အခန်း ၅၈၄

အခန်း (၅၈၄)။

သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘောနှင့် နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်။ ဤရတနာ သုံးပါးထဲတွင် နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်မှာ သဘာဝအတိုင်း အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ တောင်ပေါ်တွင် အင်မော်တယ်များ စုဝေးနေကြသဖြင့် ၎င်းသည်လည်း အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေအင်မော်တယ် ရာပေါင်းများစွာ၏ စွမ်းအားများ စုစည်းလိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ မူလစွမ်းအင် စီးကြောင်းသုံးခုသည် ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ် နယ်မြေအတွင်း၌ စုဆုံသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်ဝါးမျိုရင်း အပြန်အလှန် စွမ်းအားများကို မြှင့်တင် ပေးနေကြသည်။

ဤအဆင့်ရှိ တာအိုမှော်ပညာရပ်များတွင် မူလစွမ်းအင်များသည် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ဝိညာဉ်များ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို တစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် အင်အားစု သုံးခုစလုံးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံး အလုပ်မှာ ခုန်းကို အနိုင်ယူရန်ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ချီစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင် မည်သူမျှ နောက်ကွယ်မှ မသမာမှု မလုပ်ကြပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့လုပ်လျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရတနာကို မရရှိသေးမီ မိမိတို့အချင်းချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာ မိုက်မဲသော အမှားတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဟုန်ယွိဖြစ်စေ၊ ချန်ဧကရာဇ် ယန်ဖန်ဖြစ်စေ၊ တာအို ဘိုးဘေး သုံးဦးဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော မိုက်မဲမှုမျိုးကို လုပ်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ကိုယ့်အစွမ်းစကို မသိသော ဓားပြများသာ ထိုကဲ့သို့ အမှားမျိုးကို လုပ်တတ်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက၊ အကယ်၍ ခုန်းသာ အသက်ရှင်နေသေးပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ကာ အင်အားစုသုံးခုစလုံး သေလုအောင် တိုက်ခိုက်နေစဉ် အတွင်း အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် သုတ်သင်လိုက်မည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် ရယ်စရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ရတနာကို မလုယူနိုင်ဘဲ ရတနာ၏ လုယူခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။

…

“ဝုန်း…. ဝုန်း…. ဝုန်း…”

ချီစွမ်းအား သုံးခုပေါင်းစပ်ကာ တိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် ဆာဟာရတနာသစ်ပင် အောက်၌ ထိုင်နေသော ခုန်းသည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားသည်။ သူသည် မျက်လုံး များကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ အတွင်းရှိ ဟုန်ယွိသည် ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။ သူ မြင်နေရ သမျှမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးမဲ့သော ရွှေရောင်အလင်းများ။ ထို့ပြင် ရှေးဦးနတ်ဘုရား သားရဲကြီးများ၏ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ လေဟာနယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သိုင်းပညာလမ်းစဉ်နှင့် နီးစပ်သည့် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများနှင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သိုင်းဆန္ဒများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ထိုခဏ၌ ဟုန်ယွိသည် သူကိုယ်တိုင် ဧရာမ ရွှေမီးဖိုကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး အရည်ပျော်နေသော ရွှေရည်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရွှေရောင်အလင်းများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမမှာ တစ်ဖန် တုန်ခါသွားပြန်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွမ်းအင်စီးကြောင်း ထောင်ပေါင်းများစွာက ခန်းမအတွင်းရှိ အစီအရင်များကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်။

“ဒုန်း… ဒုန်း… ဒုန်း…”

ကမ္ဘာဦးခေတ် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က သူ၏လက်သီးဖြင့် သူတော်စင်ပေါင်းစုံ ခန်းမကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားအောင်၊ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားအောင် ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ ပင်။ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ တစ္ဆေအင်မော်တယ် အများအပြားမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

အကယ်၍ ဤတစ္ဆေအင်မော်တယ်များသည် ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ ရှိနေပါက ထိုရွှေရောင်အလင်းများကြောင့် အရည်ပျော်သွားကြပေလိမ့်မည်။

“ထိုက်ကျိ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း... ပေါက်ကွဲစမ်း၊” ဟုန်ယွိသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုက်ကျိ မိုးကြိုးရေကန်၏ စွမ်းအင်ကို ထပ်မံ မောင်းနှင်လိုက်သည်။ ထိုက်ကျိ နတ်ဘုရား မိုးကြိုး များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးတောင်တန်းများအဖြစ် ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ခန်းမအတွင်းရှိ ရွှေရောင်အလင်းများထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြ သည်။

ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများမှာ ဖရိုဖရဲ ပျံ့နှံ့သွားကာ ထိုနေရာကို လွှမ်းခြုံသွား သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အများအပြားမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရွှေရောင်စွမ်းအင် များအဖြစ် ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ယွိသည် ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော ပေါ်မှ မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ် လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည်လည်း ရွှေရောင်အလင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖယ်ရှားနေပုံရသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းများ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ ဟုန်ယွိသည် သူတစ်သက်တာ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ခုန်းသည် ဆာဟာရတနာသစ်ပင် အောက်မှ အမှန်တကယ်ပင် ထရပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦးခေတ် ကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော ဤမျောက်ဝံကြီးသည် ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေ အတွင်း၌ သူ၏အသက်စွမ်းအင်ကို ထာဝရ ရပ်တန့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံး လက်ကျန် အသက်စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးခဲ့ခြင်း မရှိဘူးလားဆိုသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မယိုင်မလဲသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထိုနေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်နေ သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးစွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထာဝရမူလစွမ်းအင်များ ကို ဖယ်ရှားပစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဆာဟာရတနာ သစ်ပင်မှ သစ်ကိုင်းပေါင်း ထောင်ချီတို့သည် မရပ်မနား လှုပ်ခါနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူသားတို့၏ လက်များနှင့် တူသလို၊ ရှည်လျားသော ကြိမ်လုံးကြီးများနှင့်လည်း တူလှ သည်။ ထိုကြိမ်လုံးများသည် လေထုကို ဆွဲဖြဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ရိုက်နှက် လာကြသည်။

သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လက်သီးချက် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ဤဆာဟာ ရတနာသစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းနှင့် အရွက်များထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ကိုင်းတစ်ခုချင်းစီ၏ အစွမ်းမှာ အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး၏ လက်သီး ချက်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပုံရသည်။ ဆာဟာရတနာသစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက် ထောင်ပေါင်းများစွာ စုပေါင်းရိုက်နှက်လာပါက မည်မျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်လာ မည်နည်း။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့သည် သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘောကဲ့သို့ အထူးမှော်ရတနာများ ဖြစ်နေ၍သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက အခြားသော အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာများသာဆိုလျှင် ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး သန့်စင်သော မူလစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဤခဏ၌ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်မှာ သူ၏ အားနည်းချက်ကို ပြသလာသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်းများမှာ မရပ်မနား မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး အစီမရင် များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲနေ၏။ ၎င်းသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးရာသို့ လွင့်ထွက် သွားပြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးတွင် နတ်ဘုရားလက်နက် များ စွာ ရှိနေပြီး သူတို့၏ အနှစ်သာရ စွမ်းအင်မှာလည်း ပေါကြွယ်ဝသည်။ သူတို့၏ အတွေးစ များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တောင်ကြီးကို ဝန်းရံထားသော အနှစ်သာရ မူလစွမ်းအင် များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အစီအရင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်ကြ သည်။

“ဆာဟာရတနာသစ်ပင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။ ခုန်းက ပြန်ပြီး အသက်ဝင်လာပြီ။ သူ မသေသေးဘူး။”

နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်အတွင်းရှိ အင်မော်တယ်ပေါင်းစုံခန်းမဆောင်၌ ထန်းဟိုင်လုံ သည် မျက်စိမျက်နှာ ပျက်နေသည်။ သူ၏စိတ်အတွင်း၌ တောင်တန်းများကဲ့သို့ နက်နဲလှ သော လှည့်ကွက်များနှင့် မြို့ပြခံစစ်ကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသော အသိဉာဏ်များ ရှိနေသော်လည်း၊ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။

“ဆာဟာရတနာသစ်ပင်က ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေထဲမှာ ထာဝရမူလစွမ်းအင် တွေကို နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာအောင် စုပ်ယူထားခဲ့တာ။ သူက သန့်စင်ပြီး အရမ်းအစွမ်း ထက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခုန်းကော တကယ် အသက်ရှင်နေတာလားဆိုတာတော့ မသေချာ သေးဘူး၊ ဟိုင်လုံ... မကြောက်နဲ့။ အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းပြီး အစီအရင်ကို ပြုပြင်စမ်း၊ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်ရဲ့ ရတနာတိုက်ထဲက အတွေးစတွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေ အားလုံး ကို မင်း သုံးနိုင်တယ်၊” တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးက တစ်ပြိုင်နက် အော်ပြောလိုက်ကြသည်။

…

“နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ၊” “နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ၊” “ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေမှာ တခဏတာက... မဟာကမ္ဘာကြီး မှာတော့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းပဲ။”

ကမ္ဘာဦးခေတ်မှ မျောက်ဝံရိုင်းကြီး ခုန်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှသည်။ “အခုက ဘယ်ခေတ်လဲ၊ မင်းတို့ကရော ဘယ်သူတွေလဲ၊ ငါ့ကိုလုပ်ကြံရဲပြီး ငါ့ရဲ့အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်ရဲကြတာလဲ။”

မျောက်ဝံရိုင်းကြီး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှ ရွှေရောင်အလင်းများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ပြန်လည် ပျံ့နှံ့သွားပြန်ရာ ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေ တစ်ခု လုံးကို ရွှေရောင်ကမ္ဘာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျောက်ဝံရိုင်းကြီး၏ ကြောက်စရာကောင်းသော စွယ်များမှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုစွယ်ရှည်ကြီးများက ကမ္ဘာဦးခေတ်မှ အုပ်စိုးရှင် တစ်ပါး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားတန်ခိုး အရှိန်အဝါကို ဖော်ပြနေသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ဆာဟာရတနာသစ်ပင်ပေါ်မှ ထာဝရအသက်တာအိုသစ်သီးမှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ခုန်လာ ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ကြွေကျလာသည်။ လူသားအင်မော်တယ် ဒါဇင် ပေါင်းများစွာ၏ သွေးစွမ်းအင်နှင့်တူသော သွေးစွမ်းအင်များမှာ လည်ပတ်လာတော့သည်။ နေမင်း၏ အစစ်မှန် မီးလျှံကဲ့သို့ ပူပြင်းသည့် မူလစွမ်းအင်များကို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် လူများကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထာဝရအသက် တာအိုသစ်သီးသည် ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး သူနှင့် တစ်သား တည်း ဖြစ်သွားတော့မည်။

“ဟုန်ယွိ... သူ့ရဲ့ ထာဝရအသက် တာအိုသစ်သီးကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ခွင့် မပေးနဲ့။ တကယ်လို့ အဲဒါသာ တကယ် ပေါင်းစပ်သွားရင် သူ အမှန်တကယ် နိုးထလာပြီး၊ သူ့ရဲ့ အသက်က ဆက်ရှင်သွားလိမ့်မယ်၊ သူက အခု မိန်းမောနေတဲ့ အခြေအနေမှာပဲ ရှိသေးတာ၊ တကယ် မနိုးသေးဘူး၊ အားလုံးပဲ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစမ်း၊ ဒီမျောက်ဝံမိစ္ဆာကို သတ်ပစ်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တာအိုသစ်သီးနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားရင် အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့မရအောင် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ လေဟာနယ်ဖျက်ဆီးခြင်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။”

ချန်ဧကရာဇ် ယန်ဖန်၏ အရေးတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ယွိသည် ဧကရာဇ် ယန်ဖန် ဤမျှအထိ အရေးတကြီး ပြောသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ အခြေအနေမှာ တကယ်ကို စိုးရိမ်ရပုံရသည်။

“ထာဝရအသက် တာအိုသစ်သီးက ထာဝရမူလစွမ်းအင်တွေကို လုံလောက်အောင် စုပ်ယူ ထားပြီးပြီ၊ ဒီမျောက်ဝံကြီးလည်း အဲဒီလိုပဲ။ သူသာ ပြန်အသက်ရှင်လာရင် အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့ မရနိုင်ဘူး။” ဟုန်ယွိ ရပ်မနေတော့ပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် ‘ကမ္ဘာဦးအစ စွမ်းအင်’ ၏ သန့်စင်သော သူတော်စင် အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခုန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဤမျောက်ဝံကြီးသည် ကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာဦးခေတ်ကတည်းက လူပေါင်း များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ကြမ်းကြုတ်မှုကြောင့် နာမည်ကျော်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ‘ကောင်းကင်နတ်ဆိုး တာအိုသစ်သီး’ ကို မိစ္ဆာတာအိုသစ်သီးများထဲမှ တစ်ခုဟု သတ်မှတ် နိုင်သည်။

အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာပါက ယနေ့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်သူ မည်သူမျှ ဘေးကင်းမည် မဟုတ်ပေ။ သေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားလမ်း မရှိပေ။

ဤမျောက်ဝံကြီးသည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဘိုးအေဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ‘ရွှေပင့်ကူဘုရင်’ မှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။

စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ လေဟာနယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ဆာဟာရတနာသစ်ပင်ကို ပိုင်ဆိုင် ထားသူတစ်ယောက်က သင့်ကို အချိန်မရွေး လာရောက်တိုက်ခိုက်နေမည်ဆိုလျှင်... ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တစ်ဦးကို မဆိုထားနှင့်၊ ယန်နတ်ဘုရား ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် အမြဲတမ်း စိတ်ပူပန်နေရပေလိမ့်မည်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဤမျောက်ဝံ ကြီးသည် သင့်နှင့် နီးစပ်သူ အားလုံးကိုပါ သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်။

“ဝမ်းယွမ်၊ ခေတ်တစ်ခု၊ သံသရာစက်ဝန်း၊ ရစ်ပတ်စမ်း။”

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဟုန်ယွိက ပထမဆုံး စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

‘ကမ္ဘာဦးအစစွမ်းအင်’ ၏ သန့်စင်သော သူတော်စင် အလင်းတန်းသည် အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွက်ကာ ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်တော့မည့် ထာဝရအသက် တာအိုသစ်သီး ကို ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သန့်စင်သောအလင်း ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ သန့်စင် သော ရွတ်ဖတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တာအို၊ သိုင်းပညာနှင့် စာပေပညာတို့သည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကထက် နှစ်ဆမက ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုက်ကျိမိုးကြိုးရေကန်ကို ထပ်မံ နှိုးဆော်လိုက်သည်။ မိုးကြိုး တောင်တန်း ရှစ်ခုသည် ဗလာနယ်အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ‘ထိုက်ကျိ အဋ္ဌဂံပုံရိပ်ကားချပ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

“ထိုက်ကျိ အဋ္ဌဂံပုံရိပ်ကားချပ်၊ မိုးကြိုးအစီအရင်၊ ဖျက်ဆီးစမ်း... ဖျက်ဆီးစမ်း... ဖျက်ဆီးစမ်း...” ဟုန်ယွိသည် သူ သင်ယူခဲ့သော လေ၊ မိုးကြိုး၊ ရေ၊ မီး၊ တောင်နှင့် ရေကန် စွမ်းအင်များကို ထိုက်ကျိမိုးကြိုးရေကန် အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို သုံးကာ မကြုံစဖူးသော အစီအရင် အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုက်ကျိပုံရိပ်မှာ အလယ်တွင် ရှိနေပြီး မိုးကြိုးတောင်တန်းများ၏ အဋ္ဌဂံပုံရိပ်ကားချပ် ရှစ်ခုမှာ ၎င်းကို ဝန်းရံကာ လည်ပတ်နေ၏။ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ မိုးကြိုးတောင်တန်း ရှစ်ခုမှာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပုံရိပ်ကားချပ် ၆၄ ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် “မိုးကောင်းကင်၏ လှုပ်ရှားမှု၊ ကမ္ဘာမြေကြီး၏ တည်ရှိမှု၊ လေ၏ စီးဆင်းမှု၊ မိုးကြိုး၏ တုန်ခါမှု...” စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

ပုံရိပ်ကားချပ် ၆၄ ခု၏ သန္ဓေတည်စ အစဦးပုံစံများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော ဧရာမ ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ‘ကမ္ဘာဦး အစစွမ်းအင်’ အလင်းတန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ ခုန်းကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက် တော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ် နယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ မိုးကြိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပုံရိပ်ကားချပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဧရာမ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော၊ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်နှင့် ဆာဟာရတနာသစ်ပင်တို့အားလုံး မှာ အရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားကြသည်။

“တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ။”

ကောင်းကင်သံစဉ် နတ်သမီးသည် ယခုအခါ ဟုန်ယွိ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အလွန်ပင် လေးစားသွားမိသည်။ သူမသည် ဟုန်ယွိကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ထန်းဟိုင်လုံမှာ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။

“ထာဝရကြယ်စင်…၊ တခဏတာ နတ်ဘုရားလက်သီး၊ နိဗ္ဗာနဆာဟာ...”

ဟုန်ယွိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ခုန်းက သူ၏ စွယ်များကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော် လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဆာဟာရတနာသစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက် တစ်ထောင်တို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် အတူတူ လိမ်ယှက်သွားကြပြီး ‘ကမ္ဘာဦးအစစွမ်းအင်’ အလင်းတန်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဧရာမ လက်သီးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှစ်ခု ထိတွေ့မိချိန်တွင် ‘တခဏတာ နတ်ဘုရားလက်သီး’ က ‘ကမ္ဘာဦးအစစွမ်းအင်’ အလင်းတန်းကို စာလုံးပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်အထိ ချေမွ ဖျက်ဆီး ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပိုမို ပြင်းထန်သော ထိုက်ကျိအဋ္ဌဂံပုံရိပ်ကားချပ် မိုးကြိုး အစီအရင်မှာမူ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခုန်းက ရုတ်တရက် ရှည်လျားစွာ ဟိန်းလိုက်ရာ ဆာဟာရတနာသစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များ အားလုံးမှာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားသည်။ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိမ်ယှက်ကာ ဘောလုံးပုံသဏ္ဌာန် ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်နှင့် ထာဝရအသက် တာအိုသစ်သီးကို အတွင်းထဲတွင် ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

“ဆာဟာရတနာသစ်ပင်... ထာဝရအသက် အကာကွယ် ဂါထာ၊”

ထိုက်ကျိ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးများသည် ထိုဘောလုံးကြီးပေါ်တွင် ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲနေပြီး သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ သို့သော် သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက် အလွှာသစ်များမှာ အစဉ်မပြတ် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ ခုန်းသည် ထိုအလုံးကြီး ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် နှစ်မြုပ်နေပြီး အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

“ဒါက ထာဝရဧကရာဇ်ရဲ့ (‘ဧကရာဇ် ချန်းရှန်’) အတောင့်တင်းဆုံး အကာကွယ်ပဲ၊ ထာဝရ အသက် အကာကွယ် ဂါထာ၊” ချန်ဧကရာဇ် ယန်ဖန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ‘ဗဟို မြေဓာတ် ဟင်းလင်းပြင် မဟာစွမ်းအင်’ များကလည်း ထိုက်ကျိအဋ္ဌဂံပုံရိပ်ကားချပ် မိုးကြိုး အစီအရင်ကို ပိုမို အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်မှ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးမှာလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

အချိန်ဆွဲနေ၍ မဖြစ်တော့ပေ…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ် နယ်မြေ၏ အထက်တွင် သန့်စင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သစ်ကိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထာဝရအသက် အကာကွယ် ဂါထာကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ထာဝရနိုင်ငံတော်” ဟုန်ယွိက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

‘ထာဝရနိုင်ငံတော်’ သည်လည်း မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိဘဲ ထာဝရအသက် ဆန်းကြယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းသည် ခုန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ‘နတ်ဘုရားလက်နက်ဘုရင်သုံးပါး’ ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စုပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။