အခန်း ၃၉၄

အခန်း (၃၉၄)

ရှာဟောက်နန်က မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ထံ လက်နက်ချအညံ့ခံလိုက်ပြီဟူသော သတင်းသည် ရှောင်မို၏ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ဝေ့တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးသို့ အလွန်အမင်း လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

စစ်သူကြီးများစွာမှာ လက်နက်ချလိုစိတ်များ ရှိနေခဲ့ကြသော်ငြားလည်း သူတို့သည် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ စစ်သူကြီးရှာဟောက် ကိုယ်တိုင်က လက်နက်ချအညံ့ခံလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် စစ်သူကြီးများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်နက်ချအညံ့ခံလာကြလေတော့သည်။ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ စစ်ကြောင်းလေးခုစလုံးသည် မြို့များကို အဆက်မပြတ် ဖောက်ထွင်းသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး လက်နက်ချစစ်သည်များကို လက်ခံကာ ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်သွားကြလေတော့သည်။

ဝေ့တိုင်းပြည် နန်းတော်အတွင်း၌ကား ရှာဟောက်နန်က တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်၍ လက်နက်ချလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် နန်းတွင်းအမတ်များရှေ့တွင် ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီးနောက် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ရလေ၏။

သို့သော် သူ သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် အရှိတရားကို ရင်ဆိုင်ရဦးမည်သာဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို ခုခံရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူတို့တွင် မည်သည့်အပေးအယူကတ်များ ကျန်ရှိနေသေးသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်လေ၏။ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားမည့် ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါ၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် နှစ်သိန်းနှင့် နန်းတွင်းပူဇော်ခံပညာရှင်များမှလွဲ၍ အခြား ဘာများ ကျန်ရှိနေသေးသနည်း။

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ စစ်ကြောင်းလေးခုသာ ပေါင်းဆုံသွားခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့၏မြို့တော်သည် သေချာပေါက် ကျဆုံးသွားမည်သာ ဖြစ်လေတော့သည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် နောင်တရနေခဲ့ချေပြီ။ သူက အဲဒီတုန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့သင့်ဘဲ ချက်ချင်း လက်နက်ချလိုက်သင့်ကြောင်း တွေးတောနေမိလေ၏။ ယခုရလဒ်မျိုးကို သူ အမှန်တကယ် မလိုလားခဲ့ချေ။

ရှာဟောက်နန် လက်နက်ချပြီးနောက် ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင် ရှောင်မိုက မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

ရှာဟောက်နန်က ယခင် လက်နက်ချစစ်သည်များကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်လျက် ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်၏ တောင်ဘက်တံခါးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ရှောင်မိုက အရှေ့ဘက်တံခါးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေသည်။

ရှာဟောက်နန်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ထိုလက်နက်ချစစ်သည်များသည် မည်သည့် အခြားအကြံအစည်များကိုမျှ မထားရှိတော့ဘဲ အမိန့်များကိုသာ နာခံကြပြီး သူတို့၏ မူလတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ပြသနိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

ထို့အပြင် ရှာဟောက်နန်သည် ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးတည်ဆောက်ပုံများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း မြို့အပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ မြို့တော်ကို ကာကွယ်နေသော စစ်သူကြီးအချို့မှာ ရှာဟောက်နန်နှင့် ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြရာ သူက လက်နက်ချရန် ဖျောင်းဖျလိုက်သောအခါ သူတို့၏ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေမှုများမှာ ပိုမို၍ သိသာထင်ရှားလာခဲ့ချေပြီ။

နန်းတွင်းရှိ နန်းတွင်းအမတ်များမှာမူ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်သာ တွေးတောနေကြပြီး အသည်းအသန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းနေကြလေ၏။

နိုင်ငံတော်၏ ကြီးမားလှသော ကောင်းကျိုးဆိုသည်မှာ သူတို့နှင့် ဘာများ သက်ဆိုင်နေမည်နည်း။

သုံးဆယ့်သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ရှောင်မိုနှင့် ရှာဟောက်နန်တို့သည် ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက တပ်မတော်တစ်ခုလုံးကို ပြည်သူများကို အနှောင့်အယှက်မပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ဖောက်ဖျက်ပါက ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးမည်ဟု ကြေညာလိုက်ပေသည်။

ရှာဟောက်နန်သည် ရှောင်မိုထက်စော၍ နန်းတော်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်ငြားလည်း သူက အထဲသို့ မဝင်ဘဲ ရှောင်မို ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်မူ သူနှင့် ရှာဟောက်နန်တို့သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် ချင်တိုင်းပြည်၏ အရှက်ခွဲမှုကို မခံစားလိုသဖြင့် ကြိုးဆွဲချသေရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်ငြားလည်း သူ၏ သတ္တိကြောင်မှုကြောင့် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက သူ့ကို ရှာတွေ့သွားချိန်၌ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်မှာ ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ရှောင်မိုက ဖမ်းဆီးလိုက်ပေသည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်က မူလက သူ့အား ပေးစားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော မင်းသမီးလေးကိုလည်း ရှောင်မို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

ရှောင်မိုမှာ များများစားစား ပြောစရာမရှိတော့ချေ။ ဘာပဲပြောပြော လူတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်ကို လောကကြီး၏ စံနှုန်းများဖြင့် မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။

သို့သော် ရှောင်မိုက ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူသည် တင့်ကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်ရသည်ကို မကြိုက်နှစ်သက်ချေ။

ဝေ့တိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီးနောက် ရှောင်မို ပြုလုပ်ခဲ့သော ဒုတိယမြောက်အရာမှာ ဝေ့တိုင်းပြည် အရာရှိများ၏ စာရင်း၊ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေများ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မြေပုံနှင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်းများကဲ့သို့သော စာရွက်စာတမ်းများ အားလုံးကို စာရင်းပြုစုရန် လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုဝေ့တိုင်းပြည် အရာရှိများနှင့် ပတ်သက်၍ကား ရှာဟောက်နန်၏ ထောက်ခံချက်အရ ရှောင်မိုသည် ထိုသူများထဲမှ အများအပြားကို တိုက်ရိုက်ပင် ကွပ်မျက်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။

ရှာဟောက်နန်သည် အခြားသော အရာရှိများ၏ စာရင်းတစ်ခုကိုလည်း ပြုစုပေးခဲ့ပေသည်။

ဤအရာရှိများသည် နိုင်ငံတော်အပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်တတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြလေ၏။

သို့သော် ဤအရာရှိများသည် ရှောင်မိုအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ် မရှိကြဘဲ သူ၏လက်အောက်တွင် အလုပ်မလုပ်လိုကြချေ။

ရှောင်မိုက သူတို့ကို အခက်အခဲ မပေးခဲ့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်သည့်အပြင် ငွေကြေးအချို့ကိုပင် ပေးအပ်လိုက်သေးပေသည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူတို့သာ အရာရှိဘဝသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လိုပါက အရှင်မင်းမြတ်၏ ဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ မူတည်ရတော့မည် ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မိုက ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရှောင်ရှီနှင့် အခြားစစ်ကြောင်း လေးခုစလုံးသည် ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာကြလေတော့သည်။

ရှောင်ရှီက ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်အတွင်းရှိ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေပြီး တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏သားက တာဝန်အားလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိလိုက်လေ၏။

ဖခင်ဖြစ်သူ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ချူတိုင်းပြည်ကို သွားရောက်တားဆီးရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလိုခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပထမမင်းသား ချင်ကျင်းစုအား တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အမိန့်ပေးထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ရှီက ပြောပြလေ၏။

ပထမမင်းသားသည် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို စိတ်ပျက်မသွားစေခဲ့ချေ။ သူက ချူတပ်မတော်၏ ချီတက်လာမှုကို ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့ပြီး ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ၎င်း၏ ပင်မတပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းရန်အတွက် အဖိုးတန်သော အချိန်များကို ရရှိသွားစေခဲ့ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးရက်ကပင် ချင်တိုင်းပြည်၏ ကျန်ရှိနေသော ပင်မတပ်ဖွဲ့များ စုစည်းပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး စစ်မြေပြင်မှာလည်း သူတို့အတွက် အလွန်အမင်း အသာစီးရနေကာ ချူတိုင်းပြည်၏ တပ်မတော်ကို ချင်တိုင်းပြည် နယ်မြေအတွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း မောင်းထုတ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော် အနားယူနေသည့် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ပေသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီး ရှောင်ယီချွမ်နှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်မို ကြားသိထားသည်မှာ သူက တာအိုကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထောင်ရှန်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မှုကို ခံရကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက တောင်ပေါ်သို့တက်၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သူဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ရှောင်ယီရှဲ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ရှောင်မိုက ရှောင်ယီချွမ်မှာလည်း ရှောင်ယီရှဲနှင့် ဆင်တူနိုင်ပြီး သိပ်တော့ ထူးခြားမည်မဟုတ်ဟု ခံစားနေခဲ့မိပေသည်။

သို့သော် သူ မှားယွင်းနေကြောင်းကို ရှောင်မို သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။

ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အရ သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မျိုးရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကျစ်လစ်မာကျောသော ကြွက်သားများရှိပြီး သူ၏ လက်မောင်းများမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပေါင်တံထက်ပင် ပိုမို၍ တုတ်ခိုင်နေလေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ရှောင်ယီချွမ်သည် ထောင်ရှန်ဂိုဏ်းမှ အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအချို့ကို ရှောင်မိုအား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ထိုဆေးလုံးများမှာ ချီနှင့် သွေးများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အလွန်အမင်း အကျိုးကျေးဇူး ရှိလှပေသည်။

ရှောင်ယီချွမ်သည် ရှောင်မိုနှင့်အတူ သေရည်သောက်ရန် သို့မဟုတ် သိုင်းပညာများ ဖလှယ်ရန်အတွက် မကြာခဏဆိုသလို လာရောက်လေ့ရှိလေ၏။

အကယ်၍ သူက သရုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ မဟုတ်ပါက သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည် သူ့ကို သွေးသားရင်းချာ ညီငယ်တစ်ဦးအဖြစ် အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားပြီး မည်သည့် အကာအကွယ်မှ မထားရှိကြောင်းကို ရှောင်မို ခံစားခဲ့ရပေသည်။

တစ်နေ့တွင်ကား ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေစဉ် ရှောင်ယီချွမ်က သေရည်အိုး နှစ်အိုးကို သယ်ဆောင်လျက် ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး ရှောင်မိုနှင့်အတူ သေရည်သောက်ခဲ့လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်လျက် သေရည်သောက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် စစ်ရေးစစ်ရာများကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များအကြောင်းကို အေးအေးလူလူ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော်ငြားလည်း ရှောင်မိုကမူ ရှောင်ယီရှဲ၏ နာမည်ကို ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှောင်ရှားနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် ရှောင်ယီချွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အကယ်၍ ရှောင်ယီရှဲသာ ဒီမှာရှိနေသေးရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက် အတူတူ သေရည်သောက်ပြီး စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲနော်" ဟု ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူ၏အစ်ကိုကြီး စကားများကို နားထောင်ရင်း ရှောင်မိုက တိတ်ဆိတ်စွာပင် သေရည်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်ယီချွမ်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ လက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုလိုက်လေသည် "ညီသုံး... မင်းရဲ့ ဒုတိယညီ မရှိတော့ဘူးဆိုပေမယ့် ငါက ဒီမှာရှိနေပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယညီ ကိုယ်စား ညီသုံးကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။"

"အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။" ရှောင်မိုက မတ်တပ်ရပ်၍ ပြန်လည်အရိုအသေပြုလိုက်ပေသည်။ "ဒါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒုတိယအစ်ကို့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး ပင်မစစ်စခန်းကို ခေါ်လာခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့တာကိုပဲ ညီသုံးက အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ။"

အနည်းငယ် မူးယစ်နေပြီဖြစ်သော ရှောင်ယီချွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည် "ငါ စစ်တပ်ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတုန်းက ရှောင်ယီရှဲက မင်းအကြောင်း အဆိုးတွေ ပြောတာကို ကြားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းကို နိုင်ငံရေးကစားပွဲတွေ ကစားတတ်တဲ့ အလွန်အမင်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကြားသိရပြီး မင်းနဲ့ ဆက်ဆံကြည့်ရတဲ့အခါကျမှ ဒုတိယညီ ပြောခဲ့တာနဲ့ မင်းက လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိလိုက်ရတယ်။"

"အဲဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဒုတိယညီက ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆက်ခံခွင့်ဆိုတဲ့ အရာအောက်မှာ အမြဲတမ်း ချုပ်ချယ်ခံနေခဲ့ရတာ။

အဲဒီ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆက်ခံခွင့်ဆိုတဲ့ အရာကြောင့်ပဲ ဒုတိယညီက အဖေ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အသည်းအသန် လိုချင်ခဲ့ပြီး ဟွာထင်ကို ကာကွယ်ရာမှာ ကျရှုံးခဲ့ရတာလေ။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို အရမ်းမက်မောလွန်းခဲ့လို့ စစ်မျက်နှာစာတစ်ခုလုံး ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။

ဒါတွေအားလုံးက ဒုတိယညီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှားတွေချည်းပဲ၊ ညီသုံးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။

တကယ်တော့ ညီသုံးရဲ့ ပါရမီနဲ့သာဆိုရင် သူသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပိုင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို တည်ဆောက်နိုင်မှာပဲလေ၊ ကျန်းပေမင်းသား ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်ကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်တော့မှာလဲ။

ပြီးတော့ ကျန်းပေမင်းသား ဆိုတဲ့ နာမည်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လား။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက အကယ်၍ ဆိုတာ မရှိခဲ့ရင်ပေါ့။"

"..." ရှောင်မိုက ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

"တော်ပြီ တော်ပြီ... ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ သောက်... သောက်ကြစို့"

ရှောင်ယီချွမ်က သေရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆက်လက်သောက်သုံးနေခဲ့ရာ ရှောင်မိုကလည်း သဘာဝကျကျပင် သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေခဲ့လေ၏။

ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စစ်သည်တစ်ဦးသည် ရှောင်မို၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျန်းပေမင်းသားက စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို ဝေ့တိုင်းပြည် နန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ဆင့်ခေါ်ထားကြောင်း လာရောက်အကြောင်းကြားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ယီချွမ်တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သေရည်အမူးများကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့်ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး ဝေ့တိုင်းပြည် နန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ထိုင်နေသော ရှောင်ရှီပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ လက်များက နဂါးခေါင်းပုံစံ ထွင်းထုထားသော လက်ရန်းများကို ပွတ်သပ်နေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် အခြားတစ်ဦးတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသော်ငြားလည်း သူတို့သည် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ကြပြီး လက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုကာ "ကျွန်တော်မျိုးတို့က ကျန်းပေမင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောဆိုလိုက်ကြလေ၏။

"အင်း။"

ရှောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ အဂုဏ်ယူရဆုံးသော သားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဒီမှာ အပြင်လူတွေ မရှိပါဘူး။ ငါတို့ သားအဖ သုံးယောက်တည်း ရှိတာပါ။ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ရှောင်မိုနှင့် အခြားတစ်ဦးတို့က ခါးကို ပြန်လည်မတ်မတ်ထားလိုက်ကြလေသည်။

"အဖေက ညီသုံးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ" ဟု ရှောင်ယီချွမ်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို ငါ ကြားချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။"

ရှောင်ရှီ၏ နှုတ်ခမ်းများက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အလား စူးရဲသော မျက်လုံးများက သားနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လာလေ၏။

"အခု ငါတို့ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းပြည်နယ် သုံးခုကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဆိုတော့...

"အကယ်၍ ငါကသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာလိုက်မယ်ဆိုရင်...

"...ဘာဖြစ်လာမလဲ။"