အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း (၁၁၅) - မျက်နှာဖုံးအဖွဲ့အစည်းနှင့် ယွီရှောင်ရှန်း

မျက်နှာဖုံးအဖွဲ့အစည်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း လျင်မြန်စွာ

ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“မင်းတို့တွေပဲ ပြန်တွေ့ရတာ။ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် လိုက်ဖမ်းနေရသလား၊ ရူးနေကြတာလား”

“ဟီးဟီး၊ မင်းမှာ လက်စွမ်းရှိတာပဲ။ အရင်တစ်ခါ လွတ်သွားလို့ ဒီတစ်ခါတော့

မလွတ်တော့ဘူး။”

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော လူသုံးဦးမှာ တန်ခိုးရှင်လူငယ်တစ်ဦးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရိုးရှင်း၏။ ကတ်ပြားများကို ရောင်းချရန်

ဖြစ်သည်။ လူငယ်မှာ စိတ်မပါသော်လည်း အခြေအနေအရ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ရွှေဒင်္ဂါး

တစ်သောင်းဖြင့် ကတ်ပြားများကို ဝယ်ယူလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာမှ

ထွက်ပြေးလာရင်း တခြားသော တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသည်။ သူမှာ

ယွီရှောင်ရှန်း ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီးယွီ”

“မင်းက ငါ့ကို သိတာလား”

ယွီရှောင်ရှန်းမှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခု၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အေးစက်သော

စရိုက်ရှိသူဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း ထိုလူငယ်ကို ကူညီပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည်လည်း ထိုလူငယ်အား ကတ်ပြားများကို ရောင်းချရန်

ကြိုးပမ်းလိုက်သောအခါ လူငယ်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး

သတိလစ်သွားတော့သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြားတစ်နေရာတွင်မူ မူရုံဖုနှင့် မိုကျန်းရွှေတို့အဖွဲ့မှာ

လူဦးရေ ငါးဆယ်ခန့်အထိ တိုးတက်လာသည်။ မိုကျန်းရွှေ၏ ဓားပညာမှာ

ထူးချွန်လွန်းသဖြင့် လူအများက သူမကို အားကိုးနေကြသည်။

“အစ်ကိုမူရုံ၊ မျက်နှာဖုံးအဖွဲ့အစည်းဆိုတဲ့ လူတွေက အတော်အတင့်ရဲတာပဲတဲ့။ သူတို့နဲ့

ဆုံရင် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းတော့ ပေးရမယ်တဲ့။”

“အဲ့ဒီလူတွေက သားရဲတွေထက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းသေးတယ်။”

မူရုံဖုမှာ ထိုလူများ၏ နောက်ကွယ်မှ အရှင်သခင်ကို သိရှိထားသော်လည်း

မသိဟန်ဆောင်နေသည်။ ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသော

အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူမ၏ အကြည့်

တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် တန်ခိုးရှင်များအားလုံးမှာ

သတိလစ်မေ့မြောသွားကြသည်။

ချူဟဲမှာမူ မျက်နှာဖုံးအဖွဲ့အစည်း၏ လုပ်ငန်းကိစ္စများကို အစီရင်ခံရန် လီယွဲ့ကို

ရှာဖွေနေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ အရှင်သခင် ပေးအပ်ထားသော ကျားဖြူလေးမှာ

အမွှေးများကို သေသပ်အောင် လုပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် ကျားဖြူမှာ

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေဟန်ဖြင့်

အသံပြုလိုက်သည်။

“ဟေ့ကောင်လေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”

ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ အလင်းရောင်တစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။ ချူဟဲမှာ လေထဲတွင်

ကြိုးမဲ့ဆွဲထားသကဲ့သို့ ပျံဝဲနေရသည်။ ကျားဖြူလေးမှာ

ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ အပြေးသွားကာ ပွတ်သပ်နေသည်။ အမျိုးသမီးမှာ ကျားဖြူ၏

ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း “နောက်တစ်ခါ မဆိုးနဲ့တော့” ဟု အေးစက်သော အသံဖြင့်

ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ ချူဟဲထံသို့ ရောက်လာသည်။ ချူဟဲမှာ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်ကို

ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက မင်းမဟုတ်ဘူး... ဒါဆို ဘယ်သူလဲ”

ချူဟဲမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မည်သူ့ကိုမှ မရောင်းစားမိစေရန် ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူ၏

အရှင်သခင် အနိုင်ရပါ့မလားဟု တွေးမိသည်။ ထိုစဉ် အဖြူရောင် ဆံပင်ရှိသော လူကြီးတစ်ဦး

ပေါ်လာသည်။

“အရှင်သခင်မ ယဲ့ ရေ၊ တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။”

“မင်းပဲလား”

အခန်း (၁၁၆) - အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး

“အဖိုး... အဖိုးအို”

ချူဟဲမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဟောက်ယွဲ့ဂိုဏ်း၏

ကျောက်တိုင်ဖြစ်သော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ပုံတူပန်းချီကို မကြာခဏ

ရှိခိုးနေကျဖြစ်ရာ ဤမျက်နှာကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ကယ်ပါဦး”

အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ချူဟဲကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ရာ ချူဟဲမှာ ချက်ချင်းပင်

ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို မေးလိုက်သည်။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်သူက မင်းဆိုတော့... ဒီကျားဖြူလေးပေါ်မှာ

တားမြစ်ချက်တွေ ချထားတာ မင်းလား”

“တားမြစ်ချက်...” ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩသွားပြီး ခေါင်းကိုသာ ရမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ ဓားအရှိန်အဝါများဖြင့်

မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး “အရှင်သခင်မယဲ့၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော်

တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိပါဘူး။” ဟု အပြေးအလွှား တောင်းပန်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတောင် ဒီတားမြစ်ချက်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။ မင်းမှာ ဘာစွမ်းအားရှိလို့လဲ။”

ထို့နောက် သူမက ဘေးတွင် ကြောင်အမ်းနေသော ချူဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်

တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ချူဟဲမှာ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရပြီး ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို အပ်ဖြင့် ထိုးစိုက်ခံရသလို

နာကျင်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အရှင်သခင်မယဲ့၊ သနားပေးပါဦး” ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တောင်းပန်သည်။

“ငါသိချင်တာက ဒီတားမြစ်ချက်ကို ဘယ်သူချထားတာလဲဆိုတာပဲ။ ဒီလို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို

စိတ်မဝင်စားပါဘူး။” ဟု ပြောပြီးနောက် ချူဟဲမှာ သတိလစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့

ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ အမျိုးသမီးက ချူဟဲ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ

အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

“အရှင်သခင်... ကံစမ်းမဲဆိုင်... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။” သူမက ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဒီနယ်မြေမှာ ရှိနေတာကို ကောင်းကင်ဘုံကတောင် မသိဘူးပေါ့။”

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာမူ “ကောင်းကင်ဘုံ” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်

ကြောက်လန့်သွားသည်။ အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက “ဒါတွေက

ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိစ္စတွေပါ။ ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒီကျားဖြူလေးရဲ့

တားမြစ်ချက်ကိုပဲ ဖြေရှင်းချင်တာ။” ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ် ကျားဖြူလေးမှာ လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်နေရာသို့ အပြေးသွားသည်။ ထိုနေရာတွင်

လီယွဲ့မှာ ရောက်ရှိနေသည်။ ကျားဖြူလေးမှာ လီယွဲ့၏ ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်ကာ

ချွဲနွဲ့နေသည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းက အမိန့်မနာခံဘူးပေါ့” လီယွဲ့က ပြောလိုက်ရာ ကျားဖြူမှာ

ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ ကျားဖြူမှာ

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အမိန့်နာခံနေရသနည်း။ လီယွဲ့က တစ်လှမ်းချင်း

ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“ချူဟဲ၊ ထတော့ စားစရာရှိတာ စားလိုက်ဦး။”

ချူဟဲမှာ နိုးလာသော်လည်း မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိတော့ပေ။ “ဘယ်သူတွေလဲ၊ အရှင်သခင်က

ဘယ်သူလဲ။ အာ... အရှင်သခင်ပဲ”

ချူဟဲမှာ လီယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ငိုယိုကာ ဖက်လိုက်သည်။ “အရှင်သခင်... ကျွန်တော်

သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်မှန်း မမှတ်မိတော့ဘူး။” သူသည် လီယွဲ့၏

အမိန့်အတိုင်း ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မသွားခင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်

အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး “ညီမလေး၊ မျက်နှာက တကယ့်ကို

လှတာပဲ...” ဟု ပြောလိုက်ရာ လီယွဲ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤလူမှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးသွားပုံရသည်။

“ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတော့။”

ချူဟဲမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီး “ညီမလေး၊ ကျွန်တော်က အရှင်သခင်ရဲ့

အရောင်းဒါရိုက်တာ ချူဟဲပါ။ အခက်အခဲရှိရင် ကျွန်တော့်ကို လာရှာနော်” ဟု

အော်ဟစ်သွားတော့သည်။