အခန်း ၃၉၈

အခန်း (၃၉၈)

ရှောင်ရှီက တပ်ဖွဲ့များနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်မည့် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်များအားလုံးကို တရားဝင် ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်လေ၏။

၎င်းတို့အနက် အံ့အားသင့်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ လက်ထပ်မိန့် ချီးမြှင့်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် တတိယမင်းသမီး ချင်စီယောင်တို့၏ လက်ထပ်မိန့်ကို ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ထုတ်ပြန်လိုက်ကြောင်း မြို့တော်တစ်ခွင်သို့ သတင်းပျံ့နှံ့သွားသောအခါ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများအားလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခဲ့ကြရလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ အမျိုးသားများအတွက်မှာမူ ထိုမျှလောက်အထိ ဆိုးရွားလွန်းလှသည် မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မင်းသမီးလေးမှာ နိုင်ငံအသီးသီးတွင် နံပါတ်တစ်အလှပိုင်ရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းမြတ်၏ အသည်းအနှစ်လေးလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့အလှည့် ဘယ်သောအခါမျှ ရောက်လာမည်မဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိထားကြသောကြောင့်ပင်။ သူမက နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး သို့မဟုတ် မှူးမတ်တစ်ဦးဦးနှင့် သေချာပေါက် လက်ဆက်ရမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

ယခုအခါ မင်းသမီးလေးနှင့် ဆီးနှင်းမင်းသားတို့ လက်ဆက်ကြမည်ဆိုခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် မိသားစုအတွင်းမှာပဲ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ရေကို ဆက်ထိန်းထားတာ လို့ ပြောလို့ရပေသည်။

သို့သော် အမျိုးသမီးများစွာကမူ၊ အထူးသဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော မိသားစုများမှ မိန်းကလေးများကမူ သူတို့အနေဖြင့် ဆီးနှင်းမင်းသားကို လက်ထပ်ခွင့်ရရန် အမှန်တကယ်ပင် အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရလေ၏။

ထို့အပြင် သူတို့က ဆီးနှင်းမင်းသားကို လက်မထပ်ရလျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ဆီးနှင်းမင်းသားက အခြားသူတစ်ဦးဦးကို လက်မထပ်သေးသရွေ့ သူက လူတိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

အကယ်၍ ဆီးနှင်းမင်းသားက လူတိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေသေးတယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ အခွင့်အရေး အမြဲရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် ဆီးနှင်းမင်းသားက မင်းသမီးလေးနှင့် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လက်ဆက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

ဤကိစ္စက အမျိုးသမီးများစွာကို အသည်းကွဲသွားစေခဲ့ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် မျက်နှာသစ်နေကြရလေတော့သည်။

ရှောင်မို၏ လက်ထပ်ပွဲသတင်း ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များရှိ အမျိုးသမီးများစွာကလည်း ဧည့်သည်များကို လက်ခံခြင်းမှ ယာယီရပ်နားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာလည်း တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ရလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူအများစုကမူ ဆီးနှင်းမင်းသားနှင့် မင်းသမီးလေးတို့မှာ အရည်အချင်းရှိသော အမျိုးသားနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတို့ ပေါင်းဖက်ကြသည့် တကယ့်ကို ဖူးစာဖက်များဖြစ်ကြသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းဖက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေခဲ့ကြပေသည်။

စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ကြေညာပြီးနောက် လက်ထပ်မည့်ရက် ရွေးချယ်ခြင်းကိုမူ အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ရခြင်း မရှိသေးချေ။

ဤအရာက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်သည် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အထူးသဖြင့် တော်ဝင်မိသားစုအတွင်း၌ အလွန်အမင်း အလေးထား စေ့စပ်သေချာလေ့ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိသော နေ့ရက်တစ်ရက်ကို ရွေးချယ်ရာတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ မွေးသက္ကရာဇ်နှင့် ကံကြမ္မာလက္ခဏာများ၊ ကောင်းကင်နိမိတ်များနှင့် ချင်တိုင်းပြည်၏ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာတို့အပေါ် အခြေခံ၍ ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မိဘများ၏ အမိန့်နှင့် အောင်သွယ်တော်များ၏ စကားများအရ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချစ်ကြိုက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို လောကတစ်ခွင်သို့ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ဖြင့် ထုတ်ပြန်ကြေညာပြီးဖြစ်ရာ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာ ကျောက်စာထွင်းသကဲ့သို့ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် တော်ဝင်မင်္ဂလာပွဲတို့ကြောင့် ချင်တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးမှာ မြို့တော်မှစ၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ပွဲတော်လေထုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

မြို့တွင်း၌ ကျန်ရှိနေသေးသော မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှ မိတ်ဆွေများကလည်း ရှောင်မိုထံသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာရောက်ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြားခဲ့ကြလေ၏။

နောက်ထပ် သုံးရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်ပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ချူတိုင်းပြည်တို့သည် နယ်စပ်တွင် ပွတ်တိုက်မှုများ ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။ ချင်တိုင်းပြည်က အသာစီးရထားသော်ငြားလည်း ချူတိုင်းပြည်မှာမူ ဖယ်ရှားပစ်၍ မရနိုင်သော ကပ်စေးကပ်နေသည့် သကြားလုံးတစ်လုံးအလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အခြေအနေများ မပျက်စီးသွားစေရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ဦးကို တပ်မတော်ဦးဆောင်စေပြီး ဤ ကပ်စေးကပ်နေသော သကြားလုံး ကို ဆွဲခွာပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရှောင်မိုကို သူ၏အမြင်အား မေးမြန်းလိုက်ရာ ရှောင်မိုက ရှာဟောက်နန်ကို စေလွှတ်သင့်ကြောင်း အကြံပြုလိုက်ပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် သဘောတူလိုက်ပြီး ရှာဟောက်နန်ကလည်း အမိန့်တော်ကို လက်ခံယူလိုက်လေ၏။

တစ်လကြာပြီးနောက် ရှာဟောက်နန်သည် သူ၏ တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်လျက် ပထမမင်းသား ချင်ကျင်းစုနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ပေသည်။

ချူတပ်မတော်ကို ချေမှုန်းပြီးနောက်တွင်ကား ရှာဟောက်နန်သည် ပထမမင်းသားနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ပထမမင်းသား ဆင်နွှဲခဲ့ရသော တိုက်ပွဲများမှာ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်လောက် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှု မရှိခဲ့သော်ငြားလည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပထမမင်းသားက နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ချူတိုင်းပြည်က သူတို့၏ အားသာချက်ကို ဆက်လက်မချဲ့ထွင်နိုင်စေရန် တားဆီးနိုင်ခဲ့ရုံသာမက အောင်ပွဲအချို့ကိုလည်း ရယူနိုင်ခဲ့ရာ ၎င်းက ပထမမင်းသား၏ ဂုဏ်သတင်းကို သေချာပေါက် ပိုမိုမြင့်မားလာစေခဲ့ပေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ချင်ကျင်းယွမ်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ သာမန်လောက်သာ ရှိနေသယောင် ထင်မှတ်ရလေ၏။

ဤအချိန်တွင် နန်းတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ သာမန်ပြည်သူများကြား၌ဖြစ်စေ အရှင်မင်းမြတ်အနေဖြင့် ပထမမင်းသား ချင်ကျင်းစုကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်သင့်ပြီဟု ခံစားနေကြရပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိနေပုံရပြီး ကိစ္စရပ်အချို့ကို ပထမမင်းသားက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းစေရန် တမင်သက်သက် စီစဉ်ပေးလာခဲ့လေ၏။

ချင်ကျင်းစုကမူ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး အလိုလိုက်ခံရသဖြင့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာမျိုး လုံးဝ မပြသခဲ့သည့်အပြင် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့သေးပေသည်။

ပထမမင်းသား အားလပ်ချိန် ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ရှောင်မို၏ အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်းသွားရောက်ကာ ရှောင်မိုနှင့် သူ၏ နှမတော်တို့ လက်ဆက်မည့်ကိစ္စအတွက် ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြားခဲ့လေ၏။

ချင်ကျင်းစုက တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ရတနာများကို ရှောင်မိုထံ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စည်းရုံးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်ငြားလည်း ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ထီးနန်းဆက်ခံရေး ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့ပေသည်။

နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပမည့်ရက်ကို နောက်နှစ် ချီးရှီးပွဲတော်နေ့တွင် ကျင်းပရန် သတ်မှတ်လိုက်ကြလေ၏။ ၎င်းမှာ ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့၏ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ကျင်းပရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော မင်္ဂလာရှိသည့် နေ့ရက်တစ်ရက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်များစွာ လိုအပ်နေသေးသဖြင့် လီကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အပိုင်စားနယ်မြေများဆီသို့ အသီးသီး ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီး အစောင့်အကြပ် တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရန်နှင့် နောက်နှစ် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲအတွက် မြို့တော်သို့ ပြန်လာရန် စီစဉ်လိုက်ကြလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်အိမ်တော်၏ ပထမသခင်လေး ရှောင်ယီချွမ်သည်လည်း ထောင်ရှန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် မြို့ပြင်အထိ သွားရောက်၍ နှုတ်ဆက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပေသည်။

"ဒီကာလအတွင်းမှာတော့ နိုင်ငံအသီးသီးက တော်တော်လေးကို ငြိမ်သက်နေကြပါတယ်။ ညီလေး... မင်းက မင်္ဂလာပွဲအတွက် သေချာပြင်ဆင်ထားဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ နယ်စပ်က အသေးအဖွဲ ပွတ်တိုက်မှုတွေအတွက်တော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ စစ်သူကြီးရှာဟောက်က အဲဒါတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အရည်အချင်း အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ကလည်း လက်ထပ်တော့မယ့်သူတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး" ဟု ရှောင်ယီချွမ်က ရှောင်မိုအား ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်း၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယီချွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "အစ်ကိုကြီး... ပထမသခင်မကြီး မကြာသေးခင်က အဆင်ပြေရဲ့လား မသိဘူး။ သူမ ကျန်းမာရေး ကောင်းရဲ့လား။"

မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးကတည်းက ရှောင်မိုသည် ပထမသခင်မကြီးထံသို့ သွားရောက်၍ ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ ဒုတိယသားကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်ငြားလည်း သူကိုယ်တိုင်က ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို အနေရခက်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဟူး" ရှောင်ယီချွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပေသည်။ "ယီရှဲရဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အမေ သိသွားတဲ့အချိန်တုန်းက တကယ်ကို နှလုံးကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီလေး... စိတ်ချပါ၊ အမေက မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းကို ပြောပြပေးဖို့တောင် အမေက မှာလိုက်သေးတယ်... ယီရှဲကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်စခန်းကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်တဲ့။ ဒါက ယီရှဲကို ဒီထက်ပိုကြီးမားတဲ့ အမှားတွေ မကျူးလွန်မိအောင် တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ရှောင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မပျက်စီးစေခဲ့ဘူးလေ။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားကိုမျှ မဆိုခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပထမသခင်မကြီးအပေါ် မကျေနပ်ချက် များများစားစား မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် ရှောင်မို၏ မိခင်ကို မည်သည့်အခါမျှ ပစ်မှတ်ထား၍ အနိုင်ကျင့်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ အိမ်တော်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့်အညီသာ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းပေမင်းသားသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အိမ်နှင့်ကင်းကွာနေလေ့ရှိရာ သူမကသာ အိမ်တော်ရှိ အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲပေးနေရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လွယ်ကူသောကိစ္စ မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပါပြီ။ ညီလေးနဲ့ ညီမလေး... ဒီနေရာကနေပဲ ပြန်ကြပါတော့။ ငါ့ကို ဆက်ပြီး လိုက်ပို့နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။"

သူတို့သုံးဦး မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရှောင်ယီချွမ်က လှည့်ကာ ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့အား ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အဖေက ဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ အရှုံးမပေးသေးတဲ့ အကြွင်းအကျန်တချို့ကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းပစ်ဖို့အတွက် မနက်ဖြန် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေကို ပြန်သွားတော့မယ်လေ။ ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ ကိစ္စတွေအတွက်တော့ ညီလေးကိုပဲ အကူအညီတောင်းပြီး နည်းနည်းလောက် ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ပြောရတော့မယ်။"

"ဒါက ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"တကယ်တော့ ငါက တော်တော်လေး ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်တဲ့သူပါ" ရှောင်ယီချွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။ "ဒီတစ်ခေါက် စစ်စခန်းကို ပြန်သွားတာက တကယ်တော့ အမေ့ရဲ့ အကြံအစည်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ လောကကြီးထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနေထိုင်ရတာကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။ အနာဂတ် မြောက်ပိုင်းဘုရင်ဖြစ်လာရမှာကို ငါ တကယ်ကို ကြောက်နေမိတာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ တာဝန်ယူပေးမယ့် ညီလေး ရှိနေတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေက ငါ့ကို ပေးမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။"

ရှောင်ယီချွမ်က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ "အစ်ကိုကြီး သွားတော့မယ်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ဆီကို စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါ။ ငါ သေချာပေါက် လာကူညီပေးပါ့မယ်။"

"အကယ်၍ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင်လည်း ကျွန်တော့်ဆီကို အချိန်မရွေး စာပို့လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ။" ရှောင်မိုက သူ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးသော အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်ရင်း အမှန်တကယ်ပင် ခွဲခွာရမည်ကို ဝမ်းနည်းနေမိလေ၏။

"ဟား ဟား ဟား... ကောင်းပြီ။ ငါ သွားပြီ။ မင်းရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကျမှပဲ သေရည်လာသောက်ဖို့ စောင့်နေတော့မယ်" ရှောင်ယီချွမ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဂရုစိုက်သွားပါ အစ်ကိုကြီး။" ရှောင်မိုက လက်ယှက်ကာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။

"ဂရုစိုက်သွားပါ ပထမသခင်လေး" ချင်စီယောင်ကလည်း အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို ပထမသခင်လေးလို့ ခေါ်နေတုန်းပဲလား" ရှောင်ယီချွမ်က ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "ညီမလေးက အစ်ကိုကြီးလို့ ပြောင်းခေါ်သင့်နေပြီနော်။"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ဘေးရှိ ရှောင်မိုကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် "တကယ်ပါပဲ... နာမည်ပြောင်းခေါ်ဖို့ အချိန်တန်နေပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်လေ၏။

ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ ခါးကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အသာအယာ ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ညီမလေးက အစ်ကိုကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်ရှင်။" ချင်စီယောင်က ကျက်သရေရှိပြီး ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်လေတော့သည်။

"လိုက်ပို့နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။"

ရှောင်ယီချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သတည်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ကျင်းယွမ်၏ အိမ်တော်၌ ယခင်က ပညာရှင်သည် ချင်ကျင်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

"ချင်ကျင်းယွမ်က ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးဘူးလား။" ပညာရှင်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။ "ပထမမင်းသားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အခုချိန်မှာ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ဘူးနော်။ အကယ်၍ ချင်ကျင်းယွမ်က အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို ဆက်စောင့်နေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော် ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတော့မှာပါ။"

စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ချင်ကျင်းယွမ်က သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

ပညာရှင်ကလည်း အလျင်စလို မရှိဘဲ ချင်ကျင်းယွမ်၏ အကြောင်းပြန်ချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွမ်က ခေါင်းမော့ကာ ပညာရှင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည် "မင်းရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ငါ သဘောတူတယ်။"

ချင်ကျင်းယွမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပညာရှင်၏ နှုတ်ခမ်းများက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားပြီး သူက မတ်တပ်ရပ်၍ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည် "စိတ်ချပါ ချင်ကျင်းယွမ်။ ကျင်းတိုင်းပြည်က ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပညာရှင်သည် ချင်ကျင်းယွမ်၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ကျင်းယွမ်က စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေတော့သည်။

သတိမထားမိလိုက်ဘဲ နောက်ထပ် တစ်လခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်ပေသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် အချိန်များများစားစား မကျန်တော့ချေ။

ချင်တိုင်းပြည် နန်းတော်အတွင်း နောက်နှစ်တွင် ကျင်းပမည့် ဆီးနှင်းမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသမီးတို့၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် အလုပ်များနေချိန်မှာပင် ကျင်းတိုင်းပြည်မှ သံတမန်များ ချင်တိုင်းပြည်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ရှောင်မိုအပါအဝင် လူအများအပြားမှာ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ သံတမန်အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာမှုအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြရပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ မဆိုးရွားလှသော်ငြားလည်း အထူးတလည် ကောင်းမွန်နေသည်မျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အနိုင်မယူနိုင်ကြသဖြင့် လူတိုင်းက ဟန်ပြ ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြလေ၏။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျင်းတိုင်းပြည်က ချင်တိုင်းပြည်သို့ သံတမန်များ စေလွှတ်ရန် အစပျိုးလှုပ်ရှားလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘုရင်က ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်ကို သံတမန်တွေ စေလွှတ်ရလောက်အောင် ဘာကိစ္စများ ရှိနေလို့လဲ မသိဘူး။"

ကြိုဆိုဧည့်ခံပွဲတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကိုယ်တိုင်က ကျင်းတိုင်းပြည် သံတမန်ကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့လေ၏။

"အရှင်မင်းမြတ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်။" ကျင်းတိုင်းပြည် သံတမန်က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်ပေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်မင်းမြတ်က အရှင်မင်းမြတ်ဆီကနေ ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စတစ်ခုအတွက် တောင်းဆိုဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ။"

"ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စ..." ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏ သေရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်လေသည်။ "ပြောကြည့်ပါဦး။"

"အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ချင်ကျင်းယွမ်ဟာ အလွန်အမင်း ပါရမီထူးချွန်ပြီး စာပေရော သိုင်းပညာမှာပါ ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်မင်းမြတ်က ကြားသိထားတာ ကြာပါပြီ။

ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင်းတိုင်းပြည်နဲ့ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ နိုင်ငံက အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် တစ်နိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ကြတာက သဘာဝကျပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ ပထမမင်းသမီးလေးဟာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ကျက်သရေရှိကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့အပြင် အခုဆိုရင် လက်ထပ်အရွယ်ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်မင်းမြတ်က ချင်တိုင်းပြည်နဲ့ ကျင်းတိုင်းပြည်ကြားမှာ မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်ဖို့အတွက် အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ မွန်မြတ်လှတဲ့ တိုင်းပြည်နဲ့ လက်ဆက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းချင်ပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ် ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ။"

ကျင်းတိုင်းပြည် သံတမန်၏ စကားသံအဆုံးတွင် လူတိုင်းက သူ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေတော့သည်။

"..."

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏ရှေ့ရှိ သံတမန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

ငါးရက်ကြာပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့သည် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်တစ်ရပ်ကို ပူးတွဲထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်ကြလေသည်။ ထိုကြေညာချက်တွင် ချင်တိုင်းပြည်၏ ချင်ကျင်းယွမ်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်၏ ပထမမင်းသမီး ကျီယွဲ့တို့သည် နိုင်ငံနှစ်ခုကြား မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန်အတွက် လာမည့်နှစ် စက်တင်ဘာလတွင် လက်ဆက်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ပါရှိလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်း ဥပဒေများအရ မိသားစုဝင်များထဲမှ လူအများအပြားက အချိန်တစ်ခုတည်းလောက်တွင် လက်ထပ်ကြမည်ဆိုပါက အသက်ပိုကြီးသူက အရင် လက်ထပ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရပြီး မင်္ဂလာရှိသော နေ့ရက်အသစ်တစ်ရက်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေရမည် ဖြစ်လေတော့သည်။

ချင်စီယောင်မှာ သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲ ရွှေ့ဆိုင်းခံလိုက်ရသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့ကြားရှိ လက်ထပ်မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုက ဘာကိုဆိုလိုသနည်းဆိုသည်ကို သူမ သိရှိထားသော်ငြားလည်း...

ထို့အပြင် သူမအနေဖြင့် ပြဿနာရှာမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ အချည်းနှီးသာဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး သူမကို ကလေးဆန်သည်ဟုပင် အပြစ်တင်ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း

ချင်စီယောင်ကမူ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုရက်ပိုင်းများအတွင်း ချင်စီယောင်သည် နန်းတော်ထဲသို့ မကြာခဏ ဝင်ရောက်ကာ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို နားငြီးအောင် ပူဆာပြီး ဒေါသထွက်ပြနေခဲ့လေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ၏ သမီးအပေါ် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် များများစားစား မပြောနိုင်ဘဲ သည်းခံနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။ သူ၏ သမီးဖြစ်သူ ရောက်လာတိုင်း သူက တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ဖယ်နေလေ့ရှိပေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှောင်မိုကမူ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မသင်္ကာစရာ ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်က ဝေ့တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ကျင်းတိုင်းပြည်ကလည်း ကျုံးရှန်ကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံနှစ်ခုစလုံးမှာ ထိုနယ်မြေများကို ပြန်လည်လွှမ်းမိုးနိုင်ရန် အချိန်လိုအပ်နေသဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းက ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သည်ဆိုသော်ငြားလည်း...

ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုတော့ အဆင်မပြေဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရပေသည်။

အထူးသဖြင့် ပထမမင်းသားကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်ရန် အလွန်အမင်း သေချာနေချိန်မျိုးတွင် ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့က ရုတ်တရက် လက်ထပ်မဟာမိတ် ဖွဲ့လိုက်ကြခြင်းက...

အရာအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း တိုက်ဆိုင်လွန်းနေပြီး အနည်းငယ် အလျင်စလို နိုင်လွန်းနေသယောင်ပင် ထင်မှတ်ရလေ၏။

ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု မကြာမီ ဖြစ်ပျက်လာတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရလေတော့၏။