အခန်း ၅၈၀

အခန်း (၅၈၀)။

“ဟုန်ယွိ၊ မင်းပါလား။”

ဟုန်ယွိက သူ၏ မူလရုပ်သွင်အစစ်ကို ဖော်ပြလိုက်ချိန်တွင် ထန်ဟိုင်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဟုန်ယွိ၏ မှော်စွမ်းအားမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သလို၊ အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်စဉ်ကလည်း ဟုန်ယွိလက်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ ဖူးသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိ၏ မှော်စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုအားကောင်း လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သမိုင်းတစ်လျှောက်ရှိ မည်သည့် တာအိုပညာရှင်ကိုမဆို ဆွံ့အသွားစေနိုင် လောက်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အပြောင်းအလဲကြီးပင် ဖြစ်သည်။ အလယ်ခေတ်ကာလ က ပညာရှင် သူတော်စင်ကြီးများနှင့်သာ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထန်ဟိုင်လုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟုန်ယွိမှာ ကျိုးထိုက်ကျူနှင့် ယွမ်ရှန်းရှန်း တို့ထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပို၍ အစွမ်းထက်သည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးဟုသာ မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ ဟုန်ယွိသည် ရတနာအနည်းငယ်ကို အားကိုးပြီး ဗိုလ်ကျနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်စားချေမည် ဟု ကြုံးဝါးထားခဲ့သည်။ ဟုန်ယွိကို မြေပေါ်မှာ သွားကျိုးအောင် ရိုက်နှက်ပြီး အရှက်ခွဲကာ ‘သူတော်စင်ငယ်’ ဆိုသည့် ဂုဏ်သတင်းကို ရွှံ့ထဲနင်းပစ်ရန် သူ ရည်မှန်းထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုဆန္ဒသည် မည်သည့်အခါမျှ ပြည့်ဝလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုန်ယွိသည် ‘အရိုးစုပညာရှင်’ ကို နှိမ်နင်းလိုက်သည့် မြေလှန်မတတ် တိုက်ကွက်၊ မူလ နဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီးကို အပေါက်ဖြစ်သွားစေတော့မတတ် ပြင်းထန်လှ သည့် လက်သည်းချက်တို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် အထင်မကြီးတော့သည့် အလား ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ‘ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်’ နှင့် ‘တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦး’ တို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ချိန်၌ သူသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူသည် အမှန်တရားလမ်းစဉ် နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့၏ အနှိုင်းမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံတုနိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းကို သက်သေပြ နေသည်။

တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သနည်း။ အခြားသူများ မသိနိုင်သော် လည်း ထန်ဟိုင်လုံကမူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့် နှင့် အလွန်နီးစပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားကြသဖြင့် မဟာကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခုနစ်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ များ ဖြစ်လာကြမည်မှာ ငြင်းဆိုဖွယ် မရှိပေ။ သူတို့သည် ဖန်ဆင်းရှင် ဖြစ်ရန် လိုအပ်သည့် အနှစ်သာရအားလုံးကို စုဆောင်းပြီးဖြစ်ကာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရန်သာ ကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာမှာ မှော်ရတနာများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတစ်ခုချင်းစီမှာ ‘တစ်ယွမ်’ ပမာဏအထိ ရှိနေကြပြီး မှော်ရတနာများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိကြသည်။ ယခင်က တာအိုပညာရှင် ခုနစ်ဦးအနက် လေးဦး တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့စဉ်က သူတို့၏ မှော်ရတနာအားလုံးမှာ ဤဘိုးဘေးသုံးဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် မှော်ရတနာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစ မြောက်မြားစွာကိုလည်း ထပ်မံ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ ကြသည်။

ဤမူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် ထန်ဟိုင်လုံ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက် ချက် ဖြစ်သည်။ ထန်ဟိုင်လုံသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး ရတနာအချို့ ရရှိခဲ့သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် ဤနယ်မြေထဲတွင် အလွန်ပင် နေရာရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသာ ကောင်းကင် သံစဉ် နတ်သမီးနှင့် လက်ထပ်ပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဤနယ်မြေရှိ တာအိုဂိုဏ်း ၉၉ ဂိုဏ်း ကို အစိုးရကာ မဟာကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားပြီး အနှိုင်းမဲ့ အာဏာစက်ကို တည်ထောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အသာစီးရမှုပင် ဖြစ်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကြောင့်ပင် သူသည် ဟုန်ယွိ၏ လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်မှုများ ကြုံခဲ့ရသော် လည်း အားမလျော့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

…

“ငါပါပဲ။ နေကောင်းရဲ့လား ညီနောင်ထန်၊ မင်းက နန်းတွင်းက ‘ကျင်းရှီ’ ရာထူးနဲ့ ‘ဟန်လင်း အကယ်ဒမီ’ က အယ်ဒီတာအလုပ်ကို ပစ်ပယ်ပြီး၊ မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ လာပြီး မိန်းမယူနေတာကတော့ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေထက်ကို ကျော်လွန်နေတာပဲ။”

ဟုန်ယွိက ထန်ဟိုင်လုံ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ဆိုရင် ငါတို့က တစ်နှစ်တည်း ကျင်းရှီစာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆိုတော့ မင်းရဲ့မင်္ဂလာပွဲကို ငါ မတက်ရောက်စရာ အကြောင်းမ ရှိပါ ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မင်္ဂလာရက်မြတ်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေက လာပြီး နှောင့်ယှက်နေလို့ ငါက မင်းအတွက် တစ်ယောက်ကို သတ်ပေးပြီး သတို့သမီးကိုလည်း ကာကွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။ အဲဒါကို မင်းက ကျေးဇူးမတင်တဲ့အပြင် ဘာလို့ ငါ့ကို ရန်သူလိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ ညီနောင်ထန်… ကြည့်ရတာ မင်းလည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ လား။”

“ဟားဟား...” ထန်ဟိုင်လုံသည် ဟုန်ယွိ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးများ အနည်း ငယ် ဝေ့ဝဲသွားသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း၊ သူက ဉာဏ်ကစားလိုက်ရာ အကြံ တစ်ခု ရရှိသွားပုံရသည်။ “ညီနောင်ဟုန်... မင်းရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါတို့က တစ်နှစ်တည်း ပညာရှင်ဖြစ်လာကြသူတွေပဲ။ မင်းက ဒီနေ့ ငါ့မင်္ဂလာပွဲကို ရောက်လာတာ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးထဲမှာ ဘိုးဘေး ရှင်းချန်က ငါ့ရဲ့ဆရာ၊ တာအို ဘိုးဘေး ယွန်ယင်က ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမ၊ တာအိုဘိုးဘေး လျန်ယွန်ကတော့ ငါ့ရဲ့ မွေးစားဖခင် ပဲ။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ လူကြီးသူမတွေပဲ။ ညီနောင်ဟုန်အနေနဲ့ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သင့်တယ် မဟုတ်လား။”

“အော်... အဲဒီလိုလား... တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦး... နှုတ်ဆက်ပါတယ်။” ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံး များက ဝင်းလက်သွားသည်။ သူသည် ရှင်းချန်ကျိနှင့် ကျန်နှစ်ဦးကို လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ရိုးရှင်းစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင် ဖြစ်ပြီး တာအို ဘိုးဘေး သုံးဦးက တာအိုပညာရှင်တွေ ဖြစ်လို့ လမ်းစဉ်ချင်း မတူကြပေမဲ့၊ ခင်ဗျားတို့က ညီနောင်ထန်ရဲ့ လူကြီးတွေ ဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ဆက်မှုကို ခံထိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက စကားပြောရမယ့် နေရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ‘ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်’ ကို ကျွန်တော် အပြတ်ရှင်းပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။”

“ဒါဆို မင်းက ထန်ဟိုင်လုံ ခဏခဏ ပြောပြနေတဲ့၊ ‘ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ရာ ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ ဆောင်းပါးကို ရေးသားသူ သူတော်စင်ငယ် ဟုန်ယွိပေါ့လေ။ ဒါက အရင်တုန်းက ကျိန့်ချိကျိနဲ့ အတူတူပါပဲလား။” တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်က ဟုန်ယွိ၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်လျက် ကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်သည် ဂန္ထဝင်မြစိမ်းရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို မြင့်မားစွာ ထုံးဖွဲ့ထားသည်။ သူမသည် မူလစွမ်းအင် အလုံးတစ်ခုအတွင်းတွင် ရပ်နေပြီး ထိုစွမ်းအင်များမှာ ဂီတနုတ်များ၊ ကြာပန်းများ၊ မက်မွန်ပန်းများ၊ စံပယ်ပန်းများနှင့် အခြား ပန်းမန်များအဖြစ် ဖွဲ့စည်းနေကြသည်။ ထို့အပြင် အင်မော်တယ် ကြိုးကြာငှက်များနှင့် အပြာရောင် ဖီးနစ်ငှက်များကဲ့သို့ နတ်ဘုရားငှက်များကလည်း သူမ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ် မှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး တာအိုကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာ မင်းလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါဟာ ငါတို့ တာအိုပညာရှင်တွေရဲ့ ကိစ္စပဲ။ အရင်တုန်းက အမှန်တရားလမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်ကြားက တိုက်ပွဲကြီးမှာ မင်းတို့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်တွေထဲက ကျိန့်ချိကျိ တစ်ဦး ပဲ ထွက်တိုက်ခဲ့တာလေ။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သူရဲဘောကြောင်ခဲ့ကြတာပဲ။ ရှေးခေတ် ကတည်းက ‘ဖြောင့်မတ်သူတွေဟာ ခွေးသတ်သမားတွေ ဖြစ်တတ်ကြပြီး၊ သစ္စာမဲ့သူတွေ ကတော့ စာတတ်ပေတတ် ပညာရှင်တွေ ဖြစ်တတ်တယ်’ ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ။ အထူးသဖြင့် မင်းလိုလူမျိုးပေါ့။ မင်းလို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့လူမျိုးက ... ငါ့သမီး ကောင်းကင်သံစဉ်ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း။”

တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်၏ စကားများမှာ လုံးဝ ယဉ်ကျေးခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဟုန်ယွိကဲ့သို့သော စာတတ်ပေတတ် ပညာရှင်များကို အလွန်ပင် မုန်းတီးနေပုံရသည်။

“အော်... အရင်တုန်းက ကျိန့်ချိကျိဟာလည်း ‘ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ရာ ကောင်းချီး ပေးခံရတဲ့’ ဆောင်းပါးမျိုးကို ရေးသားခဲ့တာကိုး။ အဲဒီကျိန့်ချိကျိရဲ့ နာမည်ရင်းက ဘယ်သူ ပါလိမ့်။ ငါ ပြန်ရောက်ရင် သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ရှာကြည့်ရမယ်။” ဟုန်ယွိက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။ သူသည် တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်၏ စကားကို စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။ ဤတာအိုဘိုးဘေးနှင့် ကျိန့်ချိကျိတို့ကြားတွင် ဇနီးမောင်နှံချင်း ပဋိပက္ခတစ်ခုခု ရှိခဲ့ပြီး သူမ က စာပေပညာရှင်များကို အငြိုးထားနေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

…

“ရှင်က ဟုန်ယွိလား၊ ကျွန်မအဖေလိုပဲ ရှင့်ရဲ့ဆောင်းပါးက စကားလုံးတိုင်းဟာ ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ရာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို လှုပ်ခါစေနိုင်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မအတွက် ပန်းချီတစ်ချပ်လောက် ဆွဲပေးဖို့ ကျွန်မ တောင်းဆိုရင် ဖြစ်မလား။ လူတွေက ကျွန်မရုပ်ရည်ကို ပုံဖော်ဖို့ ခက်ခဲနေကြတယ်လေ။ ရှင်ရော ကျွန်မပုံ ကို ဆွဲပေးနိုင်မလား။”

ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးသည် တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်၏ စကားကို နားမထောင်ဘဲ၊ ဟုန်ယွိကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက ကောင်းကင်သံစဉ် မူလစွမ်းအင်တွေနဲ့ ဂန္ထဝင်ဆန်တဲ့ ပြည့်စုံမှုတွေ ပေါင်းစပ်နေတာပဲ။ ကျိန့်ချိကျိက သူ့သမီးကို နံပါတ်တစ် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသမီးအဖြစ် ပျိုးထောင်ချင်ခဲ့တာ ထင်ပါတယ်။ မင်း မဟာကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ မင်းအတွက် ငါ ပန်းချီတစ်ချပ် ဆွဲပေးပါ့မယ်။” ဟုန်ယွိက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက် သည်။

“ကတိနော်” ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးက ဟုန်ယွိကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ဝိညာဉ်အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားရာ ဉာဏ်ပညာမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ထိုခဏတွင် ဟုန်ယွိသည် ဤအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ သူမ၏ အလှတရားကဲ့သို့ပင် ပြည့်စုံလှသော်လည်း၊ အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားကာ ‘တုံးအပုံဖမ်းသော်လည်း ဉာဏ်ကြီးသူ’ အရှိန်အဝါမျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။

“ဝှစ်”

“ကတိတည်ပါစေ” ပြောပြီးသည်နှင့် ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးသည် ဂီတနုတ်တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်ထံသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ ပျံသန်းပုံမှာပင် ဤအမျိုးသမီး၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမသည် နဂါးသမီးတော် သို့မဟုတ် ယွမ်ရှန်းရှန်းတို့ထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ ကျိန့်ချိကျိ၏ ကြိုးစား အားထုတ်မှုနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ထန်ဟိုင်လုံသာ ဤအမျိုးသမီးနှင့် လက်ထပ်ရလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ‘အတောင်ပံပေါက် သည့် ကျား’ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ဟိုင်လုံ... ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက ဒီနေ့ နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရပြီ။ ဆက်ပြီး ကျင်းပဖို့က နိမိတ်မကောင်းတော့ဘူး။ ရှင်နဲ့ကျွန်မ နောက်ထပ် သုံးနှစ်လောက် ထပ်ပြီး ကျင့်ကြံကြရင် မကောင်းဘူးလား။ သုံးနှစ်အကြာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါမှ လက်ထပ်ကြရင်လည်း မနှောင်းပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူမှ လာပြီး မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ဘူးလေ။ ဟိုင်လုံ... ရှင်က မဟာကမ္ဘာမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ၊ ရှင် သေချာပေါက် အောင်မြင်လာမှာပါ။” တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်၏ ဘေးသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးက ထန်ဟိုင်လုံကို ပြောလိုက် သည်။

“ဘာ”

ထန်ဟိုင်လုံသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ဒေါသကို စိတ်ထဲ တွင် အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု အတင်းဖန်တီးကာ “ကိစ္စမရှိပါ ဘူး။ သုံးနှစ်ဆိုတာ သိပ်မကြာပါဘူး။” ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။

… …

“ကောင်လေး... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့တင် သူများရဲ့ သတို့သမီးကို လုယူသွားနိုင်တာကိုး။ ကြည့်ရတာ ကွန်ဖြူးရှပ် ‘သူတော်စင်ငယ်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ က အတော်လေး သုံးစားလို့ရပုံပဲ။ တစ်နေ့နေ့ ငါ မဟာကမ္ဘာကို သွားနိုင်ခဲ့ရင် ငါလည်း အဲဒီဘွဲ့ကို ယူရဦးမယ်။” ‘ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်’ က ဟုန်ယွိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက် သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မိစ္ဆာအလင်းတန်း နှစ်ခု လင်းလက်နေပြီး အချိန်မရွေး ပစ်လွှတ်တော့မည့်အလား ရှိသော်လည်း၊ သူ၏ လေသံမှာမူ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လှ သည်။

“မိစ္ဆာကောင်ကများ ဘယ်လိုတောင် မောက်မာရဲတာလဲ။”

ဟုန်ယွိက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ‘ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်’ ကို ကြည့်ကာ၊ ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်ပြီး ကုတ်ဆွဲလိုက်သည်။

မူလစွမ်းအင် ငါးတန်းမှာ ပစ်ထွက်သွားတော့သည်။

“ဟုန်ယွိ... မင်းမှာ အနှိုင်းမဲ့မှော်ရတနာ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ ရှိနေရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ နောက်မှ မင်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ကစားကြသေး တာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို အဖော်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။”

ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်သည် ထိုစွမ်းအင် ငါးတန်းကို ခုခံမနေဘဲ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ နစ်မြုပ်စေလိုက်ကာ အတိုင်းအဆမဲ့ အာဃာတ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မိစ္ဆာနန်းတော်ကြီးဖြင့် သူ၏ နောက်မှ မိစ္ဆာအို ကြီး သုံးဦးကိုပါ လွှမ်းခြုံကာ ‘ဗြုန်း’ ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားတော့သည်။

သူသည် အမှန်ပင် ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ သွားရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ နစ်မြုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဟုန်ယွိ၏ လက်သည်းကုတ်ချက်မှာလည်း အရိပ်ကဲ့သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားပြီး ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ထဲရှိ ရေများကို လှမ်းဖမ်းလိုက် သည်။

သို့သော် မူလစွမ်းအင်များ ရေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ကြီးမားသော ခုခံမှုကို ရင်ဆိုင် လိုက်ရသည်။ ရေစက်တိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် ကမ္ဘာလွှာများ စွာကို ဖြတ်ကျော်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်မှ ဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ဟုန်ယွိ၏ လက်သည်းချက်မှာ ပေတစ်ထောင်ခန့်အပြီးတွင် စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်မှာ ထာဝရအာဃာတမိစ္ဆာနန်းတော်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးရဲ့ နံပါတ်တစ်ဆိုတဲ့ နာမည်က အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။ သူ့ကို သတ်ဖို့ က တကယ့်ကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်” ဟုန်ယွိက တွေးတောလိုက်သည်။ ဟုန်ယွိ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ဆိုလျှင် အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို သတ်ရန် အားစိုက်စရာပင် မလိုပေ။ သို့သော် ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်မှာ ထိုအဆင့်ဖြစ်သော်လည်း၊ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးကဲ့သို့ပင် စွမ်းအင် အလုံအလောက် စုဆောင်းထားပြီး ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ နှင့် ညီမျှသော စွမ်းအားရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

“ဒီမိစ္ဆာကောင်က ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အင်မော်တယ်တို့... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ။ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ထဲ ဝင်ကြစမ်း။ ငါတို့ သုံးယောက်က ဒီတောင်ကြီးကို အသက်သွင်းပြီး ချောက်နက်ထဲ ငုပ်ဆင်းကြမယ်။ ဒီမိစ္ဆာကောင် ဆာဟာရတနာသစ်ပင်ကို အရင်မရသွားစေနဲ့။ ထာဝရအသက်တာအို သစ်သီးနဲ့ ခုန်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ရမသွားစေနဲ့။”

တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးသည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိသည်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တခဏအတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ “ဓားနတ်သမီး... နတ်ဘုရားဘိုးဘေး တောင်က အင်မော်တယ်အားလုံးကို ကာကွယ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ မင်းရဲ့ ကောင်းကင် ဓားပျံဂိုဏ်းက... ကျုပ်ရဲ့ ခန်းမထဲကို ဝင်ခဲ့ကြ။”

ဓားနတ်သမီးသည် ချက်ချင်းပင် ဓားစွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းမှ တစ္ဆေအင်မော်တယ် အကြီးအကဲ လေးဦးကို ဦးဆောင်ကာ ဓားအလင်းတန်းဖြင့် ပျံသန်းလာတော့သည်။

သို့သော် ဓားနတ်သမီးမှာ ပထမဆုံး မဟုတ်ပေ။ ပထမဆုံး ရောက်လာသည့်အရာမှာ ဂီတနုတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုဂီတနုတ်မှာ ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးပင် ဖြစ်သည်။

စာစဉ် (၅၅) ပြီးပါပြီ။

ဘာသာပြန်သူ နေဇင်။