အခန်း ၁၉၉
Vol. 20 Ch. 199
အခန်း (၁၉၉)
ဆိုင်ဖွင့်ပွဲ၏ ခမ်းနားသော အစီအစဉ်များ
“နတ်ပူဇော်ဖို့ အသားငါး သုံးမျိုးနဲ့ သစ်သီး ငါးမျိုးဆိုတာ ဘာတွေလဲ”
ဟွာကျွင်း မေးလိုက်သည်။
ဒေါ်လေးပန်းက ပြန်ဖြေပေး၏။
“အသားငါး သုံးမျိုးဆိုတာ မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန် သုံးမျိုးကို ပြောတာ၊ သစ်သီး ငါးမျိုးဆိုတာကတော့ အသီး ငါးမျိုးပေါ့”
အဘွားကျန်းက ပို၍ ရှင်းလင်းအောင် ရှင်းပြသည်။
“နို့စို့အရွယ် ဝက်ကင်တစ်ကောင်၊ ကြက်တစ်ကောင်နဲ့ ငါးတစ်ကောင်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကြက်ကတော့ တစ်ကောင်လုံး အကောင်လိုက် ပြုတ်ရမယ်၊ ငါးရဲ့ မျက်လုံးကိုတော့ အနီရောင်ပိတ်စနဲ့ အုပ်ထားရမယ်”
“သမီး အဘိုးအိမ်မှာ ကြက်တွေရှိတယ်၊ ဝယ်စရာမလိုဘူး”
ဟွာရှန့်ဝင်ပြော၏။
လျိုအာကလည်း ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ငါးဖမ်းပေးမယ်။ မနက်ဖြန် မြစ်ထဲကနေ တစ်ကောင် ဖမ်းလာခဲ့ပါ့မယ်၊ ဝယ်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့”
“ကျွန်မ နို့စို့အရွယ် ဝက်ကင်ကို သွားကြည့်လိုက်မယ်၊ ကင်ပြီးသား ဝယ်လို့ရနိုင်မလားပေါ့”
ဟွာကျွင်း ပြောလိုက်သည်။
အဘွားကျန်းက သူမ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပြော၏။
“ကောင်းပြီ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အတူတူ ဆွေးနွေးပြီး မြို့ထဲသွားဝယ်ကြတာပေါ့”
နွားလှည်းမောင်းသမားက အနားတွင် နားထောင်နေရင်း ဝင်ပြော၏။
“ခင်ဗားတို့ ကိုယ်တိုင်သွားမနေပါနဲ့။ ဘာလိုလဲဆိုတာသာ ကျွန်တော့်ကို ပြောလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် မြို့ထဲသွားတဲ့အခါ ဝယ်လာခဲ့ပေးပါ့မယ်”
“ဟုတ်သားပဲ၊ သူ့ကိုပဲ ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ ရှင်တို့ လှည်းစီးပြီး ပင်ပန်းမခံရတော့ဘူးပေါ့”
အဘွားကျန်းက သူ့ကို သေသေချာချာ မှာကြားနေတော့သည်။
‘ဖယောင်းတိုင်နဲ့ အမွှေးတိုင်တွေက အနီရောင် ဖြစ်ရမယ်၊ ဗျောက်အိုးရှိရင်လည်း ဝယ်ခဲ့ပါ၊ အမွှေးတိုင်အိုးထဲကို အမွှေးတိုင်ပြာတွေ မထည့်ဘဲ ဆန်တွေပဲ ထည့်ရမှာမို့ သေသေချာချာ ရွေးဝယ်ခဲ့ပါ၊ အသုံးမပြုရသေးတဲ့ အိုးဖြစ်ဖို့လည်း ဂရုစိုက်ပါ’
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ရွာထဲတွင် ထုံးစံအတိုင်း ဗေဒင်ဟောတတ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် အားမောက်က သွားရောက်ပင့်ဖိတ်လိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ချောင်းလေးများကို ချိုး၍ တွက်ချက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“အနီးစပ်ဆုံး မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့ကတော့ နဂါးလ ခြောက်ရက်နေ့ပဲ၊ မင်္ဂလာရှိတဲ့ အချိန်ကတော့ စစ်ရှီ (နံနက် ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီအတွင်း) ဖြစ်တယ်”
ဟွာကျွင်း အနေခက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ညနေဘက်မှာရော မင်္ဂလာရှိတဲ့ အချိန်မရှိဘူးလားဟင်”
“ဒါ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲကို ညနေဘက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်လို့ရမှာလဲ”
ဒေါ်လေးပန်းကလည်း ဝင်ပြောပေး၏။
“အခြေအနေက ထူးခြားနေလို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခါ ပြန်တွက်ပေးပါဦး”
“ဒါဆို ခဏစောင့်၊ ကျွန်တော် ပြန်တွက်ပေးမယ်...”
ပြောပြီးနောက် သူသည် မျက်စိမှိတ်ကာ ပြန်လည်တွက်ချက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မရဘူး၊ ဒီနှစ်လအတွင်းမှာ အဲဒီအချိန်က အကောင်းဆုံးပဲ”
လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
ဟွာကျွင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အားမန်ကပဲ ကျွန်မကိုယ်စား ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါ”
ကံကြမ္မာက ဤသို့ ဖန်တီးလာသဖြင့် သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
အဘိုးအိုက ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် ဒီမိန်းကလေးရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ် ဇာတာက ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိ တွက်ကြည့်ရဦးမယ်...”
အားမန်က သူမ၏ ဇာတာကို စက္ကူပေါ်တွင် ရေး၍ အဘိုးအိုကို ပြလိုက်သည်။ သူက ခဏမျှ တွက်ချက်ပြီးနောက် ပြော၏။
“အလွန်ကို သင့်တော်တယ်”
ထို့ကြောင့် လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြပြီး နေ့ရက်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
တည်းခိုခန်းဖွင့်သည့်နေ့ နံနက်တွင် ဟွာကျွင်း မလာနိုင်ခဲ့သော်လည်း အလွန်ပင် စည်ကားသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ရွာသားများက ငွေစုပေါင်းပြီး တေးဂီတအဖွဲ့ကို ဖိတ်ကြားကာ တီးမှုတ်ခိုင်းကြသလို၊ ဆိုင်ရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲရန် အနီရောင် ပိုးသားစမျိုးစုံကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ တစ်ရွာလုံးရှိ ရွာသားများ လာရောက်ဆင်နွှဲကြသလို မြို့ထဲမှ လူအများအပြားပင် လာရောက်ကြည့်ရှုကြ၏။
ချွေမားမားကလည်း လူလွှတ်၍ ဟုန်ပေါင်းအိတ်နီအကြီးကြီး တစ်အိတ် ပေးပို့ခဲ့သည်။
မြို့ဝန်မင်း ကျောက်ကလည်း လူလွှတ်၍ လက်ဆောင်ငွေနှင့်အတူ လုပ်ငန်းလိုင်စင်ကို ပေးပို့ခဲ့ကာ ရွာသားများမှတစ်ဆင့် ဟွာကျွင်းကို ပြောခိုင်းလိုက်၏။ သူမအတွက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အားလုံးကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ပေးထားပြီးဖြစ်၍ စိတ်အေးလက်အေး ဖွင့်လှစ်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။
ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းမှာ သူတို့သည် နတ်မင်းများကိုသာ ပူဇော်ပသပြီး ဒေသန္တရ အုပ်ချုပ်သူကို ပူဇော်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်ကို သတိထားမိကြတော့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ သူဌေးမဟွာက မြို့ဝန်မင်း ကျောက်နှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဒဏ်ငွေရိုက်ခံရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ပူဇော်ပသနေစဉ်အတွင်း ရာသီဥတုမှာ သာယာနေသော်လည်း စစ်ရှီ (နံနက် ၁၁ နာရီ) ကျော်သွားသည်နှင့် မိုးကောင်းကင်မှာ ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတော့သည်။
လူတိုင်း ဆိုင်ထဲတွင် မိုးခိုနေကြစဉ် အဘွားကျန်းက ပြောလိုက်၏။
“တွေ့လား၊ အချိန်ရွေးတာက အရမ်းအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား”
လူတိုင်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။
အဘွားကျန်းက အမျိုးသမီးအချို့ကို ဦးဆောင်၍ အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်စွပ်များကို ခင်းကျင်းကြသည်။ အားမန် အနားသို့ လာရောက်ကာ လူတိုင်းကို ဆိုင်တွင် ထမင်းစားရန် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
လူအချို့က သူမကို ကူညီရန် မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
ပူဇော်ပသရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော အစားအသောက် အားလုံးကို မီးဖိုချောင်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ အားမန်က အနည်းငယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ရုံဖြင့် စားသုံးရန် အသင့်ဖြစ်သွားသည်။
လူတိုင်း အတောင့်တဆုံးကတော့ ထို နို့စို့အရွယ် ဝက်ကင်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟွာကျွင်း ဝယ်လာသော ဝက်မှာ လေးလသားအရွယ် ဒေသတွင်း ဝက်ကလေးဖြစ်ပြီး ရွှေအိုရောင်သမ်းကာ ဆီများဖြင့် ဝင်းလက်နေစေရန် သုံးနာရီကြာအောင် အေးအေးဆေးဆေး ကင်ထားခြင်းဖြစ်၏။
အားမန် ဝက်ကင်ကို ကျွန်းခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ အဘွားကျန်းက သူမကို စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးကပ်ပြောလိုက်ရာ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဓားမကို ချလိုက်၏။
သူမသည် အနားပါးသော ကြွေပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဝက်ခေါင်းအလယ်မှနေ၍ အမြီးအထိ လှီးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသားကို အရှည်လိုက် အမြှောင်းလေးများ လှီးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကန့်လန့်ဖြတ်တုံးကာ ပန်းကန်ထဲတွင် စီလိုက်၏။
ဝက်သားတစ်တုံးချင်းစီက ကြွပ်ရွမွှေးကြိုင်ပြီး ငန်စိမ့်စိမ့် အရသာရှိသော ဝက်ရေခွံများ ပါဝင်သည်။ ဝက်ရေခွံအောက်ရှိ အသားများမှာ နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ဆီလေးများမှာလည်း ဝင်းလက်နေ၏။
အဘွားကျန်းက နံရိုးအချို့ကို ရွေးထုတ်ကာ သစ်သား ထမင်းဘူးထဲသို့ ထည့်ပြီး အဖုံးပိတ်လိုက်သည်။
“ဒါတွေက သူဌေးမဟွာတို့အတွက်”
ဝက်ကင်မှာ အများကြီး ကျန်ရှိနေသေး၏။ ၎င်းကို တည်းခိုခန်း ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သောအခါ မီးကင်နံ့နှင့် အသားနံ့များ ရောယှက်ကာ ပျံ့လွင့်လာသဖြင့် ကလေးငယ်များမှာ ဆာလောင်လွန်း၍ ငိုယိုကြတော့ရာ လူကြီးများမှာ မနည်းချော့မော့နေရသည်။
ဟင်းပွဲအားလုံး မစုံသေးသဖြင့် မည်သူမျှ တူကို မကိုင်ရဲကြသေးပေ။
ပူဇော်ပသရာတွင် သုံးခဲ့သော ကြက်မှာ ရိုးရိုးပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထပ်မံချက်ပြုတ်လျှင် အသားများ မာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အားမန်က ဟွာကျွင်း၏ နည်းလမ်းအတိုင်း ဆော့စ် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ချင်းထောင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူနုပ်နုပ်စင်း၊ နှမ်းဖြူနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် အနည်းငယ်တို့ကို ဆီပူပူဖြင့် လောင်းထည့်ကာ အနံ့ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပဲငံပြာရည်အကြည်၊ သကြားဖြူနှင့် ခရုဆီတို့ဖြင့် ရောမွှေလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ ငါးဖြစ်၏။ အားမန်က ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီပူအောင်လုပ်ကာ ငါးကို ထည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ရွှေအိုရောင်သမ်းသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချင်းပြားများ၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ငရုတ်သီးကွင်းများ၊ ပဲငရုတ်ဆီ နှင့် ရေနွေးတို့ ထည့်ကာ မီးအေးအေးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်လိုက်သည်။
ယနေ့ လူအများအပြား လာကြသဖြင့် အသားဟင်း သုံးပွဲမှာ လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။ သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ ဟွာကျွင်း သူမအတွက် ဟင်းပွဲများစွာ ချန်ထားပေးခဲ့၏။
ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဝိုင်းကူနေကြသော်လည်း ကျပ်ညပ်သည်ဟု မခံစားရပေ။ ၎င်းမှာ မီးဖိုချောင် ကျယ်ဝန်းခြင်း၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်၏။
သူတို့က အားမန်ကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် မကူညီနိုင်ကြပေ၊၊ အဓိက အလုပ်များကို အားမန်ကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ဆောင်ရသည်။ သူမကတော့ လုံးဝ အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု မထင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမ မည်မျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။
သူမသည် အနားတွင် ချိတ်ထားသော ဝက်နံရိုး ငါးတုံး၊ ခြောက်တုံးခန့်ကို ဖြုတ်ယူကာ အပိုင်းလေးများ ပိုင်းလိုက်ပြီး ဆားဖြင့် ပွတ်နယ်ကာ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ချင်းရည်ထဲတွင် ခေတ္တစိမ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရေကို ဆူပွက်အောင် တည်ပြီး ကန်စွန်းဥ ခေါက်ဆွဲအခြောက် လက်နှစ်ဆုပ်ခန့်ကို ထည့်ကာ နူးညံ့သွားသည်အထိ ပြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇလုံငယ်တစ်ခုထဲသို့ ဆယ်ထည့်လိုက်သည်။ ပဲငံပြာရည်အကြည်နှင့် ဆီအနည်းငယ်ကို ထည့်ကာ ခေါက်ဆွဲများ ကပ်မသွားစေရန် လက်ဖြင့် မွှေလိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် ထားလိုက်၏။
ဤအချိန်တွင် နံရိုးများ နှပ်ထားသည်မှာ တော်တော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် နံရိုးများကို စင်အောင်ဆေးကာ နာနတ်ပွင့်၊ ကရဝေးရွက်၊ ပဲငံပြာရည်အကြည်၊ ပဲငံပြာရည်အနောက်တို့ဖြင့် ဆီပူထဲတွင် ခဏမျှ ဆီသတ်လိုက်ပြီးနောက် ရေနွေးလောင်းထည့်ကာ နံရိုးများကို မြုပ်အောင်ထားလိုက်သည်။
ရေဆူလာသောအခါ ဒေါ်လေးများ ပြင်ဆင်ပေးထားသော အာလူးတုံးများနှင့် ပဲသီးရှည်များကို ထည့်ကာ ဆက်လက် တည်ထားလိုက်သည်။
ဟင်းအမယ်များ နူးသွားသောအခါ အိုးထဲတွင် ဆော့စ်များ အများကြီး ကျန်ရှိနေသေး၏။ အားမန်က ကန်စွန်းဥ ခေါက်ဆွဲများကို ထည့်လိုက်ရာ ခေါက်ဆွဲများက ပိုလျှံနေသော ဆော့စ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူသွားတော့သည်။
အိုးမချမီ ဆားအနည်းငယ် ထည့်ကာ ကြက်သွန်ဖြူ အမွှာအချို့ကို ဓားပြားဖြင့်ရိုက်၍ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကောင်းမွန်လှသော ဟင်းအိုးကြီး တစ်အိုး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားတော့၏။
ဤဟင်းမှာ ပူပူနွေးနွေး စားလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ခေါက်ဆွဲများမှာ ဆော့စ်များကို စုပ်ယူထားသဖြင့် စေးကပ်ကာ အရသာရှိလှသည်။ အာလူးများမှာလည်း နူးအိနေပြီး ပဲသီးများမှာလည်း ကိုက်လိုက်လျှင် အရည်များ ထွက်လာသည်။
နံရိုး အရသာမှာ ဟင်းရည်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသဖြင့် နံရိုးများမှာ သိပ်အရေးမပါတော့သလို ထင်ရသော်လည်း အရသာမှာတော့ ထူးကဲလှ၏။ အကယ်၍ နံရိုးတစ်တုံးကို တူဖြင့် ညှပ်မည်ဆိုလျှင် အသားရော အရိုးပါ ပါအောင် ဂရုတစိုက် ညှပ်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် အရိုး သို့မဟုတ် အသားက ဟင်းအိုးထဲသို့ ပြန်ပြုတ်ကျသွားကာ ပြန်လိုက်ရှာနေရပေလိမ့်မည်။
အရိုးရော အသားပါ နူးအိနေတော့သည်။
ဒေါ်လေးတစ်ဦးက အားမန်ကို ကူညီ၍ ဟင်းပွဲကို သယ်ထုတ်သွားကာ အေးမသွားခင် ပူပူနွေးနွေး စားကြရန် အားလုံးကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ရွာသားများမှာ တူကို စတင်ကိုင်ရဲကြတော့သည်။
အားမန်သည် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော် အိုးကြီးတစ်အိုး၊ ကန်စွန်းရွက် ကြက်သွန်ဖြူဆီသတ်နှင့် ကြာစွယ်အစပ်လွှာများကိုလည်း ထပ်မံကြော်လိုက်သေးသည်။
ကျန်ရှိသော ဟင်းများမှာ ပုစွန်ရေနွေးဖျော(ပုစွန်ပြုတ်)၊ ကမာပေါင်းနှင့် အသားနှပ် များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရိုးရှင်းလွယ်ကူလှသည်။
အားမန် မီးဖိုချောင်ကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းနေစဉ် အဘွားကျန်း မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်လာပြီး သူမကို လာခေါ်တော့သည်။
“အားမန်၊ မြန်မြန်လာပါဦး၊ မဟုတ်ရင် ဟင်းတွေ ကုန်သွားတော့မယ်”