အခန်း (၃၉၁-၃၉၂)

အခန်း။ ၃၉၁

သွေးစွယ်ဆန်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်ဆန်မှာ ပါးစပ်ထဲရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး ချိုမြိန်ချောမွေ့လှသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ နွေးထွေးမှုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ထူးကဲယင်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံကာ ထိုနွေးထွေးမှုအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်ရာ ခါးပတ်သွေးကြောအတွင်း ပိတ်ဆို့နေမှုများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်သွားတော့သည်။

ဒီသွေးစွယ်ဆန်ပြုတ် တစ်ပွဲက ချီစုပ်ယူဆေး တစ်ပုလင်းလောက် အာနိသင်ရှိတာပဲ။ တကယ်ကို ဈေးကြီးမှာ သေချာတယ်။

လုံယီသည် ဆန်ပြုတ်ကို နှစ်ငုံတည်းဖြင့် ကုန်အောင်သောက်လိုက်ရာ သူ၏ ချီသန့်စင်ခြင်းစတုတ္ထအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ နှစ်မှတ်မျှ တက်သွားသည်။

ဆန်ပြုတ်သောက်ပြီးနောက် အသားမှာ အလကားရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ခုနစ်ပန်းကန် ရှစ်ပန်းကန်ခန့် ယူကာ ခဏချင်းအတွင်း ပြောင်သလင်းခါအောင် စားပစ်လိုက်သည်။

မဆိုးဘူး။ အားလုံးက ဝိညာဉ်သားရဲအသားတွေပဲ။ ဝါးရတာ မာတောင့်တောင့်နဲ့ သွားကြားထဲလည်း မညှပ်ဘူး။ ချီစွမ်းအင်ကိုလည်း အားဖြည့်ပေးတယ်။

အလကားရတာကို မစားရင် နှမြောစရာကြီး။ စီနီယာအမ လူရဲ့ စေတနာကိုလည်း စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်။

လုံယီသည် စားပြီးနောက် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သားရဲအသား ဆယ်ပန်းကန် ထပ်ယူကာ ပန်းကန်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှင်းထုတ်တော့သည်။

ဆယ်ပန်းကန်ပြီးတော့ နောက်ထပ် ဆယ်ပန်းကန်ပင်။

သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော စီနီယာအမ လုထျန်းရန်နှင့် စီနီယာအစ်ကို လျိုချီတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြတော့သည်။ လုံယီ၏ ပုံမှန်ထက်ပိုသော အစားအသောက်မှာ ထမင်းစားဆောင်အတွင်းရှိ အခြားတပည့်များ၏ အာရုံကိုလည်း ဆွဲဆောင်သွားသည်။

"ဒါ ဘယ်က ဂျူနီယာညီလေးလဲ ဒီလောက်တောင် စားနိုင်တာ။ ငတ်ပြတ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဝင်စားတာလား မသိဘူး"

"ချီသန့်စင်ခြင်း စတုတ္ထအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ အသစ်ဖြစ်မှာပါ။ လောကကြီးအကြောင်း သိပ်မသိသေးလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဝိညာဉ်သားရဲအသားထဲက ချီစွမ်းအင်အရှိန်အဝါက သာမန်ဝက်သားထက် အများကြီး ပိုများတာ။ ငါဆိုရင် အများဆုံး နှစ်ပန်းကန်ပဲ စားနိုင်တယ်။ သူက ချီစွမ်းအင်တွေ ဖောက်ပြန်ပြီး ရူးသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"ဒါ... လုံယီ မဟုတ်လား"

ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် အသားဖြူဖြူနှင့် ယုတ်မာသော အသွင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်နေသည်။ သူကား အကြီးအကဲဝမ်၏ တပည့် ယန်ကျီချန်ပင်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုယန် သူ့ကို သိလို့လား"

ယန်ကျီချန်၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော တပည့်က မေးလိုက်သည်။ ထိုတပည့်မှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်သော မျက်လုံးများ ရှိကာ ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံရှိသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ဝမ်ဝမ်ပိုင် သေတာက သူနဲ့ ပတ်သက်နေဖို့ များတယ်"

ယန်ကျီချန်က တိုးတိုးလေး အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ဒါဆို အကြီးအကဲဝမ်က..."

"အစ်ကိုချူ... ဒီကောင်က ကောက်ကျစ်ပြီး ဆရာဟယ်ဆီမှာ ခိုလှုံနေတာ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဆရာက လွယ်လွယ်နဲ့ ကြားဝင်လို့ မရတာ"

"ဟေး... ဒါပေမဲ့ တပည့်တွေအချင်းချင်းကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်တာက သိပ်ကိစ္စမရှိပါဘူး မဟုတ်ဘူးလား"

"ဂျူနီယာညီလေးဝမ်က ကျွန်တော် ဂိုဏ်းထဲရောက်ခါစတုန်းက အရက်ဝိုင်းတွေ ခဏခဏ ဖိတ်ကျွေးဖူးတယ်။ သူ အသတ်ခံရတာဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီကောင်ကို ပညာပေးပြီး ဝမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရမယ်"

အသံလွှင့်ချက် ပြီးဆုံးသည်နှင့် ချူအမည်ရှိသော တြိဂံမျက်လုံးနှင့် လူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဗလာဖြစ်နေသော သစ်သားပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် ဆန်ပြုတ်ငွေ့များ ထွက်နေသည့် ကြေးအိုးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

အပြန်တွင်မူ သူသည် လုံယီ၏ စားပွဲဘေးမှ ဖြတ်သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် လုံယီ၏ နောက်ကျောဘက် ငါးပေခန့်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ခြေလှမ်းများ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ဟန် ဆောင်ကာ သစ်သားပန်းကန်ကို ရုတ်တရက် ပစ်လိုက်သည်။

ပန်းကန်မှာ မှောက်လျက်ကျလာပြီး ပူပြင်းလှသော ဆန်ပြုတ်များမှာ လုံယီ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ စဉ်ထွက်သွားတော့သည်။

"မဖြစ်ဘူး"

လုံယီ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော စီနီယာအမ လုထျန်းရန်နှင့် စီနီယာအစ်ကို လျိုချီတို့မှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ဤမျှ ရုတ်တရက်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုကို သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်လွန်းသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ကာကွယ်ရန် မှော်အတတ်တစ်ခုခု သုံးချင်သော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။

ပူပြင်းသော ဝိညာဉ်ဆန်ပြုတ်များ လုံယီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော မီးခိုးရောင် ချီအကာအကွယ်တစ်ခုမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလိုအလျောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့ပြင် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရိုးရိုးမျက်နှာပြင် မဟုတ်ဘဲ အခုံးပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ဆန်ပြုတ်များ ထိုမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ အချို့မှာ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် စဉ်ထွက်သွားပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ကျေနပ်နေသော ချူအမည်ရှိ လူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့်ကြီး ကျရောက်သွားတော့သည်။

"အား"

ချူအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူမှာ သူ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

ဘုန်း…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သစ်သားပန်းကန်မှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ထမင်းစားဆောင်အတွင်းရှိ တပည့်များအားလုံးမှာ ဤရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

သူတို့သည် ငတုံးများ မဟုတ်ကြပေ။ လုံယီ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အခုံးပုံစံ ယင်အလင်းဒိုင်းဟတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပုံနှင့် ချူအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူမှာ ဆန်ပြုတ်အပူလောင်၍ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို အားလုံး ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် မော့ကြည့်လိုက်မိသော တပည့်အချို့မှာ ဖြစ်ပျက်ပုံကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ဆင့်စကားတစ်ဆင့်ဖြင့် အခြေအနေမှာ ပိုမိုထင်ရှားသွားတော့သည်။

သို့သော် ဤအချက်ကပင် လူအုပ်ကြီးကို ပိုမိုတုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"မန္တန်ကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုနိုင်တာလား။ ပြီးတော့ ယင်အလင်းဒိုင်းကိုလေ။ သာမန်လူတွေဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ၆၀၊ ၇၀ လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံမှ ရနိုင်တာကို ဒီဂျူနီယာညီလေးက ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ"

"သူက ယင်အလင်းဒိုင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုတောင် ပြောင်းလဲလိုက်သေးတာ။ ဒါက မန္တန်ကို ချက်ချင်းထုတ်သုံးနိုင်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခက်ခဲတာကွ"

"ငါ ပိုပြီးသိချင်တာက ချူယောင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို သူ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲဆိုတာပဲ"

"ချူယောင်က လူသစ်တွေကို နှိပ်စက်ရတာ ဝါသနာပါတာကိုး။ ဒီတစ်ခါတော့ မာကျောတဲ့ သစ်စေ့ကို သွားကိုက်မိပြီပဲ။ ဒါမျိုးသူလုပ်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါမှတ်မိတယ်"

လူအုပ်ကြီး၏ ပြောဆိုငြင်းခုံမှုများမှာ လုံယီ့အပေါ်တွင်သာ ဝန်းရံနေတော့သည်။ လုံယီမှာမူ ထိုအချိန်မှပင် သတိထားမိသည့်အလား ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချူအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ အပူလောင်၍ နီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အနည်းငယ် သနားကရုဏာသက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... နောက်ခါကျရင် မြဲမြဲကိုင်ထားဦးဗျ။ ဒီဆန်ပြုတ်က တော်တော်လေး ပူတာ..."

"မင်း"

ချူယောင်ဟု အမည်ရသော ကျင့်ကြံသူမှာ ဒေါသများ အလိပ်လိုက် ထွက်လာပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ချီစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ထမင်းစားဆောင်အတွင်း၌ပင် လုံယီကို ပြဿနာရှာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဖြောင်း

ယန်ကျီချန်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချူယောင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချူ... ဒီမှာ တိုက်ခိုက်လို့မဖြစ်ဘူး။ အချုပ်ခန်းထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒီဂျူနီယာညီလေးက တကယ့်ကို နည်းဗျူဟာ ကောင်းတာပဲ"

ချူယောင်မှာ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး လုံယီကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ခင်ဗျားရဲ့ ပန်းကန်ကြီး"

လုံယီက နောက်မှနေ၍ စေတနာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ချူယောင်၏ မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သန်းသွားပြီး အားလုံး၏ ရယ်မောသံများကြားတွင် ထိုပန်းကန်ကို ကုန်းကောက်ကာ ထွက်သွားရတော့သည်။

"နတ်သမီးလု... ဒါက မင်းရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးလား။ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

ချူယောင်နှင့် ယန်ကျီချန်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးက လာရောက်မိတ်ဆက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မဆရာက လုံယီကို ဂျူနီယာမောင်လေးအဖြစ် အခုတင် လက်ခံလိုက်တာ။ ဘယ်လိုလဲ... အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

လုထျန်းရန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်ရာ ဘေးမှ လျိုချီကလည်း ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြနေသည်။

ထိုစစ်မှန်သောတပည့်က လုံယီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း "ယင်အလင်းဒိုင်းက ရင့်ကျက်နေပြီပဲ။ စစ်မှန်သောတပည့်တွေထဲမှာတောင် ဒီလိုအဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူ နည်းပါတယ်။ ညီလေးလုံရဲ့ အလားအလာက တကယ်ကို အကန့်အသတ် မရှိဘူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ချူယောင်က လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်ရတာ ကြိုက်တာ။ ဒီနေ့တော့ ညီလေးလုံဆီမှာ သင်ခန်းစာ အကောင်းစား ရသွားတာပဲ"

နောက်ထပ် စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

အပြန်လမ်းတွင်...

"ဂျူနီယာမောင်လေး... သူ့ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"

လုထျန်းရန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ စီနီယာအစ်ကို လျိုချီကလည်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

ယင်အလင်းဒိုင်းကို ချက်ချင်းထုတ်သုံးနိုင်ခြင်းထက် လုံယီက နောက်ကျောဘက်မှ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုမျိုးရိပ်မိသွားတာလဲဆိုသည်ကို သူတို့ ပိုမို သိချင်နေကြခြင်းပင်။

"ကျွန်တော်က အန္တရာယ်တွေကို သိမြင်တာမှာ မွေးရာပါ အာရုံခံစားမှု အတော်လေး ကောင်းလို့ပါ"

ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် အလွန်ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှု ရှိနေသဖြင့် လုံယီအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုများကို လုံးဝ မိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအကြောင်းကို စီနီယာမောင်နှမနှစ်ဦးအား ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသဖြင့် သူ၏ မွေးရာပါ ပါရမီကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဝေဝါးစွာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

ထမင်းစားဆောင်မှ အဖြစ်အပျက်လေးမှာ ခဏချင်းပင် ပြီးဆုံးသွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်လလယ်၊ လေလံပွဲ မတိုင်မီ လေးရက်အလိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လုံယီသည် ရုံရွှယ်ကျန့်ထံသို့ သတင်းပို့ကာ လူစားလဲရန် ခေါ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲကာ လုံယီသည် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း၏ နယ်မြေအတွင်းမှ ခန့်ညားစွာ ထွက်ခွာလာပြီး ဟယ်မြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၃၉၂

ကျောက်နိုင်ငံ၏ ဟယ်မြို့တော်သည် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းနှင့် မိုင် ၇၀ ခန့်သာ ကွာဝေးပြီး အနီးဆုံးမြို့လည်း ဖြစ်သည်။

လုံယီသည် ဂိုဏ်းမှ ငါးမိုင် ခြောက်မိုင်ခန့် ထွက်လာပြီးနောက် သူ့နောက်တွင် မည်သူမျှ လိုက်မလာကြောင်း အသေအချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုပ်ဖျက်လိုက်ကာ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

အနီးအနားရှိ တောအုပ်ထဲတွင် ၁၀ ပေခန့် ရှည်လျားသော အရေခွံမည်းမည်းနှင့် တောဝက်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို သူ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရေခွံပေါ်တွင် ထူထဲသော အသားမာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ ကောက်ကျစ်သော အလင်းများဖြင့် ဝင်းလက်နေကာ ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်လာရန် မဝေးတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

လုံယီသည် ကိုယ်တိုင် ပြေးလွှားရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် သူ၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းပါရမီကို အသုံးပြု၍ ထိုတောဝက်ရိုင်းကို ခိုင်းစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် တောဝက်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဟယ်မြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

အုဂ်... အုဂ်...

တောဝက်ရိုင်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှပြီး မြေပြင်ကို ဒုန်း... ဒုန်း... ဟု နင်းဖြတ်သွားရာ နောက်ကွယ်တွင် မီးခိုးရောင် ဖုန်လုံးကြီးများ တလိပ်လိပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဟယ်မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးသို့ ရောက်ရှိလာရာ လုံယီသည် နှမြောတသစွာဖြင့် တောဝက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်မြို့တော်၏ မြို့ဂိတ်တံတိုင်းမှာ ပေ ၄၀၊ ၅၀ ခန့် မြင့်မားပြီး အပေါ်ယံတွင် ကြီးမားသော လေးမြားတင်စက်ကြီးများစွာကို တပ်ဆင်ထားသည်။

မြို့ဂိတ်ရှေ့ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အနက်ရောင်မျဉ်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ငါးခုခန့်ကို ထွင်းထုထားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါတိုင်း အဖြူရောင်အလင်းများ ဝင်းခနဲ လက်သွားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထိုမျှမကသေးပေ။

စစ်သည် ၁၀ ဦးခန့်က လာရောက် စစ်ဆေးကြကာ သူတို့သည် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ကာ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် လေးနှင့် မြားများကို လွယ်ထားကြသည်။ မျက်နှာများမှာ အေးစက်တင်းမာနေပြီး ခရီးသွားများကို အသေအချာ စစ်ဆေးနေကြသည်။

"ဘာလို့ လက်ပစ်လေး ပါလာတာလဲ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ မင်းရဲ့ ခရီးသွားလာခွင့် လက်မှတ်ပြစမ်း"

"ခင်ဗျားက... အိုး တောင်းပန်ပါတယ် အရှင် ကြွပါ ခင်ဗျာ"

လုံယီသည် ယခင်က တာဝန်များဖြင့် ဟယ်မြို့တော်ကို ဖြတ်သန်းဖူးသော်လည်း ဤမျှ လူစည်ကားသည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ ဓားလွယ်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များသာမက ထူးထူးဆန်းဆန်း ဝတ်ဆင်ထားသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများစွာကိုလည်း တွေ့ရသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ခန့် ရှိကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ချင်းလုံစံအိမ်၏ လေလံပွဲကြောင့် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ဤလေလံပွဲမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြီးကျယ်ပုံရသည်။

မြို့ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆူညံသံမျိုးစုံက ဆီးကြိုနေတော့သည်။

"ချင်းလုံစံအိမ် လေလံပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ပစ္စည်းစာရင်းပါဗျို့။ သေခါနီးလူကို ကယ်နိုင်တဲ့ အသက်ဆက်ဆေးလုံးတင်မကဘဲ ရှားပါးတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာ ရတနာတွေ အများကြီး ပါဝင်ပါတယ်"

"ကုယွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည်ကောင်းလေး သောက်ရင်း တေးဂီတ နားဆင်လိုက်ပါ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပြီး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို ခံစားရစေမှာပါ"

"ယွင်ချီ တည်းခိုခန်းမှာ အဆင့်မြင့်အခန်းတွေကို ကြိုတင်ဘိုကင်လုပ်ထားလိုက်ပါ။ ချင်းလုံစံအိမ်နဲ့ နှစ်မိုင်တောင် မဝေးပါဘူး။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် အခန်းရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်"

"ကံကောင်းစေတဲ့ သကြားလုံးသီးတွေပါဗျို့ တစ်ပွဲကို အကြွေစေ့ ငါးပြားပဲ။ စားလိုက်ရင် လေလံပွဲမှာ ကံကောင်းပြီး ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ရတနာကို ရစေမှာပါ"

ဟယ်မြို့တော်၏ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဒေသခံ ဈေးသည်များမှာ ရှားရှားပါးပါး ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များထံမှ ငွေစများကို ရရှိရန် အမျိုးမျိုး ဆွဲဆောင်နေကြသည်။

လုံယီသည် လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသော မျက်နှာတွင် အလှပြင်ပစ္စည်းများ အထပ်လိုက် လိမ်းထားသည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့်ပင် တိုးခဲ့သေးသည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ လမ်းဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်... ဘာသုံးဆောင်မလဲ ခင်ဗျာ"

"အကောင်းဆုံး ဝိုင်နဲ့ အကောင်းဆုံး အသား"

ခဏအကြာတွင် အမဲသားပြားကြီးများ ပါဝင်သော ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ဒေသထွက် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးမှာ လုံယီ၏ ရှေ့မှ သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ဝိုင်သောက်ရင်း အသားစားကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သစ်သားခြံစည်းရိုးများဖြင့် ကာရံထားသော စင်မြင့်တစ်ခု ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦးမှာ သစ်သားခပ်ပြားလေးများကို ကိုင်လျက် စည်းချက်ကျကျ ပြောဆိုနေသည်။

"ချစ်ခင်ရပါသော ဧည့်သည်တော်တို့... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ချင်းလုံစံအိမ်ရဲ့ လေလံပွဲအတွက် ရောက်လာကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်က ချင်းလုံစံအိမ်ဆိုတဲ့ နာမည် ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြပေးသွားပါ့မယ်..."

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်က ချင်းလုံစံအိမ် တည်ရှိရာနေရာသည် ရေကန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် လူသားများကို စားလေ့ရှိသော အပြာရောင် မြွေနဂါးတစ်ကောင် အခြေချ၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထိုမြွေကြီးမှာ အလျား ပေတစ်ထောင်ခန့် ရှိပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးမှာ အိမ်တစ်လုံးလုံးကိုပင် ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သာမန်လူသားများဆိုလျှင် ၎င်း၏ သွားကြားထဲ ညှပ်ရန်ပင် မလုံလောက်ပေ...

ကုမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးမှာမူ ဟေး... မိစ္ဆာ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို လက်ခံလိုက်စမ်းဟု ဟိန်းဟောက်ကာ ဓားအလင်းတစ်ချက် ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကြီးမားလှသော အပြာရောင် မြွေကြီးမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး ၎င်း၏ သွေးများမှာ ရေကန်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်"

ပေတစ်ထောင်ရှည်တဲ့ မြွေကြီး ဟုတ်လား။

လုံယီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

ဤမျှ ရှည်လျားသော မြွေမိစ္ဆာဆိုလျှင် နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် မဝေးတော့ပေ။

အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသူကို ထားလိုက်ပါက ရွှေအမြုတေချီစွမ်းအင်လုံးအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် ထိုမြွေကြီးကို မြင်ပါက လှည့်ပြေးရပေလိမ့်မည်။

သူသည် ထိုအဖိုးအို၏ အပိုအလုပ်များကို ဆက်လက် နားမထောင်တော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စကားဝိုင်းများကိုသာ ခိုးနားထောင်နေလိုက်သည်။

ယခုတစ်ခေါက် ဟယ်မြို့တော်သို့ သူလာခဲ့ရခြင်းမှာ လေစီးသီးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲဝမ်မှာလည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိထားသဖြင့် သူလာမည့်လမ်းတွင် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို အသေအချာ ခင်းကျင်းထားမည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။

ထို့ကြောင့် လုံယီအနေဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များကို တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးမှာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းရန်ပင်။ အကြီးအကဲဝမ်မှာ သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသော ကြီးမားသည့် မိသားစုတစ်ခု ရှိသဖြင့် ကိစ္စရပ်တိုင်းကို သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင် အတော်များများမှာ ယခုအချိန်တွင် ဟယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် ထူးကဲယင်ကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ပွင့်လင်းလာပြီး သေးငယ်သော အသံမျိုးစုံမှာ သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

"ဟေး... ကုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးက တကယ့်ကို ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ။ လူတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကတော့ မကောင်းမှုမျိုးစုံကို လုပ်နေကြတာပဲ။ မြို့တော်ဝန်ရုံးနဲ့ ပေါင်းပြီး မြေယာတွေကို သိမ်းတယ်။ အမျိုးသမီးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲတယ်..."

"ရှူး... တိုးတိုးပြောစမ်း မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား"

"လေလံပစ္စည်း စာရင်းက တစ်ဝက်ပဲ ထွက်သေးတာ။ ကျန်တာကိုတော့ ပွဲကျမှ ကြေညာမှာတဲ့။ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဟော်ရှိုဝူများ ပါမလား မသိဘူး..."

"ငါ ခုနကတင် ကုမျိုးနွယ်စုက တာဝန်ခံတစ်ယောက်နဲ့ အရက်သောက်ခဲ့တာ။ သူက ငါ့ကို ကြွားနေသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါ လေလံပွဲရဲ့ အဓိက လက်ရာက အင်မတန် တန်ဖိုးကြီးပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေလိမ့်မယ်တဲ့"

"အဓိက လက်ရာအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုကတော့ ပြင်းထန်မှာ အသေအချာပဲ။ ငါတို့ကတော့ တခြား ပစ္စည်းအချို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်။ လေစီးသီးလို ရတနာမျိုးက အင်မတန် ရှားပါးတယ်။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာမျိုးပဲ..."

ချင်းလုံစံအိမ်၏ ဤတစ်ခေါက် လေလံပွဲမှာ ယခုနှစ်အတွင်း အကြီးကျယ်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်း၏ စကားဝိုင်းများမှာ လေလံပွဲအကြောင်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။

လုံယီသည် ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် လေလံပွဲ၏ လုပ်ငန်းစဉ်များကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားသလို ချင်းလုံစံအိမ်၏ နောက်ကွယ်မှ ကုမျိုးနွယ်စု၏ မကောင်းသတင်း အချို့ကိုလည်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အကြောင်းကိုမူ ဘာမှ မကြားရပေ။ သူတို့မှာလည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ရှိနေကြပုံရသည်။

ဟယ်မြို့တော်အတွင်းရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေအိမ်တစ်လုံးတွင် ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ လူအများအပြားမှာ ထိုင်သူထိုင်၊ မတ်တတ်ရပ်သူရပ်နှင့် ရှိနေကြသည်။

အချို့မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအထောက်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦးခင်ဗျာ"

အစေခံပုံစံနှင့် လူတစ်ဦးက အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသည့် ပုတိုတို ဝတုတ်တုတ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားအား ရိုသေစွာ လက်ဖက်ရည် ကပ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ပိုင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ ဒီကံကြမ္မာက ဘယ်လိုမှ ဖြေဖျောက်လို့ မရဘူး ငါ့အဖေ ပြောတာကတော့ လူသတ်သမားလို့ သံသယရှိရတဲ့သူက ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ လူလွှတ်လို့ဖြစ်စေ လေစီးသီးကို လာလုမှာ သေချာတယ်။ မင်းတို့ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားကြ"

အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သခင်လေးအတွက် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးပါ့မယ်"

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးကော ဘယ်တော့ ရောက်လာမှာလဲ"

တစ်စုံတစ်ဦးက မေးမြန်းသည်။

"သူက လေလံပွဲနေ့ကျမှ လာလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာက အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ သူ့အတွက်ဆိုရင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရတဲ့ အချိန်လောက်ပဲ ကြာလိမ့်မယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်လူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က လေစီးသီးပေါ်မှာ အမှတ်အသား လုပ်ထားပြီးပြီ။ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်က ကျင့်ကြံသူကြီးတွေတောင် သတိထားမိဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

"ဘယ်သူပဲ လေစီးသီးကို ရရ ငါတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကောင်လေးကို မိတာနဲ့ သေခြင်းနဲ့မခြား ခံစားရစေရမယ်"

အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအသံမှာ အခန်းအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားပြီး ပဲ့တင်သံများမှာ အတော်ကြာသည်အထိ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လုံယီသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အနားယူရန် တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာရန် ကြံရွယ်နေသည်။

"သင်းရနံ့ကြိုင်တဲ့ ကိတ်မုန့်တွေ ရပါပြီဗျို့ ချိုချိုမွှေးမွှေး ကိတ်မုန့်တွေ"

"ရိုးရာ သကြားရုပ်တွေ လုပ်ပေးပါတယ် လာကြည့်ကြပါဦး"

"ကြက်သွန်မြိတ် ကိတ်မုန့်... ကြက်သွန်မြိတ် ကိတ်မုန့်..."

လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဈေးသည်များမှာ သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အားတက်သရော အော်ရောင်းနေကြသည်။

"သူဌေး... အသားပေါက်စီ အလုံးနှစ်ဆယ် ပေးပါ"

အသားညိုညို၊ အသက်အရွယ် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဆိုင်တစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မှာယူလိုက်သည်။

လုံယီ ရှေ့သို့ လှမ်းနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီအသံ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဝတ် အမျိုးသားမှာလည်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အတွေးနက်နေပုံရသည်။

စူးယွီ…

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံ၊ စောစောက ကြားလိုက်ရသော အသံနှင့် ရင်းနှီးနေသော ကိုယ်နေဟန်ထားကြောင့် လုံယီသည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်တော့သည်။