အခန်း ၃၆၂

အပိုင်း (၃၆၂) - လူမိုက်များ၏ ရွာ

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်...

"မင်းပြောတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မေးစရာ မေးခွန်း နှစ်ခု ရှိသေးတယ်... ပထမ တစ်ခုက ကလေးမလေးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေပဲ၊ အဲဒါက တက်လှမ်းခြင်း နဲ့ တူနေပေမဲ့ လုံးဝတော့ မဟုတ်ပြန်ဘူး...

ငါက အခု အတွင်းမိစ္ဆာတွေကို သတ်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာနေတာ၊ ပြီးတော့ တက်လှမ်းခြင်း နယ်ပယ်ကလည်း အတွင်းမိစ္ဆာတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လေ... ဒါကြောင့် တစ်ခုခု ထူးခြားတာ သိရရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အသိပေးပါဦး..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ချီထျန်းရှုက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"လုံဟူတောင်ကနေ လင်ရှောင်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို ငါ ရထားပြီးပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သံသယ တစ်ခုတော့ ရှိနေတုန်းပဲ... အတွင်းမိစ္ဆာ ဆိုတာ တကယ် ရှိလို့လား..."

"ရှိတာပေါ့"

ကူမော့ကကူမော့က ပြောလိုက်သည်

"ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသလို သူနဲ့လည်း တိုက်ခဲ့ဖူးတယ်လေ... လင်ရှောင်း ဟာ သူ့ရဲ့ အတွင်းမိစ္ဆာတွေကြောင့် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီး သိုင်းပညာ ဖျက်ဆီးရေး အစီအစဉ်ကို လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ..."

ချီထျန်းရှုက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်...

"သွားကြရအောင်... သွားကြရအောင်... တောင်ပေါ် တက်ပြီးမှ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... အော်... ဒါနဲ့ မင်း သိချင်နေတဲ့ ဒုတိယ အချက်က ဘာလဲ..."

ကူမော့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်...

"မင်းရဲ့ နာမည် အစစ်က တကယ်ပဲ ချီအာကူ လား..."

ချီထျန်းရှု: "..."

ကူမော့သည် ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်ယောင်နေမိသည် ။

ဆရာကြီး နှစ်ဦး အစွမ်းပြ ယှဉ်ပြိုင်နေကြစဉ်၊ တစ်ဦးက "ငါက ချီအာကူ (ချီခွေးလေး) ကွ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ အခြား တစ်ဦးကလည်း "ငါက ကျန်းကူစန်း (ကျန်းခွေးရှင်) ကွ" ဟု ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်ကြပုံမှာ၊ ရွာထဲက လူမိုက် နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြသည့် ပုံစံနှင့် အလွန် တူနေတော့၏။

"မရယ်နဲ့လေ"

ချီထျန်းရှုက မျက်လုံးကို လန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်...

“ သိုင်းလောကက သူရဲကောင်းတွေက သူတို့ရဲ့ နာမည် အစစ်အမှန်တွေ သုံးကြတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... စုချန်းချိုး ကို သွားမေးကြည့်ပါဦး၊ ကျန်းတာအိုယီ ကို သွားမေးကြည့်ပါဦး၊ သူတို့ရဲ့ နာမည် အစစ်အမှန်တွေက ဒါတွေပဲလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား... သူတို့ နာမည်တွေက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးချင် ဆိုးနေဦးမှာ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်...

"ဒါဆို သိုင်းလောကထဲကို ဝင်လာရင် ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက နာမည် ပြောင်းဖို့ ပေါ့လေ..."

"မဟုတ်ရင် ဘာလုပ်မှာလဲ"

ချီထျန်းရှုက ပြောသည်...

"နာမည်ကောင်း တစ်ခုကို စောစောစီးစီး မရွေးထားခဲ့ရင်၊ ရုတ်တရက် နာမည်ကြီးလာတဲ့ အခါကျမှ နောင်တရပြီး ငိုနေရလိမ့်မယ်... စဉ်းစားကြည့်လေ၊ 'ယွင်ကျိုးရဲ့ မဟာသူရဲကောင်းကြီး ကူကူစန်း (ကူခွေးရှင်)' ဆိုတဲ့ နာမည်က နားထောင်လို့ ကောင်းပါ့မလား..."

ကူမော့: "..."

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ရှန်းပိုင် ကိုမူ မတွေ့ခဲ့ကြရချေ၊ ရှန်းပိုင်သည် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြား တစ်ဖက်တွင်မူ၊ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း၏ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သော ရှန်ပုယွီ သည် ကူမော့ ရောက်ရှိလာသည့် ထိုနေ့မှာပင် လာရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ရှန်ပုယွီသည်လည်း အလွန် အလုပ်များသဖြင့်၊ ကူမော့နှင့် အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီထျန်းရှုသည် လာမည့် မတ်လတွင် ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးမှ ဆင်းပြီး ရှန်ပုယွီအား လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်းသည် ယွင်ကျိုး ကောင်းကင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ရှန်ပုယွီအတွက် အခြေအနေကောင်းများ ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချီထျန်းရှုသည် ရှောင်ပိုင် ခဏခဏ ပြောနေသော "တုန်းယန် ရွာ" နှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေရာတွင် အလုပ်များနေလေသည်။

တတိယမြောက် နေ့မှာပင် ချီထျန်းရှု အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ ချီထျန်းရှုက ကူမော့ထံသို့ မှတ်တမ်း တစ်ခုကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်...

"ရှာတွေ့ပြီ... ယွင်ကျိုးအတွင်းမှာရှိတဲ့ တုန်းယန် ရွာ ကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ... အဲ့ဒီရွာက အခုတော့ တုန်းယန် ရွာ လို့ မခေါ်တော့ဘူး၊ ချင်းယီ ရွာ လို့ အမည်ပြောင်းသွားခဲ့တာ အနှစ် လေးဆယ်ကျော်ပြီ... အဲဒါက တောင်ပေါ် ရွာလေး တစ်ရွာမို့လို့ ငါတို့ အရင်က ရှာမတွေ့ခဲ့တာပေါ့... ငါကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ရေးရုံးကို သွားပြီး သေသေချာချာ မကြည့်ခဲ့ရင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်...

"ဒါဆို သွားကြည့်ကြတာပေါ့... တုန်းယန် ရွာ က ဘယ်မှာလဲ..."

"ကျင်းလန် ခရိုင်၊ လင်ယန် မြို့နယ်မှာ ရှိတာပါ"

ဟု ချီထျန်းရှုက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကျူးရှန်း ဓားကွင်း ရဲ့ နယ်မြေ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကူချူတုန်းကကူချူတုန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ချီထျန်းရှုက ပြောသည်...

"ချင်းယီ ရွာ အကြောင်း စုံစမ်းဖို့ ကျူးရှန်း ဓားကွင်း ကို ငါ အကြောင်းကြားပြီးပြီ... ငါတို့ အခုပဲ ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ..."

ထိုနေ့မှာပင် ထိုအဖွဲ့သည် ကျင်းလန် ခရိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ချီထျန်းရှုသည် ဤကိစ္စကို အလွန် ဂရုစိုက်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ သူသည် တပည့် နှစ်ဦးကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ ကူမော့၊ ကူချူတုန်း နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ ပါဝင်သဖြင့် စုစုပေါင်း လူ ခြောက်ဦးနှင့် မြင်း ငါးကောင် သာ ပါဝင်လေသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် မြင်းမစီးတတ်သဖြင့် ကူချူတုန်းနှင့် တစ်ကောင်တည်း အတူတူ စီးနင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆန်းလန်တောင်မှ စတင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသော သူတို့အဖွဲ့သည် ခရီးဆောင် ပစ္စည်းများကို အနည်းငယ်သာ ယူဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ အားလုံးမှာ သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ကျင်းလန် ခရိုင်ရှိ လင်ယန် မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။

ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပစွာ သာယာနေလေသည်။

လင်ယန် မြို့နယ်၏ အပြင်ဘက်တွင် မြင်းစီးသမား ငါးဦးမှာ မြို့နယ်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာကြ၏။ မြို့ တံခါးဝတွင်မူ တူညီသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဓားသမား တစ်စုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။၎င်းတို့မှာ ကျူးရှန်း ဓားကွင်း မှ တပည့်များဖြစ်ကြပြီး၊ ယွင်ကျိုး၏ ဓားသခင် ဖြစ်သော လျီချူးယွီကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"သူရဲကောင်း ကူ... ဂိုဏ်းချုပ် ချီ... သူရဲကောင်းမလေး ကူ..."

"ဓားသခင် လျီ..." "ဓားသခင် လျီ..."

သူတို့အဖွဲ့သည် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။ လျီချူးယွီသည် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိတော့၏။ သူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က တုန်းဖိန် ခရိုင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြောင့်မတ်လမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့၏ တိုက်ပွဲကြီး အပြီးတွင် သူတို့နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က မောင်နှမ နှစ်ယောက်မှာ နာမည်မရှိသေးသော သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အခုတော့ ကူမော့ ဟာ လောကတွင် နံပါတ် ၁ သိုင်းသမား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ၊ ကူချူတုန်း ဟူသော မိန်းကလေးငယ်မှာလည်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီးဖြစ်သည်။ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရတော့၏။

လျီချူးယွီသည် စကားအများကြီး ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူက အဓိက အကြောင်းအရာကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်...

"ဂိုဏ်းချုပ် ချီ... ကျွန်တော့်ကို စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ချင်းယီ ရွာ က အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်..."

ချီထျန်းရှုက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်...

"ဘယ်လို ထူးဆန်းတာလဲ..."

လျီချူးယွီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်...

"အဲဒီရွာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပါ... ချင်းယီ နတ်သမီး ရဲ့ ကျိန်စာ မိနေတယ်လို့ လူတွေက ပြောနေကြတာလေ... နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် လူပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး လူမိုက်တွေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့... ချင်းယီ ရွာ ဟာ တကယ့်ကို လူမိုက်တွေရဲ့ ရွာကြီး ဖြစ်နေပြီလေ”

ချီထျန်းရှုက မေးလိုက်သည်...

"ချင်းယီ နတ်သမီး ဆိုတာက ဘာလဲ..."

လျီချူးယွီက ပြောပြသည်...

"သူမက ချင်းယီ ရွာမှာ ကိုးကွယ်ကြတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးပါ... အရင်ကတော့ တောင်စောင့်နတ် တစ်ပါးပါပဲ၊ တခြား ဒေသက ဘုရားကျောင်းတွေလိုပါပဲ... အဲဒါက ပုံမှန်ပါပဲလေ... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က၊ ရွာသူကြီးရဲ့ သားက အရက်မူးပြီး ဘုရားကျောင်းရှေ့က ဖြတ်သွားတုန်း ချင်းယီ နတ်သမီး ရုပ်တုကို ရိုက်ခွဲလိုက်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ရွာသားတွေဟာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ စွန်းနေတဲ့ ချင်းယီ နတ်သမီး ရွာထဲမှာ လှည့်လည် သွားလာနေတာကို စတင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရတာပေါ့... သိပ်မကြာခင်မှာပဲ၊ သူမကို မြင်တွေ့ခဲ့တဲ့ သူတိုင်းဟာ ရူးသွားကြပြီး စိတ်မမှန်ကြတော့ဘူး.. ရွာသားတွေကတော့ အဲဒါဟာ ချင်းယီ နတ်သမီး က ကလဲ့စား လာချေတာလို့ ပြောနေကြတာပဲ..."

ချီထျန်းရှုက မေးလိုက်သည်...

"ဒေသခံ အစိုးရကရော စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း မရှိဘူးလား..."

"စုံစမ်းခဲ့တာပေါ့"

ဟု လျီချူးယွီက ပြန်ပြောသည်။

"တစ်ခုခုများ ရှာတွေ့ခဲ့လား..."

ဟု ချီထျန်းရှုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

လျီချူးယွီက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်...

"စုံစမ်းဖို့ သွားခဲ့တဲ့ လူတချို့ဟာ ချင်းယီ နတ်သမီး ကို တကယ် မြင်ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောပြီး ပြန်လာခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီနောက် ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ သူတို့လည်း ရူးသွားကြပြီး စိတ်မမှန် ဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ... ရွာထဲကို လူအုပ်စု အနည်းငယ်လောက် စေလွှတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အကြိမ်တိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ... အဲဒါကြောင့် အစိုးရကလည်း ထပ်ပြီး စုံစမ်းဖို့ မရဲတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ကြတာပေါ့..."