာ ရှာဖွေ၊ ဖလှယ်၊ ပြီးတော့ တောင်းရမ်းခဲ့ရတယ်... အဲဒါကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီအောင် အဆုံးသတ် ဖန်တီးရဦးမယ်... မိသားစုထဲက အကောင်းဆုံး ဆေးဖော်စပ်သူကို တခြားကိစ္စတွေ မရှိတဲ့အချိန်တိုင်း အဲဒီဆေးလုံးကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ငါ တာဝန်ပေးထားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆေးလုံးပြီးဖို့က လပေါင်းများစွာ ကြာဦးမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ပြီးသွားတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့..."

သူသည် လေးစားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်၏။

“အင်း... လေးစားရတဲ့ အဆုံးမဲ့ ဓား သူတော်စင် က မင်းရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မခံစားနိုင်တော့တဲ့ အတွက်တော့ ငါ စိတ်မကောင်းပါဘူး..."

ယီရင်သည် ခပ်ကြမ်းကြမ်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ဂူနံရံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မှီကာ အမောတကော အသက်ရှူနေလေသည်။ လင်းတုန်းသည် သူမအား တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြနိုင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဧည့်သည် နှင့် ပတ်သက်၍ သူ စူးစမ်းတွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မရည်ရွယ်ဘဲ သူသည် ထိုကိစ္စအတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူမသည် ဆူရီရယ် အကြောင်းကို အားလုံး သိရှိထားသော်လည်း သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ့အား ပြောပြရန်အတွက် လုံလောက်သော ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းကို သူ သိပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု တွေးတောမိခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သိရလျှင် ပို၍ ကောင်းမည်ဟု ထင်မိလေသည်။

"ပြီးတော့ မင်းအတွက်၊ လင်းတုန်း..."

လင်းတုန်း၏ အတွေးများကို ဖြတ်ကာ အီသန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မဟူရာ မီးတောက် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ရဲ့ မာဒြာပြား တွေကို ရှာတွေ့ထားတယ်... မင်းသိတဲ့အတိုင်း သန့်စင်တဲ့ မာဒြာပြားတွေက လူတိုင်းအတွက် အသုံးဝင်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် က မာဒြာပြား တွေဆိုရင် မင်းရဲ့ လပေါင်းများစွာ ကြာမယ့် ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်မှုတွေကို သက်သာစေလိမ့်မယ်..."

ထိုစကား၏ ဆိုလိုရင်းကို လင်းတုန်း ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်..."

အီသန်သည် စိတ်ရှုပ်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို လက်ခါပြလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုတွေ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ငါက မင်းရဲ့ ကျောရိုး မတ်မတ်ရပ်နေတာကိုပဲ လိုချင်တာ၊ ကွေးညွှတ်နေတာကို မဟုတ်ဘူး... ထစမ်းပါ..."

လင်းတုန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေ ပေးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"အဲဒီ မာဒြာပြား တွေကို နောက် သုံးလကြာရင် လေလံတင်ရောင်းချလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ငါ မင်းဆီကို ယူလာခဲ့ပေးမယ်..."

အီသန်က ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒါကို တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ငါ သိမ်းထားမယ်... မာဒြာပြား တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် မင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားနိုင်တယ်... ပြီးရင်တော့ အော်သို က မင်းကို ရွှေအဆင့် အထိ ခေါ်ဆောင်သွားပေးနိုင်လိမ့်မယ်... အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကို တိုက်ခိုက်မယ့် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ဆိုတော့..."

သူက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“အင်း... အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ လမ်းစဉ် ကလည်း သင့်တော်ပါတယ်... နည်းပညာအရ ဗျိုင်းတစ်ကောင်ဟာ အချိန်ကိုက် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ရဲ့ မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်နိုင်ရင် အဲဒီသားရဲကို သတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လေ... ဒါပေမဲ့... ဟိုဟာ... ငါကတော့ ဗျိုင်းဘက်ကနေ လောင်းကြေးထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားက လင်းတုန်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို သိသိသာသာ လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ၏ စကားများအရ သူ အကောင်းဆုံး မျှော်လင့်နိုင်သည့် အရာမှာ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည် မဟုတ်သေးပေ။

"တကယ်လို့ မင်းသာ ကျန်နေသေးတဲ့ စမ်းသပ်မှု နှစ်ခုကို တစ်ခုကို ခြောက်ပတ်စီနဲ့ အောင်မြင်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ဒီတစ်ခုထက် အများကြီး ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... မင်းမှာ အဲဒီ မာဒြာပြား တွေကို စုပ်ယူဖို့ အချိန်အများကြီး ရလိမ့်မယ်... ကဲ... အခု မင်း လုံလောက်တဲ့ တွန်းအားတွေ ရပြီဆိုတော့... တိုက်ပွဲဝင်၊ တိုက်ပွဲဝင်၊ တိုက်ပွဲဝင်ပေတော့..."

အီသန် ထွက်သွားပြီးနောက် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ လင်းတုန်းသည် လေဟာပြင်ကို ငေးကြည့်ကာ ထိုင်နေခဲ့လေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အနာဂတ်သည် အလွန်တရာ မှုန်မှိုင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

***