အခန်း ၃၉၁

အခန်း (၃၉၁)

အမည်မသိ လွင်ပြင်ကြီးအတွင်း သတ်ဖြတ်နေသံများက တစ်ရက်နှင့်တစ်ညတိုင်တိုင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေ၏။

ကျင့်ကြံသူများသည် ဤမြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျသေဆုံးသွားကြပြီး သူတို့၏ သွေးများသည် မြက်ဖျားလေးများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျသွားကာ ထိုမှတစ်ဆင့် မြေကြီးများကို အနီရောင်အဖြစ် ဆိုးဆေးခြယ်သသွားလေတော့သည်။

သတ်ဖြတ်နေသံများ နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင်မူ...

ဤပင်မစစ်မြေပြင်ကြီးပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသူ အများစုမှာ ဆီးနှင်းလို ဖြူဖွေးတောက်ပနေသော သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသူများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အလံတော်ကြီးမှာလည်း ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

ဝေ့တိုင်းပြည်တပ်မတော်သည် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေ၏။

"လက်နက်ချတဲ့သူတွေကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ ခုခံတဲ့သူတွေ သေရမယ်။"

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှ တပ်မှူးအချို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ လွင်ပြင်တစ်ခွင်လုံးသို့ ကြေညာလိုက်ကြပေသည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်မှ စစ်သည်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စွန့်ပစ်လိုက်ကြပြီး လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင်ပိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လိုက်ကြလေတော့သည်။

သေသည်အထိ ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြသေးသော ဝေ့တိုင်းပြည်မှ အရာရှိများနှင့် စစ်သည်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်ငြားလည်း

သူတို့မှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ အသံများမှာလည်း သိပ်မကြာမီမှာပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရလေ၏။

စစ်မြေပြင်၏ အလယ်ဗဟို၌ကား သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏ ခွန်အားများအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

သူက သက်ပြင်းမသိမသာချလိုက်ပြီး သွေးများစွန်းထင်းနေသော သူ၏ လှံရှည်ကြီးကို မြေပြင်တွင် စိုက်ထူလိုက်ကာ သံခမောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်လေတော့သည်။

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သည်များက အဘိုးကြီးကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

သူ၏ ဘဝနေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နဂါးတံခါးအဆင့်သာ ရှိတော့သည့်တိုင်အောင် ဤအဘိုးကြီးက လူတစ်ယောက်ကို အချိန်မရွေး တစ်ကိုက်တည်းနှင့် ဝါးမျိုပစ်နိုင်သော ကျားတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသေးသောကြောင့်ပင်။

အဘိုးကြီးအား ဝိုင်းရံထားသော မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က တဖြည်းဖြည်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် နဂါးကြေးခွံ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေ၏။

သူက သံခမောက်ကို ချွတ်၍ ဘေးရှိ ဒုတိယစစ်သူကြီးထံသို့ လှံရှည်နှင့်အတူ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အဘိုးကြီးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုသည် အဘိုးကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်လေတော့သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် တိမ်တိုက်များက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို အနီရောင်အဖြစ် ဆိုးဆေးခြယ်သထားရာ လွင်ပြင်၏ မြေသားအရောင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပေသည်။ နေရောင်ခြည်က လူတိုင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ရှောင်မိုနှင့် အဘိုးကြီးအပေါ်သို့လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေး ဖြာကျနေလေ၏။

"ငါ ရှုံးသွားပြီ" ဟု တုပေဝမ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးဟောင်းရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိက အတိတ်ကထက် အနည်းငယ်မျှတောင် ယုတ်လျော့မသွားပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်ပေသည်။

"ဟား ဟား ဟား ဟား" တုပေဝမ်က ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အမွေးအမျှင်တောင် စုံအောင် မပေါက်သေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချီးကျူးတာကို ခံရတော့ ဒီအဘိုးကြီးအနေနဲ့ အနေရခက်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာကို ကြားရတော့ ငါ့ရင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားမိတယ်။"

ရှောင်မို "ကျွန်တော်မျိုးက အမှန်တရားကို ပြောနေရုံသက်သက်ပါပဲ။"

တုပေဝမ်က ဝင်နေသော နေမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းပြလိုက်လေသည်။ "ဒီတိုက်ပွဲကြီး ပြီးသွားတော့ ချင်တိုင်းပြည်ကို တားဆီးနိုင်မယ့်သူ ဝေ့တိုင်းပြည်ထဲမှာ မကျန်တော့ပါဘူး။ အခုချိန်ကစပြီး ဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်မြေတွေ အားလုံးက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ပိုင်နက်ဖြစ်သွားတော့မှာပါ။"

"အနန္တဓမ္မလောကကြီးက မူလကတည်းက နိုင်ငံကြီးတစ်ခုတည်းအဖြစ် တည်ရှိခဲ့တာလေ။ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားတွေက နယ်မြေတွေကို ခွဲဝေအုပ်ချုပ်ခဲ့ကြတာ နှစ်ထောင်ချီ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီပဲ။ လောကကြီးရဲ့ သဘောသဘာဝအရ အချိန်ကြာရှည်စွာ ကွဲကွာနေရင် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရမယ်၊ အချိန်ကြာရှည်စွာ ပေါင်းစည်းထားရင် ပြန်လည်ကွဲကွာရမယ်လေ။ အခုက ဒါတွေအားလုံး အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ရှောင်မိုက ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကြာရှည်စွာ ကွဲကွာနေရင် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရမယ်၊ ကြာရှည်စွာ ပေါင်းစည်းထားရင် ပြန်လည်ကွဲကွာရမယ်။" တုပေဝမ်က ရှောင်မို၏ စကားများကို ထပ်မံရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "ဟုတ်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက တိုင်းပြည်အသီးသီးဟာ မူလကတည်းက မဟာကျိုးရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိခဲ့ကြတာပဲလေ။"

"ဒီအဘိုးကြီးအနေနဲ့ ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပေါင်းစည်းမှုကြီးကို မမြင်တွေ့သွားရတာ နှမြောစရာပါပဲ။" တုပေဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူသံများက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့ချေပြီ။ "ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နှစ်ပါးရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုတော့ ငါ တန်ဖိုးထား ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။"

"စစ်သူကြီးမှာ နောက်ဆုံးဆန္ဒ တစ်ခုခုများ ရှိပါသေးလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးဆန္ဒ..." တုပေဝမ်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပေသည်။ "ဆီးနှင်းမင်းသားကို ဒီအဘိုးကြီးကို ဒီနေရာမှာပဲ မြှုပ်နှံပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလို့ ရမလား မသိဘူး။ ငါ့ကို ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားစရာ မလိုပါဘူး။"

"စစ်သူကြီးဟောင်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်စေရပါမယ်။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "အခြား တစ်ခုခုများ ရှိပါသေးလား။"

တုပေဝမ်က လေးနက်စွာ ထပ်မံစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းကာ ရှောင်မိုကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "မင်းတို့ မြောက်ပိုင်းက ဆန်းလော့သေရည်ကို ဒီအဘိုးကြီးက အရမ်းနှစ်သက်တာလေ။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ငုံလောက် သောက်ခွင့်ရမလား။"

ရှောင်မိုက အနီးအနားရှိ ကျောက်ကွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ကျောက်ကွမ်းက အလျင်အမြန် သွားရောက်ရှာဖွေလိုက်ရာ ဆန်းလော့သေရည် အပြည့်ပါသော ဘူးတောင်းတစ်လုံးကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိခဲ့ပေသည်။

တုပေဝမ်သည် သေရည်ဘူးတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အားရပါးရ မော့သောက်လိုက်ရာ သေရည်များက လျှံကျလာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှတစ်ဆင့် စီးကျသွားလေ၏။

"ကောင်းတဲ့သေရည်ပဲ၊ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့သေရည်ပဲ။"

အဘိုးကြီးက သေရည်ဘူးတောင်းကို ကြည့်ရင်း အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ သူ၏ ပါးပြင်များထက်တွင် ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်သော နီမြန်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

"တကယ်ကို... ဒီလို ပြင်းရှတဲ့... သေရည်မျိုး..."

အဘိုးကြီး၏ နောက်ဆုံးစကားသံ အဆုံးတွင် သေရည်ဘူးတောင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲမှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး သေရည်များ ယိုဖိတ်ကာ သူ၏ ဝတ်ရုံရင်ဘတ်ကို စိုရွှဲသွားစေလေ၏။

ရှောင်မိုက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ဖုန်းရှန်မြို့ဆီသို့ တပ်မတော်ကို ဆက်လက်ဦးဆောင် ချီတက်သွားလေ၏။

"စစ်သူကြီး" လီကျင်းက ဖုန်းရှန်မြို့သို့ သွားရာလမ်းတွင် ရှောင်မို၏ဘေးမှ မြင်းစီးလိုက်ပါလာရင်း မေးမြန်းလိုက်ပေသည် "ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်အနေနဲ့ အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ မင်းသားကြီးဆီကို စစ်ရေးအစီရင်ခံစာ ရေးပို့ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလွင်ပြင်က အမည်မရှိဘူးဆိုတော့ မှတ်တမ်းတင်ရတာ ခက်ခဲနေပါတယ်။ စစ်သူကြီးအနေနဲ့ အမည်တစ်ခုလောက် ပေးသနားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"အမည်တစ်ခု..."

ရှောင်မိုက မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ပေဝမ် လွင်ပြင် လို့ပဲ နာမည်ပေးလိုက်ပါ။"

ရှောင်မို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကျင်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသော်ငြားလည်း ချက်ချင်းပင် အကြောင်းပြန်လိုက်ပေသည် "နားလည်ပါပြီ။"

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ...

မူလက လေးနက်ခမ်းနားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော လွင်ပြင်ကြီးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုလွင်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် အုတ်ဂူကျောက်တိုင်တစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်အမည်ကိုသာ ကြမ်းတမ်းစွာ ထွင်းထုထားလေ၏။

အုတ်ဂူကျောက်တိုင်ရှေ့တွင်မူ ဆန်းလော့သေရည်တစ်အိုးကို ချထားပေသည်။

လေပြေလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားချိန်တွင် သေရည်ဘူးတောင်းလေးက အဘိုးကြီးတစ်ဦးက ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ အမိမြေကို မြောက်ဘက်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေသည့်အလား ညင်သာစွာ ယိမ်းယိုင်သွားလေတော့သတည်း။

ပေဝမ် လွင်ပြင် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ရှောင်မိုသည် ဖုန်းရှန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်တွင် ဖုန်းရှန်မြို့၌ မြို့စောင့်စစ်သည် ငါးထောင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ မြို့လွတ်ကြီးတစ်ခုနှင့် လုံးဝ ခြားနားမှုမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေကြသော စစ်သည်များသည် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အကြောက်လွန်ကာ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြလေ၏။

အထူးသဖြင့် ရှောင်မိုက ဝေ့တိုင်းပြည်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ မဟာတိုင်လုံးကြီး ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို ဝေ့စစ်သည်များ သိရှိသွားကြပြီး ခုခံလိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

ယာယီမြို့သခင်သည်လည်း အချည်းနှီးသော ခုခံမှုများကို ဆက်လက်မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ မြို့ပြင်ထွက်ကာ လက်နက်ချအညံ့ခံလိုက်လေ၏။

ဖုန်းရှန်မြို့ ကျဆုံးသွားသည့်သတင်းက ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပေသည်။

မူလက စစ်သည်အင်အား သုံးသိန်းခွဲခန့်ရှိသော မဟာတိုင်လုံးကြီး၏ တပ်မတော်မှာ ယခုအခါ တစ်သိန်းခွဲခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အားလုံးက ရှောင်မိုထံသို့ လက်နက်ချအညံ့ခံသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်းကို နန်းတွင်းမှ ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ရပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မေ့လဲလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ထို့အပြင် ရှောင်ရှီနှင့် ရှာဟောက်နန်တို့ အကြိတ်အနယ် ရင်ဆိုင်နေရသည်မှအပ အခြားသော စစ်မျက်နှာစာ သုံးခုစလုံးမှာလည်း ရှေ့သို့ တိုးတက်လျက်ရှိပေသည်။ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘက်မှ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ချီတက်လာမှုကို တားဆီးနိုင်စွမ်းမရှိတော့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလာလေ၏။

ဤအချိန်တွင် လက်နက်ချအညံ့ခံလိုသူများ၏ အသံများက သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်လိုသူများထက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လက်နက်ချမည်ဆိုပါက နောက်မကျသေးဟု သူတို့က ခံစားနေကြလေ၏။

အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်အထိ ထပ်စောင့်နေမည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာမျှ သေချာတော့မည်မဟုတ်ချေ။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရပေသည်။

ယခင်က ဝေ့တိုင်းပြည်ငယ်လေး၏ ဘုရင်သည် မြို့တော် ဝိုင်းရံခံရပြီးနောက်မှသာ လက်နက်ချအညံ့ခံခဲ့သော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့လေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဝေ့တိုင်းပြည်လေးက နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ချင်တပ်မတော်အနေဖြင့် ဖိအားများစွာမရှိဘဲ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အနေဖြင့် ဝေ့တိုင်းပြည်လေး၏ လက်နက်ချမှုကို လက်ခံလိုက်ခြင်းက သူ၏ ကရုဏာတရားကို ပြသရာလည်း ရောက်ခဲ့လေ၏။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ယခုအခါ ဝေ့တိုင်းပြည်နှင့် ချင်တိုင်းပြည်တို့သည် သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများစွာဖြင့် အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်း တိုက်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲနေရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယခုအချိန်တွင် လက်နက်ချလိုက်မည်ဆိုပါက စေ့စပ်ဆွေးနွေးရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေနိုင်သေး၏။ အကယ်၍ သူသာ ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုပါက ရှောင်ရှီက သူ၏ လက်နက်ချမှုကို သဘောတူခဲ့လျှင်တောင်မှ ချင်စစ်သည်များက သဘောတူကြမည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း...

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် သူ၏ ပလ္လင်ကို ကြည့်ရှုရင်း စွန့်လွှတ်ရမည်ကို အလွန်အမင်း ဝန်လေးနေခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအဖြစ် နေထိုင်ရသည်လောက် မည်သို့လုပ် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်က တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာစာများဆီမှ ရှုံးနိမ့်မှု သတင်းအစီရင်ခံစာများက သူ့ထံသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ဤအစီရင်ခံစာများ၏ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ ရှောင်မိုအကြောင်းသာ ဖြစ်နေပေသည်။

ရှောင်မို၏ စစ်မျက်နှာစာမှာ ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်နှင့် အဝေးကွာဆုံးဖြစ်ပြီး အကွေ့အကောက်အများဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သော်ငြားလည်း သူက ဖုန်းရှန်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဝါရင့်စစ်သူကြီး တုပေဝမ်ကို အနိုင်ယူပြီးကတည်းက ရှောင်မို၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အမြင့်ဆုံးအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

ဝေ့တိုင်းပြည်ရှိ စစ်သူကြီးများစွာက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးဟုပင် ခံစားနေကြရလေ၏။

အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ ထိုနှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များက အာသုရာမျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်ထားချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝေ့တိုင်းပြည်၌ လက်နက်ချမည့်အစား သေရခြင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်မည့် သစ္စာရှိစစ်သူကြီး အနည်းငယ်ရှိနေသေးသော်ငြားလည်း အများစုမှာ အဆက်အသွယ်များဖြင့် ရာထူးရရှိထားကြသော သတ္တိကြောင်သူများသာ ဖြစ်ကြလေ၏။

အာသုရာမျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ထားသော နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုမြို့စောင့်စစ်သူကြီးများ၏ ခြေထောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ခွေသွားကြပြီး မြို့ထဲမှ တွားသွား၍ပင် လက်နက်ချအညံ့ခံချင်စိတ်များ ပေါက်သွားကြလေတော့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှောင်မိုသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော ဒေသတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား မြို့အများစုကို လုံးဝနီးပါး ခုခံမှုမရှိဘဲ ဖောက်ထွင်းသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော သုံးလတာကာလအတွင်း ရှောင်မိုသည် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာစာ၏ အလယ်ဗဟိုအထိပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤတွက်ချက်မှုအရဆိုလျှင် မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်များသာ မရှိခဲ့ပါက ရှောင်မိုသည် နှစ်ဝက်အတွင်း ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ဆီသို့ ပထမဆုံး ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာနိုင်သူ ဖြစ်လာဖွယ်ရှိလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်မှာ ဖိအားများကို ဆက်လက်မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်နက်ချအညံ့ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သတည်း။