အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း (၁၀၇) - တပ်ဖြန့်၍ သားရဲများကို မောင်းထုတ်ခြင်း

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စုမှာ ရှေ့မှ ပြေးလာကြသည်။ ရေဘဝဲ၏ လက်တံတစ်ခုတွင်

ဇောက်ထိုးတွဲလောင်းကျနေသည့် လူဝကြီးတစ်ဦးက အသံကို

ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုဝမ်တန်း၊ ကျွန်တော်ပါ ဒွမ်အော်ထျန်းပါဗျာ ဝါး... ကယ်ကြပါဦး”

လူဝကြီးမှာ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဝမ်တန်းမှာ ထိုလူဝကြီးအား

မြင်လိုက်ရသဖြင့် အပြေးရောက်လာပြီး “ဟေ့ကောင်၊

အဲ့ဒီခန္ဓာကိုယ်မျိုးဆိုတာ

ဒွမ်အော်ထျန်းမှန်း ငါသိတာပေါ့။ တပ်ဖြန့်ကြ၊

သားရဲကို မောင်းထုတ်ကြမယ်” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးမှာ မြေပြင်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကတ်ပြားများကို ထုတ်ယူကာ ကစားပွဲကို

စတင်လိုက်ကြသည်။ မိုကျန်းရွှေနှင့် မူရုံဖုတို့မှာ အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေမိ၏။

ထိုစဉ် ရေဘဝဲသားရဲကြီးမှာလည်း သူတို့လုပ်ဆောင်ချက်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့်

ရပ်ကြည့်နေသည်။

ဝမ်တန်းက ကတ်များကို စတင်ပစ်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်ထဲတွင်

လှံကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး

တိုက်ပွဲ၏ အငွေ့အသက်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

“ဘန်း...”

ရေဘဝဲသားရဲကြီးမှာ ရေပြင်ကို ရိုက်ပုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား

ဖြစ်သွားသည်။ ဝမ်တန်းတို့က မရပ်တန့်ဘဲ နောက်ထပ်ကတ်များကို ဆက်လက်

ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ အရိပ်ကြီးနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး

ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ဂီတသံများနှင့်အတူ လူရွှင်တော် အရိပ်များမှာ

ကခုန်နေကြသည်။

“ဘန်း”

ရေဘဝဲသားရဲကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မူရုံဖုနှင့် တခြားသူတို့ကို

လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ခုန်ဆင်း

ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မိုကျန်းရွှေမှာမူ ကြောင်အသွားသည်။

“ဒီ မှော်လက်နက်က ဘာအမျိုးအစားလဲ။ စတုတ္ထအဆင့် သားရဲကြီးကိုတောင်

ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့

ဒီအရိပ်တွေက ဘာလို့ ထူးဆန်းနေရတာလဲ။ စွမ်းအင်လှိုင်းလည်း မရှိဘူး၊

ဖန်သားပြင်ပေါ်က ပုံရိပ်ယောင်တွေလိုပဲ။”

သားရဲများအတွက်မူ ဤအရိပ်များမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ

ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် တန်ခိုးရှင်များအတွက်မူ ၎င်းတို့မှာ အမြင်အာရုံကို

လှည့်စားထားသော ရုပ်ပုံများသာ ဖြစ်သည်။ မူရုံဖုက မျက်လုံးကို

ကျဉ်းမြောင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှဲ့အာ၊ ဒီအငွေ့အသက်က ငါတို့ ရင်းနှီးနေတဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ ဆင်တူနေသလိုပဲ...”

“ရှင်ပြောတာ အရှင်သခင်ကို ပြောတာလား”

မူရုံဖုနှင့် မိုကျန်းရွှေတို့မှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ ဤကတ်ပြားများမှာ ဆိုင်တွင်

ဝယ်ယူရရှိသော ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များနှင့် စိတ်ကူးချင်း ဆင်တူနေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ပေကျံနေသော ဒွမ်အော်ထျန်းမှာ ဝမ်တန်းထံသို့

အပြေးရောက်လာပြီး ဖက်လိုက်သည်။ ဝမ်တန်းမှာ တောင်ပိသကဲ့သို့ အားဖြင့်

အဖက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးတစ်လုပ်ပင် အန်ထွက်သွားသည်။

“အစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ဦး။ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ မကောင်းတော့ဘူး။”

ဒွမ်အော်ထျန်းမှာ အံ့ဩစွာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ မူရုံဖုတို့က အနီးသို့

ရောက်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ ဝမ်တန်းကလည်း

သူတို့မှာ ဝူမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်ကြသည်ကို

သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။

“ဒီကတ်ပြားတွေကို ‘ကတ်ကစားခြင်း’ လို့ ခေါ်တယ်။ ခရီးသွားကုန်သည် တစ်ယောက်ဆီက

ဝယ်လာတာပါ။”

မူရုံဖုက စူးစမ်းလိုက်သည်။ “ကုန်သည်လား... အရမ်းချောပြီး အရမ်းတော်တဲ့

လူတစ်ယောက်လား”

ဝမ်တန်းမှာ ခဏရပ်တန့်သွားပြီး “မင်းလည်း တွေ့ဖူးတာလား”

“အရှင်သခင်ပဲ ဖြစ်ရမယ် အရှင်သခင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေကို

ကျော်ဖြတ်ပြီး ရောက်လာတာပဲ။”

ဝမ်တန်းမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှင်သခင်အကြောင်းကို သိရှိလိုသဖြင့်

စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကဲပါ... အချိန်နောက်ကျနေပြီ၊ ဒီနေရာကနေ အရင် ထွက်သွားပြီး လမ်းမှာပဲ

ဆက်ပြောကြတာပေါ့။”

အခန်း (၁၀၈) - အရောင်းအဖွဲ့

“ဘယ်လိုလဲ။ လိုချင်တဲ့ ရတနာတွေ ရကြရဲ့လား။”

လီယွဲ့က ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အိုးဖောက်နေကြသော လူစုကို လှည့်ကြည့်သည်။

ချူဟဲက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ရယ်မောရင်း “အရှင်သခင်၊ ရိတ်သိမ်းမှုကတော့

အများကြီးပါပဲ။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေခရီးစဉ်အတွက် အခုဆိုရင်

အများကြီး ယုံကြည်မှု ရှိသွားပြီ။” ဟု ပြောသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ကိန်းအောင်းနေ၏။ လီယွဲ့က သူ့ရှေ့ရှိ

လူနှစ်ရာကျော်အား ကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ တာဝန်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ရှိလား။”

သူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူစုမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ အရှင်သခင်ကို

အခွင့်အရေးပေးနိုင်မည့် ဤအခွင့်အလမ်းကို မည်သူမျှ လက်မလွှတ်ချင်ကြပေ။

“အရှင်သခင်၊ အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ။”

လီယွဲ့က ကတ်ပြားတစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါက တာဝန်ဆိုတာထက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု

တစ်ခုလို့ သဘောထားပါ။ ဒါတွေကို ‘ကတ်ပြား’ လို့ ခေါ်တယ်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာရှိတဲ့

တခြားတန်ခိုးရှင်တွေကို ဖြန့်ဝေပေးစေချင်တယ်။ အလုပ်အတွက်လည်း အကျိုးအမြတ်

ခံစားခွင့် ရှိပါလိမ့်မယ်။”

“ကတ်ပြား တစ်ထုပ်ကို ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်း တန်တယ်။ တစ်ထုပ် ရောင်းရတိုင်း ငါးရာ

(ငါးရာခိုင်နှုန်း) ကို ကော်မရှင်အဖြစ် ခံစားရမယ်။ နောက်ပြီး ကိုယ်တိုင်

ဝယ်သုံးမယ်ဆိုရင်လည်း နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်။

တခြားအလုပ်တွေ ပျက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး။ လမ်းမှာ

တွေ့တဲ့သူတွေကိုပဲ ရောင်းလိုက်ရင် ရပြီ။”

လူစုမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။ ဤမျှ ထူးခြားသော ရတနာများမှာ

အလွယ်တကူ ရောင်းကုန်လိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။

ဂေါ်ရှန်းမှာမူ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “ဒီလို အလုပ်မျိုးကိုတောင်

ဒီလောက်ပျော်နေကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရှင်သခင်ဆိုတဲ့သူနဲ့

နီးကပ်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းပဲ

ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

လီယွဲ့က ကတ်ပြားများ၏ အသုံးပြုပုံနှင့် သားရဲများကို ကြောက်လန့်စေနိုင်သော

စွမ်းအားအကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

“အားလုံး နားလည်ကြလား။”

“နားလည်ပါပြီ”

“ကောင်းပြီ။ အားလုံးကို ကတ်ပြား ငါးဆယ်စီ အရင်ပေးမယ်။ ချူဟဲ... မင်းကို နောက်ထပ်

ငါးရာ ပေးမယ်။ မင်းက အရောင်းဒါရိုက်တာပဲ။”

ချူဟဲမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ အရှင်သခင်က သူ့ကို အထူးအခွင့်အရေး

ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် “အရှင်သခင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို

မပျက်စေရပါဘူး” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

“ကုန်သွားရင် ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ကနေ တစ်ဆင့်ပဲ ဆက်သွယ်ပါ။ အရောင်းချန်ပီယံ

ထိပ်ဆုံးသုံးဦးကို အထူးဆုပေးမယ်။”

ဆုလက်ဆောင်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အရောင်းအဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ လီယွဲ့မှာမူ သူ၏

အရောင်းကွန်ရက်ကို တွေးကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေသည်။ တစ်ယောက်လျှင်

ကတ်ပြားအနည်းငယ်သာ ရောင်းရလျှင်ပင် အမြတ်ငွေ သန်းပေါင်းများစွာ

ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“စနစ်ရေ၊ ငါ့ကို ပြန်ပို့ပေးပါ။ ငါပင်ပန်းနေပြီ”

လီယွဲ့မှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အရှင်သခင်... ပျောက်သွားပြီလား”

ချူဟဲ၏ ဖုန်းမှာ တုန်ခါသွားသည်။ “အရှင်သခင်ဆီက မက်ဆေ့ချ် ရောက်လာတယ်။ ဆိုင်ကို

ပြန်သွားပြီတဲ့။ ကတ်ပြား ကိစ္စတွေကို ငါ့တာဝန်ပဲတဲ့။”

“ဆိုင်ကို ပြန်သွားပြီ... တကယ်ပဲ၊ အရှင်သခင်အတွက်တော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့

တားမြစ်ချက်တွေဆိုတာ အလှဆင်ထားတဲ့ အရာတွေပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့။”