အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း (၉၉) - မြေပိုင်ရှင်အား တိုက်ခိုက်ခြင်း

လီယွဲ့မှာ တစ်လှမ်းချင်းဖြင့် အကွာအဝေး ရာချီအောင် ရွှေ့လျားကာ

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း လူများကို

ရှာဖွေနေစဉ် ရှေ့တွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဦးခေါင်း၌ အာရုံခံ အတက်ကလေးများ ပါရှိပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်

ကြီးမားသည့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှ သုံးဦး ရှိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လူသားတန်ခိုးရှင် ခြောက်ဦး

ဖြစ်သည်။ လူသားအရေအတွက်မှာ နှစ်ဆပိုများသော်လည်း နတ်ဆိုးများ၏

အသာစီးရနေမှုကို မယှဉ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

နတ်ဆိုးများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖုန်းမန်းမှာ သွေးဆာနေသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် “ဝူမင်းဆက်က

တန်ခိုးရှင်တို့... မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့ သေရမယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏

လက်သီးချက်များမှာ အားပါလွန်းလှပြီး လူသားတန်ခိုးရှင် သုံးဦးကို

တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ကာ အနိုင်ယူနေသည်။

‘တော်တော်လေး တတ်မြောက်တာပဲ။’ လီယွဲ့မှာ ထိုနေရာသို့ ကြွရောက်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော လီယွဲ့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက

ဝူမင်းဆက်ကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းမင်းဆက်ကလား” ဟု လူသားတို့ဘက်မှ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယွဲ့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်သည့်အတွက်

မည်သည့်မင်းဆက်နှင့်မျှ ပတ်သက်မှု မရှိလှပေ။ သို့သော် သူ၏ဆိုင်မှာ

ဝူမင်းဆက်အတွင်း တည်ရှိနေသဖြင့် “ငါ... ဝူမင်းဆက်ကပဲ ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု

ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူသားများမှာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီနတ်ဆိုးတွေကို သတ်ပေးပါဦး။”

ဖုန်းမန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူသည် လီယွဲ့ကို အားကုန်ထုတ်၍ လက်သီးဖြင့်

ထိုးနှက်လိုက်သည်။ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏

စည်းမျဉ်းအရ သူသည် ‘အမာခံအနှစ်ချုပ်’ အဆင့်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ

ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လီယွဲ့မှာ မလှုပ်မယှက်

ရပ်နေပြီး ဖုန်းမန်းမှာမူ လက်သီးတစ်ချက်နှင့်အတူ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းမန်း၏ မျက်ဝန်းတွင်မူ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

လီယွဲ့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို မရိုက်သေးပါဘူး၊ မင်းက အကြောင်းမဲ့

အရင်တိုက်ခိုက်တာပဲ။ ဘာလုပ်တာလဲ။”

“မင်း ဘယ်သူလဲ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို အမာခံအနှစ်ချုပ်အဆင့် အောက်ကပဲ ဝင်လို့ရတာ၊

မင်း... မင်း အဲ့ဒီလူ မဟုတ်ဘူး”

လူသားတန်ခိုးရှင်တို့မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် “စီနီယာအစ်ကို... ဒီနတ်ဆိုးတွေကို

ကျွန်တော်တို့ ရှင်းထုတ်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုကာ ဓားများဖြင့်

တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ကြသည်။ လီယွဲ့မှာလည်း သူတို့ကို အလွယ်တကူ

မသတ်ပစ်လိုသေးဘဲ အသုံးပြုလိုသည့်အတွက် တားဆီးလိုက်သည်။

“တိုက်ပွဲတွေက ပျင်းစရာကောင်းတယ်။ လာ... မင်းတို့ကို တိုက်ပွဲသစ်တစ်ခု သင်ပေးမယ်။”

လီယွဲ့မှာ ‘ဖဲထုပ်’ တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒီဂိမ်းနာမည်က ‘မြေပိုင်ရှင်ကို

တိုက်ခိုက်ခြင်း’ ပဲ။”

လူတိုင်းမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ “စီနီယာ... ဒါကြီးက တိုက်ပွဲလား။”

ဖုန်းမင်းမှာ ဒေါသထွက်လျက် “သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်စမ်းပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို

မစော်ကားနဲ့” ဟု ဆိုရာ လီယွဲ့မှာ သူ့ကို ပါးတစ်ချက်

ရိုက်လိုက်သည်။ “ဒါက ဂိမ်းကစားတာလေ။ ဘယ်တုန်းက

စော်ကားလို့လဲ၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာလား။”

ဖုန်းမန်းမှာ ပါးအချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ခေါင်းမူးသွားပြီး

အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ နောက်မှ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်မှာလည်း

ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။

လူသားတန်ခိုးရှင်တို့မှာလည်း

ထိုလူကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို မနားလည်နိုင်ဘဲ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

“မင်းတို့ သုံးယောက်... လာခဲ့။ ဒီဂိမ်းကို သင်ပေးမယ်။”

ဝမ်တန်း နှင့် နတ်ဆိုးညီအစ်ကိုနှစ်ဦး မှာ

လီယွဲ့၏ အမိန့်အရ အနားသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။ “ဒီဂိမ်းက

အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်...”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၁၀၀) - စားပွဲခ (သို့) ဂိမ်းကြေး

နောက်တစ်နေ့တွင် လီယွဲ့မှာ သူတို့အား ‘မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း’ ဂိမ်း၏ စည်းကမ်းချက်များကို စတင်သင်ကြားပေးသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့မှာ

စိတ်မပါ့တပါ နားထောင်နေခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အလွန်ပင်

စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။ ဝမ်တန်းမှာ အရေးကြီးသော မေးခွန်းများကိုပင်

ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေပြီး လီယွဲ့မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေ၏။

သို့သော် ဝက်ဝံညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၊ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ ရှုံ့တားမှာမူ

နားလည်မှု နှေးကွေးလွန်းသည်။

“မင်းတို့ တကယ့်အတွေ့အကြုံနဲ့မှ မြန်မြန် တတ်မြောက်မှာ။ ကဲ... စကြရအောင်။”

“စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ စဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။” ဝမ်တန်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု

အပြည့်ရှိနေသည်။

“မစခင်မှာ ကိုယ့်အကြောင်း မိတ်ဆက်ရဦးမယ်။ ငါက ကုန်သည်တစ်ယောက်ပါ။”

“ကုန်သည်လား... ဘာရောင်းမှာလဲ။”

လီယွဲ့မှာ လက်ထဲမှ ဖဲထုပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ဒါက မရေမတွက်နိုင်တဲ့

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး

ဖန်တီးထားတာ။ ဒါကြောင့် ဂိမ်းတစ်ပွဲဆော့တိုင်းမှာ ‘စားပွဲခ’ ပေးရမယ်။”

ဝမ်တန်းမှာ ကြောင်သွားသည်။ “စားပွဲခ ဟုတ်လား။ တစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်လဲ။”

“တစ်ပွဲကို ရွှေနှစ်ရာ။ ပိုက်ဆံအရင်ပေးမှ ဂိမ်းက စမှာ။”

ဝမ်တန်းနှင့် ဝက်ဝံညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ရွှေငွေများကို ပေးချေလိုက်ကြသည်။ လီယွဲ့မှာ

ဖဲထုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်ချလိုက်ရာ ဖဲချပ်များမှာ သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားကာ

ကစားသူများထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အံ့ဩစရာပဲ” လီယွဲ့မှာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါထက် ပိုအံ့ဩစရာတွေ ရှိသေးတယ်။”

ပထမဆုံး ဝမ်တန်းမှာ ‘မြေပိုင်ရှင်’ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ‘၃’ စုံကို ချလိုက်သည်နှင့်

သူ၏ဦးခေါင်းထက်၌ လှံကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တော် နှစ်ဦး၏ အရိပ်များ

ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး စစ်မြေပြင်၏

အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းထားသည်။

“ဟာ... လေးလုံး” ရှုံ့တားမှာ ‘ဂျက်’ (Jack) လေးလုံးကို ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ

သူ၏ဦးခေါင်းထက်မှ စစ်သည်တော်များမှာ အနက်ရောင် ဗုံးတစ်လုံးအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားပြီး

“ဘုန်း”

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနှင့်အတူ အလင်းရောင်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လွန်းလှသဖြင့်

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်ကြတော့ပေ။

လီယွဲ့မှာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။ ‘ဒီလို အထူးပြုလုပ်ချက်တွေက ယောက်ျားလေးတွေကို

ဆွဲဆောင်နိုင်တာပဲ။’

ကစားပွဲမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်။ ရှုံ့တား၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော

ရွေးချယ်မှုများကြောင့် ရှုံ့အာမှာ

အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ညစ်နေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်တန်းမှာ အနိုင်ရသွားပြီး

ရယ်မောလိုက်သည်။

“တော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ”

ဝမ်တန်းမှာ ဤဖဲထုပ်ကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “စီနီယာ... ဖဲထုပ်တစ်ထုပ်ကို

ဘယ်လောက်လဲ။”

“တစ်ထုပ်ကို ရွှေတစ်သောင်း။”

“ဝယ်မယ်”

ဝမ်တန်းမှာ ပိုက်ဆံကို ချက်ချင်း ပေးချေလိုက်သည်။ ဖုန်းမန်းနှင့်

အခြားသူများမှာလည်း ဤအရာ၏

စွဲလမ်းဖွယ်ကောင်းမှုကို

သိရှိသွားကြသဖြင့် ဖဲထုပ်များကို အလုအယက်

ဝယ်ယူကြတော့သည်။

လီယွဲ့မှာ သူတို့အား ထားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ထပ် စီးပွားရေးလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဖဲထုပ်ရောင်းခြင်းမှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ ဂိမ်းစတင်ဆော့သည်နှင့် လီယွဲ့ထံသို့

‘ဂိမ်းကြေး’ အဖြစ် ရွှေခြောက်ရာ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ

သူကိုယ်တိုင် ဘာမျှ လုပ်စရာမလိုဘဲ ရရှိမည့် ရေရှည်ဝင်ငွေပင် ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ ဤနည်းလမ်းကို ကြည့်ပြီးနောက် လီယွဲ့မှာ သဘောကျစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

‘တကယ်ကို လန်းဆန်းပြီး အမြတ်ကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။’