အခန်း ၁၆၉

အခန်း (၁၆၉) မြွေဟောက်ဘုရင်

"ဆရာလည်း အတော်တော်တာပဲ... အဲဒီအမြန်နှုန်းက အံ့မခန်းပဲ..."

ထျဲ့နျူက လဲ့အားကော်ကို ချီးကျူးနေရင်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ကာ လိုက်လံတုပနေ၏။

လဲ့အားကော်က အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းကဆို..."

"ကဲပါ... ကြွားမနေနဲ့တော့..."

လဲ့ချန်က သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန် မြွေဖမ်းကြစမ်း... မိုးမချုပ်ခင် တတ်နိုင်သလောက် အများကြီး ရအောင်ဖမ်းကြ..."

ထိုအုပ်စုက မြွေတွင်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမို ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ မြွေအရေအတွက်က ပိုများလာပြီး ပိုကြီးမားသော မြွေကြီးအချို့လည်း စတင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအခိုက်၌ လဲ့ချန်က သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ထူးခြားသော အရောင်တစ်မျိုးကို ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရ၏။ အနက်ရောင် သံကွင်းများ ရစ်ပတ်နေသည့် ဧရာမမြွေကြီး အကောင်ရေ အတော်များများက တွင်းနက်ကြီးထဲမှ တဖြည်းဖြည်း တွားသွား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"နေကြဦး..."

လဲ့ချန်၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်ဟသွားသည်။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ သူတို့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး အတွင်းပိုင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မလှုပ်ကြနဲ့... အဲဒါ မြွေဟောက်ဘုရင်တွေပဲ..."

"မြွေဟောက်ဘုရင်... အဲ့အကောင်တွေက သူတို့အချင်းချင်း ပြန်စားတတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဆိပ်က အရမ်းပြင်းထန်တယ်... အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ..."

လဲ့ချန်က ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ငြင်းပယ်၍ မရသော ဩဇာအာဏာတို့ ပါဝင်နေ၏။

မြွေဟောက်ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့အားကော်နှင့် အခြားသူများမှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ် ဖြူရော်သွားကြသည်။

ဤသည်က တောင်ပေါ်တွင် အဆိပ်အပြင်းဆုံး မြွေဖြစ်သည်။ ဤအကောင် အကိုက်ခံရပါက နတ်ဘုရားပင် ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လူကြီးသူမများ ပြောဆိုသည်ကို ကြားဖူးထားကြ၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက အဲ့အကောင်ကိုလည်း ဖမ်းမလို့လား..."

ထျဲ့နျူ၏ အသံများ စတင် တုန်ယင်လာပြီး သူ၏ ခြေသလုံးများမှာ ကြွက်တက်လာသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဘာလို့ မဖမ်းဘဲ နေရမှာလဲ... နှစ်သစ်ကူးအတွက်တောင် သိမ်းထားလို့ ရသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ထျဲ့နျူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းအစ်ကိုချန်က ဘာတွေကို မမြင်ဖူးလို့လဲ... မြွေအကောင်ရေ နည်းနည်းလောက်ကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို အရေးမစိုက်ဘဲ သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း တွားသွားလာနေသော မြွေဟောက်ဘုရင် အကောင်အနည်းငယ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းတို့မှာ အနက်ရောင် သံကွင်းများ ရစ်ပတ်နေသော ဧရာမကိုယ်လုံးကြီးများ ရှိကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ခွေနေကြ၏။

လဲ့ချန်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားကာ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထိုအမြန်နှုန်းက လဲ့အားကော်နှင့် အခြားသူများကို အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားစေလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

"ဟိုက်... အစ်ကိုချန်ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အံ့မခန်းပါလား..."

ယွမ်ပေါင်က အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွား၏။

ထျဲ့နျူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ငါ လှုပ်ရှားသွားတာကိုတောင် သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး..."

လဲ့ချန်၏ မြွေညှပ်က ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေပြီး မြွေဟောက်ဘုရင်တစ်ကောင်၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို တိုက်ရိုက် ထိုးညှပ်လိုက်၏။

မြွေဟောက်ဘုရင်က နာကျင်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာပြီး သတိပေးသည့်အနေဖြင့် ရှူးရှူးရှားရှား မြည်ဟီးကာ အချုပ်အနှောင်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်၏ ခွန်အားက ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် မြွေဟောက်ဘုရင်က မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေစေကာမူ သူ၏ မြွေညှပ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားစေနိုင်ပေ။

"ဘုရားရေ... ထျဲ့နျူထက်တောင် ပိုပြီး အင်အားကြီးနေပါလား..."

ရွှေရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး သူလည်း ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိလိုစိတ်များ ပြင်းပြလာ၏။

လဲ့ချန်က သူ အနိုင်ယူထားသော မြွေဟောက်ဘုရင်ကို ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော မြွေဟောက်ဘုရင်များကိုလည်း ထိုနည်းစနစ်အတိုင်း အသုံးပြု၍ သပ်ရပ် ပြတ်သားစွာ အနိုင်ယူ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက ချောမွေ့ အဆင်ပြေလွန်းလှသဖြင့် လဲ့အားကော်နှင့် အခြားသူများမှာ မျက်စိသူငယ် အံ့မခန်း ဖြစ်သွားကြပြီး အလွန်အမင်း အထင်ကြီး လေးစားသွားကြ၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... နတ်ဘုရား တစ်ပါးလိုပဲ..."

ရွှေရှန်းက လွန်စွာစိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏ စကားများမှာ ရှေ့နောက် မညီတော့ချေ။

"ဟီးဟီး...ဒါက အသေးအမွှား ကျွမ်းကျင်မှုလေး တစ်ခုပါ... ထည့်ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး..."

လဲ့ချန်က မြွေများကို အခြားဂုံနီအိတ် တစ်လုံးထဲသို့ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားသာ မြွေလမ္ပာယ် အလုပ် လုပ်မယ်ဆိုရင်... သေချာပေါက် ကြီးပွားမှာပဲ..."

ထျဲ့နျူကလည်း ဝင်ရောက် နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"မြွေလမ္ပာယ်လား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒီအလုပ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ထိခိုက်မိသွားရင် မကောင်းဘူးလေ..."

"အဲဒါတော့ မှန်တယ်... ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက ပထမပဲ..."

လဲ့အားကော်က အလွန် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

မြွေဟောက်ဘုရင်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ထိုအုပ်စုက မြွေတွင်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့် အန္တရာယ်နှင့်မျှ ထပ်မံ မကြုံတွေ့ရတော့ချေ။

"ငါတို့ ဒီမြွေတွင်းထဲက မြွေတွေအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်ပြီ ထင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က နောက်ထပ် မြွေများ မရှိတော့ကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

"အင်း... မှန်လောက်တယ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့အတွက် အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်... ပြန်ရောက်ရင် အောင်ပွဲခံကြတာပေါ့..."

သူတို့က မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်လေးတွင် မြွေတွင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြသနေကြသည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... အဲဒီ မြွေဟောက်ဘုရင်ကြီးကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားတာ... ခင်ဗျားကတော့ ဘာမှ မဟုတ်သလို ဖမ်းလိုက်နိုင်တယ်..."

ယွမ်ပေါင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရှိန် မပြေသေးဘဲ လဲ့ချန်၏ အနားသို့ ကပ်လာကာ သူ၏ သစ္စာရှိ ပရိသတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့၏။

ရွှေရှန်းကလည်း ဝင်ရောက် ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုချန်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆို... ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် မဖြစ်လာတာ တကယ်ကို့ နှမြောစရာပဲ..."

ထျဲ့နျူက သူ၏ ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားလောက် တော်ချင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထျဲ့နျူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“မင်းအရည်အချင်းနဲ့များ အစ်ကိုချန်ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်း အခြေခံ းကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သေချာ လေ့ကျင့်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

လဲ့ချန်ကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမျှ မပြောချေ။

ဓားသွားပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသော သူ၏ အတိတ်ဘဝက ဤကဲ့သို့သော ချီးကျူးမှုများနှင့် သူ့ကို ယဉ်ပါးနေစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲ့ချန်က မြွေဟောက်ဘုရင်များကို ချက်ချင်းပင် ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းလိုက်၏။

သူက ကျွမ်းကျင်စွာ အရေခွံဆုတ်ကာ အရိုးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မြွေသည်းခြေကို သတိတကြီး ထုတ်ယူ၍ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်လုံးထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒ္မြွေသည်းခြေက တကယ့်ကို အဖိုးတန် ရတနာပဲ... အာဟာရလည်း အရမ်း ပြည့်ဝတယ်..."

လဲ့အားကော်က ဘေးမှနေ၍ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။

"အဲဒါကို အရက်ထဲ စိမ်သောက်ရင် သေချာပေါက် အစွမ်းထက်မှာပဲ..."

"ကောင်းပြီလေ... ငါ တကယ်လို့ ဆေးအရက်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ဖြစ်ရင် မင်းအတွက် သေချာပေါက် နည်းနည်း ဖယ်ထားပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဟီးဟီး... အဲဒါဆိုရင် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အစ်ကိုချန်..."။

လဲ့အားကော်က သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး အလွန် မျှော်လင့်နေဟန် ရှိသည်။

မြွေဟောက်ဘုရင်များကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းပြီးနောက် လဲ့ချန်က ကျန်ရှိနေသော မြွေသားများကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက် ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... မြို့ပေါ်က လူတွေကလည်း မြွေသားကို ကြိုက်ကြလို့လား..."

လဲ့အားကော်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မြွေသားဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ... အာဟာရလည်းရှိသလို အရသာလည်း ရှိတယ်... မြို့ပေါ်က လူတွေက အရမ်းစားချင်ကြတာ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ကျွန်တော်တို့တော့ ကြီးပွားတော့မှာပဲ..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ချမ်းသာတော့မှာပဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး နောက်ထပ် ဘာမျှမပြောတော့ချေ။

လဲ့ချန် အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လဲ့အားကော်က သူ၏ တပည့်သုံးယောက်မှာ လဲ့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ပရိသတ်ကြီးများသဖွယ် ငေးကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရရာ သူလည်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူက သူတို့ သုံးယောက်၏ အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကွေ့ပတ် သွားလိုက်ပြီး သူတို့ တစ်ယောက်စီ၏ နောက်စေ့ကို ရိုက်လိုက်၏။

"အာ့..."

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက တူညီသော တုံ့ပြန်မှုဖြင့် အော်လိုက်ကြပြီး လဲ့အားကော်ကမူ ဆရာတစ်ဆူသဖွယ် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေလေသည်။

"ဒီနေ့အတွက် အားလုံး ပြီးသွားပြီလို့ မထင်လိုက်နဲ့... သွား... မင်းတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သွားလေ့ကျင့်ကြ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လဲ့ချန်က ပြင်ဆင်ထားသော မြွေသားများကို နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ယူဆောင်သွားကာ မန်နေဂျာ ကျိုးဖူကော်ထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်၏။

"ဟေး... ညီလေးလဲ့... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... ငါ မင်းကို သတိရနေတာ..."

ကျိုးဖူကော်က လဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျိုး... ဒီတစ်ကြိမ်လည်း ပစ္စည်းကောင်းတချို့ ယူလာပေးတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောပြောဆိုဆိုပင် မြွေသားများပါရှိသော အိတ်ကို လှမ်းပေးလိုက်၏။

ကျိုးဖူကော်က အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားသည်။

"ဘုရားရေ... ဒီမြွေသားရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

“မင်းက သေသေချာချာတောင် ပြင်ဆင်လာသေးတယ်... အဆီနဲ့ အသားက အချိုးအစား အတိအကျပဲ... ကြည့်ရတာ အရမ်းအရသာရှိမယ့်ပုံပဲ..."

သူက ဘေးရှိ စားပွဲထိုးကို လှည့်ကြည့်၍ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

“ရှောင်ကျန်း... မြန်မြန် ချိန်ခွင်သွားယူချေ..."

အစားအစာများကို ချိန်တွယ်ပြီးနောက် ကျိုးဖူကော်က ငွေကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းပေးလိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို အပိုဆုငွေ အနည်းငယ်ပင် ပေးလိုက်သေးသည်။

"ညီလေးလဲ့... မင်းရဲ့ မြွေသားက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... အရင်က ငါ ဝယ်ဖူးတဲ့ အကောင်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

ကျိုးဖူကော်က အထင်ကြီး လေးစားစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွား၏။

“မင်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်း ရှိတာပဲ... မင်းရဲ့ မြွေဖမ်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက လူတော်တော်များများနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး..."

လဲ့ချန်က ငွေကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားကတော့ မြှောက်ပြောနေပြန်ပြီ... ကျွန်တော်က ကံကောင်းသွားရုံပါ..."

"ကံကောင်းတာလား... ငါကတော့ မင်းမှာ တကယ် အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်..."

ကျိုးဖူကော်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အကယ်၍များ မင်းဆီမှာ ဒီလိုမျိုး ပစ္စည်းကောင်းတွေ ထပ်ရှိနေသေးရင် ငါ့ဆီကိုသာ ပို့ပေးလိုက်... စျေးနှုန်းကတော့ ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လဲ့ချန်က လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။