အခန်း ၁၆၅

အခန်း (၁၆၅)အလွယ်တကူ ဘက်ပြောင်းတတ်သူတိုင်းက လူယုတ်မာများ ဖြစ်ကြ၏

အခြားသူများကလည်း ဝင်ရောက် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... မြွေလွတ်သွားပြီး ကလေးတစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်း လျော်နိုင်လို့လား..."

"လျော်မယ် ဟုတ်လား... သူက ဘာနဲ့ လျော်မှာလဲ... သူ့အိမ်မှာ မြွေတွေကလွဲရင် တခြားတန်ဖိုးရှိတဲ့ဟာ ဘာရှိသေးလို့လဲ..."

အဘွားစွင်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဝင်ပြောလိုက်၏။

လျိုတာကျူးနှင့် သူ၏ဇနီး စွင်းယန်မေတို့က လူအုပ်ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြသည်။ လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမူအရာ ရှိနေ၏။

"လဲ့ချန်... ဒီနေ့ မင်း ဘယ်လို ရုန်းထွက်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"မြွေတွေ အဲ့လောက် အများကြီး ရှိနေတာကို အကုန်ချက်ပြီး လူတိုင်းကို မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။

“မြွေဟင်းချိုက အတော်လေး အားရှိပြီး အရသာလည်း အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

လဲ့ချန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက လျိုတာကျူးအပေါ်သို့ ဓားသွားများကဲ့သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"လျိုတာကျူး... မင်းမှာ ရှက်တတ်တဲ့စိတ် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ့ရဲ့ မြွေဥတွေ ခိုးသွားတဲ့ကိစ္စ မင်းနဲ့ စာရင်းမရှင်းရသေးဘူးနော်... အခု ငါ့မြွေတွေကိုပါ ထပ်ပြီး ခိုးချင်နေပြန်ပြီလား... မင်းက ပြဿနာ ရှာချင်နေတာပဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ လဲ့ချန်၏ ခြိမ်းခြောက်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း လူအင်အား များပြားမှုကို အားကိုး၍ သူက ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါ... ငါက အားလုံးရဲ့ အကျိုးအတွက် လုပ်ပေးနေတာကွ..."

"မင်း ဘယ်လို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေမျိုးကို မွေးထားမှန်း ဘယ်သူက သိမှာလဲ... လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုက်မိပြီး သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ကိုက်လို့ လူသေသွားမယ် ဟုတ်လား... မင်း ထမင်းစားရင်း နင်သေသွားမယ်လို့ ဘာလို့ မပြောလိုက်တာလဲ..."

"ငါမွေးထားတဲ့ မြွေတွေ အကုန်လုံးကို မြွေခြံထဲမှာ သေချာထည့်ထားတာ... သွားမစသရွေ့ သူတို့က ဘာကိစ္စ မင်းတို့ကို လိုက်ကိုက်ရမှာလဲ..."

"မင်းက မြွေသား စားချင်လွန်းလို့ ရူးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လဲ့ချန်က နည်းနည်းမျှ အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

ဘေးနားရှိ ရွာသားများမှာ လဲ့ချန်၏ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်ခဏမျှ မည်သူကမျှ အသံမထွက်ရဲကြတော့ချေ။

လဲ့ချန်က လူတိုင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံကို ပျော့ပျောင်းသွားစေလိုက်သည်။

"မြွေတွေက လူတွေကို အန္တရာယ် ပေးမှာကို ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး စိတ်ပူနေကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူကြပါနဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ မြွေခြံက အတော်လေး လုံခြုံစိတ်ချရပြီး မြွေတွေလည်း လွတ်မသွားနိုင်ပါဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က မြွေတွေကို အပျော်သက်သက် မွေးထားတာ မဟုတ်ဘူး... ပိုက်ဆံရှာဖို့ မွေးထားတာ..."

"ပိုက်ဆံရှာတယ်..."

အဘိုးကျန်းက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"မြွေမွေးတာက ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံရှာလို့ ရမှာလဲ... မင်းက အဲ့မြွေတွေကို မှောင်ခိုဈေးမှာ သွားရောင်းမလို့များလား..."

"ဦးလေးကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းတွေက အတော်လေး ခေတ်နောက်ကျနေပြီပဲ..."

"မြွေသားရေ၊ မြွေသည်းခြေနဲ့ မြွေသားတွေ အကုန်လုံးက အခုဆိုရင် ရတနာတွေလိုပဲ... ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းဈေးကွက်မှာ ရောင်းလိုအားထက် ဝယ်လိုအားက အများကြီး ပိုများနေတယ်... အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် မွေးထားတဲ့ ဒီမြွေတွေဆီကနေ ငွေတွေ အများကြီး ရှာလို့ရတယ်..."

လဲ့ချန်က လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွရန် တမင်သက်သက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ပိုက်ဆံဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကြသည်။

အစပိုင်းက စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် လောဘစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအများအပြားက အချင်းချင်း တီးတိုး စကားပြောလာကြ၏။

"တကယ်လား... မြွေမွေးရင် တကယ် ပိုက်ဆံရနိုင်တာလား..."

"တကယ်သာ အမြတ်အစွန်းရနိုင်ရင် ငါလည်း နည်းနည်းလောက် မွေးရမယ်..."

"အစ်ကိုလဲ့ချန်... မြွေဘယ်လို မွေးရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးလို့ ရမလား..."

လေတိုက်ရာ အရပ်က အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းလေးကမှ ဒေါသတကြီးဖြင့် လဲ့ချန်၏ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေကြသည့် ရွာသားများမှာ ယခုအခါတွင် ဖော်လံဖားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်၏။

လျိုတာကျူးနှင့် စွင်းယန်မေတို့မှာ ကြက်သေသေသွားကြသည်။ အခြေအနေက သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့၏။

စွင်းယန်မေက လျိုတာကျူး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ တီးတိုး မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ၏ မြွေဟင်းချို အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံရနိုင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ မြွေတွေ လွတ်သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ..."

"အကိုက်ခံရမှာ ကြောက်ရင် ဝေးဝေးနေလေ... အကြောင်းမရှိဘဲ ငါ့ရဲ့ မြွေခြံထဲကို ဝင်မလာနဲ့..."

လဲ့ချန်က စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါ မြွေမွေးတာက ငါ့ကိစ္စပဲ... မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... မင်းတို့ အကုန်လုံးက သူများကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေကြတာပဲ..."

ရွာသားများမှာ ယခုအခါတွင် ငွေရှာရန်သာ စွဲလမ်းနေကြပြီး မည်သူကမျှ လျိုတာကျူး ပြောသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

အချို့လူများက လျိုတာကျူးနှင့် အဘိုးကျန်းကိုပင် စတင် စွပ်စွဲလာကြသည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်က လဲ့ချန် ပိုက်ဆံရှာတာကို မနာလို ဖြစ်နေတာလား... ဒီမှာ တမင်သက်သက် ရန်တိုက်ပေးနေတာပဲ..."

"ဦးလေးကျန်း... ခင်ဗျားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကမှ လဲ့ချန်ဆီကို မြွေဥတွေ ခိုးရောင်းနေခဲ့တာလေ... အခုမှ ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ..."

အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး ဗလုံးဗထွေးဖြစ်ကာ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

လျိုတာကျူးနှင့် စွင်းယန်မေတို့သည်လည်း လူအုပ်၏ အနောက်သို့ ခပ်သွက်သွက် ရှောင်ထွက်သွားကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောရဲကြတော့ပေ။

လဲ့ချန်က ဤအခွင့်အရေးသမားတစ်စုကိုကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

သူ အကူအညီ လိုအပ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ငွေမက်သည့် လူစားမျိုးကိုတော့ မဟုတ်ချေ။

"ကဲ... အကုန်လုံး လူစုခွဲကြတော့... ကျွန်တော် မြွေတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အလုပ်များနေတယ်..."

လဲ့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရွာသားများက မြွေမွေးမြူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မေးချင်သေးသော်လည်း လဲ့ချန်၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ သူတို့က ဆက်လက် ဖိအားမပေးရဲတော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လူစုခွဲသွားရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"ပညာလာသင်" သည့် နောက်ဆုံး ရွာသားအုပ်စု ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လဲ့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နံရံထောင့်တွင် မှီ၍ ခပ်ပြုံးပြုံး လုပ်နေသော လဲ့အားကော်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အားကော်... မင်းက အတော်လေး သတ္တိကောင်းနေပါလား... လူရွှင်တော် လာလုပ်ပြနေတာလား..."

လဲ့ချန်က အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်း၍ ဘေးသို့ ခုန်ထွက်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်က တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာတာပဲ..."

"စောစောက လူတွေဆိုရင် ခွေးလေးတွေလိုပဲ... အမြီးတောင် နှံ့ပြနေကြသေးတယ်..."

"အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကိုတောင်လိုတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က စကားပြောလည်း သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူးလေ..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုသာ အမိန့်ပေးလိုက်ရင် သူတို့ အကုန်လုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

"ဟွန့်... အခွင့်အရေးသမားတစ်စု... သူတို့ရဲ့ သဘောထား ပြောင်းလဲတာက စာအုပ် စာမျက်နှာ လှန်တာထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်..."

လဲ့ချန်က ရွံရှာစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"ငါတို့ အားလုံးက တစ်ရွာတည်းသားတွေ ဖြစ်နေလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါ သူတို့နဲ့ စကားပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့အားကော်၏ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည် လေးနက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက သူတို့ကို မြွေဘယ်လို မွေးရမလဲဆိုတာကို တကယ် သင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"သူတို့ကို သင်ပေးမယ် ဟုတ်လား... မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... 'တပည့်ကို သင်ပေးလိုက်ရင် ဆရာ ငတ်သွားနိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ငါက နားမလည်ဘဲ နေမလား..."

"မြွေမွေးတာက ပိုက်ဆံရှာဖို့ လွယ်တယ်လို့ သူတို့ကို ထင်သွားအောင် ငါက အဲဒီစကားတွေကို တမင်သက်သက် ပြောလိုက်တာ... ဒါမှ သူတို့ ပြဿနာ လာမရှာရဲတော့မှာလေ..."

လဲ့အားကော်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ့် ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ... အဲဒီ 'ဟန်ဆောင် ပစ်ပယ်ခြင်း' နည်းဗျူဟာက အတော့်ကို မိုက်တယ်..."

"ငါ့ကို မြှောက်ပင့်နေတာ တော်တော့..."

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ဆူပူလိုက်၏။

"လာ... မင်းရဲ့ တပည့်တွေ လေ့ကျင့်ရေး ဘယ်လို လုပ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြရအောင်... စောစောက သူတို့ ကွင်းဆင်း လေ့ကျင့်နေတာကို ငါ ကြားလိုက်တယ်..."

"အပြင်ဘက်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာကိုတောင် သူတို့ ထွက်မကြည့်ကြဘူး... သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးက ဘယ်လောက်ထိ တိုးတက်လာပြီလဲဆိုတာ ငါ နည်းနည်း သိချင်နေပြီ..."

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်တို့ကို အိမ်နောက်ဖေးသို့ ခေါ်သွားရာ သူတို့ ဝင်မလာမီကပင် သိုင်းကွက် လေ့ကျင့်နေသည့် "ဟေး... ဟား..." ဟူသော အသံများကို ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရ၏။

ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူ ဟူသော လူငယ်သုံးယောက်မှာ အင်္ကျီမပါဘဲ ချွေးသံတရွှဲရွှဲဖြင့် သူတို့၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လဲ့အားကော်က သူ၏ တပည့်များကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့ကို အထက်သို့ မော့ထားလိုက်၏။

အရင်တုန်းက သူသည် အသုံးမကျသည့် အရူးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လဲ့ချန်ထံမှ ပညာများ သင်ယူပြီးကတည်းက သူက လုံးဝ တစ်ခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူ၌ ကိုယ်ပိုင်တပည့်များ ရှိနေပြီး သူ လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်များကို ပြန်လည် လက်ဆင့်ကမ်း ပေးနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဤခံစားချက်က အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... မင်း တော်တော်လေး တိုးတက်လာတာပဲ... ကြည့်ရတာ မင်း ပျင်းမနေဘဲ သေချာ ကြိုးကြိုးစားစား သင်ပေးနေတဲ့ပုံပဲ..."

လဲ့အားကော်က တဟဲဟဲ ရယ်မော၍ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သင်ကြားပြသမှု ကျေးဇူးကြောင့်ပါ... ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် စွမ်းရည်မျိုး မရှိပါဘူး..."

"နှိမ့်ချမနေပါနဲ့... မင်းက သင်ယူမှု မြန်ဆန်ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ချင်စိတ် ရှိတယ်... အချိန်ပေးလိုက်ရင် မင်း သေချာပေါက် တစ်ခုခု အောင်မြင်လာလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ခွန်အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ရွှေရှန်း... မင်းတို့ ကောင်တွေ ဒီကို လာခဲ့ကြ..."

လဲ့ချန်က သိုင်းလေ့ကျင့်နေသည့် လူသုံးယောက်ကို လှမ်းအော်လိုက်၏။

လဲ့ချန်၏ အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်သုံးယောက်မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့အနားသို့ ရိုရိုသေသေဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုချန်..."

သုံးယောက်စလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရွှေရှန်းအနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အမှားအနည်းငယ်ကို ပြုပြင်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လေ့ကျင့်တာ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ လိုသေးတယ်... မင်းတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ဖို့ ခွန်အားကို စုစည်းပြီး အသက်ရှူတာကို ညီညာအောင် လုပ်ရမယ်..."