အခန်း ၁၆၆

အခန်း (၁၆၆) မြွေဥလေးများ အကောင်ပေါက်လာခြင်း

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ သိပါပြီ..."

လူသုံးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့ အားလပ်ချိန် ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် ငါ့မြွေခြံမှာ လာကူပေးလို့ရတယ်... ငါ မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး အလွန်ဝမ်းသာသွားကြ၏။

"တကယ်လား... အစ်ကိုချန်..."

ရွှေရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပေါ့... ငါက မင်းတို့ကို လိမ်စရာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

လူသုံးယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ချီလန်က ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။ သူမက ကမန်းကတန်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်၍ ထိုလူငယ်များအတွက် လက်ဖက်ရည် သွားငဲ့လိုက်သည်။

"ရော့... ရေသောက်ပြီး ခဏလောက် နားကြဦး..."

ချီလန်က သူတို့သုံးယောက်ကို လက်ဖက်ရည်ခွက်များ ကမ်းပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး..."

သူတို့ သုံးယောက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို လှမ်းယူ၍ တစ်မော့တည်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

လဲ့ချန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဘေးနား၌ ရပ်နေသော လဲ့ချင်းကို မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရ၏။ သူမက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းကို လိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟေး ကောင်မလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းလည်း သင်ချင်လို့လား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို သူ့လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။

လဲ့ချင်းက လျှာလေး ထုတ်၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... သူတို့ လေ့ကျင့်နေတာ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်... ညီမလည်း သိုင်းကွက် နှစ်ကွက်လောက် သင်လို့ရမလား..."

"ရတာပေါ့... မိန်းကလေးတွေ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကိုယ်ခံပညာ နှစ်ကွက်လောက် တတ်ထားတာ ကောင်းပါတယ်..."

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်း ရွှေရှန်းနှင့် အခြားသူများကို သူတို့ဘာသာ လေ့ကျင့်နေရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် လဲ့ချင်းကို သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ တစ်ဆင့်ချင်း စတင် သင်ကြားပေးတော့၏။

"လာ... ကောင်မလေး... ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး ဒီသိုင်းကွက်ကို အရင်လုပ်ကြည့်..."

လဲ့ချန်က ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းကွက်တစ်ခုကို ဟန်ရေးပြလိုက်ရာ လဲ့ချင်းကလည်း သူ့ကို အတော်လေး တူအောင် အတုခိုး လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းနေသေးသော်လည်း သူမ အလွန် အလေးအနက်ထားကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

"အင်း... အဲ့အတိုင်းပဲ... ခန္ဓာကိုယ်ကို ငြိမ်အောင်ထားပြီး ကျောကိုမတ်ထား..."

လဲ့ချန်က လဲ့ချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြင်ပေးရင်း အရေးကြီးသည့် အချက်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လဲ့ချင်းက အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုလှုပ်ရှားမှုများကို အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်လာ၏။ လဲ့ချန်က ၎င်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကောင်မလေးက တကယ်ါကို ပါရမီ ပါတာပဲ ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

"အစ်ကို... ညီမ လုပ်တာ ဘယ်လိုနေလဲ..."

လဲ့ချင်းက သူမ၏ သိုင်းဟန်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားကို မျှော်လင့်နေသည့် အသွင်ဖြင့် လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... မင်း တိုးတက်လာတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အခြေခံအကျဆုံး လှုပ်ရှားမှုပဲ ရှိသေးတယ်... တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရတဲ့အခါ အဲ့လောက် မရိုးရှင်းဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း အစ်ကို... ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းကွက် နည်းနည်းလောက် ထပ်သင်ပေးပါဦး..."

လဲ့ချင်းက လဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲချွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ဇွတ်တရွတ် ပူဆာမှုကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် လဲ့ချန်မှာ သူမကို နောက်ထပ် ကိုယ်ခံပညာ နှစ်ကွက် ထပ်သင်ပေးရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ပထမ တစ်ကွက်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ရင်ဘတ်နေရာကို သီးသန့် ပစ်မှတ်ထားသည့် "ကျားနက် နှလုံးထုတ် လက်ဝါးသိုင်း" ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် သိုင်းကွက်တစ်ခုမှာ မကောင်းသည့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော နှာဘူးများကို ကိုင်တွယ်ရန် သီးသန့် တီထွင်ထားသည့် "မျောက်မင်း မက်မွန်သီးခူးဟန် သိုင်းကွက်" ဖြစ်၏။

"မင်း အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေနဲ့ တွေ့ရင် အဲ့သိုင်းကွက် နှစ်ကွက်က အထိရောက်ဆုံးပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ညီမ အပြင်ဘက်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထူး မှာကြားလိုက်သည်။

လဲ့ချင်းက သာမန်ထက် ထူးကဲသော လုံ့လဝီရိယဖြင့် သင်ယူခဲ့ပြီး သိုင်းကွက်တစ်ခုစီကို မှတ်သားလောက်ဖွယ် ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် လေ့ကျင့်ခဲ့၏။

ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ဤကောင်မလေးကိုလည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ဘာလို့ မလေ့ကျင့်ပေးရမှာလဲ...။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လဲ့ချန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အစ်ကို... ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ..."

လဲ့ချင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းက တော်တော် ပါရမီပါတာပဲလို့ တွေးမိလို့ပါ... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုတော်လာနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က လဲ့ချင်း၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ချစ်ခင်ယုယမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"တကယ်လား... ဒါဆိုရင် ညီမ တကယ့်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ရတော့မှာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း စိတ်အားထက်သန်လာပြီး ပို၍ပင် ကြိုးစား လေ့ကျင့်တော့၏။

......

လဲ့ချန်က မြွေခြံ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် စုတ်ပြဲနေသော "သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်" ကို ကိုင်ထားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြွေဥများထံမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်မှုများ ကြီးထွားလာ၏။

သူ စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်သောအခါ တရှပ်ရှပ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် "သားဖောက်ခြင်း အခြေအနေများ" ဟူသော အခန်း၌ ပြဿနာကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။ အပူချိန်...။

"ကျစ်... ဒါကြောင့်ကိုး... အပူချိန်က အလုံအလောက် မမြင့်လို့ပဲ..."

လဲ့ချန်က အမှန်တရားကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ဤမြွေဥများက အလွန်နုနယ်ကြသည်။ အပူချိန် လွန်းလွန်းကဲကဲ နိမ့်ကျနေပါက ၎င်းတို့က လုံးဝ အကောင်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

*ငါတို့ အခုချက်ချင်း နွေးထွေးအောင် လုပ်ဖို့ တစ်ခုခု လိုအပ်တယ်..*

လဲ့ချန်က အပူထိန်းသိမ်းမှု အလွန်ကောင်းမွန်သော ရိုးရာအပူပေး အုတ်ကုတင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြေးသတိရသွားသည်။

"အားကော်..."

လဲ့ချန်က အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်က ချက်ချင်းပင် ပြေးလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"မြန်မြန်... မင်းရဲ့ တပည့်တွေကို သွားခေါ်ချေ... ဒီည အပူပေးအုတ်ကုတင် တစ်လုံး ဆောက်ကြရအောင်..."

လဲ့ချန်က မြွေခြံ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့နေရာမှာ ဆောက်မယ်... နေရာလည်း ကျယ်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

*အစ်ကိုချန်က မြွေဥတွေအတွက် တကယ့်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာပဲ…*

သူက ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင် နှင့် ထျဲ့နျူ တို့ သုံးယောက်ကို ကမန်းကတန်း လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ... အစ်ကိုချန်အတွက် အလုပ်သွားလုပ်ရအောင်... ဒီညတော့ ငါတို့ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ရမယ်..."

လူငယ်သုံးယောက်မှာ အိပ်မက်လှလှလေးများထဲမှ ယခုမှ နိုးလာကာ မျက်လုံးများ မှေးစင်းနေသေးသော်လည်း သူတို့က အုတ်ခဲများ သယ်ရန်နှင့် ရွှံ့များ ဖျော်ရန် လဲ့အားကော်၏ နောက်သို့ လိမ္မာစွာ လိုက်သွားကြသည်။

လဲ့အားကော်က သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေ၏။ ဤကောင်လေးတွေက တကယ်ကို တော်တာပဲ...။ သူက ဤတပည့်များကို ရင်ဘတ်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပို၍ပို၍ သဘောကျလာသည်။

သူတို့ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချင်းကလည်း လာရောက် ကူညီပေး၏။

သူမက နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းအချို့ကို ရှာဖွေကာ မြွေဥများ ထည့်ထားသည့် တောင်းကို ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ဥများ တိုက်မိကာ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

လူကြီးများ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ရှောင်က အိပ်မနေတော့ဘဲ ပြေးလာကာ သူမ၏ ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အဖေ... ရှောင်ရှောင်ရော ကူညီပေးလို့ ရမလား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ သမီးလေး၏ အလွန် ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးများ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

*ဒီအလုပ်က ငါ့သမီးလေး လုပ်လို့ရမယ့် အလုပ်မျိုး မဟုတ်ဘူး... သူ ပင်ပန်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…*

သူ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ရှောင်... သမီးက အပူပေး အုတ်ကုတင်ထဲကို ထင်း နည်းနည်းလောက် သွားထည့်ပေးပါလား..."

"ဒါမှ မြွေပေါက်လေးတွေက နွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့ မွေးဖွားလာနိုင်မှာလေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ရှောင်က ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

" ရေး ကောင်းပြီ... ရှောင်ရှောင်က မြွေပေါက်လေးတွေ နွေးနေအောင် ကူညီပေးမယ်..."

ထို့ကြောင့် ရှောင်ရှောင်က အသစ် တည်ဆောက်ထားသည့် အပူပေး အုတ်ကုတင်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ထင်းများကို ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မီးခိုးများကြောင့် မည်းနက်သွားပြီး ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူသွားသည်။

လဲ့ချန်က အားကော်နှင့် အခြားသူများကို အပူပေး အုတ်ကုတင် တည်ဆောက်ရန် အလုပ်ရှုပ်စွာ ညွှန်ကြားနေစဉ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ရှောင်၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူက တစ်မုဟုတ်ချင်း ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အိုး... ငါ့ရဲ့ အသည်းလေး... သမီး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျောက်မီးသွေးခဲလေး ဖြစ်အောင် လုပ်ထားပါလား..."

ရှောင်ရှောင်က ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အမည်းရောင် ပြာအစွန်းအထင်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူမ၏ ပုံစံမှာ အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။

“ဖူး..? ဟားဟား..."

လဲ့ချင်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ရှောင်ရှောင်... သမီး ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် မြွေပေါက်လေးက နွေးလာမှာ မဟုတ်ဘူး... သမီးက အရင် ကန်စွန်းဥကင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ တပည့် သုံးယောက်မှာလည်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"ကျောက်မီးသွေးခဲလေး... မျက်နှာ သွားသစ်ချေ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှောင်ရှောင်ကို ပွေ့ချီကာ ရေစည်အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ရေမှုတ်ဖြင့် ရေခပ်၍ သူမ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ သစ်ပေးလိုက်သည်။

မျက်နှာသစ်ပေးနေစဉ် ရှောင်ရှောင်က နှုတ်ခမ်းလေး ဆူကာ ပြောလိုက်၏။

"အဖေ... ရှောင်ရှောင်က အဖေ့လိုမျိုး မြွေပေါက်လေးကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ပါ..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာလေးကို နမ်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင်က လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး... မြွေပေါက်လေး အကောင်ပေါက်လာရင် အဖေ သမီးကို တောင်ပေါ် ခေါ်သွားပြီး ဆော့ပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

"ကောင်းပြီ..."

ရှောင်ရှောင်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်ပြီးသွားသောအခါ မြေသားကုတင်က နွေးထွေးနေပြီး မြွေခြံတစ်ခုလုံး မြေကြီးနှင့် ထင်းရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လဲ့ချန်မှာ မျက်ကွင်းများ ညိုနေသော်လည်း မြွေဥများ ထည့်ထားသည့် တောင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေပြီး မြွေပေါက်လေးများ အကောင်ပေါက်လာမည့် အချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်က မြွေခြံအတွင်းသို့ ဖြာကျလာပြီး တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်သံ သဲ့သဲ့လေးများက လဲ့ချန်၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လဲ့ချန် လန့်ဖျပ်သွားပြီး မြွေဥများ ထည့်ထားသည့် တောင်းဆီသို့ ချက်ချင်း သွားလိုက်၏။ မြွေဥ တစ်လုံးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း သေးသေးလေးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ မြွေပေါက်လေးတစ်ကောင်က ၎င်းထဲမှ တွားသွားထွက်လာရန် ရုန်းကန်နေသည်။

"အို... ငါ့ရဲ့ အသည်းလေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပေါ့..."

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မြွေပေါက်လေးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခြား မြွေဥများကလည်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စတင် အကောင်ပေါက်လာကြပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်သော မြွေပေါက်လေးများက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လိမ်ကောက်၍ ဥခွံများထဲမှ တွားသွား ထွက်လာကြတော့သည်။