အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း (၉၇) - ရိုက်ခွဲကြ၊ ရိုက်ခွဲကြ

“စီနီယာအစ်ကို ဝူတုန်... ဘယ်လိုနေသေးလဲ။”

“ညီမလေးတို့... ကိုယ့်အကြောင်း စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ကိုယ် ခုထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပါသေးတယ်။”

ဝူတုန်၏ အဝတ်အစားများမှာ မီးလောင်ထားသဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကိုမူ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ ထိုမိန်းကလေး

နှစ်ယောက်မှာ လန်ရှီးတဲလ်မှ တပည့်များဖြစ်ကြသည့် လင်းရှောင်ယိုနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့

ဆိုသည့် ညီအစ်မနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် တွေ့ဆုံကာ အတူတူ

ခရီးနှင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးတောက်အော်တစ်ကောင်၏

အလိုက်ခံရသောအခါ ဝူတုန်တစ်ယောက် လီယွဲ့ရှိရာနေရာသို့ အပူတပြင်း

ပြေးလာခဲ့မိသည်။ သို့သော် လီယွဲ့မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

“စီနီယာ... စီနီယာရေ၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး”

လီယွဲ့မှာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဝူတုန်မှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လီယွဲ့မှာ

သူတို့ဘက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုညီအစ်မနှစ်ဦးကိုသာ ပြုံး၍ ကြည့်နေ၏။

“မမလေးတို့... အကူအညီ လိုအပ်နေတာလား။”

လင်းရှောင်ယိုမှာ လီယွဲ့၏ ရုပ်ရည်နှင့် လေယူလေသိမ်းကြောင့် အနည်းငယ်

ရှက်ရွံ့သွားသည်။ “စီနီယာအစ်ကို ဝူတုန်ကို

ကယ်ပေးနိုင်မလားဟင်။”

“ရပါတယ်။”

လီယွဲ့မှာ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်၌ အမည်းရောင်အိုးများ တန်းစီ၍

ပေါ်လာသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ အံ့သြသွားသည်။ “ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”

“ကယ်ချင်ရင် ဒါတွေကို ရိုက်ခွဲလိုက်၊ အထဲမှာ လိုအပ်တာတွေ ရှိတယ်။”

ဝူတုန်မှာ နောက်ကျောတွင် မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသည်ကို ခံစားနေရကာ

အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ညီမလေးတို့... ရိုက်ခွဲလိုက်ကြ အိုးတွေကို

ရိုက်ခွဲကြ”

သူ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ်ပင်။ ဤကုန်သည်ကြီးမှာ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ

အိုးများသာ ဖောက်ခိုင်းနေသည်။ သို့သော် ဝူတုန် ပြောသမျှကို နားထောင်ရန်မှတစ်ပါး

သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လင်းရှောင်ယိုမှာ အိုးတစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ ပထမအကြိမ်မှာပင် ပစ္စည်းတစ်ခု

ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ‘ဝေလုံ’ ဟု အမည်ရသည့် စပ်ရှရှ မုန့်ထုတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့မှာ ၎င်းကို ကြည့်၍ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ ‘ဒီအရာက မီးတောက်အော်ကို

သတ်နိုင်မှာလား။’

“ဒါက အစားအစာလေ... ညီမလေးတို့ ကြိုက်မှာပါ။”

လင်းရှောင်ယိုမှာ ညီမဖြစ်သူ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပေးလိုက်ရာ သူမမှာ မုန့်ကို

စားသုံးပြီးနောက် နှစ်သက်သွားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်

အရေးကြီးဆုံးမှာ ဝူတုန်ကို ကယ်တင်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အိုးများကို

ဆက်တိုက် ဖောက်ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေသည်။

“ပိုက်ဆံကုန်သွားပြီ”

ဝူတုန်မှာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ လီယွဲ့မှာ အေးဆေးစွာပင် “ငွေတန်ဖိုးရှိတဲ့

တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရပါတယ်” ဟု ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယိုမှာ သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆေးလုံးအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့မှာ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် “ဒီဆေးလုံးတွေမှာ အညစ်အကြေးတွေ

များလွန်းတယ်။ စုစုပေါင်း ရွှေသုံးဆယ့်ကိုးပဲ တန်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယိုမှာ အံ့သြသွားသည်။ ဈေးကွက်တွင် ရွှေရာနှင့်ချီ တန်ဖိုးရှိမည့်

ဆေးလုံးများကို ဤမျှ နည်းပါးစွာ ဈေးဖြတ်လိုက်သည့်အတွက် သူမမှာ

လီယွဲ့ကို ‘အမြတ်ကြီးစား ကုန်သည်’ ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်

ဝူတုန်အတွက် သူမသည် အဖိုးတန်သည့် ဆေးဖိုအိုးကိုပါ ပေး၍ လဲလှယ်လိုက်သည်။

ရွှေနှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ဖိုး ရရှိသွားသောအခါ လင်းရှောင်ယိုမှာ အိုးများကို

တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ရိုက်ခွဲတော့သည်။ နောက်ဆုံး၌ ပစ္စည်းတစ်ခု

ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ‘ဖန်လုံး’ တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ ဖော်ပြချက်အရ - ဤဖန်လုံးမှာ ထိုးဖောက်အား အလွန်ပြင်းထန်သည်။ ပစ်မှတ်၏

ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ပါက ပျက်စီးမှုမှာ နှစ်ဆ ဖြစ်သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၉၈) - ဖန်လုံးမှော်လက်နက်

“စီနီယာအစ်ကို... ဒီဖန်လုံးလေးနဲ့ ဝူတုန်စီနီယာအစ်ကိုကို တကယ်ကယ်နိုင်ပါ့မလား” ဟု

လင်းရှောင်ယိုက မျှော်လင့်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကယ်နိုင်တယ်။”

“တကယ်လား”

“မီးတောက်အော်ရဲ့ ဦးခေါင်းကိုချိန်ပြီး အဲ့ဒါကို ပစ်လိုက်၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့

အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။”

လင်းရှောင်ယိုမှာ ဖန်လုံးကို ကိုင်ကာ ဝူတုန်နှင့် မီးတောက်အော်တို့

တိုက်ပွဲဖြစ်နေသည့်နေရာဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ဝူတုန်... ဟောလာပြီနော်”

“ပစ်လိုက်”

လင်းရှောင်ယိုမှာ ပြေးဝင်၍ ဖန်လုံးကို လွှဲပစ်လိုက်ရာ လှပသော

အဝိုင်းပုံစံလမ်းကြောင်းဖြင့် ဝူတုန်၏

မျက်နှာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားလေသည်။ ဝူတုန်မှာ လန့်ဖြန့်သွားသည်။ ‘ဟာ...

ငါ့ဆီကို တန်းတန်းကြီး လာနေတာပါလား၊ မီးတောက်အော်က ဒီလောက်ကြီးတာကို

ပိုကောင်းအောင် မချိန်တတ်ဘူးလား။’

သူသည် အသက်အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိသဖြင့် ခေါင်းကိုငုံ့၍ မြေပြင်ပေါ်သို့

အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

“ဝုန်း”

ဖန်လုံးမှာ မီးတောက်အော်၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ အမှားအယွင်းမရှိ ထိမှန်သွားသည်။

ဝူတုန်မှာ ခေါင်းကို လက်ဖြင့် အုပ်၍ ပေါက်ကွဲမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း

မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာပေ။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်အော်မှာ

ရပ်တန့်သွားပြီး အသက်မဲ့သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သက်သာရာ ရသွားပြီ”

ဝူတုန်မှာ အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်နေရာမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ လီယွဲ့မှာ

အမြတ်ကြီးစား ကုန်သည်ဖြစ်သော်လည်း သူရောင်းချသည့် ကုန်ပစ္စည်းများမှာ

အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။

“သေသွားပြီ... သေသွားပြီ” ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်

အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ စပ်ရှရှ

မုန့်ဆီများပေကျံနေသော လက်ဖြင့် အစ်မဖြစ်သူကို ဖက်ထားလိုက်ရာ လီယွဲ့မှာ

အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ ‘မိန်းကလေးတွေက ဘာလို့

ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ပွနေရတာလဲ။’

“စီနီယာ... ဒီဖန်လုံးလေးက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ”

လင်းရှောင်ယိုမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ လီယွဲ့မှာလည်း “ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့

ပစ္စည်းမှန်သမျှ ကောင်းချီးတွေချည်းပဲ” ဟု ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။

ဝူတုန်မှာ အဝတ်အစားများ ပြန်လဲလှယ်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

“ညီမလေးတို့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ သူမလက်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော မုန့်ထုတ်ကို ဝူတုန်အား

ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝူတုန်မှာ ငြင်းဆန်လိုက်သော်လည်း

လင်းရှောင်ယိုမှာ သူမကိုယ်တိုင် မုန့်ကို

လုယူစားလိုက်ရာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

“စီနီယာ... ဒီမုန့်မျိုး နောက်ထပ် ရှိဦးမလား။”

“ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေက ကျပန်းထွက်တာ၊ နောက်ထပ်ရချင်ရင် အိုးတွေ ဆက်ဖောက်ကြပေါ့။”

ဝူတုန်မှာ လက်အုပ်ချီ၍ “ကျွန်တော် ဆက်ဖောက်ဦးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကွီမျိုးနွယ်များနှင့် လက်စားချေရန်

ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်

ပစ္စည်းများ ပိုမိုလိုအပ်နေသည်။ လီယွဲ့မှာ ‘အန်ပီစီ’ (NPC)

တစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်အစွမ်းထက်သူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူက

ညီအစ်မနှစ်ယောက်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာအန်၊ ကျွန်မတို့ ရိုသေခရိုသေ ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်။” လီယွဲ့မှာ မျက်နှာကို

လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ ‘စီနီယာအန် ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။’

“ငါ့ကို ‘သူဌေး’ လို့ပဲ ခေါ်”

“ဟုတ်ကဲ့... အန်သူဌေးရေ။”

လီယွဲ့မှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်သည်။ သူတို့မှာ

ရွှေအကြွေစေ့များဖြင့် အိုးများကို

ဆက်လက်ဖောက်ကြပြန်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ သူမ၏ စုဆောင်းအိတ်ထဲမှ

အပြာရောင် ဂွမ်းစကို ထုတ်၍ ရွှေရှစ်ရာနှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။ လီယွဲ့၏

ကုန်ပစ္စည်းများမှာ အစွမ်းသတ္တိအပေါ် မူတည်၍ တန်ဖိုးသတ်မှတ်ထားရာ

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ ‘အမြတ်ကြီးစား’ ဟု ခိုးပြောနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ ‘သေနတ်’ တစ်လက်ကို ရရှိသွားသည်။ လီယွဲ့မှာ ၎င်းကို

အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြပေးလိုက်ရာ ဝူတုန်မှာ ထိုပစ္စည်း၏ အန္တရာယ်ကို

သတိပြုမိသွားသည်။

ဝူတုန်မှာ သူ့တွင်ရှိသမျှ ရွှေငါးထောင်အားလုံးကို ထုတ်၍ အိုးများဆက်ဖောက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် စပ်ရှရှ မုန့်များ၊ သောက်စရာများ၊

နိုင်းလွန်ကြိုးတစ်ချောင်း၊ အုတ်ခဲတစ်လုံးနှင့်

ရေနဂါးမှော်စာရွက်တစ်စင်းတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

အုတ်ခဲမှာ ခေါင်းကိုရိုက်ပါက မူးဝေသွားစေနိုင်ပြီး နိုင်းလွန်ကြိုးမှာ ရေမီးမကူး၊

စွမ်းအားများကို ချုပ်နှောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရေနဂါးစာရွက်မှာမူ တစ်ကြိမ်သာ

အသုံးပြုနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ထားကြဦးစို့။”

လီယွဲ့မှာ စကားပင် မဆုံးခင် လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဝူတုန်မှာ

နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကား ပြောခွင့်ပင် မရလိုက်ပေ။

“အန်သူဌေး... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”