အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း (၁၁၇) - လီယွဲ့၏ ဒေါသ

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချူဟဲ၏ စကားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမအတွက် ချူဟဲမှာ

ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမက လီယွဲ့ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့်

ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လား”

လီယွဲ့က ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြသည်။ အမျိုးသမီးမှာ လီယွဲ့၏ အမူအရာကို မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့်

“ကျားဖြူလေးပေါ်က တားမြစ်ချက်ကို မင်းချထားတာလား” ဟု မေးသည်။

“ကျားဖြူလေးတဲ့လား။ နာမည်က တကယ့်ကို အဆင့်မရှိတာပဲ။” လီယွဲ့က ကျားဖြူလေးကို

ခေါ်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ‘ဒါဖန်’ လို့

ခေါ်မယ်။” ဟု ပြောလိုက်ရာ ကျားဖြူလေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဟိန်းဟောက်လေသည်။

“မင်း... မင်း အလွန်ရိုင်းစိုင်းတာပဲ ချက်ချင်းသာ တားမြစ်ချက်ကို

ဖြေရှင်းပေးလိုက်”

လီယွဲ့က သူမကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာတားမြစ်ချက်လဲ။ ဒါဖန်ကို ငါတွေ့လို့

ကောက်မွေးထားတာ။ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”

လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။ အနီးရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေရန်

ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ပေ။ အမျိုးသမီးမှာ ဒေါသထွက်ပြီး “မင်းက သေလမ်းကို

ရှာနေတာပဲ” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

သူမက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ လေထုတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ သို့သော်

လီယွဲ့မှာမူ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေသည်။

လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ လီယွဲ့အနီးသို့ ရောက်သောအခါ

အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြိုကွဲသွား၏။

“ဒါပဲလား”

“ဘာ ဒါက ‘လော့ဖု’ လက်ဝါးချက်ပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ”

အမျိုးသမီးနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတို့မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင်

မပြောနိုင်တော့ပေ။ လီယွဲ့က တစ်လှမ်းချင်း

ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ အမြင့်ဆုံးနေရာလို့ ပြောကြတယ်

မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလို နေရာမျိုးမှာ မင်းလို အမျိုးသမီးမျိုး ရှိနေတာတော့ အံ့ဩစရာပဲ။

လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လို သဘောထားတဲ့ မင်းတို့လို လူမျိုးတွေကို ငါမုန်းတယ်။”

သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အမျိုးသမီးမှာ နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ ပြန်ပေါ်လာသည်။

“မင်း ပြေးမလို့လား... ငါခွင့်ပြုလို့လား။”

အချိန်ကာလမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အမျိုးသမီးမှာ လီယွဲ့၏ စွမ်းအားကြောင့်

ထိတ်လန့်သွားပြီး “မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ဟု

အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့လို တန်ခိုးရှင်ဆိုသူတွေက တကယ့်ကို မောက်မာကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်း

၉၇ ယောက် မင်းကြောင့် သေဆုံးသွားရတယ်။ အဲ့ဒီအတွက် မင်း ပေးဆပ်ရမယ်။”

“သူတို့က ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲလေ၊ သေသွားတာ ဘာထူးလဲ...”

“ဖြန်း”

ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမျိုးသမီးမှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် သူမ၏

ပါးကို ကိုင်ထားသည်။

“ဖြန်း”

နောက်တစ်ချက် ထပ်မံ ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာမူ လီယွဲ့၏ အစွမ်းကို

မြင်ရသဖြင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ လီယွဲ့မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေ၏။ သူ၏

အရောင်းဝန်ထမ်းများမှာ အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးသွားရခြင်းမှာ ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာ

မရှိပေ။

အခန်း (၁၁၈) - လော့ဖု နန်းတော်

“ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”

အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ဝါးချက်များကို ဆက်တိုက်

ပစ်လွှတ်နေသည်။ လီယွဲ့မှာမူ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ

အေးဆေးပင် တားဆီးနေ၏။

“ဖြန်း”

လီယွဲ့မှာ သူမ၏ ပါးကို နောက်တစ်ချက် ထပ်မံရိုက်လိုက်သည်။ အချိန်ကာလကို

နောက်ပြန်လှည့်ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပါးရိုက်နေသဖြင့်

လီယွဲ့ပင် လက်ညောင်းလာသည်။

“ဒုတိယအဆင့် တန်ခိုးရှင်ဆိုတော့လည်း တော်တော်လေး ခံနိုင်ရည် ရှိသားပဲ”

လီယွဲ့မှာ ရိုက်ရတာ ကျေနပ်သွားမှ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏

ခန္ဓာကိုယ် တည်ရှိရာနေရာ၌ပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၊ လော့ဖု နန်းတော်။ အိပ်စက်နေရာမှ အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ

သွေးအန်လျက် နိုးထလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖျော့တော့နေသည်။ “ငါ့ရဲ့

ကိုယ်ပွားကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းငါးရာ တန်ခိုးကို

ဖျက်ဆီးသွားတာ... ဒီအငြိုးကို ငါ ယဲ့လင် သေချာပေါက်

လက်စားချေမယ်။”

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် လီယွဲ့နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်

ကြည့်နေကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ လီယွဲ့၏ အစွမ်းကို မြင်ပြီးနောက်

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လေးစားမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

“အရှင်သခင်... ဒီအမျိုးသမီးက မောက်မာလွန်းလို့ လူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့ရတာကို

အရှင်သခင် မသိဘူးလား”

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်သည့်အတွက်

အရာအားလုံးကို သိရှိထားသည်။ သို့သော် လော့ဖုနန်းတော်ကို

ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လီယွဲ့မှာ သူ့အကြံကို သိရှိသွားပြီး

ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ မကြာမီ ပိတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဝူမင်းဆက်နှင့်

ဖုန်းမင်းဆက်တို့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ

တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများမှာလည်း စစ်ပွဲထဲသို့

ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အရောင်းအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာမူ အနည်းငယ်

လျော့နည်းသွားသော်လည်း အလုပ်ကို မရပ်တန့်ကြပေ။

ချူဟဲမှာမူ ဇာတ်လမ်း၏ နောက်ကွယ်မှ အဖြစ်အပျက်ကို

မသိရှိသော်လည်း အရောင်းအဖွဲ့ကို စည်းရုံးနေဆဲပင်။

“မန်နေဂျာချူ”

မူရုံဖုနှင့် မိုကျန်းရွှေတို့မှာ ချူဟဲနှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။

“မင်းတို့တွေကတော့ အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ပဲ။ အရောင်းအဖွဲ့ကို လေးလေးစားစား

ဆက်ဆံကြပါဦး။ အခုတော့ ကမ္ဘာ့အဆင့် ရတနာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားပုံရတယ်။

တန်ခိုးရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးနေကြပြီ။” ချူဟဲက အလေးအနက် ပြောဆိုသည်။

ထိုစဉ် လီယွဲ့မှာ သူတို့အနီးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ လီယွဲ့မှာ စနစ်၏

တာဝန်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အားရစရာ

ကောင်းနေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးသော ရိတ်သိမ်းချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။ လီယွဲ့မှာ

အဝေးရှိ နေရာတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ မကြာမီ

ဖြစ်ပွားတော့မည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။