အခန်း ၅၈၁

အခန်း (၅၈၁)။

“ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်က ငါ့ရဲ့မှော်ရတနာကို သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမလို့ ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ်...” ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသော် လည်း ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီး၏ အသံကြောင့် ထိုအတွေးမှာ ပြတ်တောက်သွားရ သည်။

“ဒါဆို ဒီရတနာက သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမလို့ ခေါ်တာကိုး။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူး ဘူး။”

ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးသည် ဂီတနုတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပွင့်နေ သည့် သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ အတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူမ ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် တိမ်တိုက်များထဲအထိ ထိုးတက်နေသော နဂါးရေခဲတိုင် ငါးရာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ပညာရှင် သူတော်စင်အပေါင်းတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ လမ်းစဉ်ဆိုင်ရာ ဆောင်ပုဒ်များ ကို ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် မူလစွမ်းအင်များစွာ ကခုန်နေကြပြီး တုန်လှုပ် ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးသည် မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အစွမ်းထက် ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး၊ မဟာကမ္ဘာမှ ပညာရှင်များထက်ပင် မှော်ရတနာများနှင့် ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတ ပိုမိုကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ သူမ မမြင်ဖူးသည့် မှော်ရတနာ၊ သူမ မသိသည့် တာအိုပညာရပ်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ အကြောင်းမှာ မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ရတနာတိုက်ကြီး ဖြစ်နေ သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ယခုမူ ဤသူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမကြီးက ဤနတ်ဘုရား နယ်မြေ၏ ဂုဏ်ယူရသော ကောင်းကင်ဘုံ သမီးတော်ကို နက်ရှိုင်းစွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ သည်။ အခြားအရာများကို ထားလိုက်ဦး၊ ဤနဂါးရေခဲတိုင်ငါးရာ၏ တန်ခိုးအရှိန်အဝါမျိုး မှာ မဟာကမ္ဘာကြီး၌ပင် တစ်ခုတည်းသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ထန်ဟိုင်လုံက ရှင့်အကြောင်း ကျွန်မကို ပြောပြဖူးတယ်။ ရှင်က သူ့အတွက် အရမ်းခက်ခဲ တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်လို့ သူ ဆိုခဲ့တယ်။ မဟာကမ္ဘာမှာ သူ့အတွက် ပြိုင်ဘက်ကောင်း နှစ်ယောက်ရှိပြီး၊ ပထမတစ်ယောက်က ရှင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ယန်အန်း လို့ ခေါ်တဲ့ ‘ချန်ပီယံမြို့စား’ တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခု ထန်ဟိုင်လုံရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ရာကြာရင်တောင် ရှင့်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်။”

ခန်းမထဲသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် နတ်သမီးလေးမှာ အံ့အားသင့်လျက် ချီးကျူးစကား ဆိုရှာ သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏ အသံမှာ သက်ပြင်းချသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်ရှိုင်း သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အကြာကြီး ချလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ သက်ပြင်းချသံ သုံးမျိုးစလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

“အဲဒါကတော့ အမြဲတမ်း မှန်ချင်မှ မှန်မှာပါ။ ကျွန်တော်သာ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ကျူးကျော်မလာခဲ့ရင်၊ ခင်ဗျားနဲ့သူ ‘တူနှစ်ဖော်’ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ့စွမ်းအားတွေက အဆမတန် တိုးတက်လာမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် သူက နဝမအလွှာ ရတနာတွေကို ရသွား ပြီး အနှိုင်းမဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေကို တတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သူက ကျွန်တော့်အတွက် တကယ့်ပြိုင်ဘက်ကောင်း ဖြစ်လာမှာပဲ။” ဟုန်ယွိက ပြန်ပြောလိုက် သည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ဓားပျံဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များအားလုံး ခန်းမထဲသို့ ပျံဝင်လာကြပြီး အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ ကောင်းကင်ဓားပျံဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များအပြင် အခြားဂိုဏ်းငယ်လေးများမှ တစ္ဆေအင်မော်တယ် ဂိုဏ်းချုပ် ဒါဇင် ပေါင်းများစွာလည်း ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ကောင်းကင်ဓားပျံဂိုဏ်းနှင့် ရင်းနှီးသည့် တာအိုဂိုဏ်းများ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤလူများသည် နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ထဲ မဝင်ဘဲ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ ထဲသို့ ဝင်လာကြခြင်းမှာ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦး၏ အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျတတ်သည့် အလေ့အထနှင့် ဟုန်ယွိ အခုလေးတင် ပြသခဲ့သည့် မြေလှန်မတတ် ကြီးမားသည့် စွမ်းအားအပြင် ဟုန်ယွိ၏ ‘သူတော်စင်ငယ်’ ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

ရှေးခေတ်က ကျိန့်ချိကျိသည်လည်း ‘သူတော်စင်ငယ်’ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို ယခု ဟုန်ယွိ သည်လည်း ထိုဂုဏ်ပုဒ်ကို ဆောင်ထားရာ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သူတို့ အတွက် စိတ်ချရသည့် ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိ လိုချင်သည့် ရလဒ်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ အင်မော်တယ်များကို သွေးခွဲပြီး သူတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းစ များ ပိုပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တာအိုဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးသုံးဦးက တာအိုဂိုဏ်း ၉၉ ဂိုဏ်း ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း အင်အားစုကြီးအဖြစ် စုစည်းသွားခြင်းကို သူ တားဆီးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထန်ဟိုင်လုံသည် ထိုကြီးမားလှသော အင်အားစုကြီးကို အသုံးချ သွားပေလိမ့်မည်။

ယခုကဲ့သို့ သွေးခွဲပစ်လိုက်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

သို့သော်လည်း တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးမှာ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ၊ သုံးရာတိုင်တိုင် ခိုင်မာစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သူများ ဖြစ်ရာ သူတို့၏ အာဏာစက်မှာ ကြီးမားလှပြီး ပညာရှင် အများအပြားမှာလည်း သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက် သည့်အခါ ထန်ဟိုင်လုံ အပါအဝင် ပညာရှင် အများစုမှာ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ထဲ သို့သာ ဝင်သွားကြသည်။

…

“ဆရာ... ကောင်းကင်ဓားပျံဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းငယ် ၃၀၊ ၄၀ လောက်ကို ခေါ်ပြီး ဟုန်ယွိရဲ့ ရတနာထဲ ဝင်သွားကြပြီ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးလည်း အဲဒီကို ရောက်သွားတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမလား မသိဘူး။”

နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်အတွင်းတွင် ထန်ဟိုင်လုံသည် တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦး၏ အောက်တွင် ရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ နတ်သမီးက စူးစမ်းချင်စိတ် ရှိနေလို့ပါ။ သူမမှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် တွေ ရှိမှာမို့ မင်း စိတ်ပူမနေနဲ့။ ပြီးတော့ ဟုန်ယွိလို လူမျိုးတွေက ကျိန့်ချိကျိလိုပဲ၊ ကျင့်ဝတ် နဲ့ စည်းကမ်းတွေကို အရမ်း အလေးထားကြတာ။ သူက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူတတ်တဲ့သူမို့ နတ်သမီးကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် နတ်သမီး အဲဒီမှာ ရှိနေတာက ငါတို့အတွက် အကျိုးရှိနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမက ဟုန်ယွိအကြောင်း အများကြီး သိလာလိမ့်မယ်။” တာအိုဘိုးဘေး ယွန်ယင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှေးစင်း လျက် ဆိုသည်။

“ဟုန်ယွိ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဒီမှော်ရတနာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုက ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ ဒီရတနာကတော့ ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော ဒါမှ မဟုတ် ထာဝရနိုင်ငံတော်တို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်။ ငါတို့ သန့်စင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်က အဲဒီရတနာကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ထာဝရ အသက်တာအိုသစ်သီး၊ ဆာဟာရတနာသစ်ပင်နဲ့ ‘ခုန်း’ ရဲ့ ရုပ်ကြွင်းတွေကို ပေါင်းစပ်နိုင်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

တာအိုဘိုးဘေး လျန်ယွန်ကျိက ဆက်ပြောသည်။ “ဟိုင်လုံ... မင်း အားမလျော့နဲ့။”

“ဒါတွေက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ မဟာကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်လို့ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခုနစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ ဖန်ဆင်းရှင် သုံးယောက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဟုန်ယွိကို အမှုန့်ခြေပစ်နိုင်ပါတယ်။” ရှင်းချန်ကျိက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

ဟုန်ယွိက မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အရိုးစုပညာရှင်ကို သတ်လိုက်တာက သူတို့အတွက် ကိစ္စမရှိပေမဲ့၊ အင်မော်တယ်တွေကို သွေးခွဲပြီး သူတို့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တာကတော့ သူတို့အတွက် တကယ့် အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“သူတို့ ထွက်သွားတာ ကောင်းပါတယ်။ သစ္စာမရှိတဲ့သူတွေကို ထိန်းထားလို့လည်း ဘာထူး မှာလဲ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သစ္စာရှိတဲ့သူတွေမို့ ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးကို အတူတူ အကောင်အထည်ဖော်လို့ ရတာပေါ့။” ထန်ဟိုင်လုံက ဆိုသည်။ “ဆရာ... ယောက္ခမ... မွေးစားဖခင်... ကျွန်တော်တို့ မဟာကမ္ဘာကို အမြန်သွားသင့်တယ်။ အခု မဟာကမ္ဘာကြီးက အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကြီးမား တဲ့ ဩဇာအာဏာစက်ကို တည်ဆောက်ဖို့၊ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။”

“မှန်တယ်။ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းမှာ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်ကို စုဆောင်းနိုင်တဲ့ အသက်မဲ့ ‘အနာဂတ်ကျမ်း’ ရှိတယ်။ ငါတို့က အဲဒီလို ပညာရပ်မျိုးကို မကျင့်ကြံပေမဲ့၊ ကြီးမားတဲ့ ယုံကြည်မှု စွမ်းအင်တွေက နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းလာ အောင် လုပ်ဆောင်တဲ့နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူပြုတယ်။ မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ လူပေါင်း သန်းထောင်ချီ ရှိတယ်။ အဲဒီလူအားလုံးက ငါတို့ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးကို ယုံကြည် ကိုးကွယ်လာကြရင် အဲဒီစွမ်းအင်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားမလဲ။ ဒါဟာ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ကို သမိုင်းမှာ နံပါတ်တစ် ရတနာဖြစ်လာစေပြီး ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘောနဲ့ ထာဝရနိုင်ငံတော်တို့ကိုတောင် ကျော်တက်သွားစေမှာပါ။” ဟု ရှင်းချန်ကျိက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးမှာ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်၏ ဗဟိုချက်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အင်မော်တယ် အများစု မှာမူ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို မကြားနိုင်ကြပေ။

“ဟိုင်လုံ... မင်း ‘အင်မော်တယ်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ကို သွားပြီး အုပ်ချုပ်လိုက်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ ပညာရှင်တွေနဲ့ တစ္ဆေအင်မော်တယ်တွေရဲ့ အတွေးစတွေကို နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ရဲ့ အစီအရင်ထဲကို စီးဝင်စေပြီး အားလုံးစုပေါင်းကာ အစီရင်ခံကို နှိုးဆော်ကြဖို့ ခိုင်းလိုက်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းက အခြေအနေကို တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်ရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ သုံးယောက်က ငါတို့ရဲ့ မူလစွမ်းအင် အမျှင်တန်းသုံးခုကို မင်းရဲ့ အတွေးစတွေထဲ ထည့်ပေး မယ်။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ အတွေးစ ၁၂၉,၆၀၀ ရဲ့ စွမ်းအားကို အဆမတန် တိုးလာစေလိမ့်မယ်။” လျန်ယွန်ကျိက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများ ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ဘိုးဘေးတစ်ဦးစီတွင် အတွေးစ စုစုပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ ဟူ သည့် ‘ဝမ်းယွမ်’ ပမာဏရှိသော အတွေးစများ ရှိကြရာ ၎င်းမှာ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ နှင့် ညီမျှသော စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ထို့ထက် ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ အတွေးစ တစ်ခုချင်းစီမှာ ပေပေါင်းများ စွာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခုနစ်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ထားသည့် ပညာရှင်များ၏ အတွေးစများကဲ့သို့ပင် အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အတွေးစ တစ်ခုစီတွင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

“မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ကမ္ဘရီယန်ချောက်နက်နဲ့ ရှေးဟောင်း အမှောင်ထု ချောက်နက်တွေမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်။ ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်ရှိပြီး၊ ရှေးဟောင်း အမှောင်ထု ချောက်နက်မှာတော့ အချိန်ရဲ့ စွမ်းအင် ရှိတယ်။ အရင်တုန်းက ‘အမှောင်ဧကရာဇ်’ တာအိုသခင်တောင် ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အနှိုင်းမဲ့ ကမ္ဘရီယန် အမှောင်ကမ္ဘာ နတ်ဘုရားလက်သည်းကို အောင်မြင် အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာ။ ငါတို့လည်း ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီး မူလ စွမ်းအင်တွေကို အတွေးစတွေထဲမှာ စုစည်းထားခဲ့တာ။ အခု အဲဒီစွမ်းအင်တချို့ကို မင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးမယ်။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ အတွေးစ ၁၂၉,၆၀၀ ကို ချက်ချင်းပဲ အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရောက်သွားစေလိမ့်မယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံတွေကိုပါ မင်းဆီ ပေးအပ်လိုက်မယ်။ မင်းသာ သေချာ နားလည်အောင် လုပ်နိုင်ရင် နောက်ထပ် သုံးနှစ်အတွင်းမှာ အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲတော့ပါဘူး။”

တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကြီးမားလှသော မူလစွမ်းအင်များနှင့် နက်နဲလှသော တာအိုပညာရပ်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ ထန်ဟိုင်လုံ၏ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်သွားတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ထန်ဟိုင်လုံသည် နတ်ဘုရား ဘိုးဘေးတောင်၏ ဗဟိုချက်မှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ကဲ့သို့ပင် အတိုင်း အဆမရှိ နက်ရှိုင်းနေတော့သည်။

အင်မော်တယ်ပေါင်းစုံ ခန်းမအတွင်းရှိ ပညာရှင်အားလုံးမှာ ထန်ဟိုင်လုံကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

“အားလုံး နားထောင်ကြပါ၊ ဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော်ရဲ့ မင်္ဂလာရက်မြတ် ဖြစ်သင့်ပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးက အားလုံးကို ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ထဲ ငုပ်ဆင်းပြီး ‘ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေ’ဆီ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ဆာဟာရတနာသစ်ပင်၊ ထာဝရအသက် တာအိုသစ်သီးနဲ့ အခြား ရတနာများစွာကို ရှာဖွေကြမယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိစ္ဆာတွေကို လည်း သုတ်သင်ကြမယ်။ ဒီနတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်မှာ အစီအရင်ပေါင်း တစ်သိန်း ကျော် ရှိရာမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အားလုံးကို မနှိုးဆော်နိုင်ဘူး။ အခု ကျွန်တော်က ဦးဆောင်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးလည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အတွေးစတွေကို အစီအရင်တွေထဲ စီးဝင်စေကြ။ ‘ထိုက်ယီ’ ပညာရှင်... ခင်ဗျားက ကြယ်တာယာ အစီအရင်ကို တာဝန်ယူ...”

တခဏအတွင်းမှာပင် ထန်ဟိုင်လုံသည် စစ်သေနာပတိတစ်ဦးကဲ့သို့ ပညာရှင်အားလုံးကို စနစ်တကျ အမိန့်ပေး စေခိုင်းနေတော့သည်။ မည်သည့်ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်က မည်သည့် အစီအရင်ကို တာဝန်ယူရမည်ကို သူက ကျွမ်းကျင်စွာ ခွဲဝေပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိ သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးက ထန်ဟိုင်လုံကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယုံကြည်ရသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်သွားပေလိမ့်မည်။

ထန်ဟိုင်လုံ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တာအိုဂိုဏ်းပေါင်း ၅၀၊ ၆၀ မှ ပညာရှင်များ၊ ရာနှင့်ချီသော တစ္ဆေအင်မော်တယ်များနှင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ထားသည့် ပညာရှင်များမှာ သူတို့၏ အတွေးစများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်၏ အစီအရင်အားလုံးမှာ နိုးထလာပြီး ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက် ထဲသို့ စတင် ငုပ်ဆင်းသွားပါတော့သည်။

…

“ထန်ဟိုင်လုံက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဒါဟာ အင်မော်တယ်အားလုံးရဲ့ စွမ်းအား ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ယူနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့်လည်း နတ်ဘုရား ဘိုးဘေးတောင်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လှုပ်ရှားနိုင်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် တာအို ဘိုးဘေးသုံးဦးတောင်မှ ဒီလောက်အထိ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး” နတ်ဘုရား ဘိုးဘေး တောင်ကြီး ငုပ်ဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးက မချီးကျူး ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီနတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်မှာ မိုးကြိုးရေကန် မရှိသေးလို့ပါ။ ရှိခဲ့ရင် အင်မော်တယ်တွေ အများကြီး မလိုဘဲ အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူတော်စင်ပေါင်းစုံ ခန်းမရဲ့စွမ်းအင် အားလုံးကတော့ မိုးကြိုးစွမ်းအားနဲ့ လည်ပတ်တာပါ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး မပျက်သရွေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ခန်းမကလည်း မပျက်စီးနိုင်ဘူး၊ လူအင်အားလည်း မလိုဘူးပေါ့။” ဟုန်ယွိက ပြုံးလျက် ပြောကာ ထိုက်ကျိ မိုးကြိုးရေကန်၏ စွမ်းအင်ကို နှိုးဆော်လိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးထလာပြီး မူလစွမ်းအင် များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ အတွင်းရှိ အစီအရင်များစွာထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အစီအရင်များမှာ ကြာပွတ်ဖြင့် အခက်ခံလိုက်ရသည့် မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားလာပြီး ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်၏ ရေစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းသည် အခြားသော ချောက်နက်များထက် ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး ညစ်ညမ်းမှု အစအနပင် မရှိဘဲ စင်ကြယ်လှသော ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမကြီးသည် ရေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ကြီးမားသော ပူဖောင်း များစွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ပူဖောင်းတစ်ခုနှင့်တစ်ခုမှာ ဆက်နွှယ်နေကြပြီး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပလှသည်။

“ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ထဲမှာ ရေစက်ပေါင်းများစွာ ရှိသလိုပဲ ကမ္ဘာငယ်လေးတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတာ။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုက ကမ္ဘာငယ်လေးတွေကို ဝန်းရံထား တာမို့ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တစ်ယောက်တောင်မှ မှော်ရတနာတွေရဲ့ အကူအညီ မပါရင် လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။” ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးလေးက ရှင်းပြသည်။

“ဟားဟားဟား….၊ ကြည့်နေလိုက်စမ်း၊ ငါ ဒီကမ္ဘာတွေကို ဘယ်လို ဖြိုခွဲမလဲဆိုတာ။” ဟုန်ယွိက အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ၏ စွမ်းအားကို အရှိန်ဟုန် မြှင့်လိုက်ရာ ပူဖောင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲကြေသွားပြီး မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ပူဖောင်းများမှာလည်း ရေအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ထိုလမ်းတစ်လျှောက် ရှိ သန့်စင်သော ကမ္ဘရီယန် မူလစွမ်းအင်များကိုလည်း ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ စုပ်ယူ သိုလှောင်လိုက်သည်။

ပိုင်ဇိယွဲ့နှင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်တို့မှာလည်း ထိုမူလစွမ်းအင်များကို မနားတမ်း စုပ်ယူနေ ကြရာ၊ သူတို့၏ အတွေးစများမှာ သန့်စင်သော ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက် လာပြီး စွမ်းအားများ တိုးတက်လာတော့သည်။

“ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်က စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ တကယ့်နေရာကောင်းပဲ။” ကြင်ယာတော်ယွမ်က ဆိုသည်။

ခန်းမကြီးသည် ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် ရေခဲနှင့် နှင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤကမ္ဘာသည် ကမ္ဘာဦးခေတ် ရေခဲပြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သက်ရှိဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။ ကောင်းကင်တွင် နေလည်း မရှိဘဲ ဖြူလွလွ မြင်ကွင်းများသာ ရှိနေသည်။ အအေးဓာတ်မှာ သံမဏိကိုပင် အမှုန့် ဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

ဤသည်မှာ မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ သတ္တမအလွှာဖြစ်သော ‘ကမ္ဘရီယန် ချောက်နက်’ ပင် ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိက မရပ်တန့်ဘဲ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့် ပျံသန်းသွားသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း အောက်ခြေမရှိသည့် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် ရေမရှိဘဲ ‘အချိန်’ ၏ စီးဆင်းမှုများသာ ရှိနေပြီး ငရဲဘုံကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေ၏။

ဤသည်မှာ ‘ရှေးဟောင်း အမှောင်ထု ချောက်နက်’ ဖြစ်သည်။ သူသည် မရပ်မနားဘဲ ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားသည်။

ထိုအမှောင်ထု ချောက်နက်ထဲတွင် အချိန်၏ စွမ်းအင်များမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာ စီးဆင်းနေ ကြသည်။ ဟုန်ယွိ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ကြီးမားလှသော အချိန်လှိုင်းများ၏ တိုက်ခိုက် မှုကို ခံစား လိုက်ရသည်။ အောက်ခြေသို့ ရောက်လေလေ ထိုအချိန်လှိုင်းများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုက်ကျိ မိုးကြိုးရေကန်၏ စွမ်းအားကြောင့် သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမကြီးမှာ မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ အဋ္ဌမအလွှာဖြစ်သည့် ‘ကမ္ဘာဦးငရဲစကြာဝဠာ’ သို့ ရောက်ရှိ သွားသည်။ ထိုစကြဝဠာသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခန်းမထဲမှ လှမ်းကြည့်လျှင်ပင် ပုံစံပျက်ယွင်းနေသော လေထု၊ ပုံစံပျက်ယွင်းနေသော အမှောင်ထုနှင့် အရောင်အဆင်းများကိုသာ မြင်နေရသည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်း လင်းလင်း မမြင်ရဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။

ဟုန်ယွိကမူ ဤသတ္တမအလွှာနှင့် အဋ္ဌမအလွှာများသည် အတားအဆီးများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဤနေရာတွင် မည်သည့်အရာမှ မရှိဘဲ၊ ကျင့်ကြံသူများလည်း နေထိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းမှာ သေမင်းကို လက်ယပ် ခေါ်နေခြင်းနှင့် အတူတူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ဒီအဆင့်ကို ‘အင်မော်တယ် ချောက်နက်’ လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီကနေ ကျော်သွားရင်တော့ မူလ နဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ နောက်ဆုံးနဲ့ ကိုးလွှာမြောက်ဖြစ်တဲ့ ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေကို ရောက်မှာပဲ။ အားလုံး သတိထားကြ၊ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တစ်ယောက်တောင်မှ ‘ကမ္ဘာဦးငရဲစကြာဝဠာ’ အတွင်းမှာ အချိန်ပုံစံပျက်ယွင်းမှုတွေကို မခုခံနိုင်ဘူး” ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးက သတိပေးလိုက်သည်။

“ဟုန်ယွိ... မင်း ‘အင်မော်တယ် ချောက်နက်’ ကို ရှာနိုင်ပါ့မလား။” ပိုင်ကျိယွဲ့က မေးသည်။

“ရှာနိုင်တာပေါ့။ ဒီမှာ အချိန်တွေ ပုံစံပျက်ယွင်းနေပေမဲ့ ပုံသေနည်းတစ်ခုတော့ ရှိမှာပါ။ ဒါ့အပြင် ငါက အချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နက်နဲတဲ့ ပညာရပ်တွေကိုလည်း တတ်မြောက်ထား တာမို့ အချိန်ကို ငါ ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်။” ဟုန်ယွိက ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

အားလုံးက ခန်းမကြီး ထပ်မံ လှုပ်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အမည်မသိ အက်ကြောင်းတစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်အလေး ချိန် မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြသည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံး သွားသည်ကို မသိရသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ….

“ဝုန်း။”

ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ငြိမ်သက်နေသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပင်။

မူလနဝမချောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ကိုးအလွှာမြောက် ‘ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ် နယ်မြေ’ သို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။