အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း (၁၀၃) - ပြန်လည်အသုံးချခြင်း

“မင်းကလည်း အတုံးကြီး၊ အဲ့ဒါ အိုးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။”

“ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ကွာ၊ အရှင်သခင်ပြောတာပဲ နားထောင်လိုက်စမ်းပါ။”

လူတိုင်းမှာ လီယွဲ့၏ နောက်စကားကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

“ဒါ အိုးတစ်လုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ပြောတာလည်း မမှားဘူး။ ဆိုင်မှာရှိတဲ့

ရွှေဥဖောက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဆိုင်တွင်

ရွှေဥဖောက်၍ ရသော ရတနာများမှာ အလွန်ရှားပါးသော်လည်း အသက်ကို

ကယ်တင်နိုင်သည့် အရေးကြီးသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

“ကောင်းလိုက်တာ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရွှေဥမဟုတ်ဘဲ... အိုးတွေဖောက်ရမယ်လို့

ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။”

“ဟားဟား၊ ဒါဆိုရင် ဒီနယ်မြေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ခရီးစဉ်က ပိုပြီး

ချောမွေ့တော့မှာပဲ”

ဂေါ်ရှန်းတို့ လူစုမှာမူ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အိုးဖောက်လျှင်

ရတနာရမည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

ချူဟဲက “အရှင်သခင်၊ ခုနက ပြောတဲ့ လဲလှယ်ခြင်း ဆိုတာ...”

“မှန်တယ်။ ဒါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေဖြစ်တဲ့အတွက် ဆိုင်နဲ့တော့ နည်းနည်း ကွာခြားတယ်။

အားလုံးရဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးတွေ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် တခြားအရာတွေနဲ့ လဲလှယ်လို့

ရတယ်။ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ၊ လက်နက်ကိုင်နည်းလမ်းတွေ၊ ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာတွေ ဘာမဆို

လက်ခံတယ်။ ဒီအသီးတွေကို မင်းတို့အချင်းချင်း ဝေမစားနိုင်ကြရင် ငါ့ဆီကို

လဲလှယ်လိုက်ပါ။ ပြီးရင် ရလာတဲ့ ဒင်္ဂါးတွေနဲ့ အိုးဖောက်ကြပေါ့။

ဒီနယ်မြေထဲမှာ ဒါက မင်းတို့ကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။”

“အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ အဲ့ဒါ အရှင်သခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့

သဘောတူပါတယ်။”

လူတိုင်းမှာ ဆိုင်၏ နာမည်ကောင်းကို သိရှိထားပြီးသားဖြစ်ရာ မည်သူမျှ မငြင်းဆိုကြပေ။

“စနစ်ရေ၊ ရတနာအသီးခုနစ်လုံးကို ပြန်လည်အသုံးချ လုပ်ပေးပါ။”

“ပြန်လည်အသုံးချခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်း စတင်ပါမည်။”

“တန်ဖိုးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ ရတနာအသီးခုနစ်လုံးအတွက် တန်ဖိုးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး

တစ်သိန်းရှစ်သောင်းသုံးထောင် ဖြစ်ပါသည်။”

လီယွဲ့မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ တစ်လုံးလျှင် ရွှေနှစ်သောင်းခွဲခန့် တန်သည်မှာ

အလွန်ပင် ဈေးကောင်းလှသည်။ အပြင်လောကတွင် ဤအသီးတစ်လုံးသည် သိန်းနှင့်ချီ

တန်သော်လည်း သူ့ဆိုင်တွင်မူ ဈေးသက်သာစွာဖြင့် လဲလှယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဂေါ်ရှန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဘာ

တစ်သိန်းရှစ်သောင်းပဲလား ဒါက အလွန်တရားလွန်နေပြီ”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း” ချူဟဲက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ “အရှင်သခင်မှာ ကိုယ်ပိုင်

ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ချက် ရှိတယ်။ အပြင်လောကနဲ့ ဘယ်တူမလဲ”

ဂေါ်ရှန်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကြောင့် ကြောက်လန့်သွားရသည်။ သူထင်သည်မှာ

ဤလောကကြီး ရူးသွပ်နေပြီဟုပင်။

“ဒါဆိုရင် လဲလှယ်ခြင်းကို စလိုက်ကြရအောင်။”

လီယွဲ့က အသီးများကို ယူလိုက်ပြီး လူစုကို ကြည့်သည်။

“ညီညီမျှမျှ ဝေကြမယ်လေ”

လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ

ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွှေဒင်္ဂါးများအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူပေါင်း ၂၁၀ အတွက် တစ်ယောက်လျှင်

ရွှေကိုးဆယ်ခန့်စီ ရရှိသွားကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော

ဂေါ်ရှန်းတို့မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏

တားမြစ်ချက်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုနိုင်သော ဤသူ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှ

ကြီးမားပါသလဲ။

“အရှင်သခင်၊ အိုးတွေဖောက်ချင်ပါတယ်”

ပုံမှန်ဧည့်သည်များမှာ တန်းစီလိုက်ကြသည်။ လီယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ

အိုးပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အချိန်ကုန်သက်သာအောင် အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ကြပါတော့။”

“ဂျွတ်... ဂျွတ်...”

အိုးကွဲသံများမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ရာနှင့်ချီသော

တန်ခိုးရှင်များ အိုးဖောက်နေကြသည်မှာ ထူးခြားသော

မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

“မင်းတို့လည်း စမ်းကြည့်ချင်လား”

ဂေါ်ရှန်းမှာ သတိဝင်လာပြီး “အရှင်... ကျွန်တော်တို့လည်း လုပ်လို့ရမလားဗျ”

“ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကတ်တစ်ခုအရင် လိုအပ်လိမ့်မယ်။”

ခဏအကြာတွင် ဂေါ်ရှန်းတို့မှာလည်း အနက်ရောင်ကတ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ အိုးဖောက်သည့်

အဖွဲ့ထဲသို့ ပါဝင်သွားကြတော့သည်။ လီယွဲ့မှာမူ စနစ်၏ တာဝန်များကို

စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အားရစရာ ကောင်းနေလေပြီ။

အခန်း (၁၀၄) - တစ်ယောက်မှ အလွတ်မပေးရ၊ အားလုံး သေကြရမည်

လူနှစ်ရာခန့် အိုးဖောက်နေကြသည်မှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။

ဂေါ်ရှန်းတို့ လူစုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့်

စမ်းသပ်နေကြသည်။

“ဂျွတ်”

အိုးကွဲသံနှင့်အတူ ဘာမှ ထွက်မလာပေ။ ဂေါ်ရှန်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

ရတနာရှိသည်ဟု ဆိုကာမှ ဘာမှမပါသော လေဟာနယ်သာ ဖြစ်နေရသလော။ ချန်ဂျင်က ပြုံးလျက်

ဝင်ပြောသည်။

“စိတ်မစောပါနဲ့ ညီလေးရာ။ အလွယ်တကူရရင် အဲ့ဒါကို ရတနာလို့ ခေါ်ပါ့မလား။”

ထိုသို့ပြောရင်း ချန်ဂျင်က အိုးတစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်း

ထွက်လာသည်။ သူက ကျွမ်းကျင်စွာ အဖုံးဖွင့်၊ တစ်ဝက်ခန့် မော့သောက်ပြီး

လေအနည်းငယ် လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ “အမောပြေလိုက်တာ”

ဂေါ်ရှန်းမှာ ကြောင်အသွားသည်။ “အဲ့ဒါ ဘာရတနာလဲ အစ်ကို”

“ဒါက ကိုကာကိုလာလေ။ ဒါဟာ တကယ့် ရတနာပဲ။”

“ဆေးရည် တစ်မျိုးလား။ ဘာအာနိသင်ရှိလဲ။”

“အာနိသင်လား... အရှင်သခင်ပြောတာတော့ ဒါက လူကို ပျော်ရွှင်စေတယ်တဲ့”

လီယွဲ့မှာမူ တောအုပ်အတွင်း ကုလားထိုင်တစ်လုံး ချကာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်နေသည်။

ရုတ်တရက် ဝံပုလွေဟောင်သံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဂေးလ်ဝံပုလွေ

အုပ်စုတစ်စုမှာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော်ခန့် ရှိမည်။

ဂေါ်ရှန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။ ဝံပုလွေအုပ်စုကို

တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။ သို့သော် လီယွဲ့မှာမူ

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။

“အို... အို...”

ဝံပုလွေအုပ်စုမှာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ဝံပုလွေဘုရင်မှာ

ပေသုံးဆယ်ခန့် မြင့်မားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဂေါ်ရှန်းမှာ ပြေးဖို့ပြင်လိုက်စဉ် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို

မြင်လိုက်ရသည်။ ဝံပုလွေများမှာ အိုးဖောက်သည့်နေရာသို့

ဆယ်ပေအကွာရောက်သောအခါ မမြင်နိုင်သော

တံတိုင်းတစ်ခုကို တိုက်မိသကဲ့သို့ ပြန်လည်

လွင့်စင်သွားကြသည်။

“ဒီ... ဒါ...”

ဝံပုလွေများမှာ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သော်လည်း အထဲသို့ ဝင်မရကြပေ။

“ဟေ့ကောင် အော်မနေကြနဲ့ ငါတို့ အလုပ်များနေတယ်” ချူဟဲက စိတ်မရှည်စွာ

အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုဆူညံသံများကြောင့် အနီးအနားမှ တခြားသော သားရဲများမှာလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝက်ဝံကြီးများ၊ စပါးအုံးမြွေကြီးများနှင့် ကျားသစ်များမှာ

အုံလိုက်ကျင်းလိုက် စုဝေးလာကြသည်။ သို့သော်လည်း အဆိုပါ

မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကို မည်သူမျှ မဖောက်နိုင်ကြပေ။

ရုတ်တရက် မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ သစ်ပင်များထက် အရပ်ပိုရှည်သော၊ အနက်ရောင်

အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ခြောက်ချောင်းပါ ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင်မှာ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်း၏ခြေလှမ်းတိုင်းတွင်

မြေပြင်မှာ တုန်ဟီးသွားသည်။ အနီးရှိ သားရဲများမှာ ကြောက်လန့်ပြီး

ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

ထိုမြွေကြီး၏ အောက်ဘက်တွင် လူတစ်စုမှာ ထွက်ပြေးနေကြသည်။ သူတို့မှာ ဖုန်းမင်းဆက်မှ

တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဝူမင်းဆက်မှ လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ

အကြံအိုက်သွားကြသည်။ သူတို့နောက်ပါလာသော သားရဲကြီးအား လူအုပ်ကြီးဆီသို့

လှည့်စားခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြံစည်လိုက်ကြသည်။

“သူတို့... ငါတို့ဆီကို လာနေပြီ” ချူဟဲက ရွဲ့စောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူစုမှာ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာကြသည်။ ဝူမင်းဆက်

တန်ခိုးရှင်နှစ်ရာကျော်မှာ သူတို့ကို

ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

“ဟားဟား၊ မင်းတို့ အကုန်သေရမယ် ငါတို့နဲ့အတူတူ သေကြစမ်း” ဖုန်းမင်းဆက်မှ

တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ ထင်သလို မဖြစ်လာခဲ့ပေ။ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ

ခြောက်ချောင်းပါ ဧရာမမြွေကြီးမှာ မြေပြင်တွင် မှောက်လျက်သား

ဖြစ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို အပေါ်သို့ ပုံထားလျက် လှုပ်ရှားမရ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

သူတို့ မမေးလိုက်ရခင်မှာပင် ဝူမင်းဆက် တန်ခိုးရှင်များက သူတို့၏ ပါးစပ်များကို

ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

“သူတို့ကို ဝေးဝေးခေါ်သွားပြီး ရှင်းပစ်လိုက်ပါ။ အရှင်သခင်ရဲ့ အိပ်စက်မှုကို

မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့”

အမှန်စင်စစ် လီယွဲ့မှာ တားမြစ်နယ်မြေကို သားရဲများသာ ဝင်မရအောင် စီစဉ်ထားခြင်း

ဖြစ်သည်။ အခြားသော တန်ခိုးရှင်များမှာမူ သူ၏ ဖောက်သည်များဖြစ်ကြသဖြင့်

ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။ ထိုဧရာမမြွေကြီးမှာမူ အပြင်ဘက်တွင်သာ ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း

ဖြစ်သည်။