အခန်း (၈၅၃)

အခန်း ၈၅၃ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

နဂါးငွေ့တန်းကြီးကား အဆုံးအစမရှိ။ ၎င်း၏ နယ်နိမိတ် အပိုင်းအခြားကို မမြင်နိုင်ဘဲ တစ်လောကလုံး၌ တစ်သားတည်းကျနေသော အရောင်အသွေးတို့ကသာ ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ခဏတဖြုတ် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လှပသည်ဟု ထင်မြင်မိနိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပါက မိမိကိုယ်မိမိ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေမည်။

ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ မည်မျှအထိ သေးငယ်သိမ်ဖျင်းလှသည်ဟူသော အသိစိတ်က လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လေ့ရှိစမြဲပင်။

ထိုစဉ် အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက် အတွင်း၌ အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေ၏။ ထိုအလင်းတန်း၏ အရောင်မှာ နဂါးငွေ့တန်း၏ အရောင်နှင့် ထပ်တူကျလုနီးပါးဖြစ်သော အနက်ရောင်ဖြစ်သဖြင့် သေသေချာချာ မမြင်နိုင်ပေ။

ထိုအလင်းတန်းအတွင်း၌ အနက်ရောင် အလင်းစက်တစ်စက်ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာပင်ဖြစ်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာဝင့်ကြွားနေသော အမူအရာနှင့် မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တို့မှာ ဤစကြဝဠာအတွင်း မည်သည့် ကြိုးကြာငှက်မျိုးတွင်မျှ မရှိနိုင်ဘဲ သူတစ်ဦးတည်း၌သာ ရှိသော အမူအရာမျိုးဖြစ်လေသည်။

အနက်ရောင် အလင်းတန်းများအလယ်တွင် ကြက်သွေးရောင် ခေါင်းတလားကြီးတစ်လုံး ရှိနေ၏။ ထိုခေါင်းတလားပေါ်၌ မှော်သင်္ကေတများမှာ အဖုအထစ်များအလား ပေါ်ထွက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ စုမင်သည် ထိုခေါင်းတလားပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ကျင့်ကြံနေ၏။

ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်ကမူ သူ၏ ဘေးနားတွင် အစေခံအိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်နေသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မည်သည်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်သလို မနေတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်အား သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်၏ သီးခြားနယ်မြေမှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ့်ခြောက်ရက်မြောက်သောနေ့ ဖြစ်၏။

ကံကြမ္မာ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းတို့၏ အရှင်သခင် ပေါ်လာခြင်းနှင့် စုမင်နှင့် ထိုသူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤဆယ့်ခြောက်ရက်အတွင်း အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက် တစ်ခုလုံးတွင် စွမ်းအားလှိုင်းများ မပြတ်တမ်း ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနဂါးငွေ့တန်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ဂြိုဟ်များပြင်ပသို့ မထွက်ရဲကြပေ။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် စုမင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ဤသို့သော တိတ်ဆိတ်မှုကို နှစ်သက်သည်။

အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်သည် မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်နှင့် တော်တော်လေး ဝေးကွာလှပေသည်။ အိစန်းကိုယ်ပွားကိုသာ အသုံးမပြုပါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရှိန်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ နိုးလာပြီးနောက် ပြန်လည်သက်ဝင်လာသော နတ်ဘုရားချုပ်နှောင်ခြင်း မှော်သင်္ကေတကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ အရှိန်မှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

စုမင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်ကို မြင်တွေ့ရရန် ခြောက်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်သို့ မသွားမီ သူလုပ်ဆောင်ရမည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသေး၏။ ၎င်းကို ဖြေရှင်းပြီးမှသာ အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်၌ သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ကုန်စင်သွားပေလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။ အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဆယ့်ကိုးရက်မြောက်နေ့တွင် စုမင်သည် ခေါင်းတလားပေါ်၌ ထိုင်လျက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုသို့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့၌ ဂြိုဟ်တစ်လုံး ပေါ်လာတော့၏။ ထိုဂြိုဟ်မှာ ငြိမ်းတော့မည့် မီးလျှံလုံးကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ရဲရင့်သော ကြက်သွေးရောင် ရှိနေလေသည်။

“ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်...” စုမင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်... နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့”

ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံနယ် ဂြိုဟ်သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ အရိပ်ထင်သွားသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် မိန်းမောတွေဝေနေသော အမူအရာမျိုး ပေါ်လာတော့သည်။

ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေးငယ်သွား၏။ ကြက်သွေးရောင် ခေါင်းတလားကြီး ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်ဆီသို့ နီးကပ်သွားသည့်အခါ သူသည် ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ပြောင်းကာ စုမင်ရှေ့၌ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ခေါင်းအား အပြင်သို့ ပြူထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

ကြက်သွေးရောင် ခေါင်းတလားကြီးမှာ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဆင်းသွားသည်။ ဂြိုဟ်၏ လေထုအလွှာနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မီးလျှံပင်လယ်ကြီးမှာ ခေါင်းတလား၏ ရှေ့မှောက်၌ လခြမ်းပုံစံ ဖြန့်ကျက်သွားတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော လေပူကြီးမှာ စုမင်၏ မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်။ ထိုလေပြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ခြေမွှပစ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှ၏။ အမှန်စင်စစ် ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် အကာအကွယ်အတွက် မှော်လက်နက်များကို အသုံးပြုရပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏ သာမန်ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဤလေပြင်းကို တိုက်ရိုက် မထိတွေ့နိုင်ပေ။ သို့သော် စုမင်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ လေပူများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခတ်သွားပြီး ဆံပင်များအား လွင့်ပျံစေသော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

သူသည် သူ့ရှေ့မှောက်၌ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသော မြေပြင်၊ တောင်တန်းများ၊ ချောက်ကမ်းပါးများ၊ လွင်ပြင်များနှင့် မီးတောင်များကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

လေထုအတွင်း၌ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်အထိ သူ ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စုမင် ထိုင်နေသော ခေါင်းတလားမှာ လေထုအလွှာကို ဖောက်ထွက်သွားသည့်အခါ လေပူများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားသော်လည်း ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ကျင့်ကြံသူများကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်တော့ဘဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

ရင်းနှီးနေသော လေပူများကို ရှူရှိုက်ရင်း၊ ရင်းနှီးနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း စုမင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ယင်မရဏနယ်မြေမှ ဤဂြိုဟ်ပေါ်သို့ စတင်ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် သတိရမိသွားသည်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုအလယ်၌ ရှိနေစဉ် စွမ်းအားလှိုင်းများ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး သူနှင့် ခေါင်းတလားကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်လာသည့်အခါ ခြောက်သွေ့နေသော မြေရိုင်းပြင်တစ်ပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၌ မည်သူမျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေ၏။ ဤနေရာမှာ အလွန်ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သူသည် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ သူ ယင်မရဏနယ်မြေမှ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်က လဲလျောင်းနေခဲ့သော နေရာဖြစ်၏။ ဤနေရာမှာပင် သူသည် ယွဲ့ဟုန်ပန်းနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် စုမင်သည် ဘေးနား၌ မြေကျင်းတူးနေသော ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အတိတ်တုန်းက ဤနေရာ၌ သူ ကျောက်တုံးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်ကို စုမင် သတိရသွားသည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ကျင်းအသေးလေး တစ်ကျင်း တူးပြီးနောက် သလင်းကျောက် သုံးတုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်အား စုမင် တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဟဲဟဲ... ငါသိသားပဲ၊ ဒီကောင်တွေ ဒီမှာ ရှိနေဦးမယ်ဆိုတာ။ ငါက တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ ကြိုးကြာပဲ။ ဘေးကင်းအောင်လို့ အရင်က ဒီသလင်းကျောက် သုံးတုံးကို ဒီမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာ။ အခု ဒီနားက ဖြတ်သွားတုန်း ယူသွားတာပေါ့”

“နေဦး... တခြားနေရာတွေမှာ ငါ ဝှက်ထားခဲ့တဲ့ သလင်းကျောက်တွေကိုရော သွားယူရမလားလို့ စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်...”

ထိုဝင့်ကြွားနေသော အမူအရာ၊ သလင်းကျောက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သိမ်းဆည်းနေပုံနှင့် အထူးသဖြင့် သူ၏ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပုံများကြောင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ ငွေမက်ပုံကို စုမင် ပို၍ပင် နားလည်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်အား ကြည့်လိုက်သည်။ ဂြိုဟ်သခင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ မည်သည်များ တွေးနေကြောင်း စုမင် သိလိုက်ပြီး အတွေးစ တစ်စ ပေးပို့လိုက်၏။

ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်သည် ခေါင်းမော့ကာ စုမင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လက်ဝါးနှင့် လက်သီးဆုပ်အား ပူးကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ယခင်က သူ့ကို ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့သော နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဂြိုဟ်သခင် ထွက်သွားပြီးနောက် စုမင်သည်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ တစ်ကောင်တည်းသာ သူ ဝှက်ထားသော သလင်းကျောက်များကို အကုန်ပြန်ယူရမည်လားဟု စဉ်းစားရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

စုမင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည့်အခါ တောင်ကုန်းအသေးလေးတစ်လုံး ရှေ့၌ ရပ်နေလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂူတစ်လုံးရှိပြီး ၎င်းအပြင်ဘက်၌ အပြာရောင် ကျောက်တုံးပေါင်းများစွာမှာ သိပ်သည်းစွာ စုပုံနေ၏။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အဆုံးမရှိနိုင်အောင် များပြားလှပေသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။ ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ မလာသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။ ဂူမှာလည်း စွန့်ပစ်ခံထားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂူကို အတွင်းပိုင်းမှ ဖျက်ဆီးထားခြင်း ဖြစ်၏။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် တောင်ကုန်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိနေသေးသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ဤနေရာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားသော နေရာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာပေါက် လာရောက် သိမ်းပိုက်ပေလိမ့်မည်။

ဤဂူဗိမာန်မှာ အတိတ်တုန်းက ချီပိုင်ရှန်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအပြာရောင်ကျောက်တုံးများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ယွဲ့ဟုန်ပန်းကို ရှာခိုင်းထားခဲ့သည့် အရာများပင် ဖြစ်၏။

‘အပြာရောင်ကျောက်တုံးတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား... ဒါတွေကို စုဆောင်းဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး အချိန်ယူခဲ့ရမှာပဲ။ ယွဲ့ဟုန်ပန်း အခု ဘယ်လိုနေမလဲ၊ ပြီးတော့ ကြက်သွေးရောင် ဖီးနစ်ကော ရှိနေဦးမလား...’

စုမင်သည် ခေါင်းခါလိုက်မိပြီး နတ်ဘုရားအာရုံကို ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် စုမင်သည် ကြက်သွေးရောင် ဖီးနစ်တို့၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

သူတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။

သို့သော် စုမင်သည် ယွဲ့ဟုန်ပန်းကိုမူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများအကြားတွင် အခြားတောင်များထက် မြင့်မားသော တောင်တစ်လုံး ရှိနေ၏။ ထိုတောင်မှာ ကြက်သွေးရောင်ရှိပြီး သာမန်တောင် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ မီးတောင်ချော်ရည်များ အေးခဲသွားသော မီးတောင်ဟောင်းကြီး တစ်လုံးပင် ဖြစ်၏။

မီးတောင်ခြေရင်းရှိ အေးခဲနေသော ချော်ရည်များအကြားတွင် ထုံးကျောက်လိုဏ်ဂူတစ်ဂူ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ပုပ်စော်နံနေသော ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရေမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသကဲ့သို့ ပူဖောင်းများပင် ထွက်နေ၏။

ထိုရေအိုင်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်မှာ ရင်ဘတ်အထိ နစ်မြုပ်နေလေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို သံကြိုးများဖြင့် ဖောက်ထွင်းထားပြီး ထိုသံကြိုးများကို ဂူ၏ ဘေးနံရံနှစ်ဖက်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ သံကြိုးများမှတစ်ဆင့် ချိပ်ပိတ်စွမ်းအားများမှာ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မပြတ်တမ်း စိမ့်ဝင်နေ၏။ ၎င်းစွမ်းအားများက သူ၏ စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ထားရုံမျှမက သူ့အား ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကိုလည်း ခံစားရစေသည်။

ထိုလူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိန်ချုံးနေ၏။ သူသည် အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေချေသည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ပုပ်အက်နေသော ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဒဏ်ရာများအတွင်း၌ လောက်ကောင်များမှာ တွားသွားနေကြသဖြင့် မြင်ရသူတိုင်းမှာ အော့အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုလူသည် ဤနေရာတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာပြီဆိုသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ အမှန်စင်စစ် ရေထဲရှိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအတော်များများမှာ ပုပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ ဇီဝအသက်မှာ ကုန်ဆုံးမသွားသေးပေ။ အနည်းငယ်မျှ ကျန်ရှိနေသေး၏။ ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မသေစေချင်သဖြင့် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ထိုလူကား မလှုပ်မယှက်။ အကယ်၍ သူ့အတွင်း၌ အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်နေသေးသည်ကိုသာ မသိပါက သူ့ကို အလောင်းတစ်လောင်းဟု ထင်မှတ်ရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ကိုယ်မှ စွမ်းအားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာတတ်၏။ ထိုစွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ကောင်းကင်ဘုံကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှ မဟုတ်ဘဲ... ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားလှိုင်းများပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ် အရှင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

သူသည် အစောပိုင်းအဆင့်၌သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤစွမ်းအားကို မှားစရာမရှိပေ။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ဆီမီးခွက်တစ်ခွက်၏ အလင်းရောင်မှာ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆီမီးခွက်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီးနောက် ရေအိုင်၏ အပြင်ဘက်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသူကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”

ချိတ်ဆွဲခံထားရသူမှာ မလှုပ်မယှက်။ စကားတစ်ခွန်းမျှလည်း ပြန်မပြောပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားပြီး ခေါင်း ငိုက်စိုက်ချထားဆဲပင်။

“အဲဒီလူ ပျောက်ကွယ်သွားတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ရှိပြီ။ အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်ရဲ့ သီးခြားနယ်မြေကနေလည်း ပြန်ထွက်မလာတော့ဘူး။ သူ သေသွားပြီဆိုတာ သေချာနေတာပဲ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သေသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်နေဦးမှာလဲ”

“မင်းသာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ဆရာက မင်းကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်။ အမှန်တော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် မင်းဟာ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်ရဲ့ အရှင်သခင်သုံးဦးထဲက တစ်ဦး ဖြစ်လာမှာပဲ။ စီနီယာ မေလန်နဲ့ တန်းတူ တည်ရှိခွင့် ရမှာပဲလေ”

ထိုလူမှာ သေနေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

“တကယ်လို့ သူ မသေဘူးဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူဟာ အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်ရဲ့ သီးခြားနယ်မြေထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ။ ပြန်ထွက်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ထွက်လာနိုင်ရင်တောင် မဟာလောကကြီး လေးခုရဲ့ အင်အားစုတွေက သူ့အသက်ကို ရဖို့ လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြတာ။ သူဟာ သူ့ကိုယ်သူတောင် အနိုင်နိုင် ကာကွယ်နေရမှာ။ မင်းက ဘာလို့ သူ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ပေးနေရတာလဲ”

“ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... အတိတ်တုန်းက မော့စုက ဘာဖြစ်လို့ အပြာရောင် ကျောက်တုံးတွေကို စုခိုင်းတာလဲ။ အပြာရောင် ကျောက်တုံးထဲက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘယ်လိုမျိုး သန်မာအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း”

“မင်းသာ ပြောပြရင် လွတ်မြောက်လိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မပြောရင်တော့ ဒီနေရာမှာပဲ ချိပ်ပိတ်ခံထားရပြီး သေတာထက် ဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆက်ပြီး ခံစားနေရလိမ့်မယ်” လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တွန့်လိမ်သွားပြီး ထိုလူကို အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့လာသည်။ အမာရွတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဝါးတားတား မျက်ဝန်းများဖြင့် လူငယ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ဆရာက ငါ့ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေပြီးပြီပဲ။ အဲဒီလိုတောင် အဖြေမတွေ့ခဲ့ရင် ငါလည်း သူ့ကို ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး” ထိုအသံအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းလှသော နာကျည်းမှုများ ပါဝင်နေပြီး စကားလုံးများကို အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့ကြားရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

“ဟွန်း... အဲဒါက မင်းမှာ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ကာကွယ်ထားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိနေလို့ပေါ့။ တကယ်လို့ မင်းသာ မော့စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိဘူးဆိုရင် သာမန် ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကနေ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်ရဲ့ အရှင်သခင် ဘယ်လိုဖြစ်လာမှာလဲ” လူငယ်သည် ယွဲ့ဟုန်ပန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆီမီးခွက်အား ယူပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်နေ၏။ သူ့ဆရာက သူ့ကို ဤနေရာတွင် အကျဉ်းသားအား စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရနေသည်။ ဆရာ၏ မွေးနေ့မှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ ယွဲ့ဟုန်ပန်းထံမှ အဖြေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုသော်လည်း ထိုသူက တစ်ခွန်းမျှ မပြောသဖြင့် ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဆရာ၏ မွေးနေ့ပွဲပြီးလျှင် ယွဲ့ဟုန်ပန်းကို နှိပ်စက်ရန် အခြားနည်းလမ်းများကို သူ စဉ်းစားရပေမည်။

ယွဲ့ဟုန်ပန်းသည် လူငယ်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် စုမင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိပေ။ သို့သော် ထိုလူငယ်ကမူ မယုံကြည်ပေ။ အကြောင်းမှာ ယွဲ့ဟုန်ပန်းသည် တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း၌ ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ်၏ အရှင်သခင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြလိုက်ပါက သူ သေရပေမည်။

ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား မည်သည်မျှ မပြောဘဲ နေခြင်းကသာ သူ ရှင်သန်နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း ရှိကောင်းရှိပေမည်။