အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၉) - မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတို့၏ ရူးသွပ်မှု

ကျောက်တောင်ဂူဝတစ်ခု။

ဂူဝင်ပေါက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး အတွင်းတွင် အဖိုးတန်ရတနာများ

ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည်။ သို့သော် အန္တရာယ်များမှာလည်း ခြုံခိုနေ၏။

ဂိုဏ်းဂဏအသီးသီးမှ တန်ခိုးရှင်များမှာ အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း

မည်သူမျှ ရှေ့ဆုံးမှ မဝင်ရဲကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ “အားလုံး အတူတူ

ဝင်ကြမည်၊ ရတနာတွေ့လျှင် ကိုယ့်စွမ်းရည်နှင့်ကိုယ် ယူကြမည်” ဟူ၍ သဘောတူညီမှု

ရရှိလိုက်ကြသည်။

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများမှာ ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကွီးမျိုးနွယ်စု၊

ဝူမင်းဆက်နှင့် ဖုန်းမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ အစဉ်လိုက်

ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ဝင်ရောက်ပြီးသည့်နောက်တွင်

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတို့အဖွဲ့မှာ

သားရဲအုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဂူအတွင်းတွင် လမ်းခွဲ ခြောက်ခုရှိနေသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှာ အလယ်လမ်းကို

ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ထိုလမ်း၏ အဆုံးတွင်မူ ပန်းခင်းများဖြင့်

လှပသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် ထိုပန်းခင်းမှာ

အန္တရာယ်ရှိသော နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ နွယ်ပင်များမှာ

တန်ခိုးရှင်များကို ရစ်ပတ်၍ မြေကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းနေသည်။

“ကတ်ပြားတွေ သုံးလိုက်”

ကတ်ပြားများကို အသုံးပြုသော်လည်း နွယ်ပင်များမှာ သားရဲများမဟုတ်သဖြင့် အာနိသင်

မရှိပေ။ ဖုန်းမန်မှာ ဒေါသထွက်ကာ ကတ်ပြားများကို မြေပေါ်သို့

ပစ်ချလိုက်သည်။

“ငါ့စကားကို နားထောင်၊ နွယ်ပင်ဆိုတာ သစ်ပင်အမျိုးအစားပဲ။ မီးနဲ့ တိုက်ခိုက်မှ

ရမှာ။”

အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းမန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတစ်ဦးကို

တွေ့ရသည်။

“မင်း အကူအညီလိုလား ဒါဆိုရင် အိုးဖောက်ရအောင်”

ဖုန်းမန်မှာ အခက်အခဲနှင့် ကြုံနေရသဖြင့် အိုးဖောက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို

စတင်လိုက်ရသည်။

တခြားလမ်းခွဲတစ်ခုတွင်မူ ကွီးမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ရေဘဝဲသားရဲကြီးများ၏

တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရသည်။ သူတို့မှာ ကတ်ပြားများကို

အသုံးပြုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရေကြောင့် ကတ်ပြားများမှာ စိုစွတ်ပြီး

အသုံးမဝင်တော့ပေ။

“အိုးဖောက်ရအောင်”

ဂူနံရံအပေါက်မှ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတို့၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကွီးမျိုးနွယ်စုဝင်

လင်ချို မှာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့တွေ အပြင်ကို ထွက်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလား”

“ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုးဖောက်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။”

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတို့မှာ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ

ရှင်းပါသည်။ အိုးဖောက်ခိုင်းပြီး စီးပွားရေးလုပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

“အိုးဖောက်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ရတနာတွေကို ပေးရတော့မှာလား”

“ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အိုးထဲမှာ မင်းတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် ရတနာတွေ

ပါလာနိုင်ပါတယ်။ လာခဲ့ပါ၊ အိုးဖောက်ကြစို့”

အခန်း (၁၂၀) - နောက်ဆုံးသော ပွဲတော်

ယောင်မျိုးနွယ်စုတို့ ဝင်ရောက်သွားသော လမ်းခွဲမှာမူ ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့်

ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးဆန်းသော အသံများ ကြားနေရသဖြင့်

သားရဲခေါင်း၊ လူကိုယ်ရှိသော ယောင်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အလွန်ပင်

ထိတ်လန့်နေကြသည်။

“အရှင်သခင်၊ ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ သရဲတွေ ရှိနေတာလား။”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား ကမ္ဘာမှာ သရဲဆိုတာ ဘယ်ရှိမလဲ။”

သို့သော် ထိုအသံများမှာ အမှန်တကယ်ပင် သရဲတစ်ကောင်၏ အသံနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ရုတ်တရက်

အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ပုဆိန်ဖြင့်

ခုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မထိမိပေ။ ခဏအကြာတွင် သူ၏

အပေါင်းအပါများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထိုစဉ် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတို့မှာ မြူခိုးများကြားတွင် ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ ဘေးတွင်

တစ်ချိုပါ ဧရာမဆင်ကြီးတစ်ကောင်မှာ လိုက်ပါလာပြီး မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပေးနေသည်။

“ကဲ... အားလုံးပဲ စတင်ကြရအောင်” ချန်ဂျင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ယောင်မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်စဉ် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတစ်ဦးက

“အစ်ကိုကြီး၊ အကူအညီလိုလား” ဟု မေးမြန်းသည်။

“မင်းတို့... မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတွေလား။ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး

ခေါ်ထုတ်ပေးကြပါ”

“ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိုးဖောက်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။”

တဖက်တွင်မူ ဝူမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ ဝင်္ကပါလမ်းခွဲများတွင် သားရဲများ၏

တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရသည်။ သူတို့မှာ လမ်းမတွေ့သဖြင့် စိတ်တိုလာကြသည်။

ထိုစဉ် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတို့ ရောက်လာပြီး သူတို့ကို ကူညီပေးကာ

ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချလိုက်ကြသည်။ နှစ်ရက်အကြာတွင်

သူတို့မှာ လမ်းပြအမှတ်အသားပြု မှော်လက်နက်ကို ရရှိသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးလမ်းခွဲသို့ လီယွဲ့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်သွားသည်။ အပျက်အစီးများကြားတွင်

ဖြူဝင်းသော ဆံပင်နှင့် လူငယ်ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူကြီးတစ်ဦးမှာ လေထဲတွင်

ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရောင်စုံအလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ အောက်တွင် ဖုန်းမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ ဦးညွှတ် ရှိခိုးနေကြသည်။

“ဒီလူကြီးကို မြင်လျက်နဲ့ ဘာလို့ မရှိခိုးကြတာလဲ။” ထိုလူကြီးက မေးသည်။

လီယွဲ့က အေးဆေးပင် “မင်းက ဘာအရာလို့ ထင်နေတာလဲ။” ဟု ပြန်မေးသည်။

“ရဲတင်းလိုက်တာ”

ဖုန်းမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ လီယွဲ့အား တိုက်ခိုက်ကြသည်။ လီယွဲ့ကမူ

တစ်ချက်အော်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ထောင်ကျော်မှာ မြေပြင်သို့

ပြိုလဲသွားကြသည်။ လေထဲတွင် ထိုင်နေသော လူကြီးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရွေ့နိုင်တော့ပေ။ လီယွဲ့က လေဟာနယ်မှ

ဆွဲယူလိုက်ရာ လူကြီးမှာ ကြေးဝါမှန်လေးတစ်ခုအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အဆင့်မြင့် မှော်ပစ္စည်းပဲ။ စိတ်ဉာဏ်လည်း မြင့်တယ်၊ လူတွေကို လှည့်စားနိုင်တယ်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။”

ကြေးဝါမှန်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ “အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။”

လီယွဲ့မှာ ထိုအရာကို စနစ်၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည်

အိုမင်းရင့်ရော်နေသော နေရာကို

ကြည့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်အိုးများကို ခရမ်းရောင်

သေတ္တာများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ

တန်ခိုးရှင်များမှာ ထိုသေတ္တာများကို မြင်သောအခါ “နတ်ဘုရား

ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ” ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်

အိုးဖောက်ကြသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ လေသာလျှင် ဖြစ်နေသည်။

“ဘာလို့ ဘာမှ မပါတာလဲ။”

သေတ္တာပေါ်တွင် စာတန်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ရတနာကို ရဖို့ဆိုရင် ရွှေဒင်္ဂါး ငါးဆယ် ပေးရမယ်။”

တန်ခိုးရှင်များမှာ မည်သို့မျှ မပြောနိုင်ဘဲ ငွေကို ပေး၍ ဆက်လက် ဖောက်ကြသည်။

လီယွဲ့မှာမူ သူတို့၏ အရူးအမူးဖြစ်နေပုံကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေသည်။

ဤလူစုမှာ အရင်က အိုးဖောက်ဖူးသည့်သူများ ဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေအရ အလွယ်တကူပင်

ယုံကြည်သွားကြသည်။