အခန်း ၁၆၃

အခန်း (၁၆၃)ငွေတွင်းကြီး

ချီလန်က လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးတော့ အေးချမ်းသွားရ၏။

သူမက သူတို့ဆီသို့ ကမန်းကတန်း သွားရောက် ဆီးကြိုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ရေဒါတစ်ခုအလား ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ကာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အကောင်းပကတိ ရှိနေကြောင်း သေချာသွားမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ရှင် ကျွန်မကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာပဲ... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ... ကျွန်မက ရှင်တို့ကို တစ်ခုခုများ..."

ချီလန်၏ အသံမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် တစ်ဆို့နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေ၏။

လဲ့ချန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီလန်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မိန်းမရယ်... ကိုယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

"ကြည့်စမ်းပါဦး... ပစ္စည်းကောင်းတွေတောင် အများကြီး ပါလာသေးတယ်..."

သူက သူ့လက်ထဲမှ ဖောင်းကားနေသော ဂုံနီအိတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ထိုအခါမှ ချီလန်က သူတို့ နှစ်ယောက် သယ်ဆောင်လာသော မြွေများကို သတိပြုမိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ... မြွေတွေ အများကြီးပဲ... အစ်ကိုချန်... ရှင် ကျွန်မကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာပဲ..."

"ဒါတွေက နောင်ကျရင် ငါတို့ရဲ့ ငွေတွင်းကြီးတွေ ဖြစ်လာမှာ..."

လဲ့ချန်က မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြ၍ ပြောလိုက်၏။

“အားကော်... မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေကို အိမ်ထဲ ရွှေ့လိုက်... သည်ည မင်းမရီးက သူမရဲ့ လက်ရာကို ထုတ်ပြပြီး မင်းအတွက် ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးလိမ့်မယ်..."

လဲ့အားကော်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြွေများကို အိမ်ထဲသို့ ဝမ်းသာအားရ သယ်ဆောင်သွားကာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို သီးသန့် အချိန်ရစေရန် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သူက နောက်သို့ လှည့်၍ ချီလန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်လည်း မမေ့လျော့ပေ။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မရီး... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါဦး... ပြေးနိုင်လွှားနိုင်သေးတယ်... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချီလန်က လဲ့ချန်ကို အဆက်မပြတ် ညည်းညူ ဆူပူနေ၏။

"ရှင် အဲဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့နေရာကို တကယ် မသွားသင့်ဘူး... တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က ပြန်လည် ချေပခြင်း မပြုဘဲ ပြုံး၍သာ နားထောင်နေပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သေးသည်။

"အဲဒီလိုသာဆိုရင် ငါ့မိန်းမရဲ့ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်မှုကို ခံရမှာပေါ့..."

"ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ချီလန်မှာ ဒေါသလည်းထွက်၊ ရယ်လည်း ရယ်ချင်သွားရ၏။ သူမက စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်၍ သူ့ကို ဖွဖွလေး တစ်ချက် ထုလိုက်သော်လည်း နာကျင်မှု အလျဉ်းမရှိပေ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လဲ့ချန်က မြွေခြံကို ချက်ချင်း စတင် စီစဉ်တော့သည်။

သူက မြွေခြံအသစ်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ယခု သူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ မြွေများကို ထိုအထဲသို့ ထည့်သွင်းရန်သာ ဖြစ်၏။

"အားကော်... ဒီအနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေတွေကို သီးသန့်ခွဲထားတဲ့ နေရာမှာ အရင် ထည့်လိုက်..."

လဲ့ချန်က သစ်သားပြားများဖြင့် ကန့်ထားသော တဲအစွန်ရှိ နေရာငယ်လေး တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ဘာလို့ သီးသန့် ခွဲထားရတာလဲ..."

"အကောင်သစ်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အသားကျဖို့ လိုသေးတယ်... သူတို့ စိတ်ဖိစီးမှု မဖြစ်အောင်နဲ့ အရင်ရှိနေတဲ့ မြွေတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ရန်မဖြစ်အောင်လို့... အဲဒီလိုဆိုရင် အခြေအနေ ဆိုးသွားနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က နားလည်သွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂုံနီအိတ်ထဲမှ အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေများကို သီးသန့်နေရာသို့ ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ထိုမြွေများက ပတ်ဝန်းကျင်သစ်တွင် မည်သည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုမျိုးကိုမျှ မပြသကြဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် အသားကျသွားကြ၏။ အချို့က သစ်သားပြားများပေါ်တွင် ခွေ၍ နေပူဆာလှုံနေကြပြီး အချို့ကမူ ထောင့်ချိုးများတွင် ပုန်းအောင်းရန်နေရာ ရှာဖွေနေကြသည်။

အချို့ဆိုလျှင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် စတင်ရစ်ပတ်နေကြပြီး စိတ်ဖိစီးနေသည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။

"ဟေး... အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီအကောင်တွေ အသားကျတာ အတော် မြန်တာပဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ မြွေများ အလွန် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ..."

အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေများကို နေရာချပေးပြီးနောက် လဲ့ချန်က သူ ယခင်က ဝယ်ယူထားခဲ့သော မြွေဥများကို အပူဓာတ် ပိုမို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် အခြား နေရာတစ်ခုသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားရတဲ့ မြွေဥတွေကနေ အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ မြွေပေါက်လေးတွေ ပိုထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီမြွေဥတွေက ဘယ်တော့ ပေါက်လာမှာလဲ..."

"ငါတို့စောင့်ရဦးမယ်... တစ်လလောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က မြွေဥများ၏ အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက နူးညံ့တယ်... သေချာဂရုစိုက်ပေးဖို့ လိုတယ်..."

"တစ်လတောင်..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို အဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

"မြွေဆက်ဖမ်းတာကလွဲလို့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီလို့ မတွေးနဲ့ဦး... ငါတို့ရဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံကို ချဲ့ထွင်ဖို့လိုသေးတယ်... စီးပွားရေး ပိုကောင်းလာရင် ငါတို့မှာ မြွေ လုံလုံလောက်လောက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ရှုံ့မဲ့သွား၏။

"အစ်ကိုချန်... တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက် နားလို့ မရဘူးလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေ ပြုတ်ထွက်တော့မယ်..."

"တစ်ရက် နှစ်ရက် နားမယ် ဟုတ်လား... အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်..."

လဲ့ချန်က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပိုက်ဆံ ပိုလိုချင်ရင် မြန်မြန်လှုပ်ရှားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ငါတို့ ချမ်းသာသွားရင် မင်း ကြိုက်သလို နားလို့ရပြီ..."

လဲ့အားကော်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှမရှိပေ။ သူ ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ချင်ပါက ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ရပေမည်။

"အစ်ကိုချန်... နောင်ကျရင် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲက သူဌေးကြီးတွေလို အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေနဲ့ နေပြီး ဇိမ်ခံကားကြီးတွေ မောင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်လား..."

လဲ့အားကော်က အလုပ်လုပ်ရင်းနှင့် သာယာလှပသော အနာဂတ်အကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေ၏။

"သေချာပေါက်ပေါ့..."

အနာဂတ်အကြောင်းကို တွေးတောရင်း လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေနဲ့ ဇိမ်ခံကားတွေက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိလာတဲ့အခါ သည်ထက်ပိုပြီး ခေတ်မီတဲ့ နည်းပညာတွေကိုတောင် ရနိုင်ဦးမှာ... မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး..."

မြွေဥများကို စီစဉ်နေရာချပြီးနောက် လဲ့ချန်က သူ၏ လက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ချီလန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းမ... သွားပြီး ဒေါနပင် နည်းနည်း သွားယူခဲ့... ဒီမြွေခြံကို ငါတို့ သေသေချာချာ ပိုးသတ်ရအောင်..."

ချီလန်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရွေးချယ်နေရင်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလုပ်များနေ၏။ သူမက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒေါနပင်ကို သုံးမလို့လား... အဲဒီအရာက ပိုးသတ်နိုင်လို့လား..."

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဒေါနပင်ကို ခြင်နှင်ရန်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး ပိုးသတ်ရန် အသုံးပြုသည်ဟု ကြားဖူးသည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။

"ဟီးဟီး... မင်း အဲဒါကို မသိဘူးမလား..."

လဲ့ချန်က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒေါနပင်က ခြင်တွေနှင်နိုင်ရုံသာမကဘဲ ဘက်တီးရီးယားတွေကို သတ်ပေးပြီး ပိုးမွှားတွေကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်တယ်... ပြီးတော့ မြွေတွေအတွက်လည်း ကောင်းတယ်..."

"စဉ်းစားကြည့်လေ... ဒီမြွေ ဖျားနာသွားရင် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်ကို ဘယ်သွားရှာရမှာလဲ..."

"ငါတို့ ချိုက်လျန်ကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေလို့ မရဘူးလေ..."

ချီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒေါနပင် အချို့ကို သွားခုတ်ရန် အိမ်နောက်ဖေးသို့ ထွက်သွား၏။

လဲ့ချန်က ဒေါနပင်များကို ယူ၍ အစည်းငယ်လေးများ ခွဲလိုက်ပြီးနောက် မီးရှို့ကာ မှိုင်းတိုက်ရန်အတွက် မြွေခြံ၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် ထားရှိလိုက်သည်။

"ဒီမီးခိုးနဲ့ မီးက လုံလောက်ပါ့မလား..."

ချီလန်က အပေါ်သို့ တက်လာသော မီးခိုးဖြူများကို ကြည့်၍ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မိန်းမရယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ နည်းလမ်းပဲ... သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မှာ... မီးခိုးတွေ ရှင်းသွားရင် မြွေခြံကို လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်... အဲဒီအခါကျရင် အနံ့အသက် လုံးဝ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်..."

ချီလန်က အလုပ်ရှုပ်နေသော လဲ့ချန်ကို ကြည့်ရင်း သူမဘာသာ တွေးလိုက်မိ၏။

"ဒီလူက တကယ် အကုန်သိနေတာပဲ..."

မြွေခြံအတွင်း ပိုးသတ်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အားကော်... ဒီကို လာခဲ့... မင်းကို အလုပ်တစ်ခုပေးမယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ကြက်ပေါက်လေး အချို့နှင့် ဆော့ကစားနေစဉ် လဲ့ချန်၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူက ချက်ချင်းပင် အမြီးနှံ့ကာ ပြေးလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

"ဒီခြံစည်းရိုးကို ကြည့်လိုက်..."

လဲ့ချန်က မြွေခြံ၏ ခြံစည်းရိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက နည်းနည်းလေး မခိုင်မခန့် ဖြစ်နေတယ်... တစ်နေ့နေ့ မြွေတွေ လွတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒါဆိုရင် တကယ့် ပြဿနာပဲ..."

"သွားပြီး ခြံစည်းရိုးကို ခိုင်ခံ့အောင်လုပ်ဖို့ သစ်သားတုံး ခိုင်ခိုင်လေးတွေ သွားယူချေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးကျသွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... တခြားအလုပ် ရှာလို့ မရဘူးလား... ဒါက အလေးအပင် မရတဲ့ အလုပ်ကြီးပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေ ပြုတ်ထွက်တော့မယ်..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်၏။

"ဒီည မင်းမရီးက အရသာရှိတာ ချက်ပေးလိမ့်မယ်... မင်း ထပ်စားချင်နေဦးမယ်ဆိုတာ ငါ အာမခံတယ်..."

အရသာရှိသော အစားအစာအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်း လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သစ်သားရှာရန် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချီလန်က ညစာကို စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ယနေ့ ညစာ၏ အဓိက ဟင်းလျာမှာ မြွေစွပ်ပြုတ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လဲ့ချန်က အလွန် အာဟာရဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ အထူးတလည် တောင်းဆိုထားခြင်းဖြစ်၏။

ချီလန်က မြွေများကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော်လည်း မိသားစု၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အံကြိတ်ခံကာ ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ဒီမြွေကို ဘယ်လိုကိုင်ရမလဲ..."