အခန်း ၃၅၈

အပိုင်း (၃၅၈) - ယုတ်ညံသောလူ

လုံဟူတောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကူမော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ယွင်ကျိုး နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိရန် လဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် လာခဲ့ကြသော ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များလည်း ပါဝင်ပြီး၊ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း၏ မဟာသိုင်းဆရာကြီး သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ချန်ရှူး က ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့နှင့် ချန်ရှူးတို့မှာ အချင်းချင်း သိကျွမ်းကြသော်လည်း အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကြသူများတော့ မဟုတ်ကြချေ။ မနှစ်က ရှန်းပိုင် ၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို ကူမော့ တက်ရောက်ခဲ့စဉ်က ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးရုံသာ ရှိသည်။

ကူမော့ ကျမ်းစာဆောင်မှ ထွက်လာသည့် အချိန်ကျမှသာ ချန်ရှူးနှင့် လုံဟူတောင်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကူမော့ ယွင်ကျိုးသို့ ပြန်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ ချန်ရှူးက သူနှင့်အတူ ခရီးသွားရန် ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လေသည်။

ကူမော့သည် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သဘောတူခဲ့လေသည်။

လောကတွင် နံပါတ် ၁ သိုင်းဂိုဏ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသဖြင့် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းသည် ကူမော့ အတွက် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကူမော့မှာ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းဝင် မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ ထူးခြားသော သိုင်းပညာများကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူမှာ ၎င်းတို့ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြလေသည်။

ထို့ပြင် တုန်းဖိန်ခရိုင်မှ ဖြောင့်မတ်လမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့၏ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်ကတည်းက၊ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းသည် ကူမော့ကို ယွင်ကျိုး၏ မဟာသူရဲကောင်းကြီး တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားလာအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင်...

ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များမှာ လောကနံပါတ် ၁ ဖြစ်သော ကူမော့အပေါ် အလွန်ရိုသေကြသော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မျိုး မရှိကြချေ။ လေထုမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး ဤခံစားချက်မျိုးမှာ ကူမော့အနေဖြင့် အခြားဂိုဏ်းတပည့်များကြားတွင် မရရှိနိုင်တော့သော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုညနေခင်းတွင် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့် ၃၀ ခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့သည် ယွင်ကျိုး နယ်စပ်ရှိ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ညအချိန် နီးကပ်လာသဖြင့် ၎င်းတို့သည် အရှိန်မြှင့်ကာ အမှောင်မကျမီ တောင်ခြေရှိ ရွာသို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသော်လည်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာကျလာတော့၏။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အဖွဲ့သည် အစီအစဉ်ကို ယာယီပြောင်းလဲလိုက်ရပြီး၊ လမ်းခရီးတွင် တွေ့ခဲ့ရသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဘုရားကျောင်းပျက်တစ်ခုသို့ မိုးခိုရန် ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

တကယ်တမ်းကျတော့...

မိုးရွာခြင်း သို့မဟုတ် နှင်းကျခြင်းများမှာ ကူမော့အတွက် ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိတော့ချေ။ သူသာ အလောတကြီး သွားလိုပါက ကူချူတုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဓားစီး၍ပင် သွားနိုင်လေသည်။ လုံဟူတောင်မှ လင်းကျန်းမြို့သို့ ခရီးမှာ နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း... သူ၏ ကျင့်ကြံမှုများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ကူမော့သည် ပုံမှန်ဘဝ၊ပုံမှန် အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် နေထိုင်မှုများကို ပိုမို နှစ်သက်လာလေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လူ့သဘာဝအရ မိမိ၌ မရှိသော အရာများကို ကြွားဝါလိုကြသော်လည်း၊ အရာရာကို ရရှိထားသူများမှာမူ သာမန်ဘဝကိုသာ နှစ်သက်ကြခြင်း ဖြစ်မည်။ သူသည် လောကတွင် နံပါတ် ၁ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သာမန် သိုင်းသမား တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ နေထိုင်ရန် ပိုမို ရွေးချယ်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာကျနေပြီး...

ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များသည် ဘုရားကျောင်း၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အမိုးများကို ပြုပြင်ရန်အတွက် သစ်ပင်အချို့ကို အလျင်အမြန် ခုတ်လဲလိုက်ကြလေသည်။ ထို့နောက် လူအယောက် ၂၀ ကျော်မှာ ဘုရားကျောင်း၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ စုပြုံဝင်ရောက်လာကြတော့၏။

ကူမော့နှင့် ချန်ရှူးတို့မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်၍ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး၊ ကူချူတုန်းမှာမူ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီး တပည့်အချို့နှင့် အတူတူ စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေလေသည်။

အမျိုးသမီးမှန်လျှင် မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို နှစ်သက်ကြသူများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် အမှောင်ထု လုံးဝ ကျရောက်သွားတော့၏။

လူတိုင်းမှာ တရားထိုင်ခြင်းနှင့် အနားယူခြင်းများကို စတင်လိုက်ကြသဖြင့်၊ ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တံခါးမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန်းဖွင့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသား အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်

"မြန်မြန်... မိုးခိုဖို့ အထဲကို ဝင်ကြရအောင်၊ ... ဒီ ရာသီဥတု ယုတ်မာကလည်း ရွာချင်တဲ့အချိန် ရွာနေတာပဲ..."

ထို့နောက် အမျိုးသမီး အသံတစ်ခုက ပြောသည်

"အသံကို လျှော့ကြစမ်းပါ... မဟုတ်ရင် အဲဒီအမျိုးသမီး ရဲ့ အာရုံစိုက်တာကို ခံရလိမ့်မယ်..."

အခြား အသံတစ်ခုကလည်း ပြောသည်

"ဘယ်အမျိုးသမီးလဲ... သူက ရက်စက်ပြီး သွေးဆာနေတဲ့ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ပါ..."

ထိုလူစုမှာ စကားပြောရင်း ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လာကြ၏။ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် လှမ်းအော်လိုက်သည်

"လူကြီးမင်းတို့... ဘေးက အခန်းတွေကိုပဲ သွားကြပါ၊ ပင်မခန်းမဆောင်က လူပြည့်နေပြီ..."

ထိုလူစုမှာ သေချာပေါက် လန့်သွားကြလေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသား အသံက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်

" ဘာလို့ အစောကြီး မပြောတာလဲ... ငါတို့ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား... ဒီအိမ်ကြီးက ဒီလောက် ကြီးတာကို၊ ငါတို့ မိုးဝင်ခိုတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းတို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ... ဘာလဲ၊ အခန်းကို အပြည့် ယူထားကြတာလား..."

ထိုသို့ ပြောရင်း ထိုအမျိုးသားသည် မီးခြစ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အားပြင်းပြင်း မှုတ်လိုက်ရာ၊ မီးတောက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေတော့၏။

ထိုလူစုမှာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။

အခန်းအတွင်း လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း၊ အလင်းရောင်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် လူမည်မျှ ရှိသည်ကိုမူ အတိအကျ မသိနိုင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တည်ငြိမ်နေသည်ကိုတော့ သေချာပေါက် သိလိုက်ကြလေသည်။

မီးခြစ်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများ သို့မဟုတ် မိုးရေများမှာ တရစပ် ကျဆင်းလာတော့၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားပြီး၊ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းတို့ကို နှောင့်ယှက်မိသွားပြီ... ... ကျွန်တော်တို့ တခြား မိုးခိုမယ့်နေရာ သွားရှာပါ့မယ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

မီးတိုင် နှစ်တိုင်က ခန်းမဆောင်အတွင်း လင်းထိန်သွားတော့၏။ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်နှစ်ဦးက မီးညှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မီးတိုင်များ၏ အလင်းရောင်က ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားစေတော့၏။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်မှာ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရပြီး၊ ထိုလူစုကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာ ရန်လိုနေလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးခြစ်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားမှာ အလွန် ရိုင်းစိုင်းလှပြီး တခြားသူများကို အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

တံခါးဝရှိ လူစုကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ကြရာ။ စုစုပေါင်း လူ လေးဦး ရှိပြီး၊ အမျိုးသား သုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသူမှာ ခါးတွင် သံမဏိ ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် အသွင်အပြင်ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ နုနယ်ပုံ ရသော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရှိနေ၏။ သူမမှာ မငယ်တော့သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုမှာမူ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် လေးလံသော အထုတ်ကြီး တစ်ထုတ်ကို ထမ်းထားလေသည်။

သူတို့၏ အနောက်တွင်မူ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော လူငယ် နှစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ တစ်ဦးက ဓားကောက် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ အခြား တစ်ဦးမှာမူ သံတုတ်တို တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သန်မာသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် တံတွေးကို အားပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်မိသည်။ သူသည် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ ရန်လိုသော အကြည့်များကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"မဟာ... မဟာသူရဲကောင်း... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ပါးစပ်ယုတ် ပါနေလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးပေးပါ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ဘာသာ ပါးစပ်ကို ရိုက်ပါ့မယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် သူ၏ ပါးကို အားပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်ရာ ဘုန်းခနဲ အသံပင် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"တော်ပါပြီ..."

ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်သည် ထိုသူ၏ အပြုအမူကြောင့် ဒေါသများ ပြေလျော့သွားတော့၏။ သူသည် ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ လုပ်ရပ်ကို ဟန့်တားလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်သည်

"ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ... နောင်ကျရင် တခြားသူတွေရဲ့ မိဘကို အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မဆဲပါနဲ့တော့... လူတိုင်းမှာ မိဘတွေ ရှိကြတာပဲလေ”

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောလေသည်

"မဟာသူရဲကောင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော် နောက်ကို ဒီလို ပါးစပ်ယုတ်မျိုး မဖြစ်စေရပါဘူး..."

ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် ကျန်သော သုံးဦးတို့မှာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အတွင်းဘက်ရှိ ချန်ရှူးသည် ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ သွေးစွန်းမှုများကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ သူ့ အနောက်မှ လူငယ် နှစ်ဦး၏ အင်္ကျီလက်များပေါ်တွင်လည်း လတ်ဆတ်သော သွေးစွန်းမှုများကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချန်ရှူးက လှမ်းအော်လိုက်သည်

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”

ထိုသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားကြတော့၏။

ချန်ရှူးသည် တံခါးဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ပြီးတော့ ဘယ်ကို သွားနေကြတာလဲ..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ တုံ့ဆိုင်းနေပုံ ရလေသည်။

အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဒီသူရဲကောင်းက ရှင့်ကို မေးခွန်းတွေ မေးနေတယ်လေ... အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပြလိုက်ပါ... သူက ဖြောင့်မတ်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ... ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ကျွန်တော်က တုန်းယန်တောင်ခြေရင်းက ချန်ကျား ရွာက ချန်လျောင် ပါ... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက သိုင်းပညာ အနည်းငယ် သင်ခဲ့ဖူးပြီး၊ သိုင်းလောကထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် လှည့်လည်သွားလာရင်း ပိုက်ဆံ ရှာခဲ့ဖူးပါတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ရွာကိုပဲ ပြန်လာခဲ့တာပါ..."

ချန်ရှူးက မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်းတို့က ဒီအရပ်က လူတွေဆိုမှတော့၊ ဘာလို့ အခုလို ခရီးပန်းနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးလာကြတာပါ..."

ချန်လျောင်သည် တံတွေးကို အားပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သူရဲကောင်း... ကျွန်တော်တို့ ရွာကို မိစ္ဆာမ တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်လေ... ဘာဖြစ်လို့လဲတော့ မသိဘူး၊ သူ တွေ့သမျှ လူမှန်သမျှကို သတ်ပစ်တာပဲ... ရွာက လူတွေ အကုန်လုံး သေလုနီးပါး ဖြစ်ကုန်ပြီ... ကျွန်တော့် သားနှစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော်က သိုင်းသမားတွေ ဖြစ်လို့၊ ရွှေနဲ့ ငွေ တချို့ကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာတင် ရွာသား တစ်ဝက်လောက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီလေ"

ချန်ရှူး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"အဲဒီ မိစ္ဆာမ က ဘယ်လို ပုံစံရှိလဲ..."

ချန်လျောင်က ပြောသည်

"သူက အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်၊ ဆံပင်တွေကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာပဲ... တော်တော်လေးတော့ လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကိုတော့ တွေ့သမျှ သတ်နေတာပဲလေ၊ 'သူတို့ အားလုံး သေရမယ်၊ သူတို့ အားလုံး သေရမယ်' ဆိုပြီး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတာ... သူက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ”

ထိုသို့ ပြောရင်း ချန်လျောင်က သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲပြကာ ဆက်ပြောသည်

"သူရဲကောင်း... ကျွန်တော် လိမ်မပြောပါဘူး... ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးလာတုန်းက သွေးတွေ အကုန် စွန်းနေတာလေ"

"ရွာက ဘယ်ဘက်မှာလဲ..."

ချန်ရှူးက မေးလိုက်သည်။

ချန်လျောင်က အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေသည်

"လမ်းက တစ်လမ်းတည်း ရှိတာပါ... အရှေ့ဘက်ကိုပဲ တည့်တည့်သွားလိုက်ပါ၊ တောင်အောက် ရောက်တာနဲ့ ရွာကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်"

ချန်ရှူး၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက်၊ အထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်ကာ ကူမော့ကို ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်း ကူ... မင်းနဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ တို့ ဒီမှာပဲ အနားယူနေကြပါ... ငါ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်... တကယ်လို့ လူသတ်နေတဲ့ မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ရှိနေတယ် ဆိုရင်တော့၊ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်တွေ အနေနဲ့ အလကား ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”

ကူမော့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်လည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”

"ဒါဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ချက်ချင်းပင် ချန်ရှူးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်သည်

"အားလုံးပဲ... နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"

...