အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း (၁၁၃) - ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချခြင်း

“ညီမလေးလင်၊ ဒီရတနာက ဘာလဲ၊ ဘာလုပ်လို့ရလဲ”

လင်ချင်လီက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးရင်း “ဒါက ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ၊ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး

အဆက်အသွယ် လုပ်လို့ရတဲ့ ရတနာလေ။” ဟု ရှင်းပြသည်။ လျှံဝေမှာ

အံ့ဩသွားပြီး “ဒီလိုမျိုးလား ဒါဆိုရင် လူတိုင်းမှာ ဒီလို

ရတနာမျိုး ရှိကြတာပေါ့နော်။” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ။”

လျှံဝေမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမျှ ထူးခြားသော ရတနာမျိုးကို လူတိုင်း

လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော

လျှို့ဝှက်အင်အားစုမျိုး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ လင်ချင်လီက

ရယ်မောရင်း “အစ်ကိုလျှံဝေရာ၊ ကျွန်မတို့ အရှင်သခင်ဆီက ဝယ်ထားကြတာပါ။”

ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချူဟဲမှာ တန်းစီနေသော လူစု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ လီယွဲ့မှာ သူနှင့်အတူ ပါလာသော

ကျားဖြူကြီးကို ပြသလိုက်သည်။ ထိုကျားဖြူမှာ အရွယ်အစား သေးငယ်သော်လည်း ၎င်း၏

ခန့်ညားသောအရှိန်အဝါမှာ သာမန်သားရဲများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

“လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကျားဖြူလေးကို မင်းတို့ဆီမှာ

ခဏထားခဲ့မယ်။ ကာကွယ်ပေးထားတာပေါ့။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်။”

ချူဟဲမှာ အရှင်သခင်၏ ကျေးဇူးကို အလွန်ပင် ရင်ထဲမှ လေးစားမိသည်။ သူသည်

ဤကျားဖြူလေးကို အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခုအဖြစ်သာမက

အရှင်သခင်၏ ဂရုစိုက်မှုအဖြစ် မြင်သည်။

လီယွဲ့က ကျားဖြူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ “သူတို့နောက်ကို လိုက်သွား။

ကောင်းကောင်းလုပ်ပြရင် နောက်ပိုင်းမှာ မင်းကို

ပြန်လွှတ်ပေးမှာပါ။”

ကျားဖြူမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ်သော ငြင်းဆန်လိုစိတ်

ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

“သွားကြတော့။ ဝူမင်းဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်းမင်းဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက ငါ့ရဲ့

ဖောက်သည်တွေပဲ။ ရောင်းချနည်းလမ်းတွေကို ပညာရှိရှိနဲ့

ပြောင်းလဲသုံးစွဲကြ။ ဒါမှသာ ဝင်ငွေတိုးလာမှာ။”

ချူဟဲမှာ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့မှာ အရှင်သခင်၏ စကားအတိုင်း လိုက်နာရန်

အသင့်ဖြစ်နေသည်။ လင်ချင်လီလည်း သူတို့နှင့်အတူ

လိုက်ပါသွားသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တစ်နေရာတွင်မူ

တန်ခိုးရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ ဂေးလ်ဝံပုလွေ

များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်။

“ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးတို့ အရင် ထွက်သွားကြပါ။”

သူတို့ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အပြာရောင် မီးတောက်များဖြင့်

ဝန်းရံထားသော ကျားသစ်တစ်ကောင်မှာ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းနောက်မှ ချူဟဲတို့ အဖွဲ့လည်း

ပါလာသည်။

“ဟားဟား၊ အရှင်သခင်ပေးတဲ့ သားရဲတွေက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ အခုဆိုရင် ဒီနယ်မြေထဲမှာ

ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။”

“အဲ့ဒါထားလိုက်ပါ၊ ရောင်းဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။”

ချူဟဲတို့မှာ လီယွဲ့၏ အမိန့်အတိုင်း ကတ်ပြားများကို ရောင်းချရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။

သူတို့မှာ အခြားဂိုဏ်းမှ လူများကို တွေ့လျှင် ဖော်ရွေစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ

ကတ်ပြားများကို ရောင်းချသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကွီး

မျိုးနွယ်စုများကဲ့သို့ ရက်စက်သော လူစုနှင့်

ဆုံတွေ့သော်လည်း သားရဲများ၏ အကူအညီဖြင့် အနိုင်ယူကာ ကုန်ပစ္စည်းများကို

အတင်းအကျပ် ရောင်းချလိုက်ကြသည်။

“မင်းတို့... ဘာလုပ်တာလဲ။”

ကွီးမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးမှာ ထူးဆန်းသော သားရဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့်

ကြောက်လန့်တကြား မေးသည်။

“ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး၊ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ ရောင်းပေးမလို့ပါ။ ဝယ်မှာလား”

ကွီးမျိုးနွယ်စုဝင်မှာ အသက်ရှင်ရေးအတွက် အလွယ်တကူပင် ဝယ်ယူလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း

သူတို့မှာ ဝယ်ပြီးနောက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်စဉ်မှာပင် သားရဲများ၏

ဖိအားပေးမှုကြောင့် ငြိမ်သက်သွားရသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ ထူးခြားသော်လည်း

အလုပ်ဖြစ်နေသည်။

အခန်း (၁၁၄) - မျက်နှာဖုံးအဖွဲ့အစည်း

“မန်နေဂျာချူ၊ ဒီနေ့ ကတ်ပြား ၁၀ ထုပ်နဲ့ ဖုန်း ၉ လုံး ရောင်းရပါတယ်ခင်ဗျာ။”

“ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကတော့ ကတ်ပြား ၁၃ ထုပ်နဲ့ ဖုန်း ၁၆ လုံး ရောင်းလိုက်ရတယ်။”

ချူဟဲမှာ လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ အရောင်းအစီရင်ခံစာများကို တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ဤအဖွဲ့အစည်းမှာ တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ် အစီရင်ခံစာ ပေးရမည်ဟု သူကိုယ်တိုင်

စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ အားလုံးပဲ ဒီထက် ပိုကြိုးစားကြဦး။”

ချန်ဂျင်က ရှေ့သို့တိုးကာ “မန်နေဂျာချူ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဆက်သွယ်မိတဲ့ ဝူမင်းဆက်

တန်ခိုးရှင်တော်တော်များများက ဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်တွေပဲ။ သူတို့အားလုံး

ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်နေကြတယ်။” ဟု ပြောသည်။

“လက်ခံလိုက်ပါ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ကျယ်ပြန့်တယ်။ လူများလေ ပိုကောင်းလေပဲ။” ချူဟဲက

ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သူသည် အချိန်တိုင်းတွင်

မည်သို့ စည်းရုံးရမည်ကို လေ့လာနေသူ ဖြစ်သည်။

ချူဟဲက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပစ္စည်းအစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်လာသည်။

“အားလုံး ဒီမျက်နှာဖုံးတွေကို ဝတ်ကြပါ။ အရှင်သခင်ရဲ့ လူတွေဆိုတော့ ထူးခြားတဲ့

ဟန်ပန်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။ နောက်ပြီး မျက်နှာဖုံးဝတ်ထားရင် ရောင်းရတာ

ပိုလွယ်မယ်။ အချိန်ဆိုတာ ပိုက်ဆံပဲ၊ မလိုအပ်တဲ့ စကားပြောနေမယ့် အချိန်တွေကို

လျှော့ချရမယ်။”

ထိုနေ့မှစ၍ ယူရှူလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုတစ်ခု

ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူတို့သည် မျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်ကာ

သားရဲတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကုန်ပစ္စည်းများ

ရောင်းချနေကြသည်။ မည်သူကိုမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း အရောင်းအဝယ်

ကိစ္စတွင်မူ အလွန်ပင် ခေါင်းမာကြသည်။

လီယွဲ့မှာ ဖန်သားပြင်မှတဆင့် ကြည့်နေရင်း “ဒီကောင်လေးက မျက်နှာဖုံးဝတ်ဖို့တောင်

စဉ်းစားတတ်တာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက သားရဲများကို ပေးထားသည်မှာ

ကုန်ပစ္စည်း၏ စွမ်းအားကို ပြသရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့

“ဝယ်ကိုဝယ်ရမယ်” ဆိုသော ဖိအားပေးသည့် ပုံစံမျိုး

ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း လုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်နေသည်မို့

သူ မပြောတော့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီယွဲ့၏ ဆိုင်သို့ အက်တမ် ဆိုသည့် လူတစ်စု ရောက်လာသည်။

သူတို့မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အနားမယူဘဲ အပိုင်းအစ ၁၂ ခုကို

စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

“အရှင်သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို အသက်ဓာတ် အရည်)ယ နဲ့ လဲပေးပါ။”

လီယွဲ့က အပိုင်းအစများကို ယူလိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ အက်တမ်မှာ

အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤဆေးမှာ အသက်ကို ရှည်စေနိုင်သော တန်ဖိုးကြီး ရတနာ ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် မူလနေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ ချုန် မှာ ထိုဆေးကို သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးဘုရင် ရတ်ရှာဆာ ၏ အမိန့်ကို စောင့်မျှော်နေရသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင်မူ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ အထီးကျန်စွာ

ရပ်နေသည်။ သူမှာ ဖုန်းမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်ဖြစ်ပြီး လီယွဲ့၏

အရောင်းအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီကလေးက ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။”

လီယွဲ့မှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်သော

တန်ခိုးရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လီယွဲ့ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ရန်

အတင်းပူဆာနေသည်။

“ငါက စနစ်ကိုပဲ ကိုင်ထားတာ၊ မင်းကို ဘာမှ သင်ပေးစရာ မလိုပါဘူးကွာ။” လီယွဲ့မှာ

စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဤနယ်မြေထဲတွင် လီယွဲ့မှာ ဖုန်းမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များကိုလည်း အရောင်းအဖွဲ့ထဲ

ပါဝင်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရန် ကြံစည်နေသည်။