အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇) အခြားငွေရှာသည့် နည်းလမ်း

လဲ့ချန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားပြီး သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်ထဲမှ နည်းလမ်းအတိုင်း ဖားတစ်ကောင်ကို အသားစဉ်း၍ မြွေကလေးရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ချပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မြွေကလေးများက ထိုအသားစဉ်းကို လျစ်လျူရှုထားပြီး စားမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြကြချေ။

"ထူးဆန်းလှချည်လား... စာအုပ်ထဲမှာတော့ မြွေပေါက်လေးတွေ အကောင်ပေါက်လာရင် အသားစဉ်း စားတယ်လို့ သေချာပေါက် ရေးထားတာကို..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။

ထိုအခိုက်၌ ချီလန်က နံနက်စာ ယူဆောင်လာရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လဲ့ချန်တစ်ယောက် မြွေကလေးများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မြွေကလေးတွေက ဘာလို့ မစားကြတာလဲ..."

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချ၍ မတတ်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်လည်း မသိတော့ဘူးကွာ... စာအုပ်ထဲက အတိုင်း အသားတွေကို စဉ်းပြီး ကျွေးတာတောင် သူတို့က လုံးဝ မစားကြဘူး..."

ချီလန်က နံနက်စာကို ချထားခဲ့ပြီး မြွေဥများ ထည့်ထားသည့် ခြင်းတောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တစ်ခဏမျှ သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို မေ့နေပြီထင်တယ်... မြွေတွေက အသက်ရှင်နေတဲ့ အကောင်တွေကိုပဲ စားကြတာလေ... သူတို့ကို သတ်ပြီး ကျွေးလိုက်ရင် ဒါတွေက ဘာလဲဆိုတာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတော့မှာလဲ..."

"ကျွန်မတို့ ကျိုင်းကောင်လေးတွေ သွားဖမ်းကြမလား... အဲဒါတွေက ဖမ်းရ လွယ်တယ်လေ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ... အဲ့ကိစ္စကို ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားရတာလဲ..."

သူက အားကော်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အားကော်... အသက်ရှင်နေတဲ့ ကျိုင်းကောင်တချို့ သွားဖမ်းချေ..."

အားကော်က ခေါင်းညိတ် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်သုံးယောက်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူက ကျိုင်းကောင် အမြောက်အမြားကို ယူဆောင်၍ ပြန်လာ၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက မြွေတွေအတွက် အဲဒီလောက်တောင် အချေးများတာလား..."

အားကော်က ကျိုင်းကောင်များ ထည့်ထားသည့် ခြင်းတောင်းကို ကမ်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... သတ္တဝါဆိုးလေးတွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

လဲ့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက ငွေရှာရန်အတွက် ၎င်းတို့အပေါ်၌သာ အားထားနေရသည် မဟုတ်ပါလော။

ချီလန်က ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူ၍ မြွေဥများ ထည့်ထားသည့် ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မြွေကလေးတစ်ကောင်က လျှပ်စီး လက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ကျိုင်းကောင်ကို တစ်ကောင်လုံး မျိုချပစ်လိုက်၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြား မြွေကလေးများကလည်း အစာလုရာတွင် ပါဝင်လာကြသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဟားဟား... ကိုယ့်မိန်းမက အတော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

လဲ့ချန်က မြွေကလေးများ အားပါးတရ စားသောက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွား၏။

"ကိုယ် ထင်သားပဲ... ကိုယ့်မိန်းမက စာအုပ်တွေထဲကထက် ပိုပြီး အားကိုးရတယ်..."

ချီလန်က ပြုံး၍ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကတော့ စကားပြောချိုနေရော... မြန်မြန်လုပ်... ရှောင်ရှောင်လေး ဗိုက်ဆာနေလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန် မြွေကလေးများကို အစာကျွေး၍ ပြီးသွားချိန်မှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ စက်ဘီးခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကေဒါဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘီယာဗိုက် ရွှဲနေသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက် လျှောက်ဝင်လာကာ သူ၏နောက်တွင် လက်ဆွဲအိတ် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ပါလာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ရဲဘော် လဲ့ချန်နေတာ ဒီအိမ်လား..."

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဒေသခံ လေယူလေသိမ်း အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က သူ့ကို အလျင်အမြန် သွားရောက် ဆီးကြိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... လူကြီးမင်းက..."

"ငါက မြို့နယ် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမရဲ့ ဒါရိုက်တာပါ... ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ဝမ်ပါ... ငါ့ကို ဒါရိုက်တာဝမ်လို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က စကားပြောနေရင်း သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော စီးကရက်ဗူးကို ထုတ်၍ လဲ့ချန်ထံ တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မင်း မြွေတွေ မွေးမြူနေတာ အတန်ကြာနေပြီ ဆိုတာရယ်၊ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိလည်း ကြီးမားတယ်ဆိုတာရယ် ကြားထားလို့ပါ... ဒီနေ့ ငါ ဒီနေရာသို့ သီးသန့်လာကြည့်တာပါ..."

လဲ့ချန်က စီးကရက်ကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တွေးတောနေသည်။

သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် စစ်တပ်ထဲ၌ လူအမျိုးအစား စုံလင်စွာနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒါရိုက်တာဝမ်သည် အလွန် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး လူလည်ကျတတ်သော သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်၏။

"ဒါရိုက်တာဝမ်... ခင်ဗျား သိပ်မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသေးအဖွဲ အလုပ်လေးက ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလောက်တဲ့အထိ မတန်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က နှိမ့်ချ၍ ပြောလိုက်သော်လည်း ဒါရိုက်တာဝမ်၏ နောက်မှ လူငယ်လေးက မြွေခြံကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေကြောင်းကိုပါ သတိပြုမိလိုက်သည်။

*ဒါဆို သူတို့က ငါ့နေရာကို စစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာကြတာပေါ့…*

လဲ့ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

ဒါရိုက်တာဝမ်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... နှိမ့်ချမနေပါနဲ့... နိုင်ငံတော်က အခု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို အားပေးနေတာ… မင်းက နိုင်ငံတော်ရဲ့ ခေါ်ဆောင်မှုကို တုံ့ပြန်ပြီး ဆိုရှယ်လစ် တည်ဆောက်ရေးမှာ ပါဝင်ကူညီနေတာပဲ..."

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့် ဒါရိုက်တာဝမ်က လဲ့ချန်၏ နောက်မှနေ၍ မြွေခြံအတွင်းသို့ ဝင်သွားရာ သူ၏နောက်မှ လူငယ်လေးကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာ၏။

မြွေခြံအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

မြွေခြံမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်ကာ မြွေဥ ခြင်းတောင်းများ၊ မြွေသေတ္တာများ၊ ရေဇလုံများနှင့် အခြား ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထား၏။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... ရဲဘော် လဲ့ချန်... မင်း မြွေခြံကို စီမံထားတာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှချည်လား..."

"ငါ အရင်က သွားခဲ့ဖူးတဲ့ ကြက်ခြံတွေ၊ ဝက်ခြံတွေထက်တောင် ပိုပြီး သန့်ရှင်း သပ်ရပ်နေသေးတယ်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က ချီးကျူးလိုက်၏။

“မင်းက အားထုတ် ကြိုးပမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ စိတ်အားထက်သန်သူ တစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာတယ်..."

လဲ့ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဝမ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်က စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူနေရုံ သက်သက်ပါ..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က မြွေခြံကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အထဲမှ မြွေများကို သေချာစွာ အကဲခတ်ရန် တစ်ခါတစ်ရံ ငုံ့ကြည့်နေ၏။

"မင်းရဲ့ မြွေတွေက အရည်အသွေး အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

မြွေများက ဆူဖြိုးပြီး ကျန်းမာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒါရိုက်တာဝမ်က လိုရင်းကိုသာ တည့်ပြောလိုက်သည်။

"မြွေသည်းခြေတွေက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တယ်... သူတို့မှာ ဆေးဖက်ဝင် တန်ဖိုး မြင့်မားတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွား၏။

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ဤနေရာသို့ မြွေသည်းခြေများအတွက် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါရိုက်တာဝမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အတော် စူးရှတာပဲ... ဒီမြွေသည်းခြေတွေက တကယ်ကို ရတနာတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကို ငွေဖြစ်အောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

လဲ့ချန်က တမင်သက်သက် ဒုက္ခရောက်နေသည့် ဟန်ဆောင်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဒါရိုက်တာဝမ်က ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။

"ရဲဘော် လဲ့ချန်... မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ဒီမြွေသည်းခြေတွေကို ငါ့ဆီ ရောင်းလိုက်ပါ..."

"ငါတို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမက ဝယ်ယူရေးအတွက် တာဝန်ယူထားပြီး ဈေးနှုန်းကလည်း လုံးဝကို တရားမျှတမှု ရှိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားဟန် ပြလိုက်ပြီးနောက် မလိုလားသည့်ဟန်ဖြင့် သဘောတူလိုက်၏။

"ဒါရိုက်တာဝမ်က နှုတ်ခမ်းလှုပ်ပြီး ပြောလာမှတော့ ကျွန်တော်က ရိုသေစွာနဲ့ပဲ လိုက်နာရတော့မှာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒါရိုက်တာဝမ်က အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားပြီး ပါးစပ် နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးသွားသည်။

"ကောင်းတယ်... ခုလို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိတာ ကောင်းတယ်...ငါက ပြတ်သားတဲ့ သူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို သဘောကျတယ်..."

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့် ဒါရိုက်တာဝမ်က သူ၏နောက်မှ လူငယ်လေးကို စာချုပ်နှင့် ကြိုတင်ငွေ ထုတ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်၏။

"ဒီမှာ စာချုပ်... တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါဦး... ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုရင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ..."

"ဒါက ကြိုတင်ငွေပါ... မင်းဘက်က ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ ကျန်တဲ့ ငွေအကုန်လုံးကို အပြည့်အဝ ပေးချေပါ့မယ်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က ပြုံး၍ စာချုပ်နှင့် ငွေတစ်ထပ်ကို လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က စာချုပ်ကို လှမ်းယူ၍ အကြမ်းဖျင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ အမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်၏။

သူက လက်ထဲမှ ငွေစက္ကူများကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး လေးလံနေသည်။

"ဒါရိုက်တာဝမ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် မြွေသည်းခြေတွေကို အမြန်ဆုံး အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က ဝမ်းသာအားရ ပြုံး၍ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်... ရဲဘော် လဲ့ချန်... မင်းနဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သီချင်းလေး တစ်အေးအေး ညည်းကာ လူငယ်လေးကို ခေါ်၍ ထွက်သွားသည်။

ဒါရိုက်တာဝမ် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားကော်က သူ၏နောက်မှ ရောက်လာပြီး လဲ့ချန်၏ လက်ထဲမှ ငွေများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်နေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဌက်ဆိုက်သွားတာလား... အဲ့ခွေးအိုကြီးက အစ်ကို့ကို ငွေဘယ်လောက်တောင် ပေးသွားတာလဲ..."

လဲ့ချန်က ငွေတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူ၍ အားကော်၏ ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သိပ်မများပါဘူး... ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်အိတ်လောက် ဝယ်လို့ရမယ့် အနေအထားပါ..."

အားကော်က ငွေများကို လုယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ ရေတွက်လိုက်၏။

"တစ်... နှစ်... သုံး... ဝါး... အတော် များတာပဲ..."

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ... လူတွေက အစ်ကို့ကို ငွေလာပေးဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်နေကြတာပဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာဟုတ်သေးလို့လဲ... ဒါက အစမ်းသပ်ခံ သက်သက်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

"ဒီငွေတွေနဲ့ ငါတို့ အခု အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို လုပ်လို့ရပြီ..."

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဟုတ်လား... ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလဲ..."

အားကော်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ မြွေအသိုက်ကို မှတ်မိသေးလား..."

လဲ့ချန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး အားကော်ကို အနားသို့ တိုးလာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားကော်က ချက်ချင်း တက်ကြွသွား၏။

"မှတ်မိတာပေါ့... အဲ့အသိုက်ထဲမှာ မြွေတွေ အတော်များများရှိပြီး အကောင်တွေကလည်း အကုန်လုံး အကြီးကြီးတွေချည်းပဲ... ကျွန်တော်တို့သာ မြန်မြန် မပြေးခဲ့ရင် အဲ့နေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားလောက်ပြီ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ သေချာပြင်ဆင်ပြီး အဲ့မြွေအသိုက် တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်..."

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

အားကော်က ဝင်ရောက် ပါဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

"ပထမဆုံး ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့နဲ့ မြွေဖမ်းဖို့ ကိရိယာတချို့ ဝယ်ဖို့လိုတယ်... ငါတို့ ဒါတွေကို အများကြီး လုပ်ရမယ်... ဘာတစ်ခုမှ လိုအပ်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်လိုက်၏။

"ငါတို့ လူတချို့ ထပ်ငှားဖို့ လိုသေးတယ်... လူများလေ အင်အားများလေပဲ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တည်း သွားဖို့က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်..."

အားကော်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်... အဲ့မြွေအသိုက်က ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ကိစ္စပဲ... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူး..."

"ငါတို့ အဲ့မြွေအသိုက်ကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ သည်းခြေတွေ၊ အရေခွံတွေနဲ့ အသားတွေကို ရောင်းပြီး ငွေရှာလို့ ရပြီ..."

"အဲဒီကျရင် ငါတို့ မြွေခြံကို ချဲ့ထွင်လို့ရပြီ... ပြီးတော့ ငွေအတွက် ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး..."