အခန်း ၁၆၁

အခန်း (၁၆၁) မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာ

လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ရောင်ခြည်အောက်တွင် လူးလွန့်နေသော အနီရောင် မြွေအုပ်ကြီးမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည့် လျှပ်စစ်ကြိုးနီများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လဲ့အားကော်၏ ဦးရေပြားကို ကျိန်းစက်သွားစေ၏။

"ဘုရားရေ... အများကြီးပဲ..."

သူက အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်ပြီး အသံထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း တော်သေးသည်မှာ သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အချိန်မီ ပြန်ပိတ်လိုက်နိုင်၏။

လဲ့ချန်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲ၌ လန့်သွား၏။ မြွေအရေအတွက်က သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များပြားနေပြီး အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းရလျှင် အကောင်တစ်ဒါဇင်ထက် မနည်း ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

မြွေအုပ်၏ အလယ်ဗဟို၌ မီးခိုးဖြူရောင် မြွေဥ တစ်ဒါဇင်ခန့်က တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ရှိနေပြီး စိုစွတ်နေသော ဂူထဲတွင် သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။

အကယ်၍ သူ ၎င်းတို့အားလုံးကို ယူဆောင်သွားနိုင်လျှင် သူ၏ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ မွေးမြူရေး အစီအစဉ်က ထက်ဝက်ကျော် အောင်မြင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ကြမလား..."

လဲ့အားကော်၏ အသံများက တုန်ယင်နေပြီး သူ့လက်ထဲမှ ဓားငယ်လေးမှာလည်း ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"အကောင်တွေ အရမ်းများလွန်းတယ်... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါပြပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာလို့ ဆုတ်ရမှာလဲ... ပိုက်ဆံရှာရမယ့် အခွင့်အရေးက ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရောက်နေတာကို... အကယ်၍ သူတို့ အားလုံးကို ဖမ်းနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ မြွေခြံအတွက် ကုန်ကြမ်း ရပြီ..."

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အရမ်းများလွန်းတယ်..."

လဲ့အားကော်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

"အကိုက်ခံရရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သေမှာ..."

"ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ဒီမြွေများကို ကြည့်စမ်းပါ... သူတို့က အကုန်လုံး ပျင်းရိနေကြတာ... ဆောင်းခိုနေတာ သေချာတယ်..."

"ငါတို့သာ တိတ်တိတ်လေး လှုပ်ရှားပြီး သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဆောင်းခိုတယ်..."

လဲ့အားကော်က နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"နွေလယ်ကြီး မြွေတွေက ဆောင်းခိုတတ်လို့လား..."

လဲ့ချန်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ... ဒီဂူအနက်ကြီးထဲမှာ အပူချိန်က နိမ့်တယ်... ဒါကြောင့် တချို့မြွေတွေက ဆောင်းခိုတတ်ကြတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဒီမြွေဥများကို ကြည့်ဦး... အခုမှ ဥထားတာ သိသာတယ်... မိခင်မြွေက ဥအုပြီးရင် အားနည်းသွားတတ်တယ်... ဒါကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်..."

လဲ့အားကော် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်၏။

"အကယ်၍... အကယ်၍ သူတို့ နိုးလာရင်ကော..."

လဲ့ချန်က ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ သူ့မျက်လုံးများက မြွေဥများဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ အားလုံးကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေများ ထောက်ပံ့မှုက သေချာသွားမည်ဖြစ်၏။

သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ သူက တစ်နိုင်ငံလုံး အနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးပြီး အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေသည် အလွန်အမင်း အဆိပ်မပြင်းသော်လည်း ၎င်း၏ မြွေရေခွံနှင့် သည်းခြေတို့မှာ တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း သိထားသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့က တောရိုင်းမြွေများ ဖြစ်သောကြောင့် အာနိသင် ပိုမို ထက်မြက်ပြီး စျေးပိုရလေသည်။

"အားကော်... အဲ့မြွေအုပ်ကို ကြည့်ဦး... အခုမှ အသစ်ဖြစ်လာတာ မဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မြွေအုပ်ဆီမှ လုံးဝ ခွာမသွားချေ။

လဲ့အားကော်က သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲလိုပဲ ထင်တယ်... အဲ့မြွေတွေက သိပ်မကြီးသေးဘူး... ဟိုအကောင် နည်းနည်းကို ကြည့်ဦး... အရေခွံတောင် လဲလို့ ပြီးသေးပုံ မပေါ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက အခွင့်ကောင်းပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ဒီမြွေအုပ်က ကြီးထွား အားကောင်းလာရင် တောင်ပေါ်တက်လာမယ့် ရွာသားတွေအတွက်လည်း အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်တယ်..."

သူ ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ချို့ ရောယှက်နေ၏။

"သူတို့ငြိမ်သက်နေတုန်း ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်ဖမ်းပြီး မြွေဥတွေကိုလည်း ယူသွားကြရအောင်..."

"အစ်ကိုက မြွေဥတွေကိုပါ ယူသွားမလို့လား..."

လဲ့အားကော်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အကောင်တွေက အများကြီးပဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ..."

"မကြောက်စမ်းပါနဲ့..."

လဲ့ချန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အရင်ကကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ဒီမြွေပေါက်စလေးတွေကို နိုင်ဖို့ ငါ့မှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတယ်... မင်း ကြောက်နေရင် ခဏနေကျ ငါ့ကို နောက်ကနေ ကာဗာပေး..."

"ဒါပေမဲ့... အစ်ကိုချန်... သူတို့က အဆိပ်ရှိတယ်လေ..."

လဲ့အားကော်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော် အကိုက်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က ဖြူဖွေးသော သွားများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြဲဖြဲ ရယ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ဖူးလို့လဲ... အရင်တုန်းကဆို..."

"လုပ်ပါ အစ်ကိုချန်ရယ်... အစ်ကို တော်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်း လူမိုက် အများကြီးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့… အဲ့တာက မြွေဖမ်းတာနဲ့ မတူဘူးလေ..."

လဲ့အားကော်က ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘဲ လဲ့ချန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်နေမိ၏။ သူက မြွေများကို အကြောက်အလန့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်းတို့ ရုတ်တရက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

လဲ့ချန်က အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မြွေရေခွံအိတ်တစ်လုံးနှင့် မြွေဖမ်းကိရိယာကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် မြွေရေခွံအိတ်ကို လဲ့အားကော်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"အားကော်... အိတ်ကို ကိုင်ထားပေး... ငါ တစ်ကောင် ဖမ်းပြီးတာနဲ့ အထဲ ထည့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို မလွတ်စေနဲ့..."

လဲ့ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုချန်... တကယ် သတိထားရမယ်နော်..."

"ကျွန်တော်တို့ မြွေဥ နည်းနည်းလောက်ပဲ ယူသွားရင် မကောင်းဘူးလား... ဒါတွေက ကြည့်ရတာ ကြက်သီးထစရာကြီး..."

လဲ့အားကော်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မလုပ်ရသော်လည်း မြင်ကွင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူ၏ အသံများက တုန်ယင်နေသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို အရေးမစိုက်ဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ မြွေအုပ်၏ အစွန်းဆီသို့ ခြေဖျားထောက်၍ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွား၏။

ဂူထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကျဆင်းလာသော ရေစက်ကျသံများသာ ရှိနေသည်။

လဲ့ချန်က အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ပြီး အစွန်းနှင့် နီးကပ်နေသော အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ တစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုမြွေမှာ သေးငယ်ပြီး ၎င်း၏ အရောင်က အနည်းငယ် မှေးမှိန်နေကာ အခုမှ မွေးဖွားလာသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သူက မြွေဖမ်းကိရိယာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေချလိုက်ပြီး မြွေ၏ အရေးကြီးသော နေရာသို့ ချိန်ရွယ်ကာ တစ်မုဟုတ်ချင်း ညှပ်ချလိုက်၏။

မြွေက လိမ်ကောက်ကာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

"ရပြီ..."

လဲ့ချန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး မြွေကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကာ မြွေရေခွံအိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အရမ်းမိုက်တယ်."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အားကော်က တက်ကြွလာပြီး သူ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေက အနည်းငယ် သက်သာသွား၏။

ပထမဆုံး အောင်မြင်သော အတွေ့အကြုံနှင့်အတူ လဲ့ချန်က ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာပြီး အစွန်းတစ်လျှောက်မှ နောက်ထပ် အကောင်အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။

"အားကော်... အမီလိုက်ခဲ့..."

သူက မြွေရေခွံအိတ်ကို သယ်ဆောင်ရန်နှင့် အစွန်းမှ မြွေငယ်လေးများကို ဖမ်းယူရန် လဲ့အားကော်ကို ခေါ်လိုက်၏။

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက လျင်မြန် ဖျတ်လတ်နေပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ မြွေများကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်မိစေချေ။

လဲ့အားကော်က သူ့အတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ နည်းစနစ်တွေက တကယ့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပဲ... အရင်က လေ့ကျင့်ဖူးလို့လား..."

"ဟီးဟီး... ငါ နွံငါးတွေ ဖမ်းရင်းနဲ့ သင်ယူထားတာလေ..."

လဲ့ချန်က သူ့လက်များကို မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေရင်း ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ကြံဖန် ပြောလိုက်၏။

ဂူထဲတွင် အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ အတော်များများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်က ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့် ဖမ်းမိသွားပြီး သူ၏ မြွေရေခွံအိတ်မှာ ဖောင်းကားနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ... ဆက်ဖမ်းနေရင် သူတို့ သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

သူ ရပ်တန့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားသည်။

လဲ့ချန်က ဆွေးမြေ့နေသော အရိုးခက် တစ်ခုကို တက်နင်းမိသွားပြီး ပြတ်သားသော 'ဂျွတ်' ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုအသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ဂူထဲတွင် အထူးသဖြင့် စူးရှနေသည်။

အိပ်မောကျနေသော မြွေများက တစ်မုဟုတ်ချင်း နိုးထလာကြ၏။ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ အတော်များများက ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ နီရဲနေသော လျှာများကို သွင်းလိုက်၊ ထုတ်လိုက် လုပ်ကာ သတိပေးသည့် ရှဲရှဲမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

*သွားပါပြီ…*

လဲ့အားကော်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး မြွေရေခွံအိတ်ကို လွှင့်ပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"အစ်ကိုချန်... သူတို့ နိုးလာပြီ..."

လဲ့ချန်က တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်ကာ မြွေများကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

မြွေအုပ်၏ အလယ်ဗဟို၌ အခြားအကောင်များထက် သိသာစွာ ကြီးမားသော အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ တစ်ကောင်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာ၏။ ၎င်း၏ အရောင်က ပိုမို တက်ကြွနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနီရောင် အမှတ်အသားများက ပိုမို ထင်ရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

"ခုနကတုန်းက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အကောင်ကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မမြင်လိုက်ရတာလဲ..."

လဲ့ချန်မှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။

၎င်းက အရေခွံ လဲထားပြီးသော အရွယ်ရောက် မြွေကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပုံရကာ ပို၍ ကြီးမားပြီး အဆိပ်ပိုပြင်းသည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..."

လဲ့အားကော်က ညာဘက် ခြေထောက်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ကို ရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာနေပြီး အထူး သတိဝီရိယ ရှိနေ၏။

လဲ့ချန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"မလန့်နဲ့... သူတို့ အခုမှ နိုးလာတာ... မတိုက်ခိုက်သေးဘူး..."

"ငါတို့ သူတို့ကို မဆွဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ကြမယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွား၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း မြွေများဆီမှ မျက်လုံးကို မလွှဲရဲကြပေ။

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် မြွေများက လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြပြီး ရှဲရှဲမြည်သံများက ဂူထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားကာ ၎င်းတို့ တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ထိုအခိုက်၌ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တင်းမာသွားကာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။