အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း (၁၀၅) - ပစ္စတို

“ပြင်ပက အကောင်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“အံ့ဩစရာပဲ၊ အဲ့ဒီအကောင်က တော်တော်လိမ္မာတာပဲ။ သူ့ဘာသာ သူ ထွက်သွားလေရဲ့။”

ခြောက်ချောင်းပါ ဧရာမမြွေကြီးမှာ တံတိုင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်မိသော်လည်း

မရနိုင်မှန်း သိသွားသည့်အခါ အသိဉာဏ်ရှိစွာဖြင့်ပင်

ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်လေးပြီးနောက် လူအများမှာ

အနက်ရောင်အိုးများကို ဆက်လက် ဖောက်ပြန်ကြသည်။ ဂေါ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့မှာမူ

ဤနေရာသည် အမှန်တကယ် ဘေးကင်းကြောင်း သေချာသွားသဖြင့်

စိတ်အေးသွားကြသည်။ သို့သော်

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ‘အရှင်သခင်’

ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း။

ထိုအချိန်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြားတစ်ဖက်၌ ဝမ်တန်းနှင့် ဖုန်းမန်တို့မှာ

‘မြေရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း’ ကစားပွဲဖြင့် အပြင်းအထန်

ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။

“ထပ်ကစားမယ်”

“လာခဲ့၊ မင်းကို ငါကြောက်နေရမှာလား။”

ကတ်များဝေပြီး ဖုန်းမန်က အနိုင်ရရန် ကြံစည်နေစဉ်မှာပင် ကျားဟိန်းသံတစ်ခု

ပေါ်ထွက်လာသည်။ အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများပါသော

ကျားကြီးတစ်ကောင်မှာ သားရဲများ၏ ရန်လိုမှုဖြင့် ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ ဟိန်းသံကြောင့် လူအများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ဒါက ပဉ္စမအဆင့် သားရဲပဲ၊ အန္တရာယ်များတယ်”

ကျားကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း မည်သည့်အတွက်ကြောင့်မှန်းမသိ ရှေ့ကို မတိုးလာပေ။

ဝမ်တန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စဉ်းစားသည်။

“သူတစ်ခုခုကို ကြောက်နေသလိုပဲ...”

ဖုန်းမန်က ကတ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော

စစ်သည်တော် အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာသည်။ ဝမ်တန်းမှာလည်း ကတ်ကို လိုက်ပစ်လိုက်သည်။

စစ်သည်တော် အငွေ့အသက် နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကာ

တိုက်ပွဲဆင်နွှဲသည့်အသံများ

ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ကျားကြီးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်

နောက်ဆုတ်သွားပြီး အဝေးသို့ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

“သေစမ်း... ဒီကတ်တွေက သားရဲတွေကိုပါ မောင်းထုတ်နိုင်တာလား။”

“ဒီလိုဆိုရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”

နှစ်နာရီခန့် ကစားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရန်သူများဖြစ်သည့်အတိုင်း ပြန်လည်

တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဝမ်တန်းတို့မှာ အဆိပ်ငွေ့လုံးကို အသုံးပြု၍

လွတ်မြောက်သွားကြသည်။ ဖုန်းမန်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့်

ကြုံးဝါးကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လင်ညီအစ်မနှစ်ဦးနှင့် ဝူတုန်တို့အဖွဲ့မှာ

တန်ခိုးရှင်အများအပြားဖြင့် စုစည်းမိနေကြသည်။ လင်ရှောင်ယဲ့မှာ ဝူတုန်ထံမှ

စပ်မုန့်များ တောင်းရင်း ပူဆာနေသည်။

“အစ်ကိုဝူ၊ တကယ်မရှိတော့တာလား”

“တကယ်မရှိတော့ဘူးလို့ ညီမလေးရဲ့”

ရုတ်တရက် အနီးရှိ သစ်တောမှ အရိပ်မည်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝူတုန်မှာ လျင်မြန်စွာ

တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အရိပ်မည်းတစ်ခုမှာ လင်ရှောင်ယိုကို တိုက်ခိုက်ရန်

ပြင်သည်။ သူမက အလိုအလျောက်ပင် ‘ပစ္စတို’ ကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘန်း”

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီးတစ်ခုမှာ အလယ်မှ ကျိုးကျသွားသည်။

ထိုအရိပ်မည်းများမှာ လက်နက်၏ အစွမ်းကြောင့်

ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ကွီး မျိုးနွယ်စုများ

ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးတို့မှာ လင်ရှောင်ယို၏ လက်ထဲမှ ထူးဆန်းသော

လက်နက်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ”

လင်ရှောင်ယိုမှာ လက်နက်ကို အဝတ်အတွင်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ

ဤမျှပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပစ်ခတ်လိုက်သည်နှင့်

ချက်ချင်း ထိမှန်စေနိုင်သဖြင့် ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော လျှို့ဝှက်လက်နက်ပင်

ဖြစ်သည်။

ဝူတုန်မှာ ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် ဤကွီးမျိုးနွယ်စုများကို ရှာဖွေနေသည်မှာ

ကြာပြီဖြစ်သည်။

“သေစမ်း”

ကွီးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ အရည်အချင်းနဲ့

ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်နေလား။”

သူတို့ ငါးဦးမှာ တစ္ဆေများကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဝူတုန်ကို

ကျော်ဖြတ်ကာ လင်ရှောင်ယိုထံသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။

“မင်းရဲ့ မှော်လက်နက်ကို ငါ့ဆီ ပေးခဲ့”

အခန်း (၁၀၆) - လင်မယား

“အာ”

“သတိထားပါ ညီမလေး”

လင်ရှောင်ယဲ့က လက်ဝါးဖြင့် ကူညီတားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း

ကွီးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏

တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်သည်။ သူက လင်ရှောင်ယဲ့ကို

အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ

သူမလက်ထဲမှ အဖျော်ယမကာပုလင်းမှာ ပြုတ်ကျ၍ အရည်များ မြေပြင်ပေါ်

ဖိတ်စင်သွားသည်။ လင်ရှောင်ယိုမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပစ္စတိုကို

ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း ပစ်မှတ်လွဲချော်သွား၏။

“စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ”

“ဟားဟား၊ အခုတော့ ငါ့ပိုင်ပြီ။”

ကွီးမျိုးနွယ်စုလူသားက လင်ရှောင်ယို၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် လေထဲမှ

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ

ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏

စွမ်းအင်နှင့် သွေးသားအာဟာရတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။

“ဒါ... ဒါ ဘာမှော်လက်နက်လဲ”

“မြန်မြန်ပစ်လိုက်” ဝူတုန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်ရှောင်ယိုက ပစ္စတိုကို တေ့၍ “ဘန်း” ဟု ပစ်လိုက်သည်။ ကွီးမျိုးနွယ်စုလူသားမှာ

နားလည်မှုမရှိခြင်း၊ မကျေနပ်ခြင်းတို့နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ် လဲကျ

သေဆုံးသွားတော့သည်။

“ညီမလေး၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အရှင်သခင် ပေးတဲ့ ဒီရတနာကြောင့်ပါ။”

“ကောင်းလိုက်တာ၊ အရှင်သခင်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။”

အနီးရှိ တန်ခိုးရှင်များမှာ အံ့အားသင့်လျက် ရှိကြသည်။ ဤအဖွဲ့ကား မည်သူနည်း၊

အရှင်သခင်ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်ပြင်းထန်လာပြီး

ဝူတုန်က ကွီးမျိုးနွယ်စုများကို အမြစ်ပြတ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူအသုံးပြုလိုက်သော မှော်စာရွက်မှာ ရေနဂါးအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားပြီး ရန်သူတို့ကို အမှုန့်ချေလိုက်သည်။

“အစ်ကိုဝူ၊ ဒီစာရွက်က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။ နန်ယန်မြို့က သခင်ကြီးကွန်

လုပ်ပေးထားတာလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို အရှင်သခင်ဆီမှာ အိုးဖောက်ပြီး ရလာတာ။”

လူတိုင်းမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ အိုးဖောက်သည်၊ အရှင်သခင်၊

ဤစကားလုံးများမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။

ယူရှူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင်မူ မူရုံဖုနှင့် မိုကျန်းရွှေတို့

ဇနီးမောင်နှံမှာ ရေဘဝဲသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

မိုကျန်းရွှေ၏ ဓားချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ရေဘဝဲကို အပိုင်းပိုင်း

ဖြစ်သွားစေသည်။

“ရှဲ့အာ၊ မင်းရဲ့ နှင်းကျဓားအရှိန်အဝါက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာပြီပဲ”

မိုကျန်းရွှေက ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အရှင်သခင်ကပဲ ကျွန်မကို

ဓားအရှိန်အဝါ အခြေအနေကို ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ အရှင်သခင်ကို

အားမနာရအောင် နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ရမှာပေါ့။”

မူရုံဖုက ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ မိုကျန်းရွှေမှာ ရှက်ရွံ့စွာ

ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

“ဘာလုပ်တာလဲ၊ တခြားလူတွေ ရှိနေတာကို”

“ဘာဖြစ်လဲ၊ မင်းက ငါ့ဇနီးပဲ။ ငါ့ဇနီးလက်ကို ကိုင်တာ ဘာမှားလို့လဲ။”

အနီးရှိ တန်ခိုးရှင်များမှာ ဤဇနီးမောင်နှံ၏ အချစ်ဖော်ပြမှုကို ငေးကြည့်ရင်း

ငြီးငွေ့နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင်

ကြီးမားလှသည်။ ရုတ်တရက် ပင်လယ်ပြင်မှ လှိုင်းလုံးကြီးများ

ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှစ်လက်မောင်းပါ ရေဘဝဲသားရဲကြီးတစ်ကောင်

ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့သတ်ခဲ့သော ရေဘဝဲထက် အဆပေါင်းများစွာ

ပိုကြီးသည်။

“သေပြီ... စတုတ္ထအဆင့် သားရဲပဲ”

ရေဘဝဲ၏ လက်တံများမှာ သူတို့ကို ရစ်ပတ်ဖမ်းဆီးသွားသည်။ မိုကျန်းရွှေမှာ ဓားဖြင့်

တိုက်ခိုက်သော်လည်း လက်တံများမှာ အလွန်မာကျောလွန်းသည်။ မူရုံဖုမှာလည်း

ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသည်။

“ရှဲ့အာ၊ မြန်မြန်ထွက်သွားတော့”

မိုကျန်းရွှေက ဓားကို မြှောက်ကာ “နှင်းကျဓား၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

သို့သော် စတုတ္ထအဆင့် သားရဲ၏ အစွမ်းကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ရေဘဝဲ၏ လက်တံများကြောင့်

လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို

ဝါးမြိုသွားသည်။

“ရှဲ့အာ၊ မြန်မြန်ထွက်သွားစမ်း” မူရုံဖုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မိုကျန်းရွှေက ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင်သာ သေသွားရင် ကျွန်မ

အသက်ရှင်နေရခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာရှိတော့မှာလဲ”