အခန်း ၃၉၇

အခန်း (၃၉၇)

ရှောင်အိမ်တော်၏ ခြံဝင်းတစ်ခုရှိ မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ကား ကျိုးရူရှီးသည် ဟင်းချက်ပြုတ်နေပြီး သူမ၏ အစေခံမလေး ချွေ့ချွေ့က ကူညီပေးနေလေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး အများကြီးမစားကြသဖြင့် ကျိုးရူရှီးသည် ချွေ့ချွေ့နှင့်အတူ စားသောက်ရန်အတွက် ဟင်းတစ်ခွက် သို့မဟုတ် နှစ်ခွက်ခန့်သာ ချက်ပြုတ်လေ့ရှိပေသည်။

သို့သော် ယနေ့ဟင်းလျာများမှာမူ အလွန်အမင်း ပေါများလှလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ သားဖြစ်သူသည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အိမ်သို့ သေချာပေါက် ပြန်လာပြီး စားသောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို ကျိုးရူရှီး ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

"အမေ... သား ပြန်ရောက်ပါပြီ။"

နေဝင်လုနီးပါးအချိန်တွင် ရှောင်မို၏ အသံက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သားဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရူရှီးသည် ဒယ်အိုးထဲမှ ဟင်းများကို ကြွေပန်းကန်ပြားထဲသို့ အလျင်အမြန် ခူးထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကိုသုတ်ကာ အပြင်သို့ ကမန်းကတန်း ထွက်လာခဲ့လေ၏ "မိုအာ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ၊ မင်းသမီးလေးလည်း ပါလာတာကိုး။"

"အန်တီကျိုး။"

ချင်စီယောင်က ပါးပြင်များထက်တွင် သွေးရောင်ဖျော့ဖျော့လေးများ သန်းလျက် ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပြုလိုက်ပေသည်။

"မိုအာ... မင်းသမီးလေးကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ဦး။ အစားအသောက်တွေက မကြာခင် အဆင်သင့်ဖြစ်တော့မှာပါ" ကျိုးရူရှီးက နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အန်တီကျိုး... သမီး... သမီးလည်း လာကူပေးပါ့မယ်။" ချင်စီယောင်က သူမ၏ ဂါဝန်စကို မ,ကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေရာ ယောက္ခမလောင်းကို အထင်ကြီးစေရန်နှင့် သူမ၏ သဘောတူခွင့်ပြုချက်ကို ရယူရန် ကြိုးစားနေသော ချွေးမလေးတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ရှောင်မိုသည် ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ရှောင်မို မွေးဖွားကတည်းက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသည့်အလား အရင်အတိုင်း တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မို အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ဤရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရတိုင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း အေးချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လောကကြီးအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘေးဖယ်ထားလိုက်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

စစ်မြေပြင်ပေါ်က သတ်ဖြတ်မှုတွေက သူ့ဆီကနေ လောကတစ်ခွင်လောက် ဝေးကွာသွားသလိုပါပဲ။

အမေက ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်မှာ နေထိုင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဒီခြံဝင်းလေးထဲကနေ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငြင်းဆန်ရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက သူ ပြန်လာတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားတဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး၊ သူ အနားယူပြီး နေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခု ရှိနေဖို့ သေချာစေချင်လို့ဆိုတာကို ရှောင်မိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲနေပါ့မလဲ။

"မိုအာ... သား အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရတယ်မလား၊ အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကျိုးရူရှီးနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ဟင်းလျာများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေ၏။

ရှောင်မိုက မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ ပူလောင်နေသော ဟင်းလျာများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပေသည်။

ချွေ့ချွေ့က ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် မိသားစုလိုက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်တုံးစားပွဲဝိုင်းလေးတွင် ညစာစားရန် စုရုံးလိုက်ကြလေတော့သည်။

အမေ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများ၏ အရသာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲမသွားဘဲ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် အချိန်ကာလက အရာအားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရေတံခွန်အလား လှပသော ဆံကေသာများကြားတွင် ဆံပင်ဖြူတစ်မျှင်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုအခါကျမှသာ သူ၏မိခင်မှာ အသက် လေးဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ငါးဆယ်နီးပါးခန့်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်မို သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

ပြီးတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ရှိလို့လဲ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး၊ သခင်လေးက အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတာကို နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်နေပုံရတယ်နော်" ချွေ့ချွေ့က ခေါင်းငုံ့ထားသော သခင်လေးကို ကြည့်ရင်း အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပေသည်။ "ငါ တွေးနေတာက အန်တီချွေ့က အသက်လေးဆယ်ကျော်နေပြီဆိုတော့ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလားလို့။"

"အို... သခင်လေးကတော့ တကယ်ပါပဲ" ချွေ့ချွေ့က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်လေ၏။ "ကျွန်မက ဘာကိစ္စနဲ့ အဲဒီလို မိသားစုမျိုးကို ရှာရမှာလဲ။ အကယ်၍ လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့သာ တွေ့သွားခဲ့ရင် ဘဝတစ်သက်တာလုံး နောင်တရနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီအစား သခင်မကြီးဘေးမှာ နေပြီး အဖော်ပြုပေးနေရတာက ချွေ့ချွေ့အတွက် ပိုပြီးတော့ ပူပင်သောက ကင်းပါတယ်။"

"မင်းကတော့လေ" ကျိုးရူရှီးကလည်း ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ပြောဆိုလိုက်လေသည် "အမေက အရင်တုန်းက အန်တီချွေ့အတွက် အိမ်ထောင်ဖက် တချို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက သဘောမတူတော့ အမေတို့လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တာပါ။ ချွေ့ချွေ့က အမေ့ဘေးမှာနေပြီး အဖော်ပြုပေးနေတာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။"

"သခင်လေး... သခင်မကြီးကတောင် ဒီလိုပြောနေမှတော့ သခင်လေးက ကျွန်မကို နှင်ထုတ်လို့ မရတော့ဘူးနော်" ချွေ့ချွေ့က ကျိုးရူရှီး၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန်ပင် ဖက်တွယ်လိုက်လေ၏။

"ငါက အန်တီချွေ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှင်ထုတ်ရဲမှာလဲ။" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင်မူ အန်တီချွေ့ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ခြင်းက အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

"စကားမစပ်..." ချွေ့ချွေ့က သူမ၏ သခင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မင်းသမီးလေးဘက်သို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ကာ ဆက်ပြောလေသည် "သခင်လေးက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဆိုပေမယ့်လည်း အခုဆိုရင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီလေ။ သခင်လေးတို့ ဘယ်တော့လောက် လက်ထပ်ကြမှာလဲ။ ချွေ့ချွေ့က သခင်လေးပေါက်စလေးတွေကို ချီဖို့ စောင့်နေတာနော်။"

ချွေ့ချွေ့၏ စကားသံအဆုံးတွင် ရှက်သွေးဖြာနေနှင့်ပြီးဖြစ်သော ချင်စီယောင်မှာ သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို ပို၍ပင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး အစားအစာများကို တစ်လုတ်ချင်းသာ စားသောက်နေလေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးရူရှီးနှင့် ချွေ့ချွေ့တို့သည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကြပြီး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပေသည်။

"အမှန်တကယ်တော့ ဒီနေ့ သား အမေနဲ့ အစ်မချွေ့ချွေ့တို့ကို အခြားကိစ္စတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြချင်နေတာ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ထုတ်ယူကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ၏မိခင်ထံသို့ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ "အမေ... အရှင်မင်းမြတ်က သားကို လက်ထပ်မိန့် ချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်။"

"ဟင်" ကျိုးရူရှီးမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားရလေ၏။ သူမက သူမ၏အဝတ်အစားပေါ်တွင် လက်ကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို လက်ခံယူလိုက်ပေသည်။

အမိန့်တော်ကို ဖတ်ရှုနေစဉ် ကျိုးရူရှီး၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်လင်သော မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းလာခဲ့လေသည်။ သူမက သားဖြစ်သူနှင့် စီယောင်ကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်သက်သာရာရသွားကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဆိုလေ၏။

"ကောင်းတယ်... အိုး ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒါ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ သတင်းပါပဲ။"

ချွေ့ချွေ့ကလည်း ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ကြည့်ရန် အလျင်အမြန် ကပ်သွားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သခင်လေးနှင့် မင်းသမီးလေးအား ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည် "ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်လေး။ ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်းသမီးလေး။ ချွေ့ချွေ့က သခင်လေးတို့ နှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေ၊ သက်လုံးတိုင် ပေါင်းသင်းရပါစေ၊ ပြီးတော့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားလေးတွေ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက် ရပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

"အန်တီချွေ့" ချင်စီယောင်က မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် ချွေ့ချွေ့၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေ၏။

မူလက တက်ကြွပြီး ရွှင်လန်းနေတတ်သော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေသော်ငြားလည်း သူမ၏ ပုံစံမှာ ဇနီးသည်တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မျိုး အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေခဲ့ချေပြီ။

"စားကြရအောင်" ကျိုးရူရှီးက မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ဖယ်ပစ်လိုက်ပေသည်။ "ဒါက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ သတင်းကောင်းတစ်ခုပါပဲ။"

ကျိုးရူရှီးက ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

သူ၏မိခင် ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မည်သည့်အချိန်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို ရှောင်မိုပင် မမှတ်မိနိုင်တော့ချေ။

မိသားစု ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်ကို မင်းသမီးအိမ်တော်သို့ အရင် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုသည် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ မိခင်ဖြစ်သူကို အဖော်ပြုပေးရန်အတွက် ရှောင်အိမ်တော်တွင်သာ နေထိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရှောင်ရှီက ရှောင်မိုကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သော်ငြားလည်း သူ၏မိခင်မှာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ လက်ထပ်မိန့် ချီးမြှင့်ထားသော ဧကရာဇ်အမိန့်တော်က သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ကောင်းကင်ထက်ရှိ ကြယ်လေးများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

"အမေ။" ရှောင်မိုက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။ "အမေ... အမေ အနားမယူသေးဘူးလား။"

"မနားသေးပါဘူး" ကျိုးရူရှီးက ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးရှိ ထိုင်ခုံနေရာကို ပုတ်ပြလိုက်ပေသည်။ "မိုအာ... အမေနဲ့အတူ စကားစမြည် ပြောချင်လား။"

"သေချာတာပေါ့" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

"မိုအာ... ပုံမှန်ဆိုရင် အမေ ဘာကို အစိုးရိမ်ဆုံးလဲဆိုတာ မင်းသိလား" ကျိုးရူရှီးက သားဖြစ်သူကို ကြင်နာယုယစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပေသည်။

"သားရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးလား" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်မေးလိုက်လေ၏။

"အင်း"

ကျိုးရူရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

"ကောင်းကင်အောက်မှာ ကိုယ့်သားသမီးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို မစိုးရိမ်တဲ့ အမေဆိုတာ မရှိပါဘူး။ မင်း သံမဏိကျားတပ်မတော်ကို သွားတုန်းက အမေ စိုးရိမ်ခဲ့ရတယ်။ မင်း စစ်ချီသွားတဲ့အခါ အမေက ပိုပြီးတော့တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရသေးတယ်။

မင်းက ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်နေရတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ အမေက မင်းရဲ့သတင်းတွေကို နေ့ရောညပါ စုံစမ်းနေခဲ့ရတာ။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့ မင်း ဘေးကင်းလုံခြုံခဲ့တယ်။

မင်း အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ အမေက နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ အမေ့မှာ စိတ်မချနိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။

အဲဒါက မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးပဲ။"

ကျိုးရူရှီးက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အမေက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ၊ အမေ့ရဲ့ သက်တမ်းက နှစ်တစ်ရာထက် မပိုနိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ မိုအာ... မင်းကတော့ မတူဘူးလေ။

မင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ သိုင်းတာအို ပါရမီကလည်း အံ့မခန်းပဲ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မင်းရောက်ရှိသွားမယ့် အဆင့်က သာမန်လူတွေ မှန်းဆလို့မရနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့အားလုံးက ပြောကြတယ်။

အမေက မင်းအတွက် ပျော်ရွှင်နေရမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အမေက ပိုပြီးတော့တောင် စိုးရိမ်နေမိသေးတယ်။

မင်း ခရီးဆက်လေလေ မင်းကို အဖော်ပြုပေးမယ့်သူ ပိုနည်းလာလေလေ ဖြစ်မှာကို အမေ စိုးရိမ်မိတယ်။

မင်းကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိမှာကို အမေ စိုးရိမ်မိတယ်။

မင်း တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်စရာလူမရှိဘဲ နှလုံးသားထဲမှာပဲ သိမ်းထားရမှာကို အမေ စိုးရိမ်မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အမေ နောက်ဆုံးမှာ စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရသွားပါပြီ။"

စကားပြောနေစဉ် ကျိုးရူရှီးသည် သားဖြစ်သူ သုံးနှစ်သားအရွယ်ကကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"မင်းကလေ အေးစက်တဲ့ စိတ်နေသဘောထားရှိပြီး တော်တော်လေးလည်း ခေါင်းမာတယ်။

မိန်းကလေး အများအပြားက မင်းကို သဘောကျကြပြီး မင်းနဲ့ လက်ဆက်ပေးဖို့ အမေ့ဆီ လာပြောကြတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပေမယ့်လည်း။

အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် မင်းကိုယ်တိုင်က မနှစ်သက်ဘူးဆိုရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။

ဒါ့အပြင် မင်းနဲ့ လက်ထပ်ချင်ကြတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးတွေထဲက ဘယ်နှယောက်ကများ မင်းရဲ့ အာဏာနဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတွေကြောင့် လက်ထပ်ချင်နေကြတာလဲ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းက စီယောင်လို မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။

စီယောင်က မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကလည်း အရမ်းကို ကောင်းတယ်။

မင်းက တင်းမာနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပေးတယ်။

သူမက မျက်ရည်လေး နည်းနည်းလောက် ကျလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ဒေါသတွေက ပြေပျောက်သွားတာပဲလေ။

ပြီးတော့ စီယောင်က ချော့ရတာလည်း လွယ်ပါတယ်။ မင်းက ကြင်ကြင်နာနာ စကားလေး အနည်းအကျဉ်းလောက် ပြောလိုက်တာနဲ့ သူမက အရင်ကလိုမျိုး ပြန်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားတတ်တာပဲ။

ပြီးတော့ စီယောင်က အရင်တုန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာကို မယုံကြည်သလို ဘုရားလည်း မရှိခိုးဘူးဆိုတာကို မင်း သိလား။

ဒါပေမဲ့ မင်း စစ်ချီသွားတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ စီယောင်က အိမ်မှာ ဘုရားစင်တစ်ခု တည်ထားပြီး ဘုရားစာတွေ ရွတ်ဖတ်ကာ မင်းအတွက် ဆုတောင်းပေးနေခဲ့တာလေ။

သူမ အားတဲ့အချိန်တွေမှာဆိုရင်လည်း အမေ့ဆီလာပြီး ဟင်းချက်နည်းတွေ လာသင်တယ်၊ အမေနဲ့ စကားလာပြောတယ်၊ အမေ အထီးကျန်နေမှာကို စိုးရိမ်ပေးတယ်။

မင်း ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်နေရပြီး မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရချိန်မှာ စီယောင်က မြို့ပြင်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သေးတယ်။ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရပြီး သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အကျယ်ချုပ် ချခံထားခဲ့ရတယ်လေ။

အကျယ်ချုပ် ကျနေတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ အမေ စီယောင်ဆီကို အကြိမ်အနည်းငယ် သွားလည်ခဲ့သေးတယ်။ စီယောင်က အမေ့ကို ပြောပြတယ်၊ မင်းရဲ့ စစ်ဖိနပ်တွေက နည်းနည်းလေး ဟောင်းနွမ်းနေတာကို သတိထားမိလို့ မင်းအတွက် ဖိနပ်တစ်ရံချုပ်ပေးချင်တယ်တဲ့။

ဒါကြောင့် အမေက သူမကို သင်ပေးခဲ့တာပေါ့။

စီယောင်က တကယ်တော့ အရာရာကို မြန်မြန်သင်ယူတတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟင်းချက်တာနဲ့ အပ်ချုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ သူမက နည်းနည်း နှေးကွေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ စီယောင်က ဖိနပ်ဘယ်နှရံပဲ ပျက်စီးသွားပါစေ လုံးဝ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူးလေ။"

စကားပြောနေရင်း ကျိုးရူရှီးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်လေသည် "အဲဒီ ခေါင်းမာတဲ့ အကျင့်လေးကလည်း မင်းဆီကနေ ကူးစက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်"။

ယနေ့အစောပိုင်းက စီယောင် ဖိနပ်ချုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ပုံစံကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး ရှောင်မိုမှာ ခေါင်းငုံ့သွားရလေ၏။

"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

ကျိုးရူရှီးက သူမ၏သားကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စီယောင်ကလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတော့ သူမရဲ့ ပါရမီကလည်း မိုအာ မင်းထက်တော့ သေချာပေါက် ညံ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။

နောင်လာမယ့် နေ့ရက်တွေမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဖော်ပြုပေးနိုင်ကြမှာပါ။

တစ်နေ့နေ့ အမေ ထွက်သွားရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ အမေ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပါပြီ။"

"အမေ... အဲဒီလိုစကားမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဟီး ဟီး ဟီး... အမေက ဘာလို့ ဒီစကားကို မပြောရမှာလဲ။ မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပါပဲ။"

ကျိုးရူရှီးက ခေါင်းမော့ကာ ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

"မိုအာ... လူတွေ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့က ကြယ်လေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်လို့ အမေ ကြားဖူးတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားတဲ့အခါ မင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင် အမေက မင်းနဲ့ စီယောင်ကို ကြည့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။"

"အမေ..."

"ကဲပါ... တော်ပါပြီ... ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြရအောင်" ကျိုးရူရှီးက ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ "အချိန်လည်း လွန်နေပြီဆိုတော့ မင်း အမြန်သွားပြီး အနားယူသင့်ပြီ။ အမေ ခြံဝင်းထဲမှာ ခဏလောက် ထပ်ထိုင်နေဦးမယ်။ မှတ်ထားနော်၊ နောင်ကျရင် မင်း စီယောင်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် အမေ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ။ အမေလည်း စောစော အနားယူပါဦး။" ရှောင်မိုက ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ယူကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ လက်များကို ဒူးပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားပြီး မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ညအမှောင်ထုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ကျိုးရူရှီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများက လေထဲမှနေ၍ လွင့်ဝဲကျဆင်းလာကာ သခင်မကြီး၏ လက်ဖဝါးလေးများကြားသို့ ကျရောက်လာပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ အရည်ပျော်သွားကြလေ၏။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်။"

ကျိုးရူရှီးသည် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသော အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"နှင်းတွေ ကျနေပြီပဲ။"