အခန်း ၁၆၂

အခန်း (၁၆၂)သီသီလေး လွတ်မြောက်ခြင်း

ဂူအတွင်း၌ မြင်ကွင်းမှာ အလွန် မှောင်မိုက်နေပြီး လဲ့ချန်၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးမှ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ဖြင့်သာ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာအနည်းငယ်ကို သီသီလေး လင်းထိန်စေနိုင်၏။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့မှာ ကျောချင်းကပ်၍ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ လက်များက မြွေဖမ်းကိရိယာများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အာရုံများ လွန်ကဲစွာ တင်းမာနေကြသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဂူက သရဲဂူလိုပဲ မှောင်မည်းနေတာပဲ... မြန်မြန်ထွက်သွားရအောင်... ကျွန်တော် ကြောက်လာပြီ..."

လဲ့အားကော် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေနိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသော်လည်း တုန်ယင်နေသော အသံကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။ သူက အချိန်မရွေး ငိုချလိုက်မိတော့မည့်အလား ကြောက်ရွံ့နေသည်။

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“အားကော်... မလန့်နဲ့... မြွေနည်းနည်းလေးကို ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ... ငါ့ကို ကြည့်ထား..."

သို့သော်လည်း သူ စကားပင် မဆုံးလိုက်ရမီ အမှောင်ထုထဲမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသော အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ တစ်ကောင်ကြောင့် စကားစ ပြတ်သွားရ၏။

ထိုမြွေ၏ အလျင်မှာ အနီရောင် လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုအလား အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှပြီး လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

လဲ့အားကော်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ မြွေဖမ်းကိရိယာကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လွန်ကဲစွာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေမှုကြောင့် သူ၏ ရိုက်ချက်က လွဲချော်သွားပြီး မြွေဖမ်းကိရိယာက ဂူနံရံကို သွားရောက် ရိုက်မိကာ ဘုန်းခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်သွား၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲ၍ နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မြွေဖမ်းကိရိယာဖြင့် ထိုမြွေ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို တိကျစွာ ညှပ်ဖမ်းလိုက်သည်။

"ရှူး..."

အဖမ်းခံလိုက်ရသော အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေက ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေပြီး ၎င်း၏ တောက်ပသော အနီရောင် လျှာကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ စူးရှသော မြွေတွန်သံကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှင့်နေ၏။

ထိုမြွေက ၎င်း၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ ကွေးညွှတ်၍ လဲ့ချန်၏ လက်ကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မြွေဖမ်းကိရိယာ၏ အညှပ်က တင်းကျပ်လွန်းနေကာ အကွာအဝေးကလည်း မမီသဖြင့် ထိုမြွေမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် ခွန်အားများ ဆုံးရှုံးသွားရသည်။

"တောက်... ငါနဲ့ နမ်းမိတော့မလို့..."

လဲ့ချန်က ထိုမြွေကို ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး လဲ့အားကော်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အန္တရာယ်များလှသော အခြေအနေကြောင့် သူ၏ အစောက စိတ်ရှည်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

"မင်းက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ဒုက္ခပေးတာပဲ... နောက်တစ်ခါ အဲ့လိုထပ်ဖြစ်ရင် မင်းကို ငါ ခေါ်မလာတော့ဘူး..."

လဲ့အားကော်က ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေဆဲ အခြေအနေဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟီးဟီး... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ... နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် အဲဒီလိုမဖြစ်စေရပါဘူး..."

မြွေအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ မြွေတွန်သံများက အနိမ့်အမြင့် ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ သတိထား၍ နောက်သို့ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာလာကြသည်။

လဲ့အားကော်က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ညှိုးရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် မြွေအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုမှ ဧရာမ အနီရောင်သံကွင်းတက်မြွေကြီးတစ်ကောင်က သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နီရဲနေသော မြွေ၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ထုထဲတွင် တောက်ပနေပြီး ရုတ်တရက် အကြည့်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေ၏။

"ဒီအကောင်က အသိဉာဏ် ရှိနေတာများလား..."

လဲ့အားကော်၏ အသံက အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားသည်။

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို စိတ်ထဲမှ ရိပ်မိလိုက်၏။

ထိုမြွေက မတ်တတ် ထောင်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ သူ ယခင်က မြင်ဖူးသမျှသော အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေများထက် ပိုမို ကြီးမားနေပြီး ၎င်း၏ အနီရောင် အကွက်များကလည်း များစွာ ပို၍ တောက်ပနေသဖြင့် အလွန်တရာ အဆိပ်ပြင်းကြောင်း ထင်ရှားနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"မလန့်နဲ့... သူက ခန္ဓာကိုယ် ကြီးတဲ့အတွက် သိပ်မြန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်၏။ ယနေ့ သူ ရရှိထားသည့် အရာများက အတော်လေး များပြားနေပြီ ဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်နေရန် မသင့်တော်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအကောင်ကို ရှောင်ပြီး ဘေးဘက်ကနေ ကပ်ထွက်ရအောင်... ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြတာပေါ့..."

"အသက်ရှင်နေသမျှ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုချန် ပြောတဲ့အတိုင်း အကုန်လုပ်ပါ့မယ်..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ မြွေဖမ်းကိရိယာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ တလုံးလုံး ထွက်နေ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အသံမထွက်စေရန် ကြိုးစားရင်း ဂူနံရံတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

"ရှူး..."

အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ တစ်ကောင်က ဘေးဘက်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး လဲ့ချန်၏ ခြေထောက်ကို ကိုက်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထိုမြွေကို ကန်ထုတ်လိုက်သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မြွေဖမ်းကိရိယာဖြင့် ၎င်း၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို ညှပ်ဖမ်းလိုက်သည်။

လဲ့အားကော် တစ်ယောက် သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် ထိုမြွေက အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

သူက အပျော်လွန်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တော်သေးတာပေါ့... အစ်ကိုချန်သာ မရှိရင် ကိစ္စပြီးလောက်ပြီ..."

လဲ့ချန်မှာ သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူက မြွေအုပ်ထဲမှ ကွက်လပ်ငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အားကော်... ပြေးတော့..."

ထိုအမိန့်ကို ရသည်နှင့် အားကော်မှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် ချီတုံချတုံ မဖြစ်တော့ဘဲ ဂူအပေါက်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသည်။

မြွေများက ရှူးရှူးရှားရှား မြည်တွန်၍ သူတို့နောက်သို့ အတောမသတ် လိုက်လာကြပြီး အကောင်တိုင်းက အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသော အလျင်ဖြင့် ရွေ့လျားလာကာ သူတို့နှစ်ယောက်နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာကြသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ရုတ်တရက် လဲ့အားကော်က ခြေချော်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"အား..."

ရှေ့တွင် ရောက်နေသော လဲ့ချန်က အသံကြားသည်နှင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြွေအုပ်ကြီးက အားကော်ကို ဝါးမျိုတော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်း လက်ကို ပေး..."

သူက ကိုယ်ခန္ဓာ ပျော့ခွေနေသော လဲ့အားကော်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေ... သောက်ရူးမလုပ်နဲ့..."

ဂူပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ နေမင်းက အနောက်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေပြီဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က သူ ယူဆောင်လာသော ထုံးစိမ်းကို အသုံးပြု၍ ဂူအပေါက်ဝတွင် အမှတ်အသားတစ်ခုကို ကမန်းကတန်း ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြွေများက သူတို့နောက်သို့ ဆက်မလိုက်လာတော့ဘဲ ဂူအပေါက်ဝ၌သာ လှည့်ပတ် သွားလာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“သေစမ်း... ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ရောက်ပြီ..."

လဲ့အားကော်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ စစ်တပ်ထဲမရောက်တာ တော်တော် နှမြောစရာ ကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်မှာလည်း အလွန် မောပန်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်းပြုံး၍ လဲ့အားကော်ကို တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

"မြှောက်ပင့်မနေနဲ့... ငါသာ မပါရင် မင်း ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ သေနေလောက်ပြီ..."

"ဟီးဟီး... အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်... အစ်ကိုချန်က တကယ်မိုက်တာ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ တင်ပါးကို ပွတ်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဂူကို ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့မြွေတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ရူးသွားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအကောင်ကြီးကြောင့်ဖြစ်မယ် ထင်တယ်... သူက မြွေအုပ်ကို အချက်ပြလိုက်တာပဲ... ငါတို့ နောက်တစ်ခေါက် လာရင် ပိုပြီး သတိထားရမယ်... ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုတွေလည်း ပိုလုပ်ရမယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ စကားပြောရင်းနှင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။

လဲ့ချန်က ယနေ့ ရရှိခဲ့သော ပမာဏကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အပြည့်အမောက် ပါလာသော မြွေအိတ်ကြီးနှစ်အိတ်ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အားကော်... ဒီနေ့ ရလာတာတွေက အတော်လေး ကောင်းတယ်... ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် မွေးမြူရေးကို စလုပ်လို့ ရပြီ..."

"သေချာပေါက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရမှာပဲ... အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို အနီရောင် စာအိတ်ကြီး တစ်အိတ် ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်မှာ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး ထိုအရာက လဲ့အားကော် ခံစားခဲ့ရသော လွန်ကဲလှသည့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကိုပါ ပြေလျော့သွားစေရန် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့၏။

"ဟီးဟီး... အဲဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အစ်ကိုချန်..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် တခြားနေရာမှာ မြွေသွားဖမ်းလို့ မရဘူးလား... ဒီနေရာက အရမ်းခြောက်ခြားစရာ ကောင်းတယ်... နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြုံချင်တော့ဘူး..."

လဲ့အားကော်က မျက်နှာရှုံ့မဲ့၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် တခြားနေရာ သွားကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းက သတ္တိနည်းနည်း မွေးထားဖို့ လိုတယ် ကောင်လေး... ဒါမှ မြွေကို မြင်တာနဲ့ ဒူးတွေ မယိုင်သွားမှာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နေမင်းက တောင်တန်းများ၏ နောက်ကွယ်သို့ ပုန်းကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ လေပြေတစ်ချက်က လန်းဆန်းသော အေးမြမှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။

လဲ့ချန်မှာ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။ ဤခရီးစဉ်က ရင်ဖိုစရာ ကောင်းလှသော်လည်း အရင် နှစ်ရက်ပေါင်း ရထားသည်ထက် ပို၍ များပြားစွာ ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ငွေပိုရှာနိုင်လာသည်နှင့်အမျှ ချီလန်ကို ဆက်လက်၍ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရစေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ချီလန်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ လဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာ၏။

ချီလန်က ပညာတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကြင်နာတတ်ပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိကာ မည်မျှပင် သနားစရာ ကောင်းနေပါစေ သူမကိုယ်သူမ ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမက သူ့ကို အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့ပေးသည်။ သူ အပြင်ထွက်သွားတိုင်း ချီလန်က အိမ်တွင် စောင့်နေတတ်ပြီး ထမင်းဟင်းများကိုလည်း အမြဲတမ်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပေးလေ့ရှိ၏။

"အဲ့လို မြင့်မြတ်တဲ့ ဇနီးမျိုး ရှိနေမှတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာများ ထပ်တောင်းဆိုစရာ လိုသေးလို့လဲ..."

ချီလန်၏ နူးညံ့သော အပြုံးကို တွေးမိရင်း လဲ့ချန်၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ ပေါ့ပါးသွက်လက်လာသည်။

လဲ့အားကော်က အရာအားလုံးကို မြင်နေရသော်လည်း သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေလိုက်၏။

အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တကယ်ကို အားကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒီနေ့ ငါ့မိန်းမ ဘာဟင်းကောင်းတွေ ချက်ထားမလဲ မသိဘူး... သူမရဲ့ ဝက်သားနီနှပ်ကို မစားရတာ အတော်ကြာနေပြီ..."

လဲ့ချန်မှာ တိတ်တခိုး ပီတိဖြစ်နေပြီး ချီလန်၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားချင်နေသည့်အလား သူ၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ မြန်ဆန်လာ၏။

ရွာအဝင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လဲ့ချန်က ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တစ်မုဟုတ်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။