အခန်း ၅၆၀

အခန်း ၅၆၀ - ဆဋ္ဌမအာရုံ

အေးစက်သောလေညင်းက တိုက်ခတ်သွားပြီး သတို့သမီးမျက်နှာဖုံးပုဝါ၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုကို လွင့်တက်သွားစေရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြူလျော့ပြီး ပုပ်သိုးနေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မည်းမှောင်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် ဖျစ်ညှစ်ခြေမှုန်းလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဓားစွမ်းအင်၏ စွမ်းအားက ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ထိုလက်ဖက်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေကာ သွေးမည်းများ ဖြာထွက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သတို့သမီးဝတ်စုံမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများက ကုရှို့ ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီး ပြန်လည်သတိဝင်လာချိန်တွင် သူသည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်သွားမှန်းမသိဘဲ သတို့သမီးဝေါယာဉ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“တောက်”

မိမိသည် နတ်ဆိုး၏ စိတ်ဝိညာဉ်လွှမ်းမိုးမှုအောက် ကျရောက်သွားပြီး ဖန်တီးထားသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေပြီမှန်း ကုရှို့ မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။

ချက်ချင်းပင် ကုရှို့ သည် လျှာဖျားကို ကိုက်ကာ ပူပြင်းလှသော အနှစ်သာရသွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့ရှိ သတို့သမီးဝေါယာဉ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား နယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သတို့သမီးဝတ်စုံမှာ ကုရှို့ ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အစိမ်းပုပ်ရောင် လက်သည်းများက သူ၏အရေပြားကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထူးဆန်းပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် သူ၏သွေးများ ခဲမတတ် ဖြစ်သွားရပြီး ထိုလက်သည်းများက တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ခွဲပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

“ယုတ်မာတဲ့ သတ္တဝါ... ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းလှချည်လား”

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချက်တစ်ခုက အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးမည့်အလား ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားကြောင့် သတို့သမီးဝတ်စုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရန်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လက်မအလိုက် အက်ကွဲသွားပြီး ထိုနေရာမှာတင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သတို့သမီးဝတ်စုံ ပျက်စီးသွားသည်နှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ပူဖောင်းများအလား ပျောက်ကွယ်သွားကာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအခါမှသာ ကုရှို့ နှင့် အခြားသူများမှာ အစကတည်းက ရုံးတော်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ထိုင်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှမှာ နတ်ဆိုး၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖန်တီးမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

ကွာခြားချက်မှာ ယခုအခါ ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ တစ်ခုခုနှင့် ထိုးမွှေခံထားရသကဲ့သို့ ပျက်စီးနေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးမည်းများနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အနီရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံ အပိုင်းအစများက ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သက်သေခံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မည်သည့်အချိန်က ရုံးတော်ထဲသို့ ရောက်နေမှန်းမသိသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ကျင့်ကြံသူ သူစိမ်းတစ်ဦးကို အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”

“ဆရာကြီး”

ယန်ယွန်း က မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကုရှို့ က အမြန်ရှေ့တက်ကာ ထိုသူကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဆရာကြီး

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားရသည်။

ဧကရာဇ်အထွတ်အထိတ် သူတော်စင်က ကုရှို့ ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ တစ်လှမ်း နောက်မကျသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ခမည်းတော်ကို ဒီကိစ္စ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲတောင် မသိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အမိန့်အရ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရုံးတော်ကို နတ်ဆိုး တိုက်ခိုက်နေချိန်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုရှို့ သေဘေးနှင့် ကြုံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူတော်စင်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက်လှုပ်ရှားရန် အချိန်မမီတော့သဖြင့် ဓမ္မအမိန့်တော်၏ စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သတို့သမီးဝတ်စုံမှာ လုံးဝ ချေမှုန်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖိုးတန်လှသော အမိန့်တော်ကို အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောစရာ ကောင်းသော်လည်း အခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။ အထက်တန်းစား သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အဆင့်မှာ သူတော်စင်ကြီးနှင့် အလားတူ အစွမ်းထက်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလျှင်ပင် ကုရှို့ ကို ရန်သူ့လက်ထဲမှ အချိန်မီ ကယ်နိုင်ရန် မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဓမ္မအမိန့်တော်၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဆရာကြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့တာကို ဂုဏ်ယူပါတယ်”

ကုရှို့ သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူတော်စင်ကြီးကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ယန်ယွန်း နှင့် အခြားသူများကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ဆရာရဲ့ ဆရာ၊ ‘ဧကရာဇ်အထွတ်အထိတ်မြင့်မြတ်နယ်မြေ’ ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ဧကရာဇ်အထွတ်အထိတ် သူတော်စင်ကြီး ပဲ”

“သူတော်စင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ယွန်း နှင့် အခြားသူများမှာ အမြန်ပင် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုကြတော့သည်။

သူတော်စင်ကြီးအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး။

၎င်းမှာ သာမန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုသူမှာ ကုရှို့ ၏ ဆရာလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။

ဤမည်သည့် အဆင့်အတန်းကမျှ သူတို့ ပြစ်မှားဝံ့သော အရာများ မဟုတ်ကြပေ။

သူတော်စင်ကြီးမှာမူ သူတော်စင်ကြီးတစ်ဦး၏ ဟိတ်ဟန်မျိုး မထုတ်ဘဲ နူးညံ့စွာသာ ပြုံးပြလေသည်။

ထို့နောက် ကုရှို့ က မေးလိုက်သည် - “ဆရာကြီး ဘာကြောင့် ဒီကို ကြွလာတာလဲ”

“သခင်ကုက ထျန်ရှူးခရိုင်ရဲ့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှာကို စိုးရိမ်လို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် လာခိုင်းလိုက်တာ။ နတ်ဆိုးတွေက ရုံးတော်ကိုတောင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း တိုက်ခိုက်ဝံ့တဲ့အထိ သောင်းကျန်းနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ငါသာ အချိန်အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့ရင် အကျိုးဆက်က တွေးဝံ့စရာတောင် မရှိဘူး”

သူတော်စင်ကြီးက ပြောရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတို့သမီးဝတ်စုံ အပိုင်းအစများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ တည်သွားသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကုရှို့ သာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ကုချင်းဖန် မည်မျှ ဒေါသထွက်မည်ကို သူတော်စင်ကြီး မတွေးရဲပေ။ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ရှေးဟောင်းလောကတစ်ခုလုံး မြေလှန်သွားလောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

၎င်းကို သူတော်စင်ကြီး လုံးဝ မသံသယဖြစ်မိချေ။

ကုချင်းဖန် သည် အရာအားလုံးအပေါ် အေးတိအေးစက် နေတတ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ အတွင်းသဏ္ဌာန်မှာ မည်မျှ ပြင်းထန်ပြီး အာဏာရှိသည်ကို သူတော်စင်ကြီး သိမြင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို ပြစ်မှားမိပါက အကျိုးဆက်မှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း တစ်ဦးမှာ အင်အားစုအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး...”

ကုရှို့ သည် ထိုစကားများကို ကြားရသည့်အခါမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

“ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် လာကူညီပေးပြီဆိုတော့ ထျန်ရှူးခရိုင်ရဲ့ ကိစ္စတွေက အများကြီး ပိုလွယ်သွားမှာပါ”

ထိုစဉ် ယန်ယွန်း က ဝင်ပြောသည် - “မင်းသားယွန်း၊ အကြီးအကဲသူတော်စင်ကြီး... ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ အတွင်းဆောင်ဘက်ကို ကြွပြီး ထိုင်ပါဦး”

“အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ”

ကုရှို့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော ခန်းမဆောင်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးက ရုံးတော်ကို တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတော့ တခြားနေရာတွေကိုလည်း ပစ်မှတ်ထားတာမျိုး ရှိနိုင်တယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ယန်အနေနဲ့ တခြား ဘယ်လို အရှုံးအမြတ်တွေ ရှိသေးလဲဆိုတာကို သေချာ စစ်ဆေးပေးပါဦး”

“အမိန့်အတိုင်းပါ”

ယန်ယွန်း က လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုကာ လက်ခံလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှူးခရိုင်။

ကြယ်တာယာမင်းဆက်၏ မြို့တော်။

ယခုအချိန်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော မြို့တော်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လျက် ရှိပြီး နေရာအနှံ့တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

နန်းတော်အတွင်း၌မူ လေထုမှာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။

တစ်ချိန်က အရာရှိရာပေါင်းများစွာ ညီလာခံတက်ခဲ့သော ခန်းမကြီးမှာ ယခုအခါ နတ်ဆိုးများ၏ အသိုက်အမြုံ ဖြစ်နေလေတော့သည်။