အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း (၁၁၁) - သရုပ်ဆောင်ခြင်းအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု

“ညီမလေးလင်၊ ဒီရတနာက ဘာလဲ၊ ဘာလုပ်လို့ရလဲ”

လင်ချင်လီက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးရင်း “ဒါက ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ၊ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး

အဆက်အသွယ် လုပ်လို့ရတဲ့ ရတနာလေ။” ဟု ရှင်းပြသည်။ လျှံဝေမှာ

အံ့ဩသွားပြီး “ဒီလိုမျိုးလား ဒါဆိုရင် လူတိုင်းမှာ ဒီလို

ရတနာမျိုး ရှိကြတာပေါ့နော်။” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ။”

လျှံဝေမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမျှ ထူးခြားသော ရတနာမျိုးကို လူတိုင်း

လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော

လျှို့ဝှက်အင်အားစုမျိုး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ လင်ချင်လီက

ရယ်မောရင်း “အစ်ကိုလျှံဝေရာ၊ ကျွန်မတို့ အရှင်သခင်ဆီက ဝယ်ထားကြတာပါ။

အရှင်သခင်ဆိုတာ ဒီလူကြီးပါပဲ။” ဟု လီယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ချူဟဲမှာ တန်းစီနေသော လူစု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ “အရှင်သခင်၊ ဒီသားရဲတွေက...”

လီယွဲ့က ပြုံးလျက် “ကတ်ပြားတွေ ရောင်းရတာ အဆင်မပြေဘူးဆိုလို့ မင်းတို့အတွက်

သရုပ်ဆောင်တွေကို ငှားပေးထားတာလေ။”

ချူဟဲ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ အရှင်သခင်၏ ဤစီမံချက်မှာ အလွန်ပင်

ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။ သားရဲမတွေ့လျှင် သားရဲကို ကိုယ်တိုင်ဖမ်းပြီး

ပွဲဖျော်ဖြေခိုင်းခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

“စုစုပေါင်း အဖွဲ့ဘယ်လောက် ရောက်ပြီလဲ”

“အစီရင်ခံပါတယ် အရှင်သခင်၊ အဖွဲ့ပေါင်း ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ဖွဲ့ထဲက သုံးဆယ့်ငါးဖွဲ့

ရောက်ပါပြီ။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေကတော့ လမ်းမှာ ရှိပါသေးတယ်။”

လီယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “သားရဲတွေ အကုန်ယူလိုက်ပါ။ ‘မြေထဲပင်လယ်’

(ဝက်ဝံကြီး) ကလွဲရင် အဖွဲ့တိုင်း တစ်ကောင်စီ ယူသွားကြ။”

ချူဟဲမှာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ‘မြေထဲပင်လယ်’ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ လီယွဲ့စကားမဆုံးခင်မှာပင်

ဝက်ဝံနက်ကြီးက လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိန်းဟောက်ပြလိုက်သည်။ ဝက်ဝံကြီး၏ အသိဉာဏ်မှာ

အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ချူဟဲမှာ အရှင်သခင်အား ပို၍ပင် ကြည်ညိုလာသည်။

ဆိုင်ထဲတွင်မူ ရှောင်ကျူမှာ ချွေးပြန်လျက်နှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စိန်ခေါ်မှု

အခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူက နှာချေလိုက်ပြီး “ဒီကောင်လေး... တပည့်ဆိုးလေးက

ငါ့ကို ဟိုမှာ အတင်းပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူများ အတင်းပြောနိုင်တယ်ဆိုတော့

မသေသေးဘူးပေါ့။” ဟု ပြောကာ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် နောက်တစ်ခေါက်

ထပ်ဝင်သွားတော့သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင်မူ ချူဟဲက အဖွဲ့များကို သားရဲတစ်ကောင်စီ ဝေပေးလိုက်သည်။

သားရဲများမှာ အရှင်သခင်၏ အမိန့်ကို နာခံထားသဖြင့် မည်သူမျှ

ကြောက်လန့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

“သားရဲတွေကို ရပြီဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ သိကြတယ်မလား”

“သိပါတယ် မန်နေဂျာချူ”

လူတိုင်းမှာ သားရဲများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျန်နေခဲ့သော ချူဟဲက “အရှင်သခင်၊ တချို့လူတွေမှာ ဖုန်းမရှိတော့

အဆက်အသွယ် လုပ်ရတာ ခက်နေတယ်။ သူတို့ကို ရောင်းပေးလို့ ရမလား” ဟု

လျှောက်ထားသည်။

အနီးရှိ ဂေါ်ရှန်းမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ လီယွဲ့က

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖုန်းများ ပေါ်လာသည်။

“အင်း၊ အရောင်းအဖွဲ့ ဖွဲ့ထားပြီးပြီဆိုတော့ ဖုန်းတွေကိုပါ တွဲရောင်းလိုက်ရင်

ပိုကောင်းမယ်။ ဒါကလည်း အရောင်းပမာဏထဲမှာ ပါတာပဲ။”

“ချူဟဲ”

“ရှိပါတယ်” ချူဟဲမှာ အာရုံစိုက်ကာ အော်ဟစ်သည်။

“ဖုန်းရောင်းခွင့်ကိုလည်း မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်။”

“တကယ်လား အရှင်သခင်” ချူဟဲမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။

အခန်း (၁၁၂) - ပြိုင်ဘက်ကောင်းနှင့် ကျားဖြူကြီး၏ စိန်ခေါ်မှု

“ရောင်းချရတဲ့ ဝင်ငွေထဲမှာ ကတ်ပြားတွေရော၊ ဖုန်းတွေပါ အကုန်ပေါင်းထည့်လိုက်ပါ။

အမြတ်အစွန်းတွေက အားလုံးရဲ့ ကြိုးစားမှုပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”

ချူဟဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “နားလည်ပါပြီ အရှင်သခင်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့

အရောင်းအဖွဲ့ကို စနစ်တကျ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီး အကောင်းဆုံး

ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။” ဟု ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ကော့ကာ

ပြောဆိုလိုက်သည်။

လီယွဲ့က ဖုန်းအလုံးတစ်ထောင်ခန့်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဖုန်းနှင့် ကတ်ပြားများမှာ

အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာများ ဖြစ်ကြရာ ချူဟဲမှာ တာဝန်ကြီးလေးမှုကို

ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အရောင်းအဖွဲ့အတွက် ကြီးမားသော

အခွင့်အရေးတစ်ခုဟု သူ မြင်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်

စိုးရိမ်မှုအနည်းငယ်လည်း ရှိနေသည်။ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းများကို

ကိုင်ဆောင်ထားရသည်မှာ ရတနာတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး လူကြားထဲ လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့

အန္တရာယ်များလှသည်။ သို့သော် အရှင်သခင်၏ အမိန့်ကို မည်သူမျှ

မလွန်ဆန်ရဲကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် လျှံဝေတို့အဖွဲ့က လီယွဲ့ထံသို့ ရောက်လာပြီး “အရှင်သခင်...

ဖုန်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ရောင်းပေးလို့

ရမလားခင်ဗျာ” ဟု ရိုသေစွာ မေးမြန်းကြသည်။ လီယွဲ့က

ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဖုန်းအနည်းငယ်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

လျှံဝေတို့အဖွဲ့မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

လင်ချင်လီမှာလည်း လီယွဲ့ထံသို့ ပြေးလာပြီး “အရှင်သခင်၊ ကျွန်မလည်း အရောင်းအဖွဲ့ထဲ

ပါဝင်လို့ ရမလား” ဟု မေးမြန်းသည်။ လီယွဲ့က ခွင့်ပြုလိုက်ရာ ချူဟဲမှာ

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရှင်သခင်က သူမအား

အထူးဂရုစိုက်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူမမှာ ဆိုင်၏ ပထမဆုံးသော

ဧည့်သည်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ

မန်နေဂျာချူနှင့်ပင် တန်းတူ ဖြစ်နေသည်။

“ပြိုင်ဘက်ကောင်းပဲ” ချူဟဲမှာ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။

“မြေထဲပင်လယ်၊ နောက်ထပ် သားရဲတွေကို သွားခေါ်ခဲ့ဦး။ ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်း

ပိုဝေးတဲ့နေရာထိ သွားခဲ့။”

ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြန်လည်

ထွက်ခွာသွားသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သားရဲအုပ်စုကို

ခေါ်ဆောင်လာသည်။ ယခုတစ်ခါ သားရဲများမှာ ပိုမိုများပြားပြီး

ပိုမိုအားကောင်းကြသည်။

“ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ့ထက် ပိုအားကောင်းတဲ့ သားရဲတွေ

မရှိဘူးလား။ ဒီနေရာက သားရဲတွေကတော့ အတန်းအစား

နိမ့်နေသေးတယ်။” လီယွဲ့က ပြောပြီးနောက် တစ်နေရာသို့

ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုတွင် နှင်းကြာပန်းတစ်ပွင့်မှာ ဖူးပွင့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏

ဘေးတွင် မျက်လုံးပြူးကြီးများနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော

ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်မှာ ဝပ်လျက်ရှိသည်။

ကျားဖြူ၏ လည်ပင်းတွင် ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ၎င်း၏

အရှိန်အဝါမှာ သာမန်သားရဲများနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ထူးခြားသော စွမ်းအားများ

ကိန်းအောင်းနေပုံရသည်။

ရုတ်တရက် လီယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ လေဟာနယ်မှ ပေါ်လာသည်။

“ကြောင်လေးရေ၊ မင်းပဲ။ မင်းရဲ့ အစွမ်းတွေက ဒီနေရာမှာပဲ ပုပ်သိုးနေဖို့ မဟုတ်ဘူး။

ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့”

ကျားဖြူကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

လီယွဲ့၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်

တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။ လီယွဲ့က လက်ကို

ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျားဖြူကြီးမှာလည်း သူနှင့်အတူ

ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ နှင်းကြာပန်းမှာ

ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လန်းလာသည်။ သို့သော် ၎င်းကို

စောင့်ရှောက်နေသော ကျားဖြူမှာ မရှိတော့သဖြင့်

တောင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တခြားသော သားရဲများမှာ

နှင်းကြာပန်းကို လုယူရန် ပြိုင်ဆိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့မှာ ကျားဖြူကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြားတစ်နေရာသို့

ရောက်ရှိလာသည်။ ကျားဖြူကြီးမှာ လီယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း အကြိမ်ကြိမ်

ဟိန်းဟောက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အညံ့ခံလိုခြင်း မရှိသေးပေ။

“မင်းက တော်တော်ခေါင်းမာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ငါ

အသုံးချချင်သေးတယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့

အရောင်းအဖွဲ့အတွက် နောက်ဆုံးလက်နက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

လီယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျားဖြူကြီး၏ ရှေ့တွင် ကတ်ပြားများ

ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ကျားဖြူမှာ ကတ်ပြားများကို

ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဩသည့်

အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဤကတ်ပြားများ၏

ထူးခြားမှုကို ခံစားမိသွားပုံရသည်။

“လာခဲ့၊ ကစားကြရအောင်”

လီယွဲ့၏ အသံမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကျားဖြူကြီးမှာလည်း အသံကို

တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကံကြမ္မာမှာမူ လီယွဲ့၏ လက်ထဲတွင်

အပြည့်အဝ ရှိနေတော့မည် ဖြစ်သည်။