အခန်း ၅၅၉

အခန်း ၅၅၉ - သတို့သမီးဝတ်စုံ (၂)

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်သွေးကြော စစ်မှန်သောကျမ်း’ သည် ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲလှပြီး စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြောကို အမှန်တကယ် ဖွဲ့စည်းနိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ကုချင်းဖန် သည် ကောင်းကင်သွေးကြော သုံးခုအထိ ဖွဲ့စည်းထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြောနှင့် ပတ်သက်၍မူ လမ်းစ သိပ်မရှိသေးပေ။ သို့သော် သူ မလောပါလေ။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ စုဆောင်းခြင်းအပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ မိမိကိုယ်ကို အချိန်အလုံအလောက် ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

ဂူရှင်းပြည်နယ်။

ထျန်ရှူးခရိုင်။

ယခုအခါ အင်အားစုအားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ စစ်တပ်များ အလုံးအရင်းနှင့် ချီတက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထျန်ရှူးခရိုင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထိုနေရာသည် မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် နတ်ဆိုးများ ပေါက်ဖွားရာ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေမှန်း အားလုံး သိလိုက်ရသည်။

ရေတွက်မရနိုင်သော နတ်ဆိုးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်ဆိုးစစ်တပ်ကြီးတစ်ခုအသွင်ဖြင့် အင်အားစုအားလုံးကို အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ ဤနတ်ဆိုးများမှာ ထူးဆန်းစွာ အစွမ်းထက်ကြပြီး အချို့မှာ ‘သဘာဝဘေးအန္တရာယ်’ အဆင့်အထိ ရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အင်အားစုတစ်ခုချင်းစီတွင် သူတော်စင်နှင့် သူတော်စင်ကြီးအဆင့် ပညာရှင်များ ပါဝင်နေသော်လည်း တစ်ခဏအတွင်း အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

ထျန်ရှူးခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်လာသည်မှာ ဆယ်ငါးရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း စစ်တပ်များမှာ ရှေ့သို့ သိပ်မတိုးနိုင်ကြသေးပေ။ ‘သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်’ ကဲ့သို့သော အင်အားစုများမှာလည်း အရှုံးအမြတ် များပြားလှသည်။

လတ်တလောတွင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်ခုအတွင်း သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ တပ်မှူးအားလုံး စုဝေးနေကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ လေထုမှာလည်း လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

“မင်းသားယွန်းရဲ့ ဒဏ်ရာ ဘယ်လိုလဲ”

ယန်ယွန်း က အထက်တွင် ထိုင်နေသော ကုရှို့ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ကုရှို့ ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး အရှိန်အဝါများလည်း အားနည်းနေသဖြင့် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်မှန်း သိသာလှသည်။

ကုရှို့ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းပေမဲ့ အခု နတ်ဆိုးစစ်တပ်က အရမ်းတောင့်တယ်။ ကြယ်တာယာမင်းဆက်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး လုကျိန်း ကို သတ်ဖို့ကတော့ မလွယ်ဘူး”

သူတို့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထျန်ရှူးခရိုင်ရှိ လူအားလုံးမှာ ယဇ်ပူဇော်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ကြယ်တာယာမင်းဆက်က ဘာကြောင့် လူတွေကို ယဇ်ပူဇော်ရသလဲဆိုသည်ကို ကုရှို့ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ယခု နတ်ဆိုးစစ်တပ်ကို မြင်လိုက်ရမှ ရန်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်ဝင်များစွာ၏ သွေးကို အသုံးပြုပြီး နတ်ဆိုးအမြောက်အမြားကို မွေးမြူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဆိုးအများစုမှာ အစွမ်းမထက်သော်လည်း အရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် စစ်တပ်များ ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ ထို့အပြင် အချို့သော နတ်ဆိုးများမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။

“အဲဒီ ‘သတို့သမီးဝတ်စုံ’ လို့ ခေါ်တဲ့ နတ်ဆိုးဆိုရင် အနည်းဆုံး ‘အထက်တန်းစား သဘာဝဘေးအန္တရာယ်’ အဆင့်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းသားယွန်းသာ အချိန်မီ မလှုပ်ရှားခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေကုန်ကြမှာပဲ”

ထိုတိုက်ပွဲကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ယန်ယွန်း ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။

အထက်တန်းစား သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ၎င်းမှာ သူတော်စင်ကြီးအဆင့်နှင့် ညီမျှသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကုရှို့ သာ ပျက်စီးနေသော ဧကရာဇ်လက်နက်တစ်ခုကို သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ပြီး ရန်သူကို မတိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့လျှင် အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပေ။

အဆိုးဆုံးမှာ ကြယ်တာယာမင်းဆက်ဘက်တွင် ထိုအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးဆိုးများ တစ်ကောင်မက ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ဖို့ မြို့တစ်ခုလုံးကို သတိပေးချက် ထုတ်ထားရမယ်။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို နန်းတော်ဆီ သတင်းပို့ပြီး ငါ့အစ်ကိုတော်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ရမယ်” ဟု ကုရှို့ က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားကာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရုံးတော်အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ အခြားသူများလည်း လိုက်ထွက်လာကြသည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်သော်လည်း မြို့တစ်ခုလုံးကို ထူထပ်သော မြူမည်းကြီးက လွှမ်းခြုံထားပြီး နေရောင်ခြည်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ကာ ညဥ့်ဦးပိုင်းကဲ့သို့ မှောင်အတိ ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“နတ်ဆိုး”

ကုရှို့ က ထိုစကားကို အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ မသိလိုက်မီမှာပင် နတ်ဆိုးများမှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့တစ်ခုလုံးမှာလည်း လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ဝေးရာမှ နီးလာသော ‘နှဲ’ သံစူးစူးကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရုံးတော်ရှေ့ရှိ လမ်းမအဆုံးတွင် ခမ်းနားလှသော ဝေါယာဉ်တစ်စီး ပေါ်လာပြီး လူအယောက်အစိတ်ခန့် ဝိုင်းရံထားသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လူအချို့က နှဲများ မှုတ်နေကြရာ တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့ထဲတွင် ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေထုမှာလည်း ရုတ်တရက် အေးစက်လာပြီး လူအချို့က အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ ထိုအနီရောင် အလင်းအောက်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေကြသည်။

“သတို့သမီးဝတ်စုံ... ရောက်လာပြီ”

ကုရှို့ သည် ထိုဝေါယာဉ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော အထက်တန်းစား သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးပင် ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးက မည်သို့ဝင်လာသည်ကို သူ လုံးဝ မသိလိုက်ဘဲ စစ်သားများ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုလည်း မသိရပေ။

ယန်ယွန်း နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိုအနီရောင် ဝေါယာဉ်ကို မြင်သည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာကြတော့သည်။

“မင်းသားယွန်း... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” လူအချို့မှာ ကြောက်လွန်း၍ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်နေကြသည်။

ကုရှို့ က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည် - “မင်းတို့ အရင်ထွက်သွားကြ၊ ငါ ဒါကို ကိုင်တွယ်မယ်”

“မဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းသားရဲ့ အသက်က အရေးကြီးပါတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်မပြုပါနဲ့” ဟု ယန်ယွန်း က ကန့်ကွက်သည်။

ကုရှို့ က ခေါင်းခါကာ “အခု ဒီနတ်ဆိုးကို ယှဉ်နိုင်တာ ငါတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာနေရင် အလကား အသက်ပေးရရုံပဲ ရှိမယ်။ မင်းတို့မရှိမှ ငါလည်း ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ယွန်း က အံကြိတ်ကာ “မင်းသားရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါ... ဆုတ်ကြမယ်” ဟု ပြောပြီး လူအားလုံးကို ခေါ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော် သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ မူလက ရုံးတော်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေးဟောင်း စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စံအိမ်၏ တံခါးများမှာ ဟင်းလင်းပွင့်နေပြီး အထဲတွင် မှောင်အတိ ကျနေကာ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထိုအနီရောင် အလင်းမှာ သွေးနှင့် ရွှဲနစ်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှသည်။

သွားပြီ။

ယန်ယွန်း နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ‘ကန့်သတ်နယ်မြေ’ ထဲသို့ ရောက်သွားမှန်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးဖွဲ့စည်းထားသော နယ်မြေ ဖြစ်သည်။

ကုရှို့ လည်း မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။ “မင်းတို့လည်း လွတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အသေခံ တိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒါမှ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလိမ့်မယ်”

သူပြောနေစဉ်မှာပင် ဝေါယာဉ်တန်းမှာ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးများ လေထဲတွင် ပြန့်လွင့်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေါယာဉ်၏ အနီရောင် ကုလားကာမှာ တုန်ခါသွားပြီး အထဲမှ အစိမ်းပုပ်ရောင် လက်တစ်ဖက် ထွက်လာကာ ကုလားကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

ဝေါယာဉ်အတွင်း၌ သတို့သမီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အနီရောင် ပုဝါအုပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်မတ်ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ လက်များမှာ အစိမ်းပုပ်ရောင်ဖြစ်ပြီး လက်သည်းများမှာ ရှည်လျားကာ ထက်မြက်လှသည်။ သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် ကျောချမ်းစရာ အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ယန်ယွန်း နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုအေးစက်သော အရှိန်အဝါအောက်တွင် သွေးများ ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

“ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ... ရှင့်ကို ကျွန်မ အကြာကြီး ရှာနေခဲ့တာ...”

ခြောက်ကပ်ပြီး နားမခံသာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှန်ကို လက်သည်းနှင့် ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှသော ထိုအသံနှင့်အတူ အနီရောင် မျက်နှာဖုံးပုဝါမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး ကျွတ်ကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“နတ်ဆိုး... ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို မလုပ်စမ်းနဲ့”

ကုရှို့ က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နေမင်းကြီးအလား အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေကာ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက် ပေါ်လာပြီး ကုရှို့ က သူ၏ အနှစ်သာရသွေးကို ထိုဓားပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်ရာ ဓားမှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေကာ ‘သတို့သမီးဝတ်စုံ’ ၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။