အခန်း ၈၇၂
Vol. 83 Ch. 872
အခန်း (၈၇၂) နိုးထလာခြင်း
အမှောင် ကာလ
အနီရင့်ရောင် သွေးလက ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝေးကွာစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
အောက်ဘက်တွင်မူ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။
သွေးလ၏ အလင်းရောင်မှာ အလွန်ပင် မှိန်ဖျော့လှသဖြင့် မြေပြင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပေါက်နေသည့် လိမ်ဖည်ကောက်ကွေးနေသော ထူးဆန်းသည့် အပင်ပုလေးများကိုသာ ခပ်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်သည်။
တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော လွင်ပြင်ကြီးထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ကြားလိုက်ရသည့် 'ယဲ့ရှောင်း' (ညငှက်) များ၏ အော်သံက ရိုးတွင်းခြင်ဆီတိုင်အောင် အေးစိမ့်သွားစေသည်။
တစ်လောကလုံးမှာ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
မကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းကလေးတစ်ခုမှာ လွင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလျက် အဝေးတစ်နေရာသို့ ဆန့်တန်းသွားသည်။
ရုတ်တရက် အဝေးတစ်နေရာမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာသော မြင်းခွာသံများနှင့် ရထားလုံးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားနေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ထင်မှတ်ရ၏။
"သခင်မလေး... ကျွန်မတို့ ရောက်တော့မှာ မဟုတ်လား"
ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မှိန်ဖျော့သော သွေးလရောင်အောက်တွင် မြင်းရထားကို မောင်းနှင်နေသူမှာ အသက် ငယ်ငယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခပ်ဝါးဝါး မြင်တွေ့ရသည်။
ထို့နောက် ရထားလုံးထဲမှ ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"နာရီဝက်လောက်တော့ လိုဦးမယ် ထင်တယ်"
"ကျင်းရှန် မြို့ အနား ရောက်သွားရင်တော့ ငါ တို့ ဘေးကင်းသွားပါပြီ"
အစေခံမိန်းကလေးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "တော်သေးတာပေါ့"
"ဒီလွင်ပြင်ပြင်ကြီးက တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဘာမှလည်း မမြင်ရဘူး၊ အလင်းရောင်ရှိမှပဲ စိတ်အေးရတယ်"
"သခင်မလေး... ကျွန်မတို့ မီးအိမ်လေး ထွန်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"
ရထားလုံးထဲမှ အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပင် ဟန့်တားလိုက်၏။ "မဖြစ်ဘူး"
"ဒီလို လွင်ပြင်မျိုးမှာ မီးထွန်းတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ထူးဆန်းတယ့် သားရဲ တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရဖို့ လွယ်တယ်"
"နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ အောင့်ခံလိုက်ပါဦး။ ကျင်းရှန် မြို့ထဲမှာ ကြယ်ကိုးလုံး ရှိတယ်၊ အဝေးကနေတောင် မြင်နိုင်မှာပါ"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ရှေ့လမ်းက လင်းသွားလိမ့်မယ်"
အစေခံမိန်းကလေးက "အင်း" ဟု ဆိုကာ မြင်းရထားကို မသိမသာ ပိုမြန်အောင် မောင်းနှင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ကျင်းရှန် မြို့ကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် "ဝုန်း" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ရထားလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြီး လမ်းဘေးသို့ မှောက်ခုံကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေးမှာ အလန့်တကြားဖြင့် မြင်းများကို ထိန်းလိုက်ရသဖြင့် ရထားလုံးမှာ တိမ်းမှောက်မသွားဘဲ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ"
" သားရဲ နဲ့ တွေ့တာလား"
ရထားလုံးထဲမှ အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရင်း ရထားရှေ့ခန်းသို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။
သွေးလရောင်မှာ ဝေဝါးနေသဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။
အစေခံမိန်းကလေးမှာ ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး သခင်မလေး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "မဟုတ်ပါဘူး "
"သခင်မလေး... ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိလိုက်ပုံရတယ်..."
အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
လူ လား
ဤလွင်ပြင်ကြီးမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ မည်သူကများ ဤနေရာတွင် တစ်ဦးတည်း ရှိနေသနည်း။
မြို့ပြင်သို့ ထွက်ကာ အမဲလိုက်သည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်လား။
သို့သော် အပြင်ထွက်ကာ အမဲလိုက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ အနည်းဆုံး 'ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း' အဆင့်နှင့် အထက်တွင် ရှိသင့်သည်။ မြင်းရထား၏ အရှိန်မှာ သူတို့အတွက် မမြန်လှသဖြင့် ဤမျှ အလွယ်တကူ တိုက်မိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"နင် သေချာ ကြည့်လိုက်ရဲ့လား"
အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။ "သေချာတော့ မမြင်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်မှာပါ"
" မီးလည်း မထွန်းထားတော့ ရှေ့က အခြေအနေကို မမြင်ရဘူး၊ သူက ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာ"
" ပြီးတော့... တိုက်မိသွားတာပဲ"
အမျိုးသမီးက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဤနေရာမှာ ကျင်းရှန် မြို့နှင့် မဝေးလှသဖြင့် သားရဲ များ၏ အရေအတွက်နှင့် ခွန်အား မှာလည်း ထိုမျှ မကြီးမားလှပေ။ တကယ်ပင် အပြင်ထွက်နေသော ကျင့်ကြံသူလေး သို့မဟုတ် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။
ထိုသူမှာလည်း ကံဆိုးလှပေသည်။ သားရဲ နှင့် မတွေ့ဘဲ သူတို့၏ မြင်းရထားလုံးနှင့် တိုက်မိရသည်မှာ ဆယ်နှစ်နေမှ တစ်ခါ ဖြစ်ခဲသော ကိစ္စမျိုးပင်။
"သူ အသက်ရှိသေးလား သွားကြည့်လိုက်ဦး"
အမျိုးသမီးက ခိုင်းလိုက်သည်။
သူတို့၏ မြင်းရထားလုံးမှာ အစီအရင်များ ရေးထိုးထားသဖြင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ကျင့်ကြံသူများပင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ သာမန်လူဆိုလျှင်မူ... နေရာတင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
သခင်မလေး၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ အစေခံမိန်းကလေးက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး "သူ့ကို ဓားနဲ့ အချက်နည်းနည်းလောက် ထပ်ထိုးရမှာလား"
"သတ်ပစ်လိုက်ရင် ကျွန်မတို့ တိုက်မိတာကို ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ"
အမျိုးသမီးက မိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး "ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"
"ငါ တို့ ကျင်းရှန် မြို့ကို အခုမှ ရောက်မှာလေ။ လူသတ်မှုနဲ့ စချင်လို့လား"
" ဒီဘက်က စည်းမျဉ်း တွေက ငါ တို့ဆီထက် ပိုပြီး စနစ်ကျတယ်"
"သွားကြည့်လိုက်ဦး၊ ဘာမှမဖြစ်ရင် တောင်းပန်ပြီး ကုသပေးရမယ်"
"တကယ်လို့ သေသွားပြီဆိုရင်တော့..."
"ဓားနဲ့တစ်ချက်ထိုးပြီး အဝေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်၊ သွေးနံ့ရရင် သားရဲ တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်"
အစေခံမိန်းကလေးက "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဆိုကာ ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။
လူသတ်ရန် ပြောဆိုနေသည်မှာ သူတို့အတွက် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုအလားပင်။
ရထားလုံး၏ အနောက်ဘက် လမ်းဘေးတွင် လွင့်ထွက်သွားသော ထိုသူကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... သူ အသက်ရှိသေးတယ်"
"ဒါပေမဲ့ မေ့လဲသွားပုံရတယ်"
" ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သူက ကျင့်ကြံသူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာဒဏ်ရာမှ အပြင်းအထန် မရထားဘူး"
မိန်းကလေး၏ အသံမှာ လွင်ပြင်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။
အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အသက်ရှိသေးရင်လည်း ခေါ်လာခဲ့တော့"
" အဲ့လောက် အကျယ်ကြီး မအော်နဲ့"
" အချို့ သားရဲ တွေက အသံကို အရမ်း အာရုံခံနိုင်တယ်"
ခေတ္တအကြာတွင် မိန်းကလေးက လူတစ်ယောက်ကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းကာ ပြန်ရောက်လာသည်။
ထိုသူ၏ အရွယ်အစားမှာ မသေးလှသော်လည်း မိန်းကလေးမှာမူ လေးလံပုံမပြပေ။
သူမသည်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
"သွေးတောင် မထွက်ဘူး"
"တိုက်မိလို့ မေ့လဲသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်"
အမျိုးသမီးက မေ့လဲနေသော ထိုသူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
အလွန် ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားမှာ အလွန် ထူးဆန်းကာ ပါးလွှာလှသည်။ ဤကဲ့သို့ အေးစိမ့်ပြီး အမှောင် ကာလတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်က ဤသို့ ဝတ်ဆင်ခဲလှသည်။
သူ့ထံမှ ကျင့်ကြံခြင်း အော်ရာ မရှိသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသလောက် ရှိသည်။
သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အလွန် သန်မာလှသဖြင့် မြင်းရထားနှင့် တိုက်မိသော်လည်း သွေးမထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူ တစ်ဦးတည်း လွင်ပြင်ထဲတွင် သွားလာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"ကျင်းရှန် မြို့ကို ခေါ်သွားလိုက်ရအောင်"
" သူ နိုးလာရင် ရွှေနဲ့ ကျောက်စိမ်း နည်းနည်း ပေးလိုက်ပေါ့"
" သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဆိုတော့ အများကြီး တောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
အစေခံမိန်းကလေးက "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဆိုကာ ထိုသူကို ရထားလုံးထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဘာလုပ်တာလဲ"
အမျိုးသမီးက ကြောင်ကြည့်နေသည်။
"ခေါ်သွားမယ်ဆိုလို့လေ"
အမျိုးသမီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မြင်းပေါ်မှာ တင်သွားရင် ရပြီလေ"
" သူက သာမန်လူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံသူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သတိထားရမယ် ဒါက လွင်ပြင်ကြီးလေ"
သခင်မလေး၏ ဆူပူမှုကို မိန်းကလေးက ရယ်ပြကာ "ကျွန်မတို့က အချစ်ဆုံးတွေမို့လို့လေ..."
" ကဲပါ သိပါပြီ"
"သခင်မလေး ရထားထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ထိုင်တော့၊ ကျွန်မတို့ ကျင်းရှန် မြို့ကို မြန်မြန်သွားရအောင်။ ဒီ အမှောင် နေရာမှာ မနေချင်တော့ဘူး"
ခေတ္တအကြာတွင် မြင်းရထားလုံးမှာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
.....
ထန်ထျန်းက မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိပေ။
သူ ဖန်ဆင်းရှင် ကောင်းကင်တိုင်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီးနောက် သိပ်မကြာမီမှာပင် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
ဖန်ဆင်းရှင် ကောင်းကင်တိုင်မှာ အလွန် ထူးခြားသော နေရာဖြစ်ပြီး 'ကျိကျွင်း' အဆင့်ရှိသူများသာ ဤကမ္ဘာကြီးသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မှာ အဆုံးမဲ့ ဖရိုဖရဲ ထဲတွင် ထာဝရ လွင့်မျောသွားရန်သာ ရှိသည်။
သူ၏ ကံကြမ္မာက အလွန် ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် ဖရိုဖရဲ မုန်တိုင်းများ၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဤကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ တစ်ဘီလီယံ တွင် တစ်ခုသာ ရှိသည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းကမူ သူ ဤကမ္ဘာကြီးသို့ သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကမ္ဘာ့အရှင်က ငါးမွေးသူထံမှ တောင်းဆိုထားသော 'ကိုယ်စားပြု' တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူ၏ တာဝန် မပြီးဆုံးသေးသရွေ့ သူ သေချာပေါက် ပြန်လာရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ထန်ထျန်း သတိပြန်လည်လာပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူ သိလိုက်ရသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ လောင်းကြေး ထပ်လိုက်သည်မှာ မှန်ကန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ငါးမွေးသူက သူ့ကို လိုအပ်နေသေးသည်။