အခန်း ၂၀၀
Vol. 20 Ch. 200
အခန်း (၂၀၀)
ဧည့်သည်တော်များ ရောက်ရှိလာခြင်း
ဟင်းပွဲများ အကုန်ပြောင်သလင်းခါသွားသည်ဟု ပြောလျှင်ပင် အလွန်အကျွံ မဟုတ်ပေ။ အားမန် အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် စားစရာဟူ၍ မကျန်သလောက် ဖြစ်နေ၏။
သူမကို မြင်သည်နှင့် လူတိုင်းက နောင်ပြောင်ကြတော့၏။
“အို... အားမန်၊ ကျွန်မတို့ကိုတော့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်၊ ညည်းလက်ရာက ကောင်းလွန်းလို့ မရပ်နိုင်ဘဲ စားမိသွားတာ၊ ဟားဟား”
အားမန်ကတော့ စိတ်မရှိပေ။ သူမ၏ လက်ရာကို လူတိုင်းက နှစ်သက်ကြသည့်အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။
သူမ ထိုင်လိုက်စဉ် တစ်ဖက်ရှိ ကောင်လေးတစ်ယောက်က အိုးထဲမှ နံရိုးများကို သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ လောင်းထည့်နေသော်လည်း ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့် အိုးကို အမြန်ပြန်ချလိုက်သည်။
အားမန်က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလျက် ထိုကောင်လေးကို ဆက်ပြီး ထည့်စားရန် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
သူမရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ အဘွားကျန်း သူမအတွက် ဟင်းတစ်မျိုးလျှင် တူဖြင့် နှစ်ခါစားစာခန့် ဖယ်ထားပေးသည့် ဟင်းပွဲများ ရှိနေသဖြင့် သူမအတွက် လုံလောက်လှသည်။
အားမန် တူကို ကိုင်ကာ စားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသက် (၅၀) သို့မဟုတ် (၆၀) ခန့်ရှိသော လူနှစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ ဇနီးမောင်နှံနှင့် တူ၏။
“အားနာပါတယ်၊ ဒီမှာ တည်းလို့ ရမလားခင်ဗျာ”
အဘွားကျန်း တူကို အမြန်ချကာ ထိုသူတို့ထံ သွားပြီး တည်းခိုခန်း အခြေအနေကို တက်တက်ကြွကြွ ရှင်းပြတော့သည်။
ထူးခြားသည်မှာ သူတို့ တည်းချင်သည်ဟု ပြောသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များထံတွင်သာ ရောက်နေ၏။
အဘွားကျန်း ပြောနေသည်ကို သူတို့ နားထောင်ပုံမရဘဲ အလိုက်သင့်သာ ခေါင်းညိတ်နေကြသည်။
အဘွားကျန်း စကားဆုံးသွားချိန်တွင်မှ ထိုအမျိုးသားက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟူသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာတည်းရင် မုန့်ဆိုင်က အစားအသောက်တွေကို စားလို့ရမှာလား”
အဘွားကျန်း နားလည်သွား၏။ သူတို့က မုန့်ဆိုင်ကို အကြောင်းပြု၍ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ ဟွာကျွင်းက ကြိုတင်မှာကြားထားပြီး ဖြစ်ရာ အဘွားကျန်းက ဖြေ၏။
“ရတာပေါ့ရှင်၊ ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဖောက်သည်တွေပဲ၊ ခဏနေရင် ကျွန်မ အမှတ်အသား တိုကင် တစ်ခု ပေးပါ့မယ်။ ဒီညကျရင် အမှတ်အသားပြား ကို ယူပြီး မုန့်ဆိုင်ထဲကို တန်းဝင်သွားလို့ ရတယ်။ တန်းစီနေစရာ မလိုတော့ဘူး”
သူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အော်... ပုံမှန်ဆိုရင် မုန့်ဆိုင်က တန်းစီရတာလား”
အဘွားကျန်းက ပြောပြသည်။
“ရှင်တို့က တခြားမြို့က လာတာ ထင်တယ်။ ဒီမှာကတော့ တစ်ခါတလေ မုန့်ဆိုင်မှာ တန်းစီပေမဲ့လည်း စားစရာ မရတာမျိုးတွေ ရှိတတ်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်။ အထဲမှာ စားစရာက အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့က တည်းခိုခန်း ဧည့်သည်တွေဆိုတော့ ကျွန်မကို ကြိုပြောထားရုံပဲ။ သူဌေးမဟွာကို ကျွန်မက တစ်ဝိုင်းစာ ကြိုဖယ်ခိုင်းထားပေးမယ်”
တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုခြင်းကြောင့် ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးကို ကြားရသောအခါ သူ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ တည်းမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒီဘက်မှာ လာပြီး စာရင်းသွင်းပေးပါဦး”
အဘွားကျန်း ကောင်တာသို့ သွားကာ မှတ်တမ်းစာအုပ်နှင့် ဖောင်တိန်ကို ထုတ်ပြီး သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“နောင်အခါ အတည်ပြုနိုင်ဖို့အတွက် ရှင်တို့ရဲ့ အမည်တွေကို ရေးပေးပါဦး”
အဘိုးကျိုင်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ခါလိုက်ပြီး စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ စုတ်တံ ကိုင်ပုံမှာ ကျွမ်းကျင်လှသလို သူ၏ လက်ရေးမှာလည်း အားပါလှ၏။
စာသိပ်မတတ်သော အဘွားကျန်းမှာ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ရှင်... ရှင့်ရဲ့ မြင့်မြတ်လှတဲ့ မျိုးရိုးအမည်က ဘာပါလဲရှင်”
“ကျွန်တော့် နိမ့်ကျတဲ့ မျိုးရိုးကကျိုင် ပါ၊ ဒီဘက်ကတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးပါ”
“ဪ၊ အဘိုးကျိုင်၊ ထျန်းအဆင့် အခန်းမှာ တည်းမလားရှင့်၊ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ လျှော့ဈေး ပေးထားလို့ ပထမတန်းစား အဆင့် အခန်းဈေးနဲ့ပဲ ရမှာပါ”
အဘိုးကျိုင်က ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။
“ရပါတယ်”
ဒေသန္တရ ထုံးစံအရ တည်းခိုခန်း အခန်းများကို ‘ထျန်း’ (ကောင်းကင်) အဆင့်၊ ‘ပထမတန်းစား’ အဆင့်၊ ‘ဒုတိယတန်းစား’ အဆင့်နှင့် ‘တတိယတန်းစား’ အဆင့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။
‘ထျန်း’ အဆင့် အခန်းမှာ စုစုပေါင်း နှစ်ခန်းသာ ရှိပြီး တစ်ခန်းလျှင် (၁၅) စတုရန်းမီတာ ရှိကာ အဆင့်မြင့်အခန်းများအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ တည်းခိုခန်း၌ အကောင်းဆုံး အခန်းများ ဖြစ်၏။
အခန်း ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အဘွားကျန်း သူတို့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားကာ အခန်းပုံစံကို ပြသချင်သော်လည်း အဘိုးကျိုင်က သူ့ခြေထောက်များကို မရွှေ့နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ တည်းခိုခန်းမှာ စားစရာ ရှိလား၊ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာလို့”
“ရှိတာပေါ့၊ ရှိတာပေါ့! ခဏလေး စောင့်ပါဦး၊ ရှင်တို့အတွက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပေးပါ့မယ်၊ မကြာခင် စားရတော့မှာပါ”
အားမန် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
အဘိုးကျိုင်က စားပွဲပေါ်ရှိ နို့စို့အရွယ် ဝက်ကင်ကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီဝက်ကင် ကျန်သေးလား”
အဘွားကျန်း အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွား၏။
“ဒါက တည်းခိုခန်းက ဧည့်သည်တွေအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲ မဟုတ်ဘူးရှင်၊ ဒါက ဆိုင်ဖွင့်ပွဲ နတ်ပူဇော်ဖို့အတွက်...”
အဘိုးကျိုင်က နှစ်ခြိုက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အဲဒါဆို ပိုတောင် ကောင်းသေးတာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဝေမျှပေးပါဦး”
အဘွားကျန်း အားမန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အားမန်က ဖောက်သည်မှာ နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်ဟူသော ဟွာကျွင်း၏ စကားကို သတိရသွားသဖြင့် ဟွာကျွင်းအတွက် ဖယ်ထားသော ဝက်ကင်ကို ထုတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သူမက သူတို့အတွက် သကြားဖြူ ပန်းကန်နှစ်ပန်းကန်ကိုလည်း ယူလာပေးသည်။
“ဒါက ဘာလဲ”
ပန်းကန်ထဲရှိ ကြည်လင်နေသော အခဲလေးများကို မြင်သောအခါ အဘိုးကျိုင်က မေးသည်။
အဘွားကျန်းက အားမန်ကိုယ်စား ရှင်းပြပေး၏။
“ဒါက သကြားပါရှင်၊ ဝက်ရေခွံနဲ့ တို့စားဖို့ပါ”
ကျိုင်ကတော်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီသကြားခဲလေးတွေက အရွယ်အစား တူညီနေတာပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ မြင်ဖူးသမျှ သကြားတွေထက် ပိုပြီး ဖြူဖွေးနေတယ်”
အဘိုးကျိုင်၏ အာရုံစိုက်မှုကတော့ တစ်မျိုးဖြစ်၏။
“ဝက်သားကို ဘာလို့ သကြားနဲ့ တို့စားတာလဲ၊ အငန်နဲ့ အချိုက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ စားလို့ ရမှာလဲ၊ အရသာ ရှိနိုင်ပါ့မလား”
အဘွားကျန်းက ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါကို ရှင်တို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သကြားဖြူက အရသာကို ပိုပေါ်လွင်စေသလို အဆီအအိမ့်ကိုလည်း ပြေစေတယ်လေ။ ဒီလို တွဲစားတာက ပိုပြီး အရသာ ရှိတယ်”
“အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”
ထိုသို့ဆိုကာ အဘိုးကျိုင် ရယ်မောလိုက်၏။
“ကျွန်မတို့ မုန့်ဆိုင်မှာ ဆန်းသစ်တဲ့ စားသောက်နည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ရှင်၊ အရာအားလုံးက ရှင်တို့ စားဖူးနေကျ၊ ကြားဖူးနေကျတွေပဲ ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် နာမည်ကြီးလာမှာလဲ။ မြည်းကြည့်လိုက်ပါ၊ ရှင် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး”
အဘိုးကျိုင် ဝက်သားတစ်တုံးကို ယူကာ ဝက်ရေခွံဘက်ကို သကြားဖြူ အနည်းငယ်တို့ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
အနည်းငယ် ဝါးကြည့်ပြီးနောက် သူက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အရသာပဲ”
အဘွားကျန်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ကျွန်မ ရှင်တို့ကို မလိမ်ပါဘူး”
အဘိုးကျိုင်နှင့် သူ့ဇနီးမှာ ပန်းကန်ထဲရှိ ဝက်သားများကို ကုန်အောင် စားပြီးနောက် တူကို ချလိုက်ကာ မေးကြပြန်သည်။
“ဘေးက မုန့်ဆိုင်က ဒီည ဖွင့်မှာလား”
အဘွားကျန်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ပြောပြ၏။
“ဖွင့်ပါတယ်ရှင်၊ မှောင်သွားလို့ မုန့်ဆိုင်က မီးတွေ လင်းလာတာနဲ့ ဖွင့်ပါပြီ၊ ရှင်တို့ မစောင့်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း တည်းခိုခန်း တံခါးဝက ဆိုင်ခန်းလေးတွေမှာ လျှောက်ကြည့်လို့ ရတယ်၊ အဲဒီမှာလည်း စားစရာကောင်းတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
အဘိုးကျိုင်က သူတို့ တည်းခိုသည့် ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်ဘက် ဆိုင်ခန်းများကို အရင်မြည်းစမ်းကြည့်ရန်နှင့် အမျှော်လင့်ဆုံးအရာကို နောက်မှ စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူနှင့် သူ့ဇနီးမှာ အခန်းသို့ ပြန်ကာ အနားယူကြတော့၏။
ဟွာကျွင်း တည်းခိုခန်းတွင် ‘ထျန်း’ အဆင့် အခန်း နှစ်ခန်း ရှိပြီး ဒုတိယထပ် အနောက်ဘက်တန်း၏ အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက်တို့တွင် တည်ရှိကာ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံမှာ အတူတူပင် ဖြစ်၏။ လှေကားနှင့် ဝေးသော်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းဟူသော အားသာချက် ရှိသည်။
အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်လျှင် ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာမှာ ဘယ်ဘက်တွင် ရှိပြီး နံရံနိမ့်လေးဖြင့် ခြားထားသည်။
အိမ်သာမှာ အိုးအစား ဗိုလ်ထိုင်အိမ်သာ ကို အသုံးပြုထားပြီး ရေဆင်းပိုက် ပါရှိသဖြင့် နေ့တိုင်း အညစ်အကြေး လာသိမ်းရန် မလိုတော့ပေ။
ရေချိုးခန်းတွင်လည်း ရေဆင်းပိုက် ပါရှိသော်လည်း ရေစုပ်စက် မရှိသဖြင့် ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေတန်းထွက်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဧည့်သည်များက အခန်းထဲရှိ ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် ကောင်တာရှိ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာမည်ဖြစ်ကာ ဝန်ထမ်းက ရေပူကို အပေါ်ထပ်သို့ သယ်လာပေးမည် ဖြစ်၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ခရီးဆောင်အိတ်များ ထည့်ရန် သစ်သားဗီရိုကြီး တစ်ခုရှိပြီး အဝတ်များ ချိတ်ရန် ဝါးလုံး တစ်လုံးလည်း ပါရှိသည်။
အတွင်းဘက်တွင် (၁.၈) မီတာရှိသော ကုတင်အကြီးကြီး ရှိကာ ဖြူဖွေးစင်ကြယ်သော ခြင်ထောင်နှင့် အိပ်ရာခင်းများမှာ ဟွာကျွင်းက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဝယ်ယူလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပြီး နွေရာသီတွင်မူ ဖျာများဖြင့် လဲလှယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
ကုတင်ဘေးတွင် စားပွဲလေး နှစ်လုံးရှိပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေနွေးအိုး တင်ထားသော မှန်တင်ခုံ ရှိ၏။
အခန်း၏ အဆုံးတွင် ဝရံတာငယ်လေး တစ်ခုရှိကာ အားလပ်ချိန်တွင် အနောက်ဘက် တောင်တန်းအလှကို ကြည့်ရှုခံစားနိုင်၏။
ကျိုင်ကတော် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
“ဒီတည်းခိုခန်းက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ စားစရာတွေကလည်း ကောင်းတယ်။ အခုတော့ ရှင် ကျေနပ်ပြီ မဟုတ်လား”
“မလောပါနဲ့ဦး၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ကြည့်ရဦးမှာပေါ့”
အဘိုးကျိုင်က ပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝရံတာရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောဆိုရင်း မှောင်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
မှောင်ပင် မမှောင်သေးသော်လည်း အောက်ထပ်မှ ဆူညံသံများကို အဝေးမှ ကြားလာရသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဘိုးကျိုင်က ထရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါလျက် ပြောလိုက်၏။
“သွားကြစို့၊ ဒီနေ့ ညနေတော့ လျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့”
ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လှေကားမှ တစ်ဆင့် ဆင်းလာကြ၏။ တည်းခိုခန်းမှာ နေ့ဘက်ကကဲ့သို့ ဆူညံမှုများ မရှိတော့ဘဲ ထမင်းစားဆောင်မှာလည်း လူရှင်းနေပြီ ဖြစ်၏။
ကောင်တာရှိ အဘွားကျန်းလည်း မရှိတော့သလို စားဖိုမှူး အားမန်ကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။