အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း (၉၃) - အချိန်မီ ရပ်တန့်ခြင်း

“သေစမ်း... ဒီအဘိုးကြီးက လိပ်တစ်ကောင်ဆီမှာ အရှက်ကွဲရတယ်လို့ အဲ့ဒီလိပ်ကလည်း

ကြည့်မကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်စရာပဲ”

ဆိုင်ငယ်လေးအနားရှိ မက်မွန်ပင်အောက်တွင် စိတ်တိုတိုဖြင့် ကျိန်ဆဲသံများ

ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ စိန်ခေါ်မှု

လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ပြန်လာသည့် ရှောင်ကျူးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်

ဆိုင်ထဲသို့ ခြေချလာသည့် ချူဟဲကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ

အရောင်လက်သွားသည်။

“ဟေ့ကောင်လေး... မင်း ဘာလို့ မြေကြီးတွေ ပေကျံနေတာလဲ”

ရှောင်ကျူးသည် ချူဟဲ၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး “ဟဲဟဲ... တပည့်ကောင်းလေး၊

စိန်ခေါ်မှု လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်

မဟုတ်လား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်မလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချူဟဲမှာမူ မျက်နှာပျက်သွားပြီး “မလိုပါဘူး အဘိုးကြီးရယ် ကျွန်တော် အထဲရောက်တုန်းက

အဲ့ဒီလိပ်နဲ့ အထိုးခံရတာ အရေပြားတောင် ကွာတော့မလို ဖြစ်သွားပြီ” ဟု အသေအလဲ

ငြင်းဆန်သည်။ သို့သော် ရှောင်ကျူးက မရ။ “မင်းလို ကောင်လေးက

ဒီလောက်နဲ့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ လာ... နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်၊ ဒါက မင်းရဲ့

အစွမ်းအစကို တိုးတက်စေဖို့ အများကြီး အထောက်အကူပြုတယ်” ဟု ဆိုကာ အတင်းအကျပ်

ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ဆိုင်ကောင်တာရှေ့တွင်မူ လျူမူချင်းသည် မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိနေသည်။

သုံးရက်ဆက်တိုက် သူ၏ ငွေဖြည့်ကတ် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းမှာ အလွန်ပင်

ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်

ကံဆိုးနေရတာလဲ” ဟု ညည်းတွားရင်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်

လီယွဲ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

လီယွဲ့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း

သိရှိသွားသည်။ သူသည် လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ သေးငယ်သော

ကြွက်တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ‘ရတနာရှာကြွက်’ ဖြစ်သည်။ လီယွဲ့သည်

ကြွက်လေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရာ ကြွက်လေးမှာ သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး

လှဲချလိုက်သည်။ လီယွဲ့က ရယ်မောရင်း “အသေးလေးရေ... တော်လောက်ပြီ၊ နောက်ထပ်

မဆိုးရတော့ဘူးနော်” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျူမူချင်းသည် မိမိကတ်ပျောက်နေရခြင်းမှာ ဤကြွက်ဆိုးကြောင့်မှန်း

သိရှိသွားပြီး ရှီပင်းဖုန်းအား ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီပင်းဖုန်းမှာမူ လီယွဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် မလှုပ်ဝံ့ဘဲ

ချွေးပြန်နေရသည်။

“ရှီပင်းဖုန်း... မင်းကတ်ပျောက်တဲ့အတွက် လျော်ကြေးပေးလိုက်။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင်

အဆုံးသတ်ကြစို့” ဟု လီယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ရှီပင်းဖုန်းမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ

လျော်ကြေးပေးရန် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီး၏ အစွန်အဖျား...

ရှုပ်ထွေးသော လေဟာနယ်နယ်မြေအနီးတွင် သွေးစွမ်းအင်များ တုန်ခါနေသည်။ ရွှမ်ရယ်သည်

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။ “ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရက်တဲ့ ဒီခွေးတွေကို

ငါအလွတ်မပေးဘူး”

သူသည် ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော့သွားသည်။ “ဒါ...

ရှုပ်ထွေးသော လေဟာနယ်နယ်မြေပဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ”

အစောပိုင်းက သူ ပျံသန်းလာစဉ်ကပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံတစ်ခုက သူ့နောက်မှ

လိုက်ပါလာနေသည်။ ထို့နောက်... ရွှမ်ရယ်သတိမထားမိခင်မှာပင် အနက်ရောင်

စွမ်းအင်တန်းတစ်ခုသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့

တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၉၄) - မြေခွေးမလေး

“ဆိုင်ရှင်... ကျွန်တော့်ကို ‘နက်နဲသောအဆင့်’ မှော်လက်နက်တစ်ခုလောက် လဲပေးပါဦး။”

လီယွဲ့သည် သူ့ရှေ့တွင် ရောက်နေသော ချန်ကျင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိသည်။ ဆိုင်ရှိ ကုန်ပစ္စည်းများ စုံလင်လာသည်နှင့်အမျှ ‘ကံစမ်းဘီး’ နေရာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ လူမစည်ကားတော့သော်လည်း ဝါရင့်ကစားသမားအချို့ကမူ ထိုနေရာကိုပင် စွဲစွဲမြဲမြဲ ကစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ချန်ကျင်းမှာ ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦးပင်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဝယ်သူအတော်များများမှာ သူတို့၏ ရမှတ်များကို အသုံးပြု၍ ‘ဝါဂွမ်းအဆင့်’ နှင့် ‘နက်နဲသောအဆင့်’ မှော်လက်နက်များကို အလုအယက် လဲလှယ်နေကြသည်။ ယခင်က ဝယ်သူတိုင်းသည် ‘ကောင်းကင်အဆင့်’ လက်နက်တစ်ခု ရရန်အတွက်သာ ရမှတ်များကို စုဆောင်းလေ့ရှိရာ ဤသို့ပြုလုပ်ကြသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ မကြာသေးခင်က တစ်ခုခုများ ဖြစ်ပျက်နေလို့လား။”

ချန်ကျင်းက အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့်

“ဆိုင်ရှင်... သင် မသိသေးဘူးလား။ အနှစ်နှစ်ဆယ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်လေ့ရှိတဲ့ ‘ယွီရွှီ နယ်မြေဆန်း’ က မနက်ဖြန်ကျရင် ပွင့်တော့မှာလေ။”

“ယွီရွှီ နယ်မြေဆန်း ဟုတ်လား...”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီနယ်မြေဆန်းက အနှစ်နှစ်ဆယ်မှ တစ်ခါပဲ ပွင့်တာပါ။ ဒီတိုက်ကြီးပေါ်မှာရှိတဲ့ ‘အမြုတေဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်’ အောက်က ကျင့်ကြံသူတိုင်းလိုလိုဟာ အခွင့်အရေး ရှာဖွေဖို့အတွက် အဲဒီထဲကို ဝင်ကြလိမ့်မယ်။”

“ဒါဆို အဲဒီနယ်မြေဆန်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပွင့်မှာလဲ။”

“တစ်လလောက်ကြာမှာပါ ဆိုင်ရှင်။”

လီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤထီဆိုင်လေးကို ဖွင့်လှစ်လာခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် ‘ချင်းကျိုး’ နယ်မြေတစ်ဝိုက်တွင် အတော်အတန် နာမည်ကျော်ကြားလာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချင်းကျိုးနယ်မှာ အဆင့်နိမ့်ဂိုဏ်းများသာ များပြားပြီး တပည့်များ၏ အဆင့်မှာလည်း မြင့်မားလှသည်မဟုတ်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်... ယွီရွှီနယ်မြေဆန်း ပွင့်နေသည့် တစ်လအတွင်း ဆိုင်၏ အရောင်းအဝယ်မှာ သိသိသာသာ ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။ အနှစ်နှစ်ဆယ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်သော နယ်မြေဆန်းမှာ အလွန်ရှားပါးသော ပွဲတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူတို့အတွက် ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် တစ်လမျှသာ ဆိတ်ငြိမ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးဟူသည် အရောင်းသွက်ချိန်ရှိသလို အေးချိန်လည်း ရှိတတ်သည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုစဉ် စနစ်၏ အသံမှာ သူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

“ယွီရွှီနယ်မြေဆန်း ပွင့်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ထီဆိုင်၏ ကျော်ကြားမှုကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေရန်အတွက် ယာယီတာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်။”

လီယွဲ့၏ မျက်တောင်များ တစ်ချက်တုန်သွားကာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“တာဝန် (၁) - ယွီရွှီနယ်မြေဆန်းအတွင်း အရောင်းပမာဏ ငါးသန်း ပြည့်မီအောင် ဆောင်ရွက်ရန်။”

“တာဝန် (၂) - ကျင့်ကြံခြင်း အင်အားစုအမျိုးမျိုးနှင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရန် (တိုးတက်မှု ၀/၅၀)။ အရောင်းအဝယ် ပမာဏ သို့မဟုတ် လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်မရှိ။”

“နယ်မြေဆန်းအတွင်း ကန့်သတ်ထားသော ကစားနည်းများ - ‘အိုးခွဲတမ်း’ နှင့် ‘နယ်စားတိုက်ပွဲ’။ (နယ်မြေဆန်း ခရီးစဉ်ပြီးဆုံးပါက ဤကစားနည်းများကို ဆိုင်တွင် အမြဲတမ်း ဖွင့်လှစ်ပေးသွားမည်။)”

“အမှိုက်ပြန်သိမ်းသည့်စနစ် အား အသုံးပြုနိုင်ပြီ။ (ကျင့်စဉ်များ၊ တိုက်ကွက်များ၊ မှော်လက်နက်များနှင့် ကောင်းကင်မြေကြီး ရတနာများကို ရွှေဒင်္ဂါးပြားများဖြင့် ပြန်လည်လဲလှယ်နိုင်သည်။)”

စနစ်၏ ရှည်လျားသော မက်ဆေ့ခ်ျများ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် လီယွဲ့ တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။ အမှန်ပင်... သူသည် အလုပ်ခိုင်းစေခြင်း ခံလိုက်ရပြန်ချေပြီ။

ယွီရွှီနယ်မြေဆန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ လီယွဲ့အတွက် ကမ္ဘာပတ်ခရီးလှည့်ခြင်း တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်တွင် ‘ယွဲ့ရုယီ’ ရှိနေသဖြင့် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် အချိန်မရွေး ပြန်လာနိုင်သည်ဟူသော အချက်ကြောင့် သူ စိတ်အေးသွားရသည်။

ယနေ့ ဆိုင်ထဲတွင် ဝယ်သူများ အထူးပင် များပြားလှသည်။ အများစုမှာ ‘ရွှေဥခွဲခြင်း’ နေရာတွင် စုပြုံနေကြ၏။ ဤဆိုင်တွင် လူကြိုက်အများဆုံးကို ပြပါဆိုလျှင် ရွှေဥခွဲခြင်းနှင့် ‘ကုတ်ခြစ်ကတ်’ တို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် ‘ကျင်မန်ထန်’ ဆိုင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာရာ လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့မှာ သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူတို့ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ကျင်မန်ထန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဘေးမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနူးညံ့နေပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပလွန်းလှသည်။ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးလောက်အထိ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်တို့မှာ သူမ၏ ပုခုံးထက်တွင် ဝဲဖြာကျနေသည်။ အသက် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် ထိုမိန်းကလေး၏ နုပျိုမှုအောက်တွင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အလှတရားတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူမ၏ ထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင် မျက်လုံးအစုံက လူအုပ်ကို တစ်ချက်မျှ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတိုင်းမှာ နှလုံးခုန်မြန်ကာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။

နံပါတ်ထီကို စွဲလန်းနေသော ‘ချန်ကျိကော်’ ပင်လျှင် မှင်တက်သွားရ၏။

“အစ်ကိုကျင်... ဒါက ဘယ်သူလဲဗျ။”

ကျင်မန်ထန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ

“ရှောင်ရု... မဆိုးနဲ့တော့လေ။”

ထိုမိန်းကလေးက ကျော့ရှင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လက်စွပ်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမထံမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အအေးတို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်ကြီး။”

“သ... သခင်ကြီး ဟုတ်လား။”

“ကျင်မန်ထန်... မင်းကတော့ တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်ပဲ။ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးကိုမှ...”

“မျှော်စင်သခင်ကျင်... ခင်ဗျား ချမ်းသာတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးက နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစေခံတစ်ယောက်လို ခိုင်းစေရတာလဲ။”

“ညီမလေး... နင် အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေခံနေရတာလား။ အမှန်အတိုင်းပြော... တို့တွေ နင့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်။”

လူအုပ်ကြီးမှာ ကျင်မန်ထန်အား ဝိုင်းဝန်း ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေကြတော့သည်။ ကျင်မန်ထန်မှာမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်

“အားလုံးပဲ... ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ရှောင်ရု... မြန်မြန် မူလပုံစံ ပြန်ပြောင်းလိုက်စမ်း။”

ကျင်မန်ထန်၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပြတ်သားသွားသည်။ ထိုအခါ ရှောင်ရုဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးက ကျင်မန်ထန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားကာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ဖြူဖွေးသော မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကျင်မန်ထန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်လေ၏။

“ဒါ... ဒါက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ မဟုတ်လား။”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဒီလောက် ခဏလေးအတွင်းမှာ လူအသွင် ပြောင်းနိုင်ရတာလဲ။”

လူတိုင်း သိရှိသွားကြကာ မျက်နှာများမှာ အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ကျင်မန်ထန်က ရယ်မောလျက်

“ခင်ဗျားတို့ အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့ဦး။ ဝိညာဉ်သားရဲတွေက မိစ္ဆာသားရဲတွေလိုပဲ... တတိယအဆင့် ရောက်မှ လူအသွင် ပြောင်းနိုင်တာပါ။ ဒါက ရှောင်ရုရဲ့ ပင်ကိုယ် စွမ်းအားအထူး တစ်ခုပါ၊ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာလောက်ပဲ ခံတာ။”

“ဪ... ဒီလိုကိုး။”

လျူဓားသုံးလက် က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း နှာခူးနှာခေါင်းဖြင့်

“ဒီစွမ်းအားက တကယ့်ကို လန်းတာပဲ။ မြေခွေးအမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲတွေက တကယ်ကို ကောင်းတာ။ ဒီလောက်လှတဲ့ အလှလေးသာဆိုရင် အိပ်ရာထဲမှာ အနွေးဓာတ်ပေးဖို့ အကောင်းဆုံးပဲဟေ့။”

“အစ်ကိုလျူ... ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်စိတ်နဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ။”

လူအုပ်ကြီးမှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောနောက်ပြောင်နေကြသော်လည်း ကျင်မန်ထန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မြေခွေးမလေးကမူ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မျက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ...” ဟု ကျိန်ဆဲနေသကဲ့သို့ပင်...။