အခန်း (၈၅၈)

အခန်း ၈၅၈ ဘာမဆိုလား...

ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ခေါ်သံသည် အသူရာနဂါးကြီး၏ နှလုံးသားအတွင်း၌သာ ပဲ့တင်ထပ်သည်မဟုတ်ဘဲ တစ်လောကလုံးရှိ နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ထိုအသံသည် အားနည်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ရေပြင်ထက်သို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဂယက်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးငွေ့တန်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာပင် ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားသည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

အသူရာနဂါးကြီးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ကာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ခုတ်ထစ်ရန် ကြံစည်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာနီးပါး၏ နားထဲသို့ ထိုအသံ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ ၎င်းသည် နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအသံသည် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ခတ်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်များအား ချေဖျက်ပစ်လိုက်လေ၏။

သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လာကြသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာနီးပါးမှာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ယိုစီးကျလာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းအိမ်များအတွင်းမှ သွေးစက်များ စီးကျလာပြီး အမြင်အာရုံများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူတို့ စီးနင်းလာသော ပိုးဖလံကြီးများမှာလည်း နာကျင်လှစွာ မြည်တမ်းရင်း အသားစ၊ သွေးစများအဖြစ်သို့ အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေ ပေါက်ကွဲသွားကြတော့၏။

ထိုကျင့်ကြံသူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများသည် ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လေထုထဲ၌ သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း... အားလုံးပင် သေဆုံးသွားကြလေသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်ခြင်း၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်၏။

ထိုစကားလုံး နှစ်လုံးသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲတွင် ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ မပါဝင်ဘဲ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်သာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုမှာ မြင်တွေ့သူတိုင်းအား တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ကျင့်ကြံသူအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးသွားကြသည့်အခါ သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ အသားပုံကြီးအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျဆင်းသွားကြသည်။ သွေးညှီနံ့များမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၌ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ခေါင်းလောင်းများ ချည်နှောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာလည်း ယခင်က မရှိဖူးသော လေးနက်တည်ကြည်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နဖူးပြင်ထက်၌လည်း ချွေးစေးများ ပျံတက်နေတော့သည်။

“ရှောင်ဟွမ်...” တတိယအကြိမ်မြောက် ခေါ်သံမှာ ဝေးကွာလှသော အရပ်ဆီမှ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ထိုအသံမှာ အသူရာနဂါးကြီး၊ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတို့၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ထိုအခါမှသာ အသူရာနဂါးကြီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာမှ လမ်းလျှောက်လာသော လူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ထိုသူသည် ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာမူ မီးခိုးရောင်သန်းလျက် ရှိနေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီးကပ်လာသည့်အခါ နဂါးကြီးသည် ထိုလူငယ်၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသော အရှိန်အဝါနှင့် ရင်းနှီးလှသော အကြည့်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုသည် အတိတ်ကာလများကို တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာလည်း ထိုခဏ၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည့်နှယ်။

အသူရာနဂါးကြီးသည် စုမင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် ဤနတ္တိအနှစ်သာရ နယ်မြေအတွင်း၌ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

“မင်း...” နဂါးကြီးသည် စကားလုံး တစ်လုံးကိုသာ ပြောနိုင်ပြီးနောက် မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည်ပိတ်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် နွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများကြားမှ စုမင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် တစ်ခဏ၌ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

စုမင်သည် နဂါးကြီးထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ တင်လိုက်၏။ ထိုအခါ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည်စုစည်းလာပြီး ဒဏ်ရာများမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်လာတော့သည်။

ထိုသို့ ထိတွေ့လိုက်ခြင်းဖြင့် စုမင်သည် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဟွမ်၏ စွမ်းအားများမှာ ဖျက်ဆီးခြင်းခံထားရသဖြင့် သူသည် လူသားကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်ရှိသူ တစ်ဦးနှင့်သာ ညီမျှသောအစွမ်း ရှိတော့ကြောင်းနှင့် နဂါးကြောမှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေကြောင်းကို စုမင် သိလိုက်ရသည်။

နဂါးကြီးသည် ဤနတ္တိအနှစ်သာရ နယ်မြေအတွင်း၌ မည်မျှကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်ကို စုမင် မသိသော်လည်း လူသားကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်သာ ရှိသူတစ်ဦးအတွက် ဤနေရာ၌ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်မျှ နေထိုင်ရခြင်းပင်လျှင် မည်မျှပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမည်အား သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော ဟောင်းနွမ်းလှသည့် ဒဏ်ရာဟောင်းများကိုလည်း စုမင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့သော ဒဏ်ရာများမှာ အသက်အန္တရာယ်ကိုပင် စိုးရိမ်ရလောက်အောင် ပြင်းထန်လှ၏။

စုမင်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။

သူ အမှန်တကယ်ပင် အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဒေါသနှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ရှိနေသည်။ အသူရာနဂါးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ မသိပေ။ သူ သိထားသည်မှာ သူတို့ ယင်မရဏ နယ်မြေ၌ ရှိစဉ်က နဂါးကြီးသည် ယုရွှမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အသူရာ အင်ပါယာ၏ အစစ်အမှန်လောကသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဤနေရာ၌ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သို့ဆိုလျှင် ယုရွှမ်က အဘယ်သို့ ရောက်သွားသနည်း။

“ငါက မိုးရေထဲက လီလီ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ပါ... ဒါက ငါ့ရဲ့ အမေပေးထားတဲ့ နာမည်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဘဝမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မေ့ဖျောက်ပြီး ထာဝရ ပျော်ရွှင်နေဖို့ သူက ဆန္ဒရှိခဲ့တာ...” ယွီရွှမ်၏ အသံမှာ စုမင်၏ နားထဲ၌ ကြာရှည်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

စုမင် တိတ်ဆိတ်သွားသည့်အခါ မလှမ်းမကမ်းရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ တုန်လှုပ်နေကြတော့သည်။ စုမင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို သူတို့ မမြင်နိုင်သော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် သွေးဆာမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါတို့ကိုမူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ယခင်က လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မိမိတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသော်လည်း စုမင်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူတို့ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ လမင်းကြီးရှေ့မှ ပိုးစုန်းကြူး အလင်းရောင်လောက်သာ ရှိပေသည်။

အမှန်စင်စစ် စုမင်၏ ဖိအားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ဓာတ်များပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးရှေ့တွင် ရပ်နေရစဉ်ကပင် ဤမျှလောက်ကြီးမားသော ဖိအားကို မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အနည်းဆုံး ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ တွေးတောလိုက်ကြသည်။

‘ဒီအသူရာနဂါးဟာ ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေတာပဲ’ သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားစဉ် စုမင် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးအား ဆွဲကာ နောက်သို့ အစွမ်းကုန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြတော့သည်။

“သခင်မလေး၊ ပြေးတော့”

“မြန်မြန် သွားတော့”

အမျိုးသမီးမှာ တုန်ယင်သွားရသည်။ အခြေအနေများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူမ မည်သို့မျှ လက်မခံနိုင်သေးပေ။ ထိုအခါ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် သူမသည် လှည့်ကြည့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူမ လှည့်ထွက်သွားသည့် တစ်ခဏမှာပင် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ သူမနှင့် ရင်းနှီးလှသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦး၏ အသံပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်သွားရသည်။ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း သူမ ပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။ သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်မှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ကျရောက်လာသည့်အခါ သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နှလုံးသားနက်ရှိုင်းရာမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကိုတော့ ချီးကျူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

စုမင်၏ မျက်လုံးများအတွင်း သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ တောက်ပလာသည်။ သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးကို ကွေးလိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသားစများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် စုမင်သည် ကျန်ရှိနေသော အခြားတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။

ထိုသူမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်နေတော့သည်။ စုမင်သည် ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့် မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးပင်လျှင် ဤပုဂ္ဂိုလ်၏ရှေ့မှောက်၌ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သူတို့အကြားမှ ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ဖြစ်ရာ သူသည် ပြန်လည်ခုခံလိုသော စိတ်ဓာတ်ပင် မရှိတော့ပေ။

“ကျွန်တော်...”

အမျိုးသားသည် စုမင်က ညာဘက်လက်အား မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်သည့်အခါ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများကြားမှ ရူးသွပ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံနှင့် ဝိညာဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လောင်ကျွမ်းလိုက်ပြီး စုမင်ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင် ပေါက်ကွဲရန် ကြံစည်လိုက်တော့သည်။

သို့ရာတွင် ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခြင်းမှာ လူများစွာအတွက် ထိရောက်ကောင်း ထိရောက်နိုင်သော်လည်း အသိစိတ် နိုးကြားလာသော အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်၌မူ ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်လှပေ။ အထူးသဖြင့် စုမင်သည် သူ၏ အသက်ကျင့်စဉ်မှတစ်ဆင့် နွေဦး၏ စိတ်ဆန္ဒကို နားလည်သဘောပေါက်နေသူ ဖြစ်သည်။

စုမင်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ထိုအခါ အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အချိန်ကာလ၏ ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အချိန်ကာလမှာ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ကြံစည်မှုမှာ မစတင်မီ အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရသည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်သွားပေ။ အချိန်ကာလမှာ ဆက်လက်၍ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ လူကြီးဘဝမှ လူငယ်ဘဝ၊ ထို့နောက် ဆယ်ကျော်သက်ဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခဏအကြာ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စုမင်သည် နောက်လှည့်ကာ အိပ်မောကျနေသော အသူရာနဂါးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ နဂါးကြီးသည် အလွန်အမင်း အနားယူလိုနေခဲ့ဟန် တူပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ပြန်လည်သက်သာလာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ စုမင်၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“အိပ်လိုက်တော့။ ငါ ဒီမှာရှိနေပြီ၊ မင်း ဘေးကင်းသွားပါပြီ” စုမင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် နဂါးကြီးကို ညာဘက်လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ကာ အမျိုးသမီး ထွက်ပြေးသွားရာ အရပ်ဆီသို့ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထိုသူမှာ အမျိုးသမီး ဖြစ်စေ အမျိုးသား ဖြစ်စေ၊ ရုပ်ဆိုးစေ၊ လှပစေ စုမင်အတွက်မူ ၎င်းမှာ အရေးမပါလှပေ။ သူ သိထားသည်မှာ ထိုသူသည် ရှောင်ဟွမ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်၏။

“ယွီရွှမ်သာ ဒီမှာရှိနေရင် မင်းကို ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီမှာမရှိတော့ ငါပဲ မင်းကို ကူညီပေးပါမယ်” စုမင်က နူးညံ့စွာ ပြောဆိုရင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနောက်သို့ အတင်းအကြပ် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မပြုဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာသာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုဖိအားသည် အမျိုးသမီး၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများကြား၌ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေတော့သည်။ ၎င်းမှာ အသူရာနဂါးကြီးအား သူမ လိုက်လံကျီစယ်ခဲ့စဉ်က နဂါးကြီး ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများကို သူမအား ပြန်လည်ခံစားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမမှာ တုန်ယင်နေတော့သည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူမ၏ နှလုံးသားနှင့် ဝိညာဉ်ကို ပြည့်နှက်စေ၏။ ထိုခံစားချက်မှာ သူမကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေတော့သည်။ မျက်ရည်များ စီးကျလာရင်း သူမသည် အစွမ်းကုန် ဆက်လက်ထွက်ပြေးနေမိသည်။

စုမင်သည် သူမနောက်သို့ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် သူမကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်ပေါ်စေသော ဒဏ်ရာကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး စုမင်၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုသွေးများကို သိမ်းဆည်းလေ့ရှိသည်။

မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံး၊ သွားတစ်ချောင်းအတွက် သွားတစ်ချောင်း။ သူသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် မညီညွတ်သော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု မထင်မှတ်ပေ။ စုမင်၏ စိတ်ထဲတွင် အားကြီးသူက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ခြင်းဟူသော အချက်မှာ ရန်သူများအပေါ်တွင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပါက မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိလှပေ။

စုမင်သည် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ မည်သည့်အမှားမျှ မရှိဟု ယူဆထားသည်။ သူ လုပ်ဆောင်သင့်သည်ဟု ယူဆပါက မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် သူ့ကို အနားကပ်ဆုံး နားလည်သူမှာ ယွဲ့ဟုန်ပန်းပင် ဖြစ်၏။ သူ့ကို စိတ်ကြီးသူတစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းမှာ အမှန်ကန်ဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စိတ်ကြီးသူနှင့် မိမိအလိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်တတ်သူ။ မည်သည့် ဥပဒေ သို့မဟုတ် စည်းမျဉ်းကမျှ စုမင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ မှားယွင်းသည်ဟု သူ မယူဆသောကြောင့် ဖြစ်၏။

‘မင်း ရှောင်ဟွမ်ကို ဘယ်လို လိုက်လံနှိပ်စက်ခဲ့လဲ။ ငါလည်း မင်းကို အဲဒီလိုပဲ ပြန်ပြီး လုပ်ဆောင်ပေးမယ်’ ဤသည်မှာ စုမင်၏ အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်တာ လိုက်လံနှိပ်စက်ခြင်း ခံရပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူမ၏ အသိစိတ်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ သူမ၏ သွေးများကိုလည်း စုမင်က အမြဲမပြတ် သိမ်းဆည်းနေခဲ့သည်။ ထိုဖိအားများကြောင့် သူမမှာ အစွန်းကုန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဘိုးဘေးရှိရာ ဂူဗိမာန်သို့ ရောက်ရှိရန် နောက်ထပ် တစ်ရက်ခန့် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ထိုဒုက္ခကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ထွက်ပြေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စုမင်ထံသို့ လှည့်ကာ အသနားခံတော့သည်။

“စီနီယာ၊ ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်မ မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်မကို မသတ်ဘူးဆိုရင် စီနီယာ ခိုင်းတာ ဘာမဆို ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်” ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်လှပသူ ဖြစ်၏။ ထိုခဏ၌ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။

“ဘာမဆိုလား...” စုမင်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာမဆိုပါ” အမျိုးသမီးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောလိုက်သည့်အလား သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ထက်၌ နီမြန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး အသက်ရှင်သန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း ပြင်းထန်လာတော့သည်။