အခန်း ၁၉၂
Vol. 20 Ch. 192
အခန်း (၁၉၂)
အမည်မရှိသော ပြည့်တန်ဆာရုံ
ဟွာကျွင်းသည် မူလက ချွေမားမားအတွက် မိတ်ကပ်အစုံလိုက် လက်ဆောင်ပေးရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ခေတ်ပေါ်အလှကုန်များ၏ ထုပ်ပိုးမှုမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လွန်းနေသဖြင့် ခွဲထုတ်ကာ ပြန်လည်ထုပ်ပိုးရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။
ယင်းအစား သူမသည် စူပါမားကတ်သို့သွားကာ (၉၀၀) ဂရမ် ရေချိုးဆပ်ပြာရည် ၅ ဘူးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ရနံ့များမှာ တလဲသီးရနံ့၊ ကမီလီယာ ပန်းရနံ့၊ နှင်းဆီနံ့သာရနံ့၊ စံပယ်ဖြူရနံ့နှင့် အုန်းနို့ရနံ့တို့ ဖြစ်ကြ၏။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် လူတိုင်းကို ဝိုင်းဝန်းကူညီခိုင်းကာ ထိုရေချိုးဆပ်ပြာရည်များကို ဘူးအသစ်များထဲသို့ ပြောင်းထည့်ပြီး အညွှန်းလေးများ ကပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုနေ့ညနေမှာပင် မော့ချွမ်းအား ချွေမားမားထံ သွားရောက်ပေးပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
မော့ချွမ်းမှာ သတိကြီးသူဖြစ်ရာ မြို့ထဲသို့ရောက်သောအခါ ချွေမားမားထံ တန်းတန်းမတ်မတ် မသွားဘဲ သူနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေဟောင်းများရှိရာ မြို့စောင့်တပ်စခန်းသို့ အရင်သွားသည်။
မော့ချွမ်းသည် သူ့မိတ်ဆွေကို ပန်ကိတ် နှစ်ခုပေးကာ ချွေမားမား၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်၏။ မြို့စောင့်တပ်မှ အစ်ကိုကြီးမှာလည်း တကယ်ပင် သိနေပြီး ပန်ကိတ်ကို အရသာရှိရှိ စားရင်းနှင့် သိသမျှကို အကုန်ပြောပြတော့သည်။
“ဪ... ချွေမားမားလား၊ ငါသိတာပေါ့။ သူက မူလက အရာရှိမိသားစုက သမီးတော်ဗျ။ မင်းရဲ့ပန်ကိတ်က ကောင်းသားပဲ၊ အရသာရှိလိုက်တာ... ဘယ်အရာရှိလဲဆိုတာတော့ အတိအကျ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုက ပြစ်မှုကျူးလွန်မိလို့ အမျိုးသမီးတွေအားလုံး ပြည့်တန်ဆာရုံကို ပို့ခံလိုက်ရတာ။ သူတစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာ... ဟေး၊ ဒီပန်ကိတ်ထဲက အချောင်းရှည်ရှည်လေးတွေက ဘာတွေလဲ”
မော့ချွမ်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဝက်အူချောင်း ပါ။ ဒါနဲ့ သူက ဘာလို့ ပြည့်တန်ဆာရုံကို ပို့ခံရတာလဲ၊ ပြစ်ဒဏ်ကျတဲ့ အရာရှိသမီးတွေဆိုရင် နန်းတွင်းက ဂီတနှင့် အနုပညာဦးစီးဌာန ကို ပို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဂီတဦးစီးဌာနဆိုတာက ဝင်ချင်တိုင်း ဝင်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးကွ၊ သူ့အဖေက အရာရှိငယ်လေးပဲဟာ၊ ဘယ်သူက သူတို့မိသားစုက အမျိုးသမီးတွေကို ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ အဲဒါကြောင့် သူ့ကို အနိမ့်တန်းစား ပြည့်တန်ဆာရုံ ကို ပို့လိုက်ကြတာ”
ထိုခေတ်အခါက ပြည့်တန်ဆာရုံချင်း အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု ရှိသည်။ အနိမ့်တန်းစားမှာ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ ရောင်းချခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်မြင့် ပြည့်တန်ဆာရုံမှာမူ အနုပညာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ နှစ်မျိုးလုံးကို ရောင်းချကြသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အဆင့်မြင့်နေရာမှ အမျိုးသမီးများမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ် ပိုရှိကြသည်။
“ဝက်အူချောင်းလား၊ ဒါလေးက စားကောင်းသားပဲ... အဲဒါကြောင့် သူ့ကို တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမလို့ ပြောကြတာပေါ့။ သူ့ညီအစ်မတွေ အားလုံးကတော့ ဒီအရှက်တရားကို မခံစားနိုင်လို့ ကြိုးဆွဲချ သေကုန်ကြတယ်၊ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ငွေတွေ အများကြီးရှာပြီး အောင်မြင်လာခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့အဖေက အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့လို့ သူလည်း နိမ့်ကျတဲ့ ဘဝကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပေါ့”
သူက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း ဒုတိယမြောက် ပန်ကိတ်ကို ထပ်ယူလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းတာက သူက သိက္ခာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး မနေဘဲ ပြည့်တန်ဆာရုံတစ်ခု ဖွင့်ပြီး အမျိုးသမီး အများကြီးကို လက်ခံထားတာပဲ”
သူက စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ မကောင်းသော စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“သူ ဒီအလုပ်ထဲမှာ ကြာနေတော့ စွဲလမ်းသွားပြီး မခွဲနိုင်တော့တာ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟဲဟဲဟဲ”
မော့ချွမ်းက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူလိုချင်သော သတင်းအချက်အလက်များ ရပြီဖြစ်၍ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့၏။
“မော့ချွမ်း ဘာလို့ အလောတကြီး သွားတာလဲ။ ချွေမားမားက အသက်ကြီးပါပြီ၊ ငါ မင်းကို ငယ်ငယ်ချောချောလေးတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ”
မော့ချွမ်း အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထပ်အော်ပြော၏။
“ဟေး၊ ဒီပန်ကိတ်တွေကို ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲ”
မော့ချွမ်းက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ကာပြရင်းသာ ဖြေခဲ့သည်။
“မြို့ပြင်က ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင် ရှေ့က”
သူသည် ပြည့်တန်ဆာရုံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရေချိုးဆပ်ပြာရည်များကို ချွေမားမားထံ ပေးလိုက်ရာ သူမမှာ အတော်ပင် အံ့ဩသွားသည်။
“သူဌေးမဟွာက ကျွန်မက ဒီလို မစင်ကြယ်တဲ့ နေရာကဆိုတာ သိရက်နဲ့ မရှောင်ဖယ်ဘူးပဲ...”
သူမက ဘူးတစ်ခုချင်းစီကို ဖွင့်ကြည့်ရာ အထဲတွင် အလွန်မွှေးကြိုင်သော အရည်များ ရှိနေပြီး အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တောက်ပနေ၏။
ချွေမားမား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မော့ချွမ်းကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”
“အဲဒီမှာ စာလေးတစ်စောင် ရေးထားတယ်၊ ခင်ဗျားဘာသာ ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”
မော့ချွမ်းသည် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဟွာကျွင်းကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်တော့ အနေအထိုင် ဆင်ခြင်မှု ရှိသေး၏။
ချွေမားမားက နားလည်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မကိုယ်စား သူဌေးမဟွာကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါဦး”
မော့ချွမ်းသည် နောက်ဖေးဝင်း တံခါးဝအထိ လျှောက်သွားစဉ် သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးသော လူတယောက်ကို မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားတို့ ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ ဘာလို့ နာမည်မရှိတာလဲ”
“ဟား၊ ချွေမားမားက ပြောတယ်၊ ဒီနေရာက သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေ နားခိုတဲ့ နေရာပဲ၊ ညစ်ပတ်လွန်းလို့ နာမည်ရှိနေလည်း ဘာထူးမှာလဲတဲ့”
“သူက ဧည့်သည်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘူး”
“ပြည့်တန်ဆာရုံက မိန်းကလေးတွေက သူတို့သဘောဆန္ဒအရပဲ ဧည့်သည်လက်ခံတာ၊ ချွေမားမားက အတင်းအကျပ် မခိုင်းဘူး။ မိန်းကလေးတွေက ဒီလို ပိုင်ရှင်ကောင်းနဲ့ တွေ့ရတာ ကံကောင်းတာပဲ”
မော့ချွမ်း စပ်စုမိ၏။
“မိန်းကလေးတွေက ဧည့်သည်လက်မခံရင် ဒီပြည့်တန်ဆာရုံက ဘယ်လို ဆက်ရပ်တည်မှာလဲ”
“ဧည့်သည် လက်မခံချင်တဲ့သူရှိသလို၊ လက်ခံချင်တဲ့သူလည်း ရှိတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ပြည့်တန်ဆာရုံက ထိပ်တန်းအလှမယ်တွေဖြစ်တဲ့ တောင်ဟုန်နဲ့ မုရှန်းတို့ဆိုရင် သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ လက်ခံတာ၊ တစ်ညကို ငွေတေးပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရတယ်”
“ဒါတင်မကဘူး၊ ခင်ဗျား မသိသေးဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က မိန်းကလေး အများစုက အရာရှိမိသားစုက လာကြတာ။ စောင်း၊ စစ်တုရင်၊ ကဗျာလင်္ကာနဲ့ ပန်းချီမှာ အကုန်ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ ဧည့်သည်အများကြီးက သူတို့အတွက်နဲ့ သီးသန့် လာကြတာ”
မော့ချွမ်း တွေးမိသည်။
‘ချွေမားမားက ပြစ်ဒဏ်ကျခံရတဲ့ အရာရှိသမီးတွေအတွက် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတစ်ခု ဖွင့်ထားတာကိုး’
မော့ချွမ်း စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ထိုလူက ထပ်ပြောပြ၏။
“ချွေမားမား ပြောဖူးတယ်၊ တကယ်လို့ ဒီအမျိုးသမီးတွေရဲ့ မိသားစုတွေက စိတ်ပြောင်းပြီး သူတို့ကို ပြန်မရောင်းချင်တော့တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေ ပယ်ဖျက်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့မှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေစေချင်တာတဲ့။ သူကိုယ်တိုင် ကြုံခဲ့ရသလို ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့အထိ မဖြစ်စေချင်လို့ပါ”
“ချွေမားမား ဘဝလွတ်မြောက်လာပြီးတဲ့နောက် သူ့အဖေ၊ အဘိုးနဲ့ အစ်ကိုတွေအားလုံးက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ လမ်းမှာတင် သေကုန်ကြတာ။ သူက ဘယ်မှသွားစရာမရှိသလို လူတိုင်းကလည်း နှိမ်ကြတော့ သူရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဒီပြည့်တန်ဆာရုံကို ဖွင့်လိုက်တာ။ အားတဲ့အချိန်တိုင်း တခြားပြည့်တန်ဆာရုံတွေက မိန်းကလေးတွေကို လိုက်ဝယ်ပေးခဲ့တာ”
“အစပိုင်းမှာ သူ ငွေမလောက်တော့ သူနဲ့ အတွေ့အကြုံတူတဲ့ မိန်းကလေးအချို့က ဒါကိုသိပြီး သူ့ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာကြတယ်။ ငွေအမြန်ဆုံး ရှာနိုင်တဲ့နည်းက ဧည့်သည်လက်ခံဖို့ပဲလေ။ သူတို့က ပြောကြတယ်၊ ‘ငါတို့က ညစ်နွမ်းပြီးသားပဲ၊ ဒီလမ်းမှာပဲ အဆုံးထိ ဆက်ညစ်နွမ်းလိုက်တော့မယ်’ တဲ့။ အဲဒီလိုနဲ့ ဒီပြည့်တန်ဆာရုံကို ဆက်ရပ်တည်လာခဲ့တာ”
မော့ချွမ်းသည် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရ၏။ ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသမီးများသည် အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျပြီး အင်အားနည်းကာ အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုခံရသည်ဟု သူထင်ဖူးသည်။ ယနေ့မှသာ သူတို့တွင်လည်း ကံကြမ္မာကို မရုန်းကန်လိုသော အင်အားများရှိကြောင်း လူမသိသူမသိ နေရာလေးတစ်ခုတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကယ်တင်ရန် စည်းလုံးနေကြကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထိုလူကို နှုတ်ဆက်ပြီး မုန့်ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူက ဟွာကျွင်းကို ထိုအကြောင်းအရာများ ပြောပြသောအခါ ဟွာကျွင်းကလည်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒါက ‘မိန်းကလေးတွေက မိန်းကလေးတွေကို ကူညီကြတာ’ ဆိုတဲ့ ရှေးဟောင်းဗားရှင်းပဲ”
သူမက မော့ချွမ်းကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို အဲဒီ ကယ်တင်ခံရတဲ့ မိန်းကလေးတွေက ဘာလို့ ပြည့်တန်ဆာရုံမှာပဲ ဆက်နေကြတာလဲ။ သွားစရာ နေရာမရှိလို့လား”
မော့ချွမ်းက ရှင်းပြ၏။
“သူတို့က တခြားရောင်းစားခံရတဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေက ပြစ်ဒဏ်သင့်ထားတဲ့သူတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရာဇဝတ်သားတွေပဲ။ အပြစ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ဒါမှမဟုတ် အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် မရမချင်း သူတို့က အဲဒီမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေရမှာ”
“ဒါက အရမ်းမတရားတာပဲ၊ သူတို့က အရင်က အိမ်တွင်းပုန်း မိန်းကလေးတွေပဲဟာ၊ သူတို့မိသားစုက မှားတာကို သူတို့ကပါ ဒီလိုမျိုး ပါဝင်ခံစားနေရတယ်”
“ဥပဒေက အဲဒီလိုပဲလေ၊ ဒါကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး”
ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဘယ်လိုလှုပ်ခါနိုင်ပါ့မည်နည်း။
ဟွာကျွင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကံကောင်းလို့ သူတို့က ချွေမားမားနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ရေချိုးဆပ်ပြာရည် ပို့ပေးလိုက်တာ မှားသွားသလားမသိဘူး”
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြည့်တန်ဆာရုံက မိန်းကလေး အများစုက အနုပညာပဲ ရောင်းကြတာလေ။ ကိုယ်ခန္ဓာမှ မဟုတ်တာ’
ဟွာရှန့်က ဝင်ပြော၏။
“အစ်မ ပို့ပေးတာ မမှားပါဘူး။ မိန်းကလေးတိုင်းက မွှေးမွှေးလေး နေချင်ကြတာပဲလေ”
ဟွာကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ မိန်းကလေးတွေ မွှေးကြိုင်နေတာက ယောကျ်ားတွေကို စိတ်ကျေနပ်စေဖို့ တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ်တိုင် အနံ့ခံကြည့်လို့ စိတ်ချမ်းသာဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ”
ရှင်းအာသည် သူမ၏ ငယ်နာမည်ဖြစ်သော ‘အာရှင်း’ ဟု ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူမတွင် ကခုန်ခြင်းသာမက တရုတ်ဗျပ်စောင်းနှင့် ကုချင်းတူရိယာများကိုပါ တီးခတ်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိကြောင်း ဟွာကျွင်း တွေ့ရှိသွား၏။
ထို့ကြောင့် ဟွာကျွင်းသည် သူမကို မူလတန်းကျောင်းရှိ ကလေးများကို တူရိယာတီးခတ်နည်း သင်ကြားရန် ချက်ချင်းပင် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
မူလတန်းကျောင်းတွင် ယခုအခါ တတိယမြောက် ဆရာမဖြစ်သော ဂီတဆရာမတစ်ဦး ရှိလာချေပြီ။
ဟွာကျွင်းသည် ကိုယ်ခံပညာကဲ့သို့ပင် ဂီတတွင်လည်း ကလေးတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဝါသနာနှင့် ပါရမီအလိုက် သင်ကြားပေးရန် အလေးထားသည်။ ပထမနှစ်တွင် ကလေးတိုင်းကို အနည်းငယ်စီ သင်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယနှစ်တွင်မှ သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုအပေါ် မူတည်ကာ ဆက်လက်သင်ကြားမည်။
ဤသို့ဖြင့် ကလေးများမှာ စာသင်ကြားရာတွင် ဖိအားများစွာ မရှိတော့ပေ။