အခန်း ၃၅၇

အပိုင်း (၃၅၇) - ဖုန်လိုင်တမန်တော်

လုံဟူတောင်၊ ရှန်းချင်းနန်းတော်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှ တမန်တော်နှစ်ဦးကို တစ်ဦးတည်း လက်ခံတွေ့ဆုံလေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်ဝဖြိုးကြပြီး ရုပ်ချင်းလည်း အလွန်ဆင်တူကြရာ၊ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တောင်ငယ်နှစ်လုံးအလား ထိုင်နေကြ၏။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်များမှာ ဆင်တူနေသော်လည်း ခွဲခြားရန်တော့ အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဦးမှာ မျက်နှာနီနီနှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည်ရှိပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် မုတ်ဆိတ်ထူရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ထိုသူနှစ်ဦးကို လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးရင်း နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်

"တမန်တော်နှစ်ဦးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဆိုတာ သိပါရစေ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောလျက် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလေသည်

"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီး တုန်းဝမ် ပါ..."

သူက မျက်နှာမည်းနှင့်မုတ်ဆိတ်ထူသူကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆက်ပြောသည်

"သူကတော့ ညီငယ် တုန်းဝမ် ပေါ့... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေမှာ နာမည်ပဲရှိပြီး မျိုးရိုးနာမည်တော့ မရှိဘူးလေ..."

"သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ဝင်ပြောသည်

"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးပါ၊ သူကမှ ညီငယ်ပါ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ချေပသည်

"ကျွန်းသခင်ကြီးက ကျွန်တော် အရင်မွေးတာလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်

"အဲဒါ ဒုတိယကျွန်းသခင် ပြောတာပါ... သူက ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းဘေးမှာ တွေ့ခဲ့တာလေ... ဘယ်အချိန်မှာ မွေးလဲဆိုတာ ပထမကျွန်းသခင်က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယကျွန်းသခင် ပြောတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ပိတ်စတစ်စစီ ပါလာတယ်တဲ့... ကျွန်တော့်ပိတ်စမှာ အစ်ကိုကြီး လို့ ရေးထားပြီး မင်းပိတ်စမှာ ညီငယ် လို့ ရေးထားတာလေ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ပြောသည်

"ကျွန်းသခင်မက ပြောတာတော့ သူ ပင်လယ်ထဲကို ထွက်လာတုန်း တံငါရွာလေးတစ်ရွာကို ဖြတ်သွားရင်း ကျွန်တော်တို့အမေ မီးဖွားရခက်နေတာကို တွေ့ခဲ့တာတဲ့... သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို မွေးပေးခဲ့တာလေ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပသည်

" လျှောက်ပြောနေတာပဲ... ကျွန်းသခင်မက အရာရာကို တတ်စွမ်းနိုင်တဲ့သူပဲလေ... တကယ်လို့ သူသာ မွေးပေးခဲ့တာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အမေ ဘာလို့ သေရမှာလဲ..."

"ဆီကုန်သွားရင် နတ်ဘုရားတောင် မကယ်နိုင်ဘူးလေ..."

"ဟေး... မင်း ဘာသိလို့လဲ..."

ကျန်းတာအိုယီသည် ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှ တမန်တော်နှစ်ဦးမှာ အငြင်းပွားနေသည်ကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး

"လူကြီးမင်းတို့... တစ်ပွဲလောက် တိုက်ကြည့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ... နိုင်တဲ့သူက အစ်ကိုကြီးပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီသည် နောက်ပြောင်လိုသဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ သူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျန်းဆရာကြီးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ... ကျွန်တော်တို့ အနှစ်အများကြီး ငြင်းလာခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ဒီနည်းလမ်းကို မစဉ်းစားမိခဲ့ကြတာလဲ... နိုင်တဲ့သူက အစ်ကိုကြီး ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်ကလည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ

"ဟုတ်တယ်... လာလေ၊ တိုက်ကြတာပေါ့... ဒီနေ့တော့ မင်းကို အသေ ရိုက်ပစ်မယ်..."

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ကြတော့၏။

ကျန်းတာအိုယီမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတာအိုယီသည် အလျင်အမြန် ကြားဝင်တားဆီးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှ ကျန်းတာအိုယီသည် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ လုံးဝမကျက်သေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့၏။ သူသည် အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လက်သီးနှစ်လုံးမှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စဉ့်ကြွပ်များမှာ ကြေမွသွားကာ၊ ကြမ်းပြင်အုတ်ချပ်များမှာလည်း လွင့်စင်သွားတော့၏။

"ဖူး..."

ကျန်းတာအိုယီသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လွင့်ထွက်သွားပြီး၊ မကျက်သေးသော သူ၏ဒဏ်ရာမှာ ထပ်မံပွင့်ထွက်သွားကာ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့၏။

ကျန်းတာအိုယီ နောက်ဆုတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ နက်နဲသော ကျင့်ကြံမှုရှိသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြရာ၊ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ တုန်ခါသွားစေတော့၏။

အခြေအနေ မဟန်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းတာအိုယီသည် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်ခဲ့လေသည်။

သူ နန်းတော်အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကျသွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံဟူတောင် တပည့်အုပ်စုမှာ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြရာ၊ ကျန်းတာအိုယီက ၎င်းတို့ကို နောက်သို့ဆုတ်ရန် အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

တမန်တော်နှစ်ဦးမှာမူ အပျက်အစီးများကြားတွင် အပြန်အလှန် ထိုးနှက်နေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ဆရာ... တမန်တော်နှစ်ဦးက ဘာလို့ တိုက်နေကြတာလဲ..."

ဟွိုင်ဆုက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။

‘ ငါ အာချောင် မိလို့ပါလို့ ပြောလို့ရမလား... ‘

"ဆရာကြီးတွေကြားက အစွမ်းပြပွဲပဲလေ... တွေ့ရခဲတဲ့ မြင်ကွင်းမို့လို့ ပညာယူကြတာပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီသည် မျက်ရည်ပင် ကျချင်လာတော့၏။

"ဆရာ... ဆရာ့ဆီမှာ ဘာလို့ သွေးတွေ ထွက်နေတာလဲ... သူတို့က ဆရာ့ကိုပါ ရိုက်လိုက်လို့လား..."

ဟွိုင်ဆုက မေးသည်။

ကျန်းတာအိုယီမှာ ဆွံ့အသွားပြန်လေသည်။

တမန်တော်နှစ်ဦးမှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

အတန်ကြာမှ မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ရုတ်တရက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်

"မတိုက်နဲ့တော့... မတိုက်နဲ့တော့... ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အတူတူပဲ သိုင်းပညာသင်ခဲ့တာဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်... အချင်းချင်းရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို ဘယ်လိုမှ မချိုးဖျက်နိုင်ဘူးလေ... တစ်နှစ်လုံး တိုက်နေရင်တောင် အနိုင်အရှုံး ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အော်... ဟုတ်သားပဲ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်ကလည်း အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား ပြောလေသည်

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့က စိတ်ချင်းလည်း ဆက်နေတာဆိုတော့ ဘယ်လိုပဲ တိုက်တိုက် အနိုင်အရှုံး ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး... မတိုက်နဲ့တော့..."

"ဒါပေမဲ့... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ကျွန်တော်တို့ တခြားသူရဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးမိသွားပြီလေ..."

"မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ကြရအောင်..."

"အင်း... အကြံကောင်းပဲ..."

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အပျက်အစီးများကြားမှ ထွက်လာကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းတာအိုယီသည် သွေးတစ်လုတ် ထပ်မံအန်ထုတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။ တကယ်လို့ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းရှိ အပြစ်ကင်းသော အမူအရာများကိုသာ မမြင်ခဲ့ရလျှင် ၎င်းတို့မှာ တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ သေချာပေါက် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

"ကျန်းဆရာကြီး..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က သူ၏ဝတ်ရုံအတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်

"ဒါက ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြား ပါ... လာမည့်နှစ် သြဂုတ်လ ၁၅ ရက်နေ့ကျရင် အရှေ့ပင်လယ်ကို လာခဲ့ပါဦး... ဆရာကြီး အားရဲ့လား..."

ကျန်းတာအိုယီသည် တံဆိပ်ပြားကို မယူသေးဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်

"လေးစားအပ်တဲ့ တမန်တော်တို့... ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူတွေကို ဖိတ်ထားသေးလဲ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်

က "အများကြီးပဲပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး သိချင်တာက ကျန်းရိုရွှီး နဲ့ စုချန်းချိုး တို့ ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြားကို လက်ခံလား ဆိုတာ မဟုတ်လား..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

စုချန်းချိုးမှာမူ သေချာပေါက် သွားလိမ့်မည်ကို သူ သိထားသော်လည်း၊ ဤမေးခွန်းကို မေးရခြင်းမှာ ကျန်းရိုရွှီး အသက်ရှင်နေသေးသလားနှင့် ဖုန်လိုင်ကျွန်းက ကျန်းရိုရွှီးကို ရှာတွေ့နိုင်သလားဆိုသည်ကို သိလိုခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ဖြီးပြလျက် ပြောလေသည်

"ဟေး... ဆရာကြီးကတော့ အဲဒီနှစ်ယောက်အကြောင်း တကယ်ကို သိချင်နေတာပဲ... ကျန်းစန်း နဲ့ လျီစစ် တို့ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ... သူတို့က ပြောတယ်၊ ဆရာကြီးဟာ အရင်တုန်းက ကျန်းရိုရွှီး နဲ့ စုချန်းချိုး တို့ရဲ့ အရိုက်ကို ခံခဲ့ရတာဆိုတော့၊ အဲဒီနှစ်ယောက်သာ ဖုန်လိုင်ကျွန်းကို သွားမယ်ဆိုရင် ဆရာကြီးလည်း သေချာပေါက် လိုက်လာလိမ့်မယ်တဲ့... အရင်တုန်းက အရိုက်ခံခဲ့ရတာကို သေချာပေါက် လက်စားချေချင်မှာပဲ မဟုတ်လား..."

"ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ကျန်းရိုရွှီး က စုချန်းချိုး ကို ရိုက်လိုက်တယ်၊ အဲဒီတော့ စုချန်းချိုး က ဆရာကြီးပေါ်မှာ ဒေါသပုံချပြီး ရိုက်ပြန်တယ်တဲ့... ဆရာကြီးက ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ ကျန်းရိုရွှီး ကို တိုက်ဖို့ စုချန်းချိုး နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တိုက်တာတောင်မှ အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံခဲ့ရတာ... အဲဒါကို စုချန်းချိုး က ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း ဒေါသထွက်ပြီး ဆရာကြီးကို ထပ်ရိုက်ပြန်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား..."

ကျန်းတာအိုယီမှာမူ ဆွံ့အသွားတော့၏။

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်

"အို... အိုမည်း... မင်းက စကားကို ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိတာလား... ကျန်းဆရာကြီးကို အဲဒီလို မေးရတာက သိက္ခာကျစရာကြီးလေ..."

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုမေးရမှာလဲ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က မေးသည်။

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်သည် ကျန်းတာအိုယီအနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်

"ကျန်းဆရာကြီး... ကျန်းရိုရွှီး ရိုက်တာက ပိုနာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စုချန်းချိုး ရိုက်တာက ပိုနာလား..."

ကျန်းတာအိုယီက သူ၏အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"တမန်တော်နှစ်ဦးစလုံး... လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းပါစေ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်ကို ဆွဲခေါ်သွားကာ ဒေါသတကြီး ပြောလေသည်

"မင်း စကားမပြောတတ်လို့ ကျန်းဆရာကြီး စိတ်ဆိုးသွားပြီလေ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ကျန်းတာအိုယီအနားသို့ တိုးကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျန်းဆရာကြီး... ကျန်းရိုရွှီး ရော စုချန်းချိုး ရော ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြားကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ..."

"ကျန်းရိုရွှီး ကလည်း လက်ခံတယ် ဟုတ်လား..."

ကျန်းတာအိုယီက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ကျန်းတာအိုယီသည် တံဆိပ်ပြားကို ယူလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်

"သူ့ကို ဘယ်မှာ သွားရှာခဲ့တာလဲ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလေသည်

"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် ပြောလို့မရပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က လိပ်စာပုရပိုက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းတာအိုယီထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ကျန်းဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ လာတာ ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြား ပေးဖို့တင် မကပါဘူး၊ ဆရာကြီးကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

ကျန်းတာအိုယီသည် ပုရပိုက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အတွင်း၌ အသက် ၁၈၊ ၁၉ နှစ်ခန့်ရှိသော အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံတူပန်းချီကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ပြောသည်

"ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နာမည်က ရှောင်ပိုင် ပါ... သူက ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကျွန်းသခင်ကြီးရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်သလို၊ အခု ဖုန်လိုင်ကျွန်းရဲ့ မြင့်မြတ်သောမိန်းကလေး လည်း ဖြစ်ပါတယ်... သူက အရမ်းဆော့တတ်ပြီး ကျွန်းကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးလာတာလေ... သူ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိတော့လို့၊ ဆရာကြီးရဲ့ ကန်တိုင်းပြည် က အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး သူ့ကို ရှာပေးဖို့ ကူညီစေချင်တာပါ..."

ကျန်းတာအိုယီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်းတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ကျန်းရိုရွှီး ကိုတောင် ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲလေ၊ ဘာလို့ ဒီမိန်းကလေး ကိုတော့ ရှာမတွေ့တာလဲ..."

"အဲဒါက မတူဘူးလေ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ပြောသည်

"ကျွန်တော်တို့က လူတွေကို ရှာဖို့ ဗေဒင်ပညာကို သုံးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှောင်ပိုင် မှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ ရှားပါးရတနာတစ်ခု ရှိတယ်လေ... အဲဒီအပြင် သူက ကျွန်တော်တို့ ဖုန်လိုင်ကျွန်းရဲ့ ဗေဒင်ပညာတွေကို တန်ပြန်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ရှိနေတော့၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့တာပေါ့..."

"အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

တမန်တော်နှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ဆက်မေးလိုက်သည်

"ဒါနဲ့... ကူမော့ ကိုရော ဖိတ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား..."

"သေချာတာပေါ့..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ပြန်ဖြေသည်

"သူက အခု လောကမှာ အတော်ဆုံး သိုင်းသမား ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် ဖိတ်ကြားခံရမယ့် စာရင်းထဲမှာ ပါတာပေါ့..."

"ဒါနဲ့ ကျန်းစန်း နဲ့ လျီစစ် တို့ရော..."

ကျန်းတာအိုယီက မေးလိုက်သည်

"ကျွန်တော် ကျွန်းကနေ ထွက်လာတုန်းက သူတို့ကပဲ နောက်တစ်ကြိမ် လာဖိတ်ဦးမှာလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်လေ..."

"သေသွားကြပါပြီ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကပဲ သေသွားကြတာပါ၊ နှစ်ယောက်စလုံး အသက် ကိုးဆယ်ကျော်ကြပြီဆိုတော့ သေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီမှာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာတော့၏။

"ဟုတ်သားပဲ... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဘိုးကြီး ဖြစ်နေပြီပဲလေ”

ကျန်းတာအိုယီက ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေချိန်မှာပင်...

မျက်နှာနီနှင့် မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်တို့မှာ ခြေဖျားလေးထောက်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။ ခြေလေးချောင်း ပါသည့်အလား အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်... မဟုတ်ရင် သူက အိမ်ဖိုး လျော်ခိုင်းလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော့်မှာ လျော်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ..."

"ရှိပါတယ်... မနေ့ညက မင်းရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေမှာ ငွေစ တစ်ရာ ဝှက်ထားတာကို ငါ တွေ့သားပဲ..."

"မဟုတ်ဘူး... မင်း မှားကြည့်တာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ငါက အစ်ကိုကြီးလေ၊ ငါ ရှိတယ်လို့ ပြောရင် ရှိတာပဲ"

"ကျွန်တော်ကမှ အစ်ကိုကြီးပါ..."

...