အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉) - မန်နေဂျာချူ

ချူဟဲမှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည်

အဖွဲ့နာမည်ကို ‘ကတ်ပြားအရောင်းအဖွဲ့’ ဟု ပြောင်းလိုက်ပြီး မိမိ၏

အမည်ကိုလည်း ‘မန်နေဂျာ ချူဟဲ (အရှင်သခင် ခန့်အပ်)’ ဟု ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချူ...”

“ငါ့ကို မန်နေဂျာချူလို့ ခေါ်ပါ။”

ချူဟဲမှာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ပြင်ဆင်ကာ ဆံပင်များကို

သေသပ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အခုဆိုလျှင် ပြောင်းလဲသွားပြီ

ဖြစ်ရာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဂေါ်ရှန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ကို တစ်ချက်တွန့်သွားသည်။

ဂိုဏ်း၏ သန့်ရှင်းသောသားတော် ဖြစ်သူမှာ အသစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကို

အလွန်လျင်မြန်စွာပင် အသားကျသွားသည်။

“မန်နေဂျာချူ၊ လူတိုင်းမှာ ဖုန်းဆိုတဲ့အရာ ရှိကြပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ မရှိဘူး။

အရှင်သခင်ကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ”

ချူဟဲမှာ ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် “အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ။

နောက်ရက်ကျရင် အရှင်သခင်ဆီကနေ ဖုန်းတွေ ဝယ်ပေးမယ်။

ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့ ခွဲပြီး

ကတ်ပြားတွေ ရောင်းကြမယ်။ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းပဲ၊

ကတ်ပြားတွေကို ရောင်းဖို့ပဲ”

“ကတ်ပြား ရောင်းမယ် ကတ်ပြား ရောင်းမယ်”

လူစုမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဟစ်အော်ကြသည်။ ချူဟဲက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကျေနပ်စွာ

ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ညဉ့်နက်နေပြီ၊ အလုပ်မလုပ်သင့်ဘူးလား...” ဂေါ်ရှန်းက မေးလိုက်သည်။

ချူဟဲမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ညီလေးရာ၊ မင်းရဲ့ တွေးခေါ်မှုက အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့

လိုသေးတယ်။ ကတ်ပြားရောင်းဖို့ဆိုတာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ရမှာ။ မင်းတို့

ထိပ်ဆုံးသုံးယောက် စာရင်းဝင်ချင်တယ် မဟုတ်လား”

“ဝင်ချင်ပါတယ်”

“အရှင်သခင်ရဲ့ ဆုလက်ဆောင်ကို ရချင်တယ် မဟုတ်လား”

“ရချင်ပါတယ်”

“ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ပြီး ကမ္ဘာက အမှတ်ရမယ့်သူ ဖြစ်ချင်တယ်

မဟုတ်လား”

“ဖြစ်ချင်ပါတယ်”

လူစုမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဂေါ်ရှန်းမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း

အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ကတ်ပြားများ ရောင်းချလိုသော

စိတ်ဆန္ဒမှာ အလိုလိုပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အလုပ်လုပ်ကြစို့

ချက်ချင်းပင် သွားကြစို့

“ကောင်းပြီ၊ လူစုခွဲပြီး သွားကြတော့။ အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နေကြဦး။”

ချူဟဲ၏ အမိန့်အရ လူအများမှာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံထဲသို့

ပြေးလွှားပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီယွဲ့မှာ ရေချိုးပြီးနောက် အိပ်စက်ရန် ပြင်သည်။

“စနစ်ရေ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မြင်ကွင်းတွေကို ပြပေးစမ်း။ အထူးသဖြင့်

အရောင်းအဖွဲ့ကို စောင့်ကြည့်ချင်တယ်။”

စနစ်က ချက်ချင်းပင် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ချူဟဲ၏ စည်းရုံးဟောပြောပွဲကို ပြသသည်။

လီယွဲ့မှာ ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

“တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ ကောင်ပဲ။ တကယ်တမ်းကို အလုပ်လုပ်နေတာပဲ”

ဤအဖြစ်အပျက်မှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။ ထိုညတွင် လီယွဲ့မှာ

အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကိုယ်တိုင် လုပ်စရာမလိုဘဲ တခြားသူများကို

အလုပ်ခိုင်းရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ပင်

ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် လီယွဲ့ နိုးလာသည်။ သူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ

ထောင့်တွင် ထိုင်ကာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရေးသားနေသော လူဝကြီးတစ်ဦးကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ်သာ ဖွင့်လှစ်သော ယူရှူ

လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ပင် မသွားဘဲ ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော

ဤစိတ်ဓာတ်ကို လီယွဲ့မှာ လေးစားမိသွားသည်။ သူ တကယ်ကို အံ့ဩမိသွားသည်။

အခန်း (၁၁၀) - မြေထဲပင်လယ်

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြားတစ်နေရာတွင် လီယွဲ့မှာ ကံကောင်းစွာပင် အသိမိတ်ဆွေများနှင့်

ဆုံတွေ့သည်။ တန်ခိုးရှင် လူငယ်အဖွဲ့မှာ ဝက်ဝံနက်သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို

တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ထိုဝက်ဝံမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး

လူငယ်များမှာ အရေးနိမ့်နေသည်။ အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာမူ ထွက်ပြေးရန်

ပြင်ဆင်နေသည်။

“ဟိန်း...”

ဝက်ဝံနက်က အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ သူမ၏

အပေါင်းအပါများမှာ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း

ဝက်ဝံ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောလွန်းသည်။ ထိုစဉ် လီယွဲ့မှာ

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လီယွဲ့မှာ ဝက်ဝံနက်၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ

ပုတ်လိုက်သည်။ ဝက်ဝံမှာ ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးသွားပြီး

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။

“အရှင်သခင်”

လင်ချင်လီမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ အရှင်သခင်က သူမကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း

ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော ခံစားချက်များ စီးဝင်လာသည်။ လီယွဲ့က

ဝက်ဝံကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အရှင်သခင်၏ အမိန့်ကို နာခံမည့်

အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“သွား... အနီးအနားက သားရဲတွေကို လိုက်ခေါ်ခဲ့။ မင်းထက် အားနည်းတဲ့သူတွေကိုတော့

မခေါ်လာနဲ့။”

ဝက်ဝံနက်မှာ ခေါင်းညိတ်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော လူများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

လီရှောင်အာ ဆိုသည့် အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာမူ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသည်။

သူမသည် လီယွဲ့ကို ပြန်လည် ကြုံးဝါးနေသော်လည်း လီယွဲ့မှာ လျစ်လျူရှုထားသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝက်ဝံနက်မှာ သားရဲအုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။

“ဘီလူး... အဲ့ဒီသားရဲတွေက အကုန်လုံး အထဲကို ဝင်လာတော့မှာပဲ”

သားရဲအုပ်စုမှာ လီရှောင်အာ ရှိနေသည့် နေရာကို ဝိုင်းပတ်သွားကြသည်။ ဝက်ဝံနက်၏

အမိန့်ကြောင့် သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ ခြေလှမ်းအောက်တွင် လီရှောင်အာမှာ

အသားစိုင်များအဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသည်။

“ဒီ...”

လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်ကြသည်။ ဝက်ဝံနက်မှာ ၎င်း၏

ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အမွှေးများ ကျွတ်ထွက်သွားသဖြင့် “မြေထဲပင်လယ်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ဆံပင်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

“ဟားဟား၊ မင်းပုံစံက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။ မင်းကို ‘မြေထဲပင်လယ်’ လို့

ခေါ်မယ်။”

ဝက်ဝံနက်မှာ နားမလည်သော်လည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း

သားရဲ ၂၆ ကောင်မှာ လီယွဲ့၏ ရှေ့တွင် စည်းကမ်းတကျ တန်းစီနေကြသည်။

“အရှင်သခင်၊ သားရဲတွေကို ဒီလောက်အများကြီး စုနေတာ ကတ်ပြားတွေ ရောင်းဖို့အတွက်လား”

လင်ချင်လီက မေးလိုက်သည်။

“မင်း တော်သားပဲ။”

ထိုစဉ် အဝေးမှ လူအုပ်ကြီးတစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့မှာ ဝူမင်းဆက်မှ

တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ချူဟဲ ဦးဆောင်လာသည့်

အရောင်းအဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

“အရှင်သခင်”

လူတိုင်းမှာ လီယွဲ့အား ဂါရဝပြုကြသည်။ လီယွဲ့မှာမူ သူ၏ အရောင်းကွန်ရက်ကို ကြည့်ရင်း

ကျေနပ်နေသည်။ အခုဆိုလျှင် သားရဲများကို အသုံးပြု၍ ကတ်ပြားများ၏ စွမ်းအားကို

လူတိုင်း မြင်သာအောင် ပြသနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။