အခန်း ၁၆၈

အခန်း (၁၆၈) မြွေတွင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ တပည့်သုံးယောက် ဖြစ်သော ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့ကို မြွေခြံဘေးရှိ ကွင်းပြင်သို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

တပည့်သုံးယောက်စလုံးက ငယ်ရွယ်ကြသေး၏။ အကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ရွှေရှန်းက ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် ယွမ်ပေါင်မှာ ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်ခန့်သာရှိကာ သူတို့အားလုံး လူပျိုပေါက် အရွယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်၍ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်ကြမလို့လဲ... တပ်သားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးမလို့လား..."

လဲ့ချန်က စကားပြောနေရင်း မြွေခြံထဲမှ အနီရောင် သံကွင်းဆက်မြွေ တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုမြွေမှာ သိပ်မကြီးသလို အတန်ငယ်လည်း ယဉ်ပါးသည့်အတွက် မြွေဖမ်းလေ့ကျင့်ရန် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်၏။

"လေ့ကျင့်ပေးမယ်... ဘာတွေ လေ့ကျင့်ပေးမှာလဲဆိုတော့... ဒီနေ့ မင်းတို့ကို မြွေဘယ်လို ဖမ်းရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်..."

ထျဲ့နျူက ဩရှရှ အသံကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသော်လည်း မြွေများကိုမူ အလွန် ကြောက်ရွံ့တတ်၏။ မြွေကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခြေထောက်များက အလိုလို ပျော့ခွေသွားတတ်သည်။

"မြွေဖမ်းမယ်... အဲဒီအကောင်တွေက အတော် ချွဲကျိကျိနိုင်တာကို... ဘယ်လို လုပ်ဖမ်းရမှာလဲ..."

လဲ့အားကော်က ထျဲ့နျူ၏ နောက်စေ့ကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်၏။

"ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ... မင်းပုံစံကြီးကိုလည်း ကြည့်ပါဦး... သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... သေချာ လေ့လာထားစမ်းပါ... နောက်ဆို မြွေဖမ်းရမယ့် အလုပ်က မင်းအလုပ်တွေ ဖြစ်လာတော့မှာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မြွေဖမ်းနည်း နည်းစနစ်များကို စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မြွေဖမ်းတဲ့နေရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ရဲရင့်ဖို့နဲ့ သတိထားဖို့ပဲ..."

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မြွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပြီး သူ တိုက်ခိုက်မယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အကဲခတ်ရမယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာတော့ မြွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာဖြစ်တဲ့ လက်ခုနှစ်သစ်နေရာကို ဖမ်းဆုပ်ရမယ်... မြွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ငါတို့က မြွေညှပ်ကို အသုံးပြုကြမယ်..."

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မြွေတွေ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် သီးသန့်မြွေထည့်တဲ့ အိတ်ထဲကို ထည့်ရမယ်..."

ယွမ်ပေါင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"လက်ခုနစ်သစ်နေရာက ဘယ်နားမှာလဲ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြနေရင်း အနီရောင် သံကွင်းဆက်မြွေပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လက်ခုနစ်သစ်ဆိုတာက ပုံသေ သတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး... မြွေရဲ့ အရှည်ပေါ် မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲနိုင်တယ်... ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် မြွေရဲ့ လက်ခုနစ်သစ်နေရာဆိုတာ ခေါင်းရဲ့ အောက်ဘက် ခန္ဓာကိုယ် အရှည်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက် နေရာမှာ ရှိတယ်..."

ယွမ်ပေါင်က နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အိုး... နားလည်ပြီ..."

လဲ့ချန်က မြွေကို မြေကြီးပေါ် ချလိုက်ပြီး ရွှေရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"နားလည်တယ်ဆိုရင်လည်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... မင်း အရင် စလုပ်ကြည့်လိုက်..."

သူ့နာမည် ခေါ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ရွှေရှန်းမှာ ကြောက်ရွံ့မနေချေ။ သူက ခါးကို ကိုင်း၍ သတိထားကာ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသော်လည်း မည်သို့ စတင် လှုပ်ရှားရမည်ကိုမူ မသိသေးပေ။

လဲ့အားကော်က ဘေးမှနေ၍ သရော်လိုက်၏။

"ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ ကောင်လေးရာ... မိန်းကလေး ကျနေတာပဲ... ငါလုပ်ပြတာကို ကြည့်ထား..."

စကားပြောနေရင်းပင် လဲ့အားကော်က သူ၏ မြွေညှပ်ကို အသုံးပြု၍ အနီရောင် သံကွင်းဆက်မြွေ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို သပ်ရပ် မြန်ဆန်စွာ ညှပ်ဖမ်းလိုက်ရာ တပည့် သုံးယောက်စလုံး အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

လဲ့အားကော်က ထိုလူသုံးယောက်ရှေ့တွင် မြွေကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မြင်လား... အဲဒီလောက်ကို လွယ်တာ..."

ယွမ်ပေါင်က လေးစားအားကျစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွား၏။

"အစ်ကိုအားကော်... ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... အရင်တုန်းကဆို ငါကလေ..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ကဲ... ကြွားမနေနဲ့တော့... ရွှေရှန်းကို ထပ်စမ်းခိုင်းကြည့်လိုက်..."

လဲ့ချန်၏ အားပေးစကားကြောင့် ရွှေရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် ဖမ်းရမည့် အချိန်ကိုက်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် အချိုးမကျ ဖြစ်နေသော်လည်း အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့၏။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... မင်း တိုးတက်လာပြီပဲ... နောက်ထပ် မင်းတို့တွေ တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ လေ့ကျင့်ပြီး မြွေဖမ်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို တတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားကြ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ကို မြွေဖမ်းလေ့ကျင့်ရန် တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ တိုက်တွန်းနေပြီး လဲ့ချန်ကမူ ဘေးမှနေ၍ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်ပြသပေးနေသည်။

ထျဲ့နျူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ မြွေညှပ်ကို ကိုင်ထားရင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ တွန့်လိမ်နေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဆရာ... ကျွန်တော် ကြောက်တယ်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ့ကို ကန်ကျောက်လိုက်၏။

"မင်းပုံစံကိုလည်း ကြည့်ပါဦး... သတ္တိကြောင်လိုက်တဲ့ကောင်... မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ... ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ..."

ထျဲ့နျူက မြွေများကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သူ၏ ဆရာကို စိတ်ပျက်စေမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သတ္တိမွေးကာ မြွေညှပ်ကို ရှေ့သို့ ပြတ်သားစွာ ထိုးညှပ်လိုက်ရာ မြွေကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းမိသွားလေသည်။

လဲ့အားကော်က ထျဲ့နျူ၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြုံးကာ အားပေးလိုက်၏။

"ထျဲ့နျူ... မဆိုးဘူးပဲ... မင်းဆီမှာ တကယ့်ကို အရည်အချင်းတချို့ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

ထျဲ့နျူက သူ့ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အစ်ကိုချန်နဲ့ အစ်ကိုအားကော်တို့က သေချာ သင်ပေးလို့ပါ..."

သူ၏ တပည့်သုံးယောက် မြွေဖမ်းရာတွင် တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အားကော်လည်း အောင်မြင်မှုအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လဲ့ချန်က ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ လေ့ကျင့်တာ အခုလောက်ဆိုရပြီ... အိမ်ပြန်ပြီး နားကြတော့... မနက်ဖြန်ကျရင် တကယ့် လက်တွေ့ ကွင်းဆင်းကြတာပေါ့..."

......

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သည်နှင့် လဲ့အားကော်က အိပ်မှုန်စုံမွှား ဖြစ်နေသေးသော သူ၏ တပည့်သုံးယောက်နှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲ၌ လဲ့ချန်နှင့် သွားရောက် ဆုံတွေ့ကြသည်။

လဲ့ချန်၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ စီးကရက်ကို ပွတ်သပ်နေသော်လည်း မီးညှိခြင်း မပြုပေ။

“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး မြွေတွင်းကို သွားရောက် နှိမ်နင်းကြမယ်... ဒ္အလုပ်က အန္တရာယ်များတယ်... ခြေတစ်လှမ်း မှားတာနဲ့ အသက်ပါသွားနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်ကလည်း ကြီးမားတယ်... ကံကောင်းရင် ငွေအများကြီး ရနိုင်သလို... မင်းတို့ကိုလည်း ပြန်ပြီး အများကြီး ခွဲပေးမယ်..."

သူက သူ့ရှေ့ရှိ စိတ်အားထက်သန်နေသော လူသုံးယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှ အရေးမကြီးသည့်ဟန်ဖြင့် သွားကြားထိုးနေသော လဲ့အားကော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်က သူနှင့်အတူ မြွေတွင်းထဲသို့ တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သောကြောင့် အတော့်ကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပါရစေ... လိုက်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကြိုဆိုတယ်... ဒါပေမဲ့ မလိုက်ရဲဘူးဆိုရင်လည်း ယခုပဲ ပြန်လှည့်သွားလို့ ရတယ်... ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းပါဘူး..."

ရွှေရှန်းက ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခါးကို မတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် သေချာပေါက် လိုက်မှာ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး..."

ယွမ်ပေါင်ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း လိုက်မှာ... အစ်ကိုချန်နဲ့ အစ်ကိုအားကော်တို့ နောက်ကိုလိုက်ရင်... သေချာပေါက် ကြီးပွားမှာပဲ..."

ထျဲ့နျူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး အကြောက်တရားအချို့ ရှိနေသေးကြောင်း ထင်ရှားနေသော်လည်း သူက အံကိုကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်... သတ္တိကြောင်တဲ့သူတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အရမ်းကောင်းတယ်... ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ရဲ့ပစ်မှတ်က အနောက်ဘက်တောင်က မြွေတွင်းပဲ... အရင်က ငါ သွားရောက် ကင်းထောက်ခဲ့ပြီးပြီ... အဲဒီအထဲမှာ အနီရောင် သံကွင်းဆက်မြွေတွေ အတော်များများ ရှိတယ်... ငါတို့ ကောင်းကောင်း ဖမ်းမိနိုင်လောက်တယ်..."

ထို့နောက် သူတို့ ငါးယောက်အုပ်စုသည် ကိရိယာ တန်ဆာပလာများကို သယ်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော တောင်တက်လမ်းက လျှောက်ရသည်မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းလှသည်။ လဲ့အားကော်က ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သွားရင်း နောက်ကောက်ကျနေသော ထျဲ့နျူကို တိုက်တွန်းရန် ရံဖန်ရံခါ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဟေ့... ထျဲ့နျူ... ပုံမှန်ဆို မင်းက အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"တောင်တက်လမ်းလျှောက်တာ ဘာဖြစ်လို့ အဘွားကြီး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ထျဲ့နျူ၏ မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။

“ဒု... ဒုတိယအစ်ကို... အဲဒါကလေ... ကျွန်တော် သယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေက... နည်းနည်းလေး လေးနေလို့ပါ..."

"ငါ့ကို မေးရင်တော့... မင်း လေ့ကျင့်မှု ပိုလုပ်ဖို့ လိုသေးတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ ဤလူရွှင်တော်လေးများက တကယ်ပင် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

နှစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးသွားသောအခါ သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သတ္တုတွင်း ဝင်ပေါက်က မှိုင်းညို့နေပြီး ယခု နေထွက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းသို့ အလင်းရောင် အလျဉ်းမဝင်နိုင်ပေ။

လဲ့ချန်က သတိပေးလိုက်သည်။

“အားလုံး တက်တက်ကြွကြွ နေကြစမ်း... တွင်းထဲက အခြေအနေကို မသိရသေးဘူး... အဲဒီတော့ ဂရုစိုက်ကြ..."

လဲ့အားကော်က မီးခြစ်ကို ထုတ်ယူ၍ သူ၏ လက်ထဲမှ မီးတုတ်ကို ညှိလိုက်၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်က တွင်းပေါက်ဝရှိ နေရာငယ်လေးတစ်ခုကိုသာ လင်းထိန်သွားစေပြီး တွင်းကြီးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းကာ အခြေအနေကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲနေဟန် ရှိသည်။

ထျဲ့နျူ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

“အစ်ကိုချန်... ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ မြွေတွေ ရှိလို့လား..."

လဲ့အားကော်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... မြွေတွေ မရှိဘဲနဲ့ ငါတို့က ဘာလို့ ဒီနေရာကို လာရမှာလဲ... မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ... အချိန်ဆွဲမနေနဲ့..."

ထိုအုပ်စုက မြွေတွင်းထဲသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးသွားသောအခါ သူတို့၏ ပထမဆုံး မြွေတစ်ကောင်ကို စတင် တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။

အနီရောင် သံကွင်းများ ပါရှိသည့် အနီရောင် မြွေတစ်ကောင်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ခွေနေပြီး ၎င်း၏ လျှာကို တလစ်လစ် ထုတ်နေ၏။

ရွှေရှန်းက စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။ သူက မြွေညှပ်ကို ကောက်ယူ၍ မြွေ၏ လက်ခုနစ်သစ် နေရာသို့ ချိန်ရွယ်ကာ အားကုန် ထိုးညှပ်လိုက်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သပ်ရပ် မြန်ဆန်နေပြီး သူ၏ ယခင် လေ့ကျင့်မှုများက အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်။

"ငါ့ကို ကြည့်ထား..."

လဲ့အားကော်က ရွှေရှန်း၏ ပခုံးကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ ကောင်လေး... မင်းက စောစောစီးစီး လုပ်ငန်းစတင်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ..."

ပထမဆုံးတစ်ကောင်ကို တွေ့ပြီးနောက်တွင် အတွင်းသို့ ပိုမို ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ပုန်းအောင်းနေသော မြွေများကို ပိုမို တွေ့လာရသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က လျင်မြန် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး သူတို့၏ မြွေညှပ်များကို အားပါပါဖြင့် လှုပ်ရှား ကိုင်တွယ်ကြ၏။ မြွေတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိတိုင်း နီးပါး အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို တိကျစွာ ညှပ်ဖမ်းနိုင်ကြရာ သူတို့၏ တပည့်သုံးယောက်မှာ အလွန်ပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားကြသည်။

ယွမ်ပေါင်က လဲ့ချန် သူ၏ စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်မှုများကို ထုတ်ပြသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့် သွားလေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက အံ့မခန်းပဲ... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို မြွေဖမ်းဘုရင်ကြီးပဲ..."