အခန်း (၈၅၆)

အခန်း ၈၅၆ ဘယ်သူလဲ

“မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါကျရင်တော့ မင်း ငါ့ကို သတိရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” စုမင်သည် သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ယွဲ့ဟုန်ပန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။

ယွဲ့ဟုန်ပန်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌မူ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားတော့သည်။

စုမင်သည် ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ နူးညံ့သော လေပြည်တစ်ချက်သည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သို့ ချက်ချင်းပင် တိုက်ခတ်သွားတော့သည်။ ထိုလေသည် ဤလောက၌ မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုးဖြင့် ပျံ့နှံ့သွား၏။ တောင်တန်းများဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ရာ ဂူဗိမာန်များဖြစ်စေ ဤမြေပေါ်ရှိ ပထဝီဝင် အနေအထား အားလုံးမှာ ထိုလေတိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် တံလျှပ်များအလား ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ထိုလေနှင့် ထိတွေ့မိသမျှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေဝါးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး စုမင်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အမှတ်အသားများနှင့် မှတ်ဉာဏ်အားလုံးမှာ ထိုလေထဲသို့ ပါသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူများမှာ သတိလစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် စုမင်သည် ထိုတောင်တန်းကြီးပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်လာတော့သည်။

လေပြင်းမှာ ဆက်လက်၍ ပျံ့နှံ့နေဆဲပင်။ ဤနေရာကို ဗဟိုပြု၍ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ် တစ်ခုလုံးသို့ လေများ တိုက်ခတ်သွား၏။ ဤသည်မှာ စုမင်နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို သုတ်သင်ဖယ်ရှားရန် ရည်ရွယ်သည့် လေမုန်တိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အတိတ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ပစ္စုပ္ပန်တွင်ဖြစ်စေ စုမင်ဟူသော သူသည် ဤဂြိုဟ်ပေါ်၌ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး လောကအတွင်း လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများပင်လျှင် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ် အကြွင်းအကျန်များကို သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ထိုမှတ်ဉာဏ်များ ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာများမှာ ဗလာနယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

လေမုန်တိုင်းမှာ အပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်ပျံ့နှံ့သွားစဉ်မှာပင် စုမင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည့် အခါတွင်မူ တောင်တစ်လုံးပေါ်၌ ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ထိပ်တွင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိပြီး ထိုအိမ်ထဲ၌ အဘွားအိုတစ်ဦးသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။ သူမသည် အိမ်တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာအား စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ ပူဆွေးသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

စုမင်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်၌ သူ ဖန်တီးခဲ့သော လေမုန်တိုင်းမှာ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ် ၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ တိုက်ခတ်သွားပြီး ဖြစ်၏။ နောက်ထပ် အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ် အတွင်း၌ ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပေမည်။

စုမင်သည် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျီခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးမှာ ပွင့်သွားတော့သည်။ သူသည် အထဲသို့ ဝင်မသွားဘဲ အိမ်အပြင်ဘက်၌သာ ရပ်နေ၏။ သူ၏ အကြည့်မှာ အဘွားအို၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။

“နောက်ဆုံးတော့လည်း မင်း ရောက်လာတာပဲ” ထိုအဘွားအိုမှာ မေလန်ပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် မဟာလောကကြီး လေးခုက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ထုတ်ယူစဉ်က သွေးနီရောင်ပုလဲများ ဖန်တီးရန် အဓိက အရင်းအမြစ် ဖြစ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် ရောက်လာပြီ” စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရင်း ကျောက်အိမ်ကလေးအတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ပိုပြီး သိက္ခာရှိရှိ သေခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ” အဘွားအိုက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။ ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

အသက်ရှိုက်စာ ငါးကြိမ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လေမုန်တိုင်းသည် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ စုမင်အကြောင်းကို မေ့ပျောက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များအား ထိုလေက ယူဆောင်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ပြန်လည် မရယူနိုင်သော မှတ်ဉာဏ် ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်၍ သူတို့ မည်သို့မျှ ပြန်လည်သတိရနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်သည် စုမင်၏ နတ္ထိ အနှစ်သာရ နယ်မြေများ ဆီသို့ ခရီးစဉ်၏ အစပျိုးရာနေရာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤဂြိုဟ်ပေါ်၌ ထူးဆန်းသော အခြေအနေအချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤနေရာရှိ လူများ၏ မှတ်ဉာဏ်မှတစ်ဆင့် သွေးနီရောင်ပုလဲများ ဖန်တီးနိုင်ခြင်းမျိုးပင်။

စုမင်သည် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်မှ နောက်ဆုံး၌ ထွက်ခွာသွားသည့်အခါ သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသူအားလုံးမှာ သူနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် သွေးနီရောင်ပုလဲကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနတ်ဘုရားအစွမ်းမှာ မြေပြင်ကပ်ဘေး နယ်ပယ် စွမ်းအားနှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

လေမုန်တိုင်းမှာ ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဂြိုဟ်ကြီးမှာ ငြိမ်းချမ်းသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲပင်။ စုမင်သည် ကျောက်အိမ်ကလေးထဲမှ ထွက်လာ၏။ သူသည် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ဦးတည်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြက်သွေးရောင် ခေါင်းတလားကြီး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ စုမင်သည် ၎င်းအပေါ်သို့ တက်နင်းကာ ဟင်းလင်းပြင် အာကာသထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ မြေပြင်ပေါ်မှ အလင်းတန်းနှစ်တန်း ပျံတက်လာသည်။ တစ်တန်းမှာ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်တန်းမှာမူ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် စုမင် နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

“ဒီကောင်တွေတော့ကွာ။ တောက်... ငါ သလင်းကျောက်တွေကို နေရာပေါင်း ခုနစ်ထောင်ကနေ တစ်သောင်းလောက်မှာ ဝှက်ထားတာကို။ အဲဒါကို သူတို့က... ဟင်း... နေရာနှစ်နေရာမှာ ဝှက်ထားတဲ့ သလင်းကျောက်တွေ ပျောက်သွားတယ်... ငါ မယုံနိုင်ဘူး”

“ငါ တကယ် စိတ်တိုနေပြီ။ ငါ သလင်းကျောက်တွေကို ဘယ်တော့မှ မဝှက်ထားတော့ဘူး၊ စိတ်မချရဘူး၊ ပျောက်ဖို့ကလည်း သိပ်လွယ်တာပဲ။ ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်နေပြီ စုမင်။ ငါ့နှလုံးသားတွေ တကယ် နာကျင်နေတာပါ” ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် သူ့နှလုံးသားမှာ အပြင်းအထန် နာကျင်နေသည့် အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏နှလုံးသားမှာ စိတ်ဝေဒနာကြောင့် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသကဲ့သို့ တကယ်ပင် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ နာကျင်မှုမှာ အတော်ပင် ကြာရှည်လှသဖြင့် စုမင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှာပင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပူဆွေးသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ဘဝတွင် အဖိုးတန်ဆုံး အရာတစ်ခုအား ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်အလား ခံစားနေရ၏။

စုမင် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး အသက်ရှိုက်စာ တစ်ဆယ်ခန့် ကြာသည့်အခါ ပထမဆုံး မျက်လုံးပွင့်လာသူမှာ ယွဲ့ဟုန်ပန်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေခွဲမရသော အမူအရာများ ရှိနေပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူ သိသော်လည်း အသေအချာ စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ လူတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး သူ မည်သို့ပင် ကြိုးစား၍ စဉ်းစားစေကာမူ ထိုသူကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။ သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့လက်ထဲတွင် ကျောက်ကွမ်ယို၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မကြာမီမှာပင် လူအများအပြား နိုးလာကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ယွဲ့ဟုန်ပန်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် လူတစ်ယောက်နှင့် သူ့အမည်မှာ ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်အိမ်ကလေးအတွင်း၌မူ အဘွားအိုတစ်ဦးသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝေဝါးသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်၏။

“ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”

သူမ သေမသွားခဲ့ပေ။

ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်မှာမူ ၎င်း၏ ပုံမှန် ပတ်လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲပင်။ သို့သော် လူအားလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ ဖြစ်ရပ်အချို့မှာမူ ထာဝရ သုတ်သင်ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စုမင်က ယွဲ့ဟုန်ပန်းကို အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် အကယ်၍ ယွဲ့ဟုန်ပန်းသာ သတိရနိုင်ပါက သူသည် စုမင်၏ လက်အောက်ခံ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာပေမည်။

အကယ်၍ သူ မမှတ်မိနိုင်ပါက သူတို့သည် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

……

စုမင်သည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ကြက်သွေးရောင် ခေါင်းတလားကြီးပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ကျင့်ကြံနေ၏။ အချိန်များမှာ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်မှသည် ငါးနှစ်အထိ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း စုမင်သည် မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် မှော်သင်္ကေတ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ခရီးသွားနှုန်းအား အရှိန်မြှင့်ခဲ့၏။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုနယ်မြေအတွင်းသို့ သူ ဝင်ရောက်နိုင်ပေမည်။ သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် ကြာမြင့်ခဲ့သော အချိန်မှာ စုမင် ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် အနည်းငယ် ပို၍ တိုတောင်းနေသေးသည်။

သွေးနီရောင်ပုလဲများမှာ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ စုမင်၏ နောက်သို့ မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည်လည်း နတ်ဘုရားချုပ်နှောင်ခြင်း သင်္ကေတနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသင်္ကေတကို အသုံးပြု၍ စုမင်အား ခြေရာခံမည့် နည်းလမ်းမှာလည်း သူတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ပေ။

ကံကြမ္မာ၊ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့၏ အရှင်သခင် တစ်ဦးက သူ၏ အသိစိတ်ဖြင့် အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်လျှင်သာ စုမင်အား ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် စုမင်သည် မည်သည့် အစစ်အမှန် အစောင့်အရှောက်နှင့်မျှ မတွေ့ခဲ့သလို မဟာလောကကြီး လေးခုကလည်း သူနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံ ပြောဆိုခြင်း မရှိတော့ပေ။

စုမင်မှာ ထိုအကြောင်းရင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်ကို စောင့်ကြည့်နေသော အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ အင်အားစုများ ရှိရာသို့ သူ သွားရောက်စဉ်က စုမင်သည် တာအိုရန်ကို သတ်ဖြတ်ကာ သူ၏ အစွမ်းအား ပြသခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကံကြမ္မာ၊ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့၏ အရှင်သခင် တစ်ဦး လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှလည်း သူ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိဟု စုမင် မယုံကြည်ပေ။ သူ့ကို မှတ်မိသော တာအိုရန် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဝူလီကျီ ရှိနေဆဲပင်။ အစစ်အမှန် သန့်စင်သော ယင်လောကသည် သူက အတိတ်က သူတို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့သော မော့စု ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေမည်။

‘ဆိုတော့ သူတို့က ငါ ဆက်ပြီး ရှိနေတာကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်ကြတာပေါ့ ဟုတ်လား’ စုမင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

‘ဒါမှမဟုတ် မုန်တိုင်းအသစ်တစ်ခုကို ထပ်ပြီး ဖန်တီးနေကြတာလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မဟာလောကကြီး လေးခု ကြားက ရန်ငြိုးကတော့ မပြီးဆုံးသေးပါဘူး’ စုမင်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြန်သည်။

သူ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ တိတ်ဆိတ်မနေပေ။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း စုမင်သည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ မရပ်မနားဖြင့် မည်မျှ စကားပြောနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

“ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်နေပြီ... အိုး၊ ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်နေပြီ။ စုမင်၊ ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်နေတာပါ။ မင်း စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ ငါက အဲဒီလောက်တောင် သေသေချာချာ ဝှက်ထားတာကို ဘာလို့ နေရာနှစ်နေရာမှာရှိတဲ့ သလင်းကျောက်တွေ ပျောက်သွားရတာလဲ... ကိုးတုံးတောင် ပျောက်သွားတာ၊ ဒီတိုင်းကြီး ပျောက်သွားတာ...” ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ အသံမှာ လေထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ ပူဆွေးလွန်းသဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကိုသူ ပြန်ထုနေသည့်အလားပင် ရှိနေတော့သည်။

ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်မှာမူ မျက်လုံးများအား အမြန်မှိတ်လိုက်ပြီး မည်သည်ကိုမျှ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတော့၏။

“ငါဟာ စားဝတ်နေရေးကို ချွေတာပြီး သလင်းကျောက်တွေ ရှာဖို့ ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ။ အဲဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး အမြဲတမ်း သတိထားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့သလင်းကျောက်တွေ ပျောက်သွားရတာလဲ... ငါ ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါဟာ ငါ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သလင်းကျောက်တွေ ပျောက်တာပဲ၊ ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်လှပြီ..."

"စုမင်၊ ငါ့နှလုံးသားတွေ ဒီလောက်တောင် နာကျင်နေတာကို မင်းက ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောတာလဲ” တစ်နေကုန် စကားပြောနေသော်လည်း ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ ရေငတ်ပုံ မရပေ။ သူသည် စုမင်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

စုမင်ကမူ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားဆဲပင်။

“စုမင်၊ အရင်တုန်းက ငါ မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတောင် လောင်ကျွမ်းပစ်ခဲ့တာ။ မင်း ငါ့ကို သလင်းကျောက် တစ်သန်းတောင် ပေးဖို့ ရှိသေးတယ်။ မင်း... မင်း... ငါ့နှလုံးသားတွေ သိပ်နာကျင်နေလို့ ငါ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ငါ အားပေးစကား လိုချင်နေတာကို မင်းက ငါ့ကို စကားတောင် မပြောဘူး။ ငါ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်လိုက်တာ...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ငါ မင်းကို သလင်းကျောက် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်တုံး ပေးပြီးပြီလေ” စုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ ကြိုးကြာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုမင်က ပြန်ပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ ချက်ချင်းပင် အားအင်များ ပြည့်ဝသွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူသည် စုမင်နှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် အငြင်းပွားလိုပုံရ၏။

“အဲဒါက မတူဘူးလေ။ မင်း ငါ့ကို ပေးတဲ့ သလင်းကျောက်တွေက မင်းပေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ပျောက်သွားတဲ့ သလင်းကျောက်တွေကတော့... ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ သလင်းကျောက် ကုဋေတစ်သောင်း ရခဲ့ရင်တောင်... အမှန်ဆို ငါ့မှာ သလင်းကျောက် ကုဋေတစ်သောင်းနဲ့ ကိုးတုံး ရှိရမှာ” ကြိုးကြာသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထား၏။ သူ့အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤပြဿနာမှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးနေခဲ့ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

စုမင်သည် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးကြာ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူ့စိတ်အတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာသော ဒေါသအား ထိန်းချုပ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ထပ် သလင်းကျောက် ကိုးတုံးကို သွားပြီး လုယူလိုက်ပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ ငါ သွားလုခဲ့ရင်တောင်မှ ငါ ပျောက်သွားတဲ့ ကိုးတုံးက ပျောက်တာပဲလေ”

“ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ထပ် အများကြီး သွားခိုးလိုက်ပေါ့”

“ငါ သွားခိုးရင်တောင်မှ အဲဒီ ပျောက်သွားတာက ပျောက်သွားတာပဲ”

“ဒါဆိုရင်လည်း သွားကောက်လိုက်”

“ဘယ်မှာ သွားကောက်ရမှာလဲ။ ငါ သွားကောက်ခဲ့ရင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ ပျောက်သွားတာက ပျောက်သွားတာပဲ...” ကြိုးကြာက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ” စုမင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်မိ၏။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ဤငါးနှစ်အတွင်း၌ အကြောင်းမဲ့ သောင်းကျန်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စကြောင့် တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ အပြင်ထွက်သည့်အခါ သလင်းကျောက် မတွေ့လျှင်ပင် သလင်းကျောက် ပျောက်ဆုံးသည်ဟု ယူဆတတ်သော ကြိုးကြာအတွက် သလင်းကျောက် ကိုးတုံး တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ မဟာ ကပ်ဘေး တစ်ကပ် ဆိုက်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။

“ငါတို့ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်ကို ပြန်သွားရအောင်။ ငါ အဲဒါတွေကို ပြန်ရှာချင်သေးတယ်။ ငါ့သလင်းကျောက်တွေကို ခိုးသွားတဲ့သူကို ငါ သေချာပေါက် ရှာတွေ့စေရမယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်” ကြိုးကြာမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်ကို ရောက်တော့မယ်လေ” စုမင် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

“ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ငါတို့ မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်ကို သွားရင် ငါ့ရဲ့ သလင်းကျောက်တွေ ထပ်ပြီး ပျောက်ဦးမယ် ထင်တယ်။ ဒီခံစားချက်က သိပ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ၊ သိပ်ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ ငါတို့ မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်နဲ့ နီးကပ်လာလေလေ ဒီခံစားချက်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာလေလေပဲ။ ငါ မခံစားနိုင်တော့ဘူး...”

ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ သူ တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ သလင်းကျောက်များ ပျောက်ကွယ်တော့မည်ဟူသော ကြိုတင်နိမိတ်မျိုးမှာ သူ့စိတ်ထဲ၌ တကယ်တမ်း မရှိပေ။ သို့သော် ထိုခဏ၌ သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများမှာ မကြာမီမှာပင် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေမည့် နှလုံးနာကျင်ဖွယ်ရာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ကိုမူ သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

“ဟင်... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ အငွေ့အသက်က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးနေပါလား”

ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရား ချုပ်နှောင်ခြင်း သင်္ကေတနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ကျယ်ပြန့်လှသော နယ်မြေအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

စုမင်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း စူးရှသော အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ အသိစိတ်ကို ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ နတ်ဘုရားချုပ်နှောင်ခြင်း သင်္ကေတ အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ကြီးမားလှသော နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူတို့ရှိရာနေရာမှ အတော်ပင် ဝေးကွာသော နေရာတစ်နေရာ၌ စုမင်သည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပုပ်ပွနေသော်လည်း မသေသေးဘဲ သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ရုန်းကန်၍ ရှေ့သို့ သွားနေသော မြွေကဲ့သို့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ သေခါနီး ဖြစ်နေပြီး သင်္ချိုင်းကုန်းသို့ ခြေတစ်ဖက် လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ၎င်း သေဆုံးသွားပေမည်။

၎င်း၏ နောက်တွင်မူ ရာနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများ ပါလာကြသည်။ သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ ပိုးဖလံကြီးများ ရှိနေကြပြီး ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ၎င်း၏ နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေကြ၏။ ထိုကျင့်ကြံသူများမှာ ဝတ်စုံနွမ်းများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌မူ ရက်စက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် သေးငယ်သော်လည်း သူမ မျက်နှာပေါ်၌ ဖုန်မှုန့်များရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် သူတို့ထဲတွင် အလျင်မြန်ဆုံးသော သူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်၌ ခေါင်းလောင်းသံကြိုးတစ်စုံ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ လှုပ်ခတ်သွားတိုင်း နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ တွန့်လိမ်သွားကာ သူတို့ရှေ့မှ သတ္တဝါကြီးမှာလည်း နာကျင်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေရတော့သည်။

ထိုမြွေကဲ့သို့သော သတ္တဝါကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် တစ်ခဏ၌ပင် စုမင်မှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။