အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) မြွေဘုရင်ပွဲတော်ကြီး အောင်မြင်မှု ရရှိခြင်း

လဲ့ချန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေများထည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဘုရားရေ... အဲဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ... ပိုးကောင်ကြီးလား..."

"လောင်ကျိုး... ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ... ကျုပ်ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား..."

စူးရှသော အသံတစ်သံက တုန်ရီစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝဖြိုးသော စားဖိုမှူးတစ်ယောက်က စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ မြွေသားကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ထိတ်လန့်နေသည့် အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျိုးဖူကော်က ခေါင်းခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စားဖိုမှူးဝမ်... အဲဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့အရာပါဗျ..."

"မြွေသားလေ... အာဟာရလည်းဖြစ် အရသာလည်းရှိတယ်... အဲဒါကိုရဖို့ ကျုပ် အတော်လေး ဒုက္ခခံထားရတာ..."

"ကောင်းတဲ့အရာ ဟုတ်လား... သွားစမ်းပါ... ကျုပ် တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ခုလိုအကောင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

"ချက်ဖို့ပြုတ်ဖို့ မပြောနဲ့... ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျုပ် ကြက်သီးတွေ ထလာပြီ..."

စားဖိုမှူးဝမ်က သူ၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူကပါ တုန်ခါသွား၏။

"ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဝက်သား ဒါမှမဟုတ် အမဲသား ချက်ခိုင်းရင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီးတောင် လှီးပေးလို့ ရတယ်... အခု မြွေကြီးကိုကျတော့... ဘယ်ကနေ စလှီးရမှာလဲ..."

ကျိုးဖူကော်မှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

"အိုး... စားဖိုမှူးဝမ်ရယ်... ဒါက ရခဲတဲ့ ဟင်းလျာကောင်း တစ်ခွက်ပါ..."

"ကျုပ်တို့သာ သေချာလေး လုပ်နိုင်ရင် စားသောက်ဆိုင်အတွက် နာမည်ကြီး ဟင်းပွဲတစ်ပွဲ ထပ်ရလာမှာ... စဉ်းစားကြည့်လေ... မြွေဟင်းချိုဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် အဆင့်မြင့်သလဲ... ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလိုက်မလဲ..."

"ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ် ဟုတ်လား... လူတွေကို လန့်သေအောင် လုပ်နေသလိုပဲ..."

စားဖိုမှူးဝမ်က လည်ပင်းကို ပုလိုက်သည်။

"ဒီအကောင်ကြီးက အကျိအချွဲတွေနဲ့... ကျုပ် မလှီးရသေးခင် အသက်ပြန်ရှင်လာမှာကိုတောင် ကြောက်နေရတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးဖူကော်မှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်သွား၏။

“စားဖိုမှူးဝမ်... ကျုပ်ကို မခြောက်ပါနဲ့... မြွေကို သေချာကိုင်တွယ်ထားပြီးပြီပဲ... ဘယ်လိုလုပ် အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်မှာလဲ... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... မြွေဟင်းချိုဆိုတာ သိပ်ပြီး အာဟာရဖြစ်တာ... အဲဒါကြောင့်..."

"အာဟာရဟုတ်လား... အဆိပ်သင့်မှာတော့ သေချာတယ်..."

စားဖိုမှူးဝမ်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"လောင်ကျိုး... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျုပ်က ဒီအကောင်ကြီးကို ဘယ်လိုချက်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

စားဖိုမှူးဝမ်က လုံးဝ ဆက်မလုပ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးဖူကော်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဘေးနားရှိ စားပွဲထိုးများဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲမှာ မြွေသား ဘယ်လိုချက်ရမလဲဆိုတာ သိတဲ့သူရှိလား... မြွေဟင်းချို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သိကြလား..."

စားပွဲထိုးများက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်၍ ခေါင်းခါပြလိုက်ကြ၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ကြက်ပဲ သတ်တတ်တယ်..."

အရပ်ပုပု စားပွဲထိုးလေး းတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လက်မြှောက်လာပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြန်ချသွားသည်။

"ကြက်သတ်တာ ဟုတ်လား... မြွေသတ်တာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ..."

ကျိုးဖူကော်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

လဲ့ချန်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ရယ်လိုက်သည်။

ဤကျိုးဖူကော်က တကယ့်ကို စိတ်လောလွန်းပေသည်။ ပစ္စည်းကောင်း ရထားသော်လည်း ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိဘဲဖြစ်နေ၏။

သူက ပြုံး၍ ဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျိုး... ပြဿနာ နည်းနည်း တက်နေပုံပဲ..."

ကျိုးဖူကော်က လဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်း၍ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်မပေးတော့ချေ။

"ညီလေးလဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

"ကြည့်စမ်းပါဦး... စားဖိုမှူးဝမ်က မြွေဟင်းချို လုံးဝ မချက်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတယ်…ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

လဲ့ချန်က စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ မြွေသားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေသော စားဖိုမှူးဝမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မြွေဟင်းချို ချက်ရတာ တကယ်တော့ အရမ်း

လွယ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ဇနီးက ခဏခဏ ချက်တတ်တယ်... အရသာကလည်း တကယ့်ကို ကောင်းတာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးဖူကော်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"တကယ်လား... အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ညီလေးလဲ့... မြွေဟင်းချို ဘယ်လိုချက်ရမလဲ မြန်မြန်လေး ပြောပြပါဦး..."

"မြွေသားကို အရင်ဆုံး အကြေးခွံခွာရတယ်... အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် အသင့် လုပ်ပေးထားပြီးပါပြီ..."

"မီးအေးအေးနဲ့ သုံးနာရီလောက် တည်ထားရမယ်... ပြီးရင် မြွေသားကို အမြှောင်းလေးတွေဖြစ်အောင် နွှင်လိုက်ပြီး မြွေအရိုးတွေကို ဆက်တည်ထားရတယ်..."

"ဟင်းရည်ကြည်သွားအောင် စစ်ထုတ်လိုက်ပါ... ပြီးရင် မြွေသားကို ကော်မှုန့်နဲ့ ပျစ်အောင်လုပ်ပြီး မှိုချည်မျှင်လို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း ထည့်လို့ ရသေးတယ်..."

လဲ့ချန်က ချီလန် မြွေဟင်းချို ချက်သည့် နည်းလမ်းများကို မြွေသား ကိုင်တွယ်ပုံမှစ၍ အရသာသွင်းသည့် အဆင့်အထိ အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်၏။

"အဓိက အချက်က မီးအပူရှိန်ပဲ... ချက်တဲ့ အချိန်ကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး မီးအေးအေးနဲ့ တည်ထားဖို့ လိုတယ်..."

စားဖိုမှူးဝမ်က အစပိုင်းတွင် လက်မခံချင်သော်လည်း လဲ့ချန်၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ရင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း စိတ်ဝင်စားလာသည်။

"ဟေး... မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက တော်တော်လေး ကောင်းမယ့်ပုံပဲ..."

စားဖိုမှူးဝမ်က သူ့လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"နားထောင်ရုံနဲ့တင် မွှေးနေပြီ..."

"ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

ကျိုးဖူကော်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ညီလေးလဲ့… မင်းက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပြေးတာပဲ..."

"အဲ့မြွေဟင်းချိုကို သေချာလေး ချက်နိုင်ရင် ငါတို့က မြွေဘုရင်ပွဲတော်လို့ နာမည်ပေးမယ်... ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေဖို့နဲ့ ကျန်းမာရေး ကောင်းစေဖို့ကို အဓိကထားရင် ဖောက်သည်တွေအများကြီး ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ သေချာတယ်..."

"မြွေဘုရင်ပွဲတော်ဟုတ်လား... နာမည်ကောင်းလေးပဲ..."

လဲ့ချန်ကလည်း ထိုအမည်မှာ အလွန်သင့်လျော်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

"အဲဒါဆိုလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ..."

ကျိုးဖူကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။

“စားဖိုမှူးဝမ်... ညီလေးလဲ့ရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း မြွေဟင်းချို တစ်အိုးလောက် မြန်မြန် သွားချက်လိုက်ပါ... အဲ့မြွေဘုရင်ပွဲတော်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိမလဲဆိုတာ ကျုပ် မြင်ချင်လှပြီ..."

ကျိုးဖူကော်၏ စကားကို ကြားသောအခါ စားဖိုမှူးဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာ၏။

သူက အင်္ကျီလက်မောင်းကို ခေါက်တင်၍ ဓားမတစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး မြွေသားကို အတန်ကြာအောင် ချိန်ရွယ်နေသော်လည်း ခုတ်ပိုင်းရန် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီအကောင်ကို ဘယ်လို လှီးရမလဲ..."

သူက တီးတိုးရေရွတ်ရင်း လဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

"စားဖိုမှူးဝမ်... မြွေသားက အရသာဝင်ဖို့နဲ့ အထိအတွေ့ ကောင်းဖို့အတွက် အသားမျှင်အတိုင်း ပါးပါးလေး လှီးပေးဖို့ လိုတယ်..."

သူက စားဖိုမှူးဝမ်၏ လက်ထဲမှ ဓားကို ယူ၍ အနည်းငယ် လှီးပြလိုက်ရာ ပါးလွှာသော မြွေသားပြားလေးများက စဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ ကျသွား၏။

"တွေ့လား... အဲ့လိုမျိုးပေါ့..."

စားဖိုမှူးဝမ်၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဝိုး... ညီလေးလဲ့... မင်းရဲ့ ဓားကိုင်စွမ်းရည်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

သူက ဓားကို ပြန်ယူ၍ လဲ့ချန်ကို အတုခိုးကာ သတိတကြီးဖြင့် စတင် လှီးဖြတ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က ဆက်၍ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မြွေသားကို လှီးပြီးသွားရင် ညှီနံ့ပျောက်ပြီး အရသာ ပိုကောင်းသွားအောင် ဟင်းချက်ဝိုင်၊ ဂျင်းမျှင်တွေ၊ ကြက်သွန်မြိတ်တွေနဲ့ ခဏလောက် နယ်ထားဖို့ လိုတယ်..."

စားဖိုမှူးဝမ်က ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး လုပ်နေရင်းနှင့်ပင် မေးလိုက်၏။

"အဲဒါဆို ဟင်းရည်ကိုရော ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."

"ဟင်းရည်အတွက်က အရောင်ဖြူလာပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ ရနံ့ ထွက်လာတဲ့အထိ ကျိုချက်ရမယ်..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... တန်ကွေ့နဲ့ ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးလို ဆေးဖက်ဝင် အပင်တချို့လည်း ထည့်လို့ ရသေးတယ်... အဲဒါက အရသာ ပိုကောင်းစေရုံတင်မကဘူး... ပိုပြီးတော့လည်း အာဟာရ ဖြစ်စေတယ်..."

လဲ့ချန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စားဖိုမှူးဝမ်မှာ ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ပို၍ပို၍ ပြင်းပြလာ၏။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးသောအခါ မွှေးကြိုင်နေသော မြွေဟင်းချိုတစ်အိုးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အသင့်ဖြစ်သွားသည်။

ကျိုးဖူကော်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးထဲသို့ ခပ်ယူ၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

"ဘုရားရေ... အရသာက အံ့မခန်းပဲ... စားဖိုမှူးဝမ်... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို စားဖိုမှူးကြီးဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."

စားဖိုမှူးဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟုတ်ရမလဲ... ဒါတွေအကုန်လုံးက ညီလေးလဲ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သင်ကြားပြသမှုတွေကြောင့်ပါ..."

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင်ပင် နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်က ဤဟင်းပွဲသစ်ဖြစ်သော မြွေဘုရင်ပွဲတော်ကို စတင်မိတ်ဆက်လိုက်၏။

ထိုသတင်းက စားသုံးသူ အများအပြားကို တစ်မုဟုတ်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"မြွေဘုရင်ပွဲတော် ဟုတ်လား... နာမည်က တကယ့်ကို ခမ်းနားလိုက်တာ..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မြွေဟင်းချိုကို မြွေဘုရင်နဲ့ ချက်ထားတာဖြစ်ပြီး အရမ်းကို အာဟာရဖြစ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

အခြား စားသုံးသူတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဖူကော်က အဝင်ပေါက်တွင် ရပ်၍ ဧည့်သည်များကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်နေ၏။

"လူကြီးမင်းတို့ ခင်ဗျာ... ကျုပ်တို့ရဲ့ အသစ်မိတ်ဆက်လိုက်တဲ့ မြွေဘုရင်ပွဲတော်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြပါဦး... ခင်ဗျားတို့ကို ထပ်ပြီး စားချင်စိတ် ဖြစ်လာအောင် သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

ဖောက်သည်သစ်များရော ဖောက်သည်ဟောင်းများပါ ဤဟင်းပွဲကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ရန် တစ်ပွဲစီ မှာယူလိုက်ကြသည်။

"သူဌေး... မြွေဘုရင်ပွဲတော်က ဘယ်လို အရသာမျိုးရှိတာလဲ..."

လူငယ်တစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဖူကော်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ အာမခံလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းကို ငါ ပြောမယ်... ဒီမြွေဘုရင်ပွဲတော်က ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ကြီးဟင်းပွဲပဲ..."

"အရသာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... မယုံရင် သူတို့ကိုသာ မေးကြည့်လိုက်..." သူက စားသောက်ပြီးသွားကြသော ဖောက်သည် အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူဌေး ပြောတာ မှန်တယ်... ထိုမြွေဟင်းချိုက တကယ် အရသာရှိတာ... စားလို့လည်း ကောင်းတယ်... အာဟာရလည်း ဖြစ်သလို စားပြီးတာတောင် အရသာက လျှာဖျားမှာ စွဲနေတုန်းပဲ..."

အဘိုးအို တစ်ဦးက လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မြွေသားက လုံးဝ ညှီနံ့ မရဘူး... ထိုအစား တကယ့်ကို နူးညံ့ပြီး အိနေတာပဲ... ဟင်းရည်ကလည်း အရသာ အရမ်း ပြည့်စုံပြီး သောက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားသလို ခံစားရတယ်..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးကပင် အလွန်အမင်း ချီးကျူးလိုက်၏။

"ထိုမြွေဘုရင်ပွဲတော်က တကယ့်ကို ရခဲတဲ့ စားဖွယ်ရာ တစ်ခုပဲ..."

အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ၎င်းက အလွန်ကောင်းမွန်သော မှတ်ချက်များကို ရရှိခဲ့ပြီး မြွေဘုရင်ပွဲတော်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွား၏။

နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ပို၍ပို၍ လူကြိုက်များလာကာ နေ့စဉ် နေရာကြိုတင်မှာယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချို့လူများဆိုလျှင် ဒဏ္ဍာရီလာ မြွေဘုရင်ပွဲတော်ကို မြည်းစမ်းရန်အတွက် အခြားနေရာများမှပင် တကူးတက လာရောက်ကြ၏။

"မန်နေဂျာကျိုး... ယနေ့လည်း မြွေဘုရင်ပွဲတော် ရောင်းကုန်သွားပြန်ပြီ..."

စားပွဲထိုး တစ်ယောက်က မောကြီးပန်းကြီး ပြေးဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဖူကော်မှာ ပါးစပ် နားရွက်တပ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေ၏။ "ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်... မြန်မြန် စားဖိုမှူးဝမ်ကို နောက်တစ်အိုး သွားချက်ခိုင်းလိုက်..."

"ဒီနေ့ညတော့ ဖောက်သည်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ အချိန်ပို ဆင်းရမယ်..."

နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်၏ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စားဖိုမှူးဝမ်မှာ အသက်ရှူချိန်ပင် မရလောက်အောင် အလုပ်များနေသည်။

သူက ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါ လောင်ဝမ်က ဤလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး... မြွေဟင်းချို ချက်ရင်းနဲ့ တကယ့် စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ..."