အမေနှင့် သမီး တွေ့ဆုံခြင်း

တစ်နာရီနီးပါး လမ်းလျှောက်ပြီးမှသာ ချင်အန်းက သခင်မသုန်ကို ဟွေ့ဖန်းယာခြံဝင်း၏ တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော ချွမ်ချီမှာ သခင်မသုန်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့၏။

ထို့နောက် ချွမ်ချီက သခင်မသုန်အား ရိုရိုသေသေဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ဒီအစေခံ ချွမ်ချီ ပထမသခင်မကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ထို့ပြင် သူမ၏ ဘေးနားရှိ ချင်ကုန်းကုန်းကိုလည်း နှုတ်ဆက်ရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

"ဒီအစေခံ ချွမ်ချီ ချင်ကုန်းကုန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ချင်အန်းသည် ဟွေ့ဖန်းယာခြံဝင်းထဲရှိ အစေခံများနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ချွမ်ချီကလည်း ဂါရဝပြုဖို့ မလိုဘူးလို့ပြောထားတယ်လေ… ပထမသခင်မကြီးကို ခြံဝင်းထဲ အရင် ဝင်ပြီး ရေလေးဘာလေး သောက်ခိုင်းလိုက်ပါဦး… ဒီလို ပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုကြီးမှာ လမ်းလျှောက်လာရတာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းမှာပဲ"

"ရပါတယ် ကျွန်မ မပင်ပန်းပါဘူး… မပင်ပန်းပါဘူး"

သခင်မသုန်သည် ချွမ်ချီကို မြင်လိုက်ရကတည်းက အလွန် ဝမ်းသာနေသဖြင့် လက်ခြေပင် ဘယ်လိုထားရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။

သို့သော် သမီးဖြစ်သူ မျက်နှာ မပျက်စေရန်အတွက် သူမက ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ကြိုးစားနေရဆဲပင်။

ချင်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ချွမ်ချီကမူ သိပ်ပြီး နေရခက်မနေတော့ဘဲ ချင်အန်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ချင်ကုန်းကုန်း တကယ့်ကို ပင်ပန်းသွားပါပြီ… မနက်စောစောစီးစီး ပထမသခင်မကြီးကို သွားကြိုရတာ ဒုက္ခများသွားမှာပဲ… သခင်မလေးက ကုန်းကုန်းအတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ထားပေးပါတယ်… ကုန်းကုန်းသာ အားမယ်ဆိုရင် ခြံဝင်းထဲ ဝင်ခဲ့ပါလား… ရှောင်လုကျစ်က အဲဒီမှာ စောင့်နေပါတယ်"

ချင်အန်းက ပြုံးလိုက်ရာ ဤသည်မှာ နန်းတွင်းမှ အစေခံများ ဟွေ့ဖန်းယာခြံဝင်းသို့ ပစ္စည်းလာပို့ရသည်ကို သဘောကျခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆုငွေပေးသည် မပေးသည်က အဓိက မဟုတ်ဘဲ ဟွေ့ဖန်းယာခြံဝင်း တစ်ခုလုံးက သူတို့လို အစေခံများကို လူရာသွင်းပြီး လေးလေးစားစား ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးတတ်ပြီး တစ်ကြိမ်မျှပင် လျစ်လျူရှုထားခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

"ရှောင်လုကျစ် ပြောတာ ကြားဖူးပါတယ်… ချွမ်ချီရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံးပဲတဲ့… သူတောင် သခင်မလေးဆီမှာ စားရလွန်းလို့ ဝလာပြီဆိုပဲ… ဒီနေ့ ကျွန်တော် ကံကောင်းပြီပေါ့… ခဏနေရင် သခင်မလေးဆီ သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရဦးမယ်"

"ချင်ကုန်းကုန်းက ဒီအစေခံရဲ့ သာမန် လက်ရာကို သဘောကျရင်ပဲ ဝမ်းသာလှပါပြီ"

ချွမ်ချီသည် သခင်မသုန်အား ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရှောင်လုကျစ်ကမူ သတင်းကို ကြိုတင် ပို့ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

လင်ဝမ်ယိသည် အခန်းထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်လာပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် အနောက်မှ လိုက်လာသော ဒုတိယမင်းသားပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေ၏။

လင်ဝမ်ယိ ဤမျှ အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်လား။

ဤဘဝတွင် သူမ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့သော်လည်း ယခု ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမေနှင့် သမီး နှစ်ယောက်သည် ဧပြီလတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ နှစ်လ သုံးလခန့် ဝေးကွာနေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ အမြင်တွင်မူ ဆယ်နှစ် နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကြလေ၏။

စကားပင် မပြောရသေးခင် သခင်မသုန်က လင်ဝမ်ယိကို စည်းကမ်းတကျ ဂါရဝပြုလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

"ဒီအစေခံက လင်သခင်မလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်… သခင်မလေး ကျန်းမာပါစေ"

ဤသည်မှာ လာရာလမ်းတွင် ချင်ကုန်းကုန်းက အထူးမှာကြားထားခဲ့သော စည်းကမ်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမေနှင့် သမီး ဖြစ်ကြသော်လည်း စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပင် ဖြစ်၏။

လင်ဝမ်ယိသည် ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီး၏ ချန်ကျိုက်သခင်မလေး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤရာထူးသည် အဆင့်ရှစ် တာဝန်ခံအမတ်၏ ဇနီးထက် အများကြီး ပိုမို မြင့်မားပေသည်။

ထို့ကြောင့် သခင်မသုန်က လင်ဝမ်ယိကို ဂါရဝပြုခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

လင်ဝမ်ယိသည် ဤကဲ့သို့ အရိုအသေပေးခံရခြင်းကို လက်မခံချင်သော်လည်း ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

အမေဖြစ်သူက ရိုရိုသေသေ ဂါရဝပြုပြီးမှသာ သူမက အမြန် သွားရောက် တွဲထူပေးလိုက်လေသည်။

"အမေ… စည်းကမ်းတွေ အရမ်း လုပ်မနေပါနဲ့"

သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို သေချာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရချိန်တွင် သခင်မသုန်၏ မျက်ရည်များမှာ ပုလဲလုံးလေးများ ပြတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာတော့၏။

ခဏမျှပင် ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

လင်ဝမ်ယိသည်လည်း ငိုသံပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဘေးပတ်လည်တွင် လူများ ဝိုင်းရံနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

"အမေ… အခန်းထဲ အရင် ဝင်ရအောင်… အပြင်မှာ နေက အရမ်းပူတယ်"

"အေး… အေး"

သခင်မသုန်သည် ထိုအခါမှသာ သတိရသွားပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆိပ်မိထားသဖြင့် ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက အမြန် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်… မြန်မြန် ဝင်ကြရအောင်… သမီး နေပူထဲမှာ အကြာကြီး နေလို့ မကောင်းဘူး"

လူအုပ်ကြီးသည် ခြံဝင်းထဲမှ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြလေသည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဒုတိယမင်းသားက သူတို့အနားသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"လင်သခင်မကြီး မင်္ဂလာပါ"

"သူက"

သခင်မသုန်သည် လင်ဝမ်ယိ၏ အခန်းထဲတွင် ဤမျှ အရွယ်ရှိသော ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

နန်းတွင်းမှ မင်းသားများလားဟု သခင်မသုန်က တွေးလိုက်မိ၏။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လင်ဝမ်ယိက တိုးတိုးလေး မိတ်ဆက်ပေးလာလေသည်။

"သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒုတိယမင်းသားပါ… မနေ့ကမှ အသက် ခြောက်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ ကျင်းပထားတာ… အခု အနောက်ခြံဝင်းမှာ နေပြီး ဆေးကုနေတာပါ"

ဆေးကုနေတယ် ဟုတ်လားဟု လင်ဝမ်ယိက တွေးလိုက်မိ၏။

ဤစကားလုံးများ ထွက်သွားပြီးမှသာ လင်ဝမ်ယိမှာ နောင်တရသွားမိလေသည်။

အမေဖြစ်သူ တစ်ခုခု သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် စကားက ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ပြန်ရုပ်သိမ်း၍လည်း မရနိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် စကားမှားသွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းပြောလိုက်လေသည်။

သခင်မသုန်မှာမူ ဤသတင်းအတွက် အလွန် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် မင်းသားဆိုသည်မှာ အရှင်မင်းကြီးပြီးလျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမသမီး နေထိုင်ရာ ခြံဝင်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ဆေးလာကုနေရသနည်း။

သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသော်လည်း မည်သို့ မေးရမည်မှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေမိ၏။

သခင်မသုန်က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မပြောဘဲ နေနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လင်ဝမ်ယိက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ လာမယ်ဆိုတာ သိလို့… ချွမ်ချီကို အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်… အားလုံးက အမေ ကြိုက်တာတွေချည်းပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် အစေခံများကို ဟင်းလျာများ ချခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည်လည်း အတော်လေး အလိုက်သိသူ ဖြစ်ရာ လင်ဝမ်ယိ၏ မိသားစုဝင်များ နန်းတွင်းသို့ လာရခြင်းမှာ မလွယ်ကူကြောင်း နားလည်လေသည်။

သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောရန် အဆင်မပြေဖြစ်မည်ကို သိနေ၏။

ထို့ကြောင့် သူက လင်ဝမ်ယိကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို စာလုံးတွေ ကူးရေးခိုင်းထားတာ… မလုပ်ရသေးဘူး… လင်နျန်နျန်နဲ့ ပထမသခင်မကြီးတို့ အရင် နေ့လယ်စာ စားကြပါ… ပြီးရင် ချွမ်ချီကို အနောက်ခြံဝင်းကို နည်းနည်း ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ"

အရှင်မင်းကြီးက ဒုတိယမင်းသားကို ဘယ်တုန်းက စာကူးရေးခိုင်းခဲ့သနည်း။ လုံးဝ လိမ်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လင်ဝမ်ယိက သူ၏ စေတနာကို နားလည်သဖြင့် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင် ဒုတိယမင်းသားကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ တုမားမားကို အကူအညီတောင်းရမှာပဲ"

"လင်သခင်မလေး စိတ်ချပါ… ဒါက ဒီအစေခံရဲ့ တာဝန်ပါပဲ"

ထို့နောက် တုမားမားက လင်ဝမ်ယိနှင့် သခင်မသုန်တို့ကို ဂါရဝပြုပြီး ဒုတိယမင်းသားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သခင်မသုန်ကလည်း ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သော်လည်း ဤအရိုအသေပေးမှုမှာ ဒုတိယမင်းသားအတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ရှအန်းသည် သားအမိနှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရသဖြင့် ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေမည်ကို သိလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဟင်းပွဲများ သွားယူရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အရင် ထွက်သွားပေးလိုက်၏။

လူအုပ်ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် ယခုအခါ လင်ဝမ်ယိတို့ သားအမိနှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သခင်မသုန်သည်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာတော့၏။

လင်ဝမ်ယိ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ငိုရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ချန်ချန်… ဒုက္ခများခဲ့ပြီနော်"

နန်းတွင်းဝင်လာသည်မှာ လအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ဒဏ်ရာလည်း ရပြီး အဆိပ်လည်း မိခဲ့သည် မဟုတ်လား။

ကျန်းမာသော သူတစ်ယောက်ပင် ဤကဲ့သို့ နှိပ်စက်ခံရလျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ လင်ဝမ်ယိတွင် အအေးမိရောဂါ ရှိနေသည်ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

"အမေ စိတ်ချပါ… သမီး နန်းတွင်းမှာ အရမ်း အဆင်ပြေပါတယ်… မဟုတ်ရင် အမေ ဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ နန်းတွင်းကို လာတွေ့လို့ ရပါ့မလား"

စကားက ဤနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ သခင်မသုန်သည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဆံထိုးကို ဖြုတ်ယူလိုက်၏။

လျှို့ဝှက်ခလုတ်ကို ဖွင့်ကာ လင်ဝမ်ယိကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအထဲမှာ ဆေးတွေ အများကြီး ပါတယ်… ခဏနေရင် ရှအန်းကို သိမ်းထားခိုင်းလိုက်… သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အစကတည်းက သိပ်မကောင်းတာ… အခု အဆိပ်မိထားသေးတယ်ဆိုတော့… သေချာ မကုသရင် နောက်ပိုင်း အများကြီး ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်"

လင်ဝမ်ယိမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

"အမေ… သမီး အဆိပ်မိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

"အရှင်မင်းကြီးက သမီး အဖေကို သီးသန့် ခေါ်တွေ့ပြီး… ဒီကိစ္စကို ပြောပြလိုက်တာလေ… ပြီးတော့ အခုလို နန်းတွင်းဝင်ခွင့် ရတာကလည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ… မဟုတ်ရင် ငါတို့က အမတ်ချုပ်အိမ်တော်ကနေ ခွဲထွက်လိုက်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆို… ဒီဘဝမှာ နန်းတွင်းဝင်ပြီး သမီးကို တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အိမ်ခွဲလိုက်တယ် ဟုတ်လားဟု လင်ဝမ်ယိက တွေးလိုက်မိ၏။

သခင်မသုန်၏ စကားများက လင်ဝမ်ယိကို အကြိမ်ကြိမ် တွေဝေသွားစေခဲ့သည်။

အရှင်မင်းကြီးက ဘာကြောင့် အဆိပ်မိသည့် ကိစ္စကို ဖခင်ဖြစ်သူအား ပြောပြခဲ့ရသနည်း။

ပြီးတော့ အမေဖြစ်သူကိုပါ နန်းတွင်းဝင်ခွင့် ပေးခဲ့သေးသည်။

ထို့အပြင် အိမ်ခွဲလိုက်သည်ဆိုသည့် ကိစ္စကကော ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။