အခန်း ၇၅

အခန်း (၇၅) - ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း (၁)

"ကလောင်"

မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထုထဲတွင် စူးရှကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လုရွှယ်ချီသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းရှေ့တွင် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေရင်း သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ထျန်းယာဓားမှာ ဓားအိမ်မှ ထွက်လာလေပြီ။

အပြာရောင်အလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာပြီး သန့်စင်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ထိုအလင်းက မှောင်မိုက်သောကမ္ဘာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

အပြာရောင်အလင်းတန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဝိညာဉ်သရဲများ၏ အလင်းမှာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဝိညာဉ်များသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းအလျဥ်းမရှိဘဲ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တိုးဝင်လာကြလေသည်။

လုရွှယ်ချီက ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားသော်လည်း များမကြာမီမှာပင် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်လေသည်။

ပိုင်ရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထျန်းယာဓား၏ အပြာရောင်အလင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ပြေးဝင်လာသော ဝိညာဉ်များကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။

ဝိညာဉ်များသည် အပြာရောင်အလင်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပထမဆုံးရောက်လာသော ဝိညာဉ်အချို့မှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ထိုအသံသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ထျန်းယာဓားသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း ကျန်ရှိနေသောဝိညာဉ်များကိုမူ ခြောက်လှန့်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လုရွှယ်ချီ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ဝိညာဉ်အချို့သည် နောက်ဘက်မှ ရောက်လာပြီး သတိမေ့မြောနေသော ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ကြလေသည်။

လုရွှယ်ချီသည် မျက်လုံးထောင့်မှ ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမသည် အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်ပြီး ထျန်းယာဓားကို ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်များကို လူစုခွဲလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်များမှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် သတ်သည်ဖြစ်စေ မသတ်သည်ဖြစ်စေ ထူးမခြားနားလှပေ။

ဒဏ်ရာရထားသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် လုရွှယ်ချီသည် အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ဝိညာဉ်များမှာမူ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံခြိမ်းခြောက်နေဆဲပင်။

ထျန်းယာဓား၏ အပြာရောင်အလင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာ၏။ လုရွှယ်ချီသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဘေး၌ ဒူးထောက်လဲကျသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများထဲတွင် အောင်နိုင်သူကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ငိုသံများ ခပ်တိုးတိုးပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဝိညာဉ်အလင်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ယင်ချီများမှာလည်း ပို၍ ထူထပ်လာလေသည်။ လုရွှယ်ချီသည် လှည့်၍ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူငယ်မှာ သတိမေ့မြောနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်ခံစားနေရသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူသည် ရင်နာစရာကောင်းသော အတိတ်တစ်ခုခုကို တွေးနေမိခြင်းလော။

လုရွှယ်ချီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းနဲ့အတူတူ သေရမယ်လို့ မယုံနိုင်စရာပဲ"

သူမသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော်လည်း အရှုံးမပေးသေးပေ။

သူမ၏ ညာလက်က ပန်းခက်ပုံစံ လက်မန္တန်တစ်ခု ဖော်လိုက်၏။ ထျန်းယာဓားသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လုရွှယ်ချီ၏ ရှေ့မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

အပြာရောင်အလင်းများ ထပ်မံမြင့်တက်လာ၏။ ထျန်းယာဓားကို ဗဟိုပြု၍ လုရွှယ်ချီနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်း ဘေးပတ်လည်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘေးပတ်လည်ရှိ ဝိညာဉ်များသည် အရသာရှိသော အရှင်လတ်လတ် လူသားများကို မြင်သောအခါ အတင်းတိုးဝင်လာကြသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် အလင်းတန်းမှာ ကြီးမားလာပြီး အပြာရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာလေသည်။

အပြာရောင်အလင်းသည် လူနှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် အမိုးခုံးသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်များကို တားဆီးထား၏။

သို့သော်လည်း အကဲခတ်တတ်သူများ မြင်ပါက ထိုအလင်းတန်းမှာ အလွန်အားနည်းနေသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ထိုအထဲတွင် မည်သည့်ခွန်အားမျှ မရှိတော့ဘဲ လုရွှယ်ချီသည် သေလုမျောပါး ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အရသာရှိသော အစာကို ထပ်မံတားဆီးခံထားရသဖြင့် ဝိညာဉ်များသည် အလွန်ဒေါသထွက်လာကြသည်။

ဝိညာဉ်ငိုသံများမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်များသည် အလင်းတန်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

ရိုက်ခတ်မိတိုင်း လုရွှယ်ချီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ဖြူလျော့လာကာ ထျန်းယာဓား၏ အလင်းမှာလည်း အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားလေသည်။ မူလက လူနှစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော အလင်းတန်းမှာ ယခုအခါ လူတစ်ရပ်ပင် မပြည့်တော့ပေ။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဝိညာဉ်များ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော အပြုံးများနှင့် သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ဖွင့်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေမိ၏။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သတိမေ့မြောနေသော ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

လုရွှယ်ချီသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးမရှိတော့ပေ။

ဝိညာဉ်များကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် မဟာမိတ်တစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရခြင်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယခင်ကမခံစားဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရမီမှာပင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွား၏။

သူတို့အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ မူလက မာကျောလှသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း လဲလျောင်းနေသော နေရာတွင် ကြီးမားသော တွင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူသည် ထိုတွင်းထဲသို့ ကျသွားတော့သည်။

လုရွှယ်ချီမှာ ထိတ်လန့်သွား၏။ ထိုတွင်းကြီးမှာ အမှောင်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အနက်ကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။

သို့သော် အမှောင်ထုထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်မျက်လုံးအစုံ လင်းလက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် လုရွှယ်ချီသည် မည်သည့် ဝေခွဲခြင်းမျှမရှိဘဲ ထျန်းယာဓား၏ အလင်းတန်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းယာဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ မှောင်မိုက်သော တွင်းထဲသို့ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်များ အားလုံးသည်လည်း သူတို့နောက်သို့ တွင်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ဂူအတွင်း၌ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ခဏအကြာတွင် ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများကြားမှ စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အွတ်..."

ဒဏ်ရာရထားသော တောဝက်တစ်ကောင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့် တူလှ၏။ များမကြာမီ ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုသည် ဂူထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။

နောက်ကွယ်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်များသည် ဂူအတွင်း၌ ပျံသန်းနေကြသည်။

ဝိညာဉ်အလင်းများအောက်တွင် လုရွှယ်ချီသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို သူမ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် တွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာလေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ သူမ ဒဏ်ရာရထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ရပ်တည်နိုင်ရန် လုရွှယ်ချီကို အားကိုးနေရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်သည်လည်း ထပ်မံလင်းထိန်လာပြန်သည်။

အားနည်းသော်လည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် စိမ်းဖျော့ဖျော့အလင်းများ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့သည် မှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာထဲတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီကာ မှီခိုနေကြလေသည်။

လုရွှယ်ချီသည် ဝိညာဉ်များ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း အောက်သို့မဆင်းရဲသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ဝမ်းသာမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့သည် အန္တရာယ်မှ မလွတ်မြောက်သေးသော်လည်း သူမ၏ဘေးတွင် လူတစ်ဦးရှိနေခြင်းမှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ အကြည့်များသည် ရှေ့ရှိ ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

ပြင်းထန်လှသော အပုပ်နံ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်များ၏ အလင်းကြောင့် ထိုသားရဲမိစ္ဆာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် လူနှစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော ကြီးမားသည့် သားရဲမိစ္ဆာကြီး ဖြစ်ပြီး ဝက်ခေါင်းနှင့် ခွေးကိုယ်ထည် ရှိကာ ချွန်ထက်သောအစွယ်များ ရှိသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းမှောင်နေပြီး အမွေးအမျှင်များမှာ အပ်ကဲ့သို့ စူးရှနေကာ အမှောင်ထဲတွင် နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှာ ဝမ်တုဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်နျန်၏ အနီရောင်နတ်ဆိုးမျက်လုံးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

ထိုသားရဲမိစ္ဆာကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရသည်။

ညစ်ပတ်သော အမွှေးအမျှင်များအောက်တွင် ၎င်း၏ ဘယ်ဘက် ရှေ့ခြေထောက်မှာ ပြတ်ရှဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ လုရွှယ်ချီ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

စူးရှသောမျက်လုံးများမှာ ၎င်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သော လူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့ကို ဝါးမျိုပစ်ချင်သည့် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဝိညာဉ်များသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသော်လည်း သားရဲမိစ္ဆာကြီး၏ အနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။

သူတို့သည် မြစ်ရေနှင့် ရေတွင်းရေကဲ့သို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနှောင့်အယှက် မပေးကြသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

လုရွှယ်ချီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဒဏ်ရာရကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် လဲကျပြီး အိပ်ပျော်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း ခွန်အားများကို စုစည်းကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ သားရဲမိစ္ဆာတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ နောက်ထပ် ဘာတွေထွက်လာဦးမလဲ မသိဘူး။ အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်များကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး သားရဲမိစ္ဆာကြီးကလည်း သူတို့ကို လွှတ်မပေးဘဲ နောက်မှ လိုက်လာလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝိညာဉ်များသည် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ဝက်ခေါင်းသားရဲမိစ္ဆာကြီးမှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးကို ကြောက်သော်လည်း လက်မလျှော့ချင်ပေ။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ ဒဏ်ရာရထားကြပြီးဖြစ်ရာ ဤမှောင်မိုက်စိုစွတ်သော စွန့်ပစ်ချောက်နက်ကြီးထဲတွင် တိုက်ပွဲအနည်းငယ်အပြီး၌ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်များနှင့် သားရဲမိစ္ဆာကြီးက သူတို့ကို ဖိအားမပေးခဲ့ပါက သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်လျှော့ကာ မေ့လဲသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်မသိသော ခွန်အားနှင့် သတ္တိများက သူတို့ကို အားပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ဤစွန့်ပစ်ချောက်နက်ကြီးမှာ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများ မသိသေးသော နေရာဖြစ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော်လည်း ကျယ်ပြောသော မြေပြင်သာ ရှိနေပြီး နံရံအရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

သူတို့ ပြုတ်ကျလာချိန်တွင် ဤမျှလောက်ထိ မည်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သူတို့တွင် ထိုအကြောင်းများကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။ သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆာလောင်နေသော ဝိညာဉ်များနှင့် သားရဲမိစ္ဆာများ ရှိနေပြီး သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ကျောမှာ မာကျောသော အရာတစ်ခုနှင့် ရိုက်မိသွားလေသည်။

သူတို့သည် သားရဲမိစ္ဆာကြီးနှင့် ဝိညာဉ်များကို လျှော့မတွက်ရဲသဖြင့် နောက်ပြန်လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ရိုက်မိသွားသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ လူသုံးရပ်စာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ကြီးမားသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏နောက်မှ လုရွှယ်ချီကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပါပဲ--"

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ကြိုးကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုက သူ၏လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြင်းထန်သော ခွန်အားဖြင့် လေထဲသို့ ဆွဲတင်သွားတော့သည်။

လုရွှယ်ချီမှာ အံ့သြသွားပြီး လှည့်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သစ်ပင်မိစ္ဆာ"

ကျယ်ပြောသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ထီးထီးကြီး ပေါက်နေသော သစ်ပင်ကြီး၏ ငြိမ်သက်နေသော အကိုင်းအခက်များမှာ လူသား၏ လက်မောင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ဖမ်းဆီးထားသော အရာမှာ ထူထဲသော သစ်ကိုင်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ငရဲပြည်မှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ သူ၏လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော သစ်ကိုင်းမှာ ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်ကို ခံစားရသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာတော့သည်။

လုရွှယ်ချီက ကူညီချင်သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သားရဲမိစ္ဆာကြီးသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ ခုန်တက်ပြီး စိမ်းဖျော့ဖျော့အလင်းများ ထွက်နေသော ၎င်း၏ ကြီးမားသည့် လက်သည်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်လေသည်။

လုရွှယ်ချီမှာ ခုခံရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ ထိုအတားအဆီးကြောင့် သူမသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကယ်တင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အန္တရာယ်ဖြစ်မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာတော့သည်။