အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း (၉၁) - တတိယအဆင့် တိုက်ပွဲ၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှု

“ဟိုမှာ... လောင်ကျန်းမဟုတ်လား” “အဲ့ဒီ မျက်နှာကြီးက... ဟုတ်တယ်၊ အဘိုးကြီးလောင်ပဲ”

“ဒါ ဘာမျိုး နတ်ဝင်စွမ်းအားလဲ။ လောင်ကျန်းဆီက ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး တစ်ခါမှ

မကြားဖူးပါလား”

မြို့ထဲရှိ လူအပေါင်းတို့မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက်ရှိကြသည်။ ရွှမ်ရယ်ကိုယ်တိုင်ပင်

ခဏတာ ငေးမောသွားရသည်။ မှိုကို စားသုံးလိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန်း၏

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆယ်ဆမက ကြီးထွားလာကာ တောင်ကုန်းတစ်ခုအလား

မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်။ သူ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်မှာ

တုန်ခါသွားပြီး အိမ်ခြေများမှာ ပြိုကျကာ ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း တလူလူ

ထလွင့်ကုန်သည်။ သူသည် M87 ဂလက်ဆီမှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးအလား အသွင်ပြောင်းသွား၏။

“ဒါ... နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါတို့တော့ အသက်ရှည်ပြီ” ဟု

ဖက်တီးဂျင်က ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ယုရှူးပေါင်နှင့် ဖက်တီးဂျင်တို့မှာမူ အခြေအနေ ဆိုးဝါးနေသည့်အတွက် သူတို့၏

သိုလှောင်လက်စွပ်များကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြသည်။ သူတို့

ပစ်ထုတ်လိုက်သည့် ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုခုက အသက်ကယ်ပေးမည့်

အရာဖြစ်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေရသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင်

ယုရှူးပေါင် ပစ်ထုတ်လိုက်သည့် အနက်ရောင် ထီးရိုးရိုးလေးသည်

သွေးစက်အစီအရင်၏ ရက်စက်သော စွမ်းအင်များကို ခုခံပေးနိုင်သည့်

လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်နေသည်။

လောင်ကျန်းမှာမူ သူ့ကိုယ်သူ ပြောင်းလဲသွားသည့် ပုံစံကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ်

ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ “ဒီအဝတ်အစားကြီးက ဘာလဲ၊ အတင်းအကျပ်

အသွင်ပြောင်းခိုင်းတာလား” ဟု တွေးတောမိသော်လည်း သူ၏

လက်ရှိစွမ်းအားမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ သူသည်

ဒုန်းရှန်းကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုး

နှစ်ဆယ်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားသွားပြီး “မြန်ယန်မြို့ကို ဒီနေ့ ငါလောင်ကျန်း

ကာကွယ်ပေးမယ်” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

ဘုန်း

လောင်ကျန်းသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်ပျံကာ သွေးစက်အစီအရင်အား လက်သီးဖြင့်

အားကုန်ထိုးနှက်လိုက်သည်။ အစီအရင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး

သွေးစွမ်းအင်များပင် အပြင်ဘက်သို့ ဖိတ်စင်လာ၏။

ရွှမ်ရယ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီကောင်

ဘာကျင့်စဉ်ကို သုံးနေတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်ကာ သွေးရောင်အလင်းတန်းအသွင်ဖြင့်

လောင်ကျန်းထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးဝင်လာသည်။ တိုက်ပွဲမှာ

အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်လာသည်။ ဓားချက်များ၊

စွမ်းအင်တံခွန်များ၊ နဂါးအသက်ရှူသံများနှင့်အတူ

မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်ကြောင့်

အဆောက်အဦများ ပြိုကျနေသော်လည်း မည်သူမျှ မရပ်တန့်နိုင်။

ယုရှူးပေါင်မှာမူ ဤမျှကြီးမားသော တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ

ကြုံရမည့် အခွင့်အရေးဟု ယူဆကာ သူ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ယူပြီး

ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် တင်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ကျူးက စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို

ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှမ်ရယ်ထံသို့ အမှိုက်သရိုက် ပစ္စည်းမျိုးစုံကို

ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ခြေအိတ်များ၊ အတွင်းခံများ၊ မုန့်ခြောက်များ...

ရွှမ်ရယ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အမှိုက်များ မိုးသက်မုန်တိုင်းအလား

ကျရောက်လာသည်။ ဟွမ်းဖူရှန်းမှာမူ မျက်ရည်ပင် လည်ရမလို

ဖြစ်သွားသည်။

“ခင်ဗျားတို့များ အရှက်တရားဆိုတာ ရှိကြပါသေးရဲ့လား။ ဒီလောက် စုတ်ပြတ်နေတဲ့

အမှိုက်တွေကို ပစ်ပေါက်နေတာ ကြည့်ရတာတောင် ရင်နာတယ်ဗျာ။”

ထိုအခိုက်တွင် မူရုန်ပိုင်ချွမ်က အနက်ရောင် ဆံပင်အခြောက်ခံစက်ကြီးတစ်ခုကို

အားကုန်သုံး၍ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစက်၏ လေမှုတ်ပေါက်သည်

ရွှမ်ရယ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားပြီး

ပိတ်မိသွားတော့သည်။ ထို့နောက်...

“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”

ဆံပင်အခြောက်ခံစက်မှ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများမှာ ရွှမ်ရယ်၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တရစပ်

မှုတ်သွင်းလိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရွှမ်ရယ်၏

ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိုးကောင်းကင်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့်

လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည်

ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်တစ်စင်းအလား တောက်ပလျက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

“ဒီနေရာကို ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်... မင်းတို့အားလုံး မှတ်ထားကြ”

သူ၏ အသံမှာ ဝေးကွာရာမှ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ

တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၉၂) - ရုပ်ချော “ဘောင်”

“ဟမ်... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

မြို့သူမြို့သားများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသူ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထိုမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးကြီးမှာ ဤမျှလောက်

လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားရလေသလော။

“ထူးဆန်းတဲ့ လေမှုတ်စက်ကြီးလည်း ပါသွားပြီ။ အဲ့ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် သူတို့တွေ

‘ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီး’ ကိုတောင် ကျော်လွန်ပြီး

ပျံသန်းသွားလောက်ပြီ ထင်တယ်”

“ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိသလဲ”

“ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဦးတည်ရာက ‘ရှုပ်ထွေးသော လေဟာနယ်နယ်မြေ’

ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”

‘ရှုပ်ထွေးသော လေဟာနယ်နယ်မြေ’ ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ကျူး၏

ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ထိုနေရာသည် ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီး၏

အန္တရာယ်အရှိဆုံး၊ လျှို့ဝှက်ဆုံး နယ်မြေသုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

အခြားနှစ်ခုမှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တို့၏ ခိုလှုံရာ ‘အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ဒေသ’

နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ‘ယိုးကူခံတပ်’ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

“ဟေ့... အားလုံးပဲ ငေးမနေကြနဲ့တော့ သွေးစက်အစီအရင်က မပြတ်သေးဘူး၊ လာကူကြဦး” ဟု

လောင်ကျန်း၏ အရေးပေါ် အော်သံကြောင့် အားလုံး အသိစိတ်ပြန်ကပ်လာကြသည်။

တတိယအဆင့် တန်ခိုးရှင်တို့ ပူးပေါင်းကာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြရာ ဂျွတ်...

ဟူသော အသံနှင့်အတူ သွေးစက်အစီအရင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

မြို့တော်မှာ ကယ်တင်ခြင်း ရသွားပြီဖြစ်သည်။

ယုရှူးပေါင်မှာမူ ဘေးဒုက္ခလွတ်မြောက်သွား၍ ဝမ်းသာရမည့်အစား သူ၏

ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်တွင် နောက်လိုက် (၈၀၀)

ကျော်သွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် မြို့ပျက်ကြီး၏

နောက်ခံဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဆယ်လ်ဖီရိုက်ကာ “ဒီဘေးဒုက္ခအပြီးမှာ ငါတို့

အတူရှိနေမယ်” ဟု ရေးသားတင်လိုက်သည်။

“သခင်လေး... အခုတော့ ပြန်ကြရအောင်။ ဒီဟယ်ကျိုးခရိုင်ကို နောက်တစ်ခါ

လုံးဝမလာချင်တော့ဘူး၊ အရမ်းကို

ကြောက်စရာကောင်းတယ်” ဟု ဖက်တီးဂျင်က ဆိုသည်။

ယုရှူးပေါင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ “ပြန်ရမယ် မြို့ကြီးပျက်စီးနေတာကို

လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာလား။ ငါတို့မျိုးဆက်က

ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးမှာ တစ်ထောင့်တစ်နေရာက ပါဝင်ရမယ်လေ” ဟု ဆိုသဖြင့်

ဖက်တီးဂျင်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

ဆိုင်ငယ်လေးအတွင်း၌...

တတိယအဆင့် တန်ခိုးရှင်ရှစ်ဦးလုံး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ လီယွဲ့မှာမူ

ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကုလားထိုင်တွင် အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းရင်း

နေပူစာလှုံနေသည်။ ဖန်းထျန်းချန်သည် လီယွဲ့၏ လက်ထဲရှိ

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူကိုယ်တိုင်

သွေးအန်နေသည့်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သေစမ်း... ဘယ်သူက ငါ့ပုံကို ဒီလောက် အကျည်းတန်အောင် ရိုက်ပြီး တင်ထားတာလဲ”

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆိုရှယ်မီဒီယာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ‘ရုပ်ချောဘောင်’ ဟူသော အကောင့်ပိုင်ရှင်က ဤပုံကို တင်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဲ့ဒီကောင်လေး... ငါ့လက်ထဲ မိရင်တော့ မလွယ်ဘူး”

ဝေးလံလှသော ဟယ်ကျိုးခရိုင်တွင် ယုရှူးပေါင်မှာ ဟင်းကောင်းစားပြီး ပြန်လာစဉ်

နှာချေလိုက်ရသည်။ “သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးမြန်းသော်လည်း

သူက “ညက အအေးမိသွားတာ ဖြစ်မယ်” ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဆိုင်အတွင်း၌မူ တန်ခိုးရှင်တို့မှာ လောင်ကျန်း၏ မှိုစားပြီးနောက် အစွမ်းထက်သွားသည့်

လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိသွားသဖြင့် ‘စိန်ခေါ်မှု လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’ ထဲသို့ အလုအယက်

ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ထူးခြားသော အစွမ်းအစများကို သိရှိသွားသည့်အခါ

ဖောက်သည်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ စီးပွားရေးမှာ အထွတ်အထိပ်သို့

ရောက်ရှိသွားတော့သည်။